ตอนที่ 65 เลเวลสิบ

"ครืนๆๆ!!"

จากเนินเขาที่อยู่ไกลออกไป

มีเสียงความเคลื่อนไหวแว่วมา

หลิวเยี่ยนรีบก้าวเข้ามาเอาตัวบังเฉินฉีไว้ทันที

"แย่แล้ว มดถ้ำออกมาหาอาหาร อย่าให้พวกมันเจอตัวเชียวนะ!"

เฉินฉีชะงักไป

"ทำไมล่ะ พวกมันยังจะมาลองดีกับฉันอีกรึไง"

มดเลเวล 3 ถึงเลเวล 7 หลายสิบตัวมุดออกมาจากโพรงถ้ำ

มดงานถ้ำ lv3

มดทหารถ้ำ lv7

ตรงปากของมดงานมีคีมขากรรไกรขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายบุ้งกี๋

ส่วนมดทหารก็มีคีมขากรรไกรขนาบซ้ายขวาเช่นกัน

เป้าหมายภารกิจของพวกเฉินฉีก็คือขากรรไกรของมดทหารนี่แหละ

ฉินเลี่ยงกดเสียงลงต่ำ

"พี่ฉี มดถ้ำเยอะขนาดนี้รับมือไม่ง่ายเลยนะ พวกเรารอก่อนดีกว่า รอให้พวกมันกลับเข้ารูแล้วค่อยแอบเก็บตัวรั้งท้ายสักสองสามตัวก็พอ"

เฉินฉีมองดูฝูงมดถ้ำเหล่านั้น

ขนาดตัวของพวกมันไม่เล็กเลยสักนิด

ลำตัวของมดงานยาวถึงครึ่งเมตร

ส่วนมดทหารยิ่งตัวใหญ่กว่า อย่างต่ำก็หนึ่งเมตรขึ้นไปทั้งนั้น

ความร้ายกาจของพวกปิศาจสิ่งแปลกปลอมอยู่ที่สกิลพรสวรรค์นี่เอง

มดสามารถแบกน้ำหนักได้มากกว่าตัวมันเองถึงห้าพันเท่า

หากเทียบในขนาดตัวที่เท่ากัน แมลงถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังต่อสู้สูงที่สุด

เฉินฉีหยิบหน้าไม้ขนาดพกพาออกมา

"ใจเย็นก่อน ขอดูหน่อยสิว่ามันจะแน่สักแค่ไหน"

ก่อนหน้านี้เขาเคยเอาหน้าไม้ผู้มืดมิดออกมาลองยิงดูสองครั้งแล้ว

การยิงลูกศรพลังปิศาจนั้นไร้สุ้มเสียง จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับสังเกตได้

เฉินฉีถ่ายเทพลังปิศาจเข้าไปในหน้าไม้เล็กน้อย

ลูกศรหน้าไม้ที่ควบแน่นจากพลังปิศาจค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา

เฉินฉีเล็งไปยังมดถ้ำตัวหนึ่ง

"ฟิ้ว!"

เอฟเฟกต์แบบไม่มีเสียง!

"เผละ!"

มดตัวหนึ่งระเบิดแหลกละเอียดคาที่

อานุภาพของลูกศรหน้าไม้ไม่มีแผ่ว ทะลวงร่างมดไปอีกหลายตัวติดต่อกันก่อนจะพุ่งหายลับไปในระยะไกล

เฉินฉี "..."

หน้าไม้ lv30 นี่มันแรงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

เรายังประเมินอุปกรณ์พลังปิศาจต่ำไปจริงๆ

แถบค่าประสบการณ์ของเฉินฉีขยับเพิ่มขึ้นมาเพียงทีละนิด

ปิศาจระดับต่ำพวกนี้ให้ค่าประสบการณ์แก่เฉินฉีน้อยมาก

ต่อให้ลุยเดี่ยวกวาดล้างไปเป็นพันๆ ตัว เลเวลก็คงไม่ขยับขึ้นสักเลเวล

ยังไงเลเวลของเฉินฉีก็สูงกว่าปิศาจพวกนี้ไปไกลโขแล้ว

"ฟิ้วๆๆ!!"

เฉินฉีกระหน่ำยิงรัวในทันที

มดถ้ำหลายสิบตัวถูกกำจัดไปเกินครึ่งในชั่วพริบตา

ถ้าไม่ใช่เพราะเขายิงไม่ค่อยแม่น ป่านนี้คงกวาดเรียบยกฝูงไปแล้ว

เฉินฉีโบกมือให้ทั้งสองคน

"มัวมองอะไรกันอยู่ ลุยสิ! ไม่อัปเวลกันแล้วหรือไง"

ฉินเลี่ยงมองหน้าไม้ในมือเฉินฉีพลางปาดน้ำลาย

"โคตรเท่เลยพี่ฉี ขอผมยืมเล่นมั่งดิ"

เฉินฉี "? อยากได้หน้าไม้? หน้านี่ไม่เอาแล้วใช่ไหม"

ฉินเลี่ยงส่ายหน้า

"หน้าไม่เอาก็ได้ ขอแค่ได้หน้าไม้ก็พอ"

"ไสหัวไปเลย"

ฉินเลี่ยงเบะปาก

"งั้น... อันนี้ซื้อมาจากไหนเหรอพี่ เดี๋ยวผมเก็บเงินไปซื้อสักอัน มีของแบบนี้ไว้ฆ่าปิศาจคงสะดวกขึ้นเยอะเลย"

เฉินฉีเลิกคิ้ว

"ลองไปดูที่ร้านขายอุปกรณ์พลังปิศาจของทางการสิ ถูกจะตาย ไม่กี่ตังค์หรอก"

"แล้วของพี่ฉีอันนี้ราคาประมาณเท่าไหร่เหรอครับ"

เฉินฉีนึกย้อนดู

"ประมาณ... ไม่กี่ล้านล่ะมั้ง"

ฉินเลี่ยง "..."

ไม่แพงบ้านพี่สิ

แค่ตัวเองสอบเกาเข่าได้เหรียญปิศาจมาไม่กี่พัน ก็ดีใจจนเนื้อเต้นเหมือนเด็กหนักร้อยกิโลแล้ว

นี่พี่เรียกหลักหลายล้านว่าไม่แพงเนี่ยนะ?

ฉินเลี่ยงโบกมือปัดๆ

"ช่างเถอะๆ บ้านผมจน ขอลาล่ะครับ!"

พูดจบก็ควักมีดพับเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วพุ่งเข้าใส่ปิศาจทันที

เมื่อเห็นทั้งคู่พุ่งเข้าไปสู้กับปิศาจ

เฉินฉีที่อยู่ด้านหลังก็แอบปล่อยลูกน้อง lv20 ออกมาสองสามตัว

"พวกนายไปตามหาไอเทมของภารกิจพวกนี้ให้ฉัน ได้ครบแล้วก็เก็บเข้ามิติไป"

"ขอรับ"

เหล่าลูกน้องปิศาจแยกย้ายกันออกตามหาไอเทมภารกิจทันที

เฉินฉีหันไปมองฉินเลี่ยงกับหลิวเยี่ยน

ในสนามยังมีมดถ้ำเหลืออยู่อีกสิบตัว

เลเวลโดยทั่วไปไม่สูงเท่าไร

ฉินเลี่ยงเลเวล 8 ถือมีดพับเล่มเดียว พุ่งเข้าไปสะกิดขูดดาเมจก๊อกๆ แก๊กๆ รัวๆ

จ้วงไปตั้งสิบกว่าที ยังไม่ตายสักกะตัว

สาเหตุหลักคือมีดพับมันสั้นเกินไป สร้างความเสียหายใส่จุดตายของมดถ้ำไม่ได้ แถมพวกแมลงยังอึดทนทายาดอีก

ส่วนหลิวเยี่ยนนั้นเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว พลิ้วหลบการโจมตีของมดถ้ำไปมา

ดูราวกับการร่ายรำอันงดงามที่สะกดสายตาคนมอง

"ตูม!"

หลิวเยี่ยนสวมถุงมือหนัง ชกเพียงหมัดเดียวหัวของมดถ้ำตัวหนึ่งก็แหลกละเอียด

พลันหันกลับไปมองฉินเลี่ยง

หมอนั่นยังคงสะกิดขูดดาเมจอยู่นั่นแหละ

อุตส่าห์หาจังหวะรัวมีดเฉือนหัวมดถ้ำไปหกเจ็ดที กว่าจะสังหารได้สักตัว

ไม่นานนัก การต่อสู้ของทั้งสองคนก็จบลง

ฉินเลี่ยง lv8 ขูดดาเมจจนฆ่าได้สองตัว

ส่วนหลิวเยี่ยนเลเวล 4 ต่อยตายไปสิบตัว

เฉินฉีตบบ่าฉินเลี่ยงเบาๆ

"นายนี่นะ วันหลังลองไปสมัครงานร้านแพทย์แผนจีนดู ไปฝึกครอบแก้วกัวซา น่าจะเหมาะกับนายมากกว่า"

ฉินเลี่ยงตัดพ้ออย่างน้อยใจ

"ก็ผมช่วยไม่ได้นี่พี่ ไม่มีเงินเปลี่ยนอุปกรณ์ดีๆ ใช้นี่นา"

เฉินฉีส่ายหน้า

"หมดคำจะพูดกับแกจริงๆ"

เขาสะบัดมือ ล้วงไปด้านหลังแล้วดึงดาบยาวเล่มหนึ่งออกมาจากมิติเก็บของ

ดาบยาวเลเวล 19 คมกริบ

ดาบเล่มนี้ไม่ได้ซื้อมาจากร้านค้าฝ่าย แต่เป็นของดรอปตอนที่พวกเบ๊เคยฆ่าปิศาจแล้วเก็บได้

เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ จะเอาไปขายก็ได้แค่เศษเงิน

ยกให้ฉินเลี่ยงไปเลยก็แล้วกัน

"เอาไป แล้วตั้งใจทำงานหน่อย มีลูกน้องแบบนี้ พูดไปก็ขายหน้าเขา"

ฉินเลี่ยงรับดาบยาวมาด้วยความดีใจสุดขีด

"พี่ฉีใจป้ำที่สุด! ชาตินี้ผมยอมเป็นคนของพี่ ตายไปก็ขอเป็นปิศาจของพี่!"

เฉินฉีส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

"ไปไกลๆ เลยไป๊"

หลิวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งสายตามองเฉินฉีตาละห้อย

เฉินฉีชะงักไป

"มองอะไรล่ะ? ไปสิ ทำภารกิจต่อ"

หลิวเยี่ยนพองแก้มใส่ทันที

"แล้วของฉันล่ะคะ!"

"ของอะไรของเธอ?"

"ดาบของฉันไง"

"ฉันว่าหน้าเธอนี่แหละเหมือนดาบ"

หลิวเยี่ยน "..."

เฉินฉีล้วงกระเป๋า

"เอ้าๆ ไม่ต้องงอน มานี่..."

ตาของหลิวเยี่ยนเป็นประกายขึ้นมาทันที

"อะไรเหรอคะ?"

เฉินฉีควักซองบุหรี่ออกมา

"เอาบุหรี่ฮวาจื่อไปสูบสักมวนไป๊"

หลิวเยี่ยน "..."

เพื่อนสาว วันนี้เจอผู้ชายทำเอาหมดอารมณ์มาก เพิ่งเจอกันแท้ๆ ดันยื่นบุหรี่ให้ผู้หญิงเฉย ใครจะเข้าใจฟีลนี้บ้างเนี่ย!

...

หลังจากตัดขากรรไกรของมดถ้ำออกมา จำนวนเท่านี้ก็พอให้คนหนึ่งส่งภารกิจได้แล้ว

ติดแค่ว่ามันพกพาลำบากไปหน่อย

เลยเอามาร้อยเป็นพวง แล้วเอาไปคล้องคอฉินเลี่ยงไว้

เดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็มองเห็นเนินเขาเตี้ยๆ อีกลูก

แถวปากถ้ำมีมดถ้ำไต่ออกมาหาอาหารกันเต็มไปหมด

ให้ตายสิ ท่าทางจะถึงเวลากินข้าวพอดี ถึงได้พากันแห่กันออกมาหาของกินแบบนี้

เฉินฉีไม่รอช้า รัวหน้าไม้ทีเดียวสิบดอกรวด

จากนั้นก็ปล่อยที่เหลือให้สองคนนั้นจัดการ

ไม่นานนัก ตามตัวของฉินเลี่ยงก็เต็มไปด้วยขากรรไกรมดถ้ำที่ห้อยระโยงระยาง

เลเวลของทั้งคู่ก็พุ่งพรวดขึ้นมาไม่น้อย

ฉินเลี่ยงเลเวล 9 ส่วนหลิวเยี่ยนเลเวล 8

เห็นหลิวเยี่ยนทำตัวมีจริตจะก้านไปวันๆ แบบนี้ แต่เวลาสู้ขึ้นมาบอกเลยว่าดุดันเอาเรื่อง

ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาวุธใดๆ ถุงมือหนังคู่เดียวก็เอาอยู่หมัด

ปิศาจสิ่งแปลกปลอมเลเวลเท่ากันสักสามถึงห้าตัวยังเข้าไม่ถึงตัวเธอเลยด้วยซ้ำ

ส่วนฉินเลี่ยงก็ยังคงเอามีดพับเล่มเดิมไปขูดกัวซาเหมือนเคย

ดาบยาวที่เฉินฉีให้ไป หมอนี่กลับอ้างว่ากลัวมันสึกหรอ เลยเอาเสื้อห่อเก็บไว้เสียมิดชิด

เล่นเอาเฉินฉีโมโหจนต้องขู่ว่าจะยึดคืนถ้าไม่ยอมใช้ เขาถึงได้ยอมตัดใจหยิบออกมา

"ชัวะ!"

แค่ฟันทีเดียว มดถ้ำก็ขาดเป็นสองท่อน

"ดาบนี่โคตรคมเลยแฮะ"

ด้วยความได้เปรียบทั้งเรื่องเลเวลและการข่มด้วยไอเทม

ทำให้ความเร็วในการฟาร์มเลเวลของทั้งสองคนยิ่งเร็วขึ้นไปอีก

ยามพลบค่ำ

"พี่ฉี! ผมเลเวลสิบแล้ว!"

"แกเพิ่งจะเลเวลสิบเนี่ยนะ! หลิวเยี่ยนปาไปเลเวลสิบเอ็ดแซงหน้าแกไปแล้ว! ช่วยฮึดหน่อยได้ไหมวะ?"

ฉินเลี่ยงหัวเราะแหะๆ อย่างเก้อเขิน

"ใครจะไปคิดล่ะครับว่าพี่เยี่ยนที่ดูอ่อนหวานขนาดนั้น เวลาสู้จะโหดได้เบอร์นี้"