ตอนที่ 66 ตัวกะปิ

"ถ้าชมเป็นก็ชมต่ออีกสักสองสามประโยคสิ"

ระหว่างทางเดินกลับไปส่งภารกิจ

ฉินเลี่ยงกำลังแบกกองขากรรไกรคู่ที่สุมกันสูงพะเนิน

"พี่ฉี มันหนักอยู่นะครับเนี่ย"

เฉินฉีพยักหน้ารับเบา ๆ

"นายต้องจำไว้ ความกดดันในตอนนี้นี่แหละที่จะกลายเป็นแรงผลักดันในชีวิตนายวันข้างหน้า"

"ผมเริ่มจะแบกไม่ไหวแล้วครับ"

"ถูกแล้ว ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ มักจะกดทับจนคนเราแทบหายใจไม่ออก"

"ผมหมดแรงแล้วจริง ๆ นะครับ"

"นั่นแสดงว่านายออกกำลังกายน้อยไป ไว้ค่อยไปหาอะไรบำรุงเยอะ ๆ ฉันจำได้ว่ามีร้านหนึ่งขายเนื้อหนูแผ่นรสเด็ด คราวหน้าจะซื้อมาฝากแล้วกัน"

ฉินเลี่ยงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"พี่ฉี คือว่า... เป็นไปได้ไหมครับว่าสิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ซุปไก่บำรุงจิตใจ แต่เป็นการยื่นมือมาช่วยต่างหาก?"

เฉินฉีส่ายหน้าพลางเอ่ย

"นายต้องเข้าใจนะ เส้นทางของผู้แข็งแกร่งมักโดดเดี่ยวเสมอ ถ้าเจอปัญหาทีไรก็เอาแต่ร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ชาตินี้ไม่มีวันเติบใหญ่เป็นชิ้นเป็นอันได้หรอก"

ฉินเลี่ยงหอบหายใจแฮ่ก ๆ

"แต่แค่แบกของเนี่ยนะ มันจะไปเติบโตอะไรได้ล่ะครับ!"

เฉินฉีชี้ไปทางหลิวเยี่ยนที่กำลังยืนหอบเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ

"นายดูเธอสิ เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ยังแบกไหว แถมไม่บ่นสักคำ แต่นายที่เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ ๆ กลับแบกไม่ไหวเนี่ยนะ?"

"ก็เธอแบกแค่ของตัวเองนี่ครับ! แต่ที่ผมแบกอยู่นี่มันส่วนของพวกเราสองคนรวมกันนะ!"

เฉินฉีผายมือออกอย่างช่วยไม่ได้

"ก็ฉันจ่ายเงินจ้างแล้วนี่ เจ้าหนูอย่างนายคิดว่าเงินเดือนละห้าหมื่นเหรียญปิศาจมันได้มาง่าย ๆ หรือไง?"

พอได้ยินแบบนั้น ฉินเลี่ยงก็ก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ ก่อนจะกัดฟันออกแรงแบกขากรรไกรคู่ขึ้นมาอีกครั้ง

แบกแม่งเอ๊ย แบก แบก แบกเข้าไปสิวะ!!!

"เออ แบบนี้ค่อยเข้าท่า นายดูสิ ทั้งจ่ายเงินให้ ทั้งมอบอุปกรณ์ให้อีก ลูกพี่ดีเด่นแบบนี้จะไปหาที่ไหนได้อีกล่ะ"

ฉินเลี่ยงพยักหน้าหงึก ๆ

"พี่ฉีพูดถูกที่สุดเลยครับ!"

"เอาเป็นว่าอยู่กับฉันไปดี ๆ ถ้ายังปรับตัวเข้ากันไม่ได้ ก็ลองย้อนมองดูข้อบกพร่องของตัวเองให้เยอะ ๆ แล้วกัน"

......

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"

"เข้ามา!"

ภายในห้องพักอาจารย์ ยังคงมีเพียงอาจารย์หัวล้านนั่งอยู่คนเดียวตรงกลางห้องเหมือนเคย

เขาจิบน้ำชาไปอึกหนึ่ง

"มาส่งภารกิจกันงั้นรึ"

"ครับ"

ฉินเลี่ยงวางกองขากรรไกรคู่ลงบนโต๊ะ

อาจารย์หัวล้านสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ก็เก็บพวกมันเข้าไปในมิติมืดของตน

"อืม ดีมาก ยินดีด้วยที่พวกเธอทำภารกิจรวบรวมขากรรไกรคู่ของมดถ้ำสำเร็จ"

"อาจารย์ครับ ผมขอถามหน่อย เงื่อนไขในการเลื่อนขึ้นเป็นนักศึกษาปีสองมีอะไรบ้างเหรอครับ"

อาจารย์หัวล้านเงยหน้าขึ้น มองไปยังเหนือศีรษะของทั้งสามคน

"ยินดีด้วย ตอนนี้พวกเธอได้กลายเป็นนักศึกษาปีสองแล้วล่ะ ขอแค่เลเวลถึงเกณฑ์ก็พอ"

เฉินฉี "...เดี๋ยวนะ ชิลขนาดนี้เลยเหรอครับ ถ้าเลเวลอัปเร็วแบบนี้ ไม่ใช่ว่าปีเดียวก็เรียนจบเลยหรือไง"

"ปีเดียวงั้นเรอะ"

อาจารย์หัวล้านตบอกตัวเองพลางเอ่ย

"จบในหนึ่งปีน่ะธรรมดามาก ย้อนไปตอนนั้นหนานกงอู๋ตี๋ใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียวก็เรียนจบแล้ว พวกเธอเทียบกับเขาแล้ว ยังห่างชั้นกันอีกไกลโขเลย"

เฉินฉี "..."

"สรุปคือเขามาเรียนมหาวิทยาลัยแค่เจ็ดวันเนี่ยนะ"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

"แล้วทำไมเขาถึงได้เป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยไป่ชวนได้ล่ะครับ"

อาจารย์หัวล้านชะงักไป

"ก็เพราะมหาวิทยาลัยทุ่มเงินจ้างน่ะสิ"

"...สุดจริง"

ก่อนหน้าที่เฉินฉีจะมามหาวิทยาลัยไป่ชวน เขานึกมาตลอดว่าหนานกงอู๋ตี๋คงผูกพันกับมหาวิทยาลัยมาก เลยยอมรับตำแหน่งอธิการบดีกิตติมศักดิ์เพื่อช่วยดึงดูดนักศึกษาใหม่

ที่แท้ก็แค่เอาเหรียญปิศาจฟาดหัวล้วน ๆ สินะ?

เราสองมิได้มีวาสนาต่อกัน ทุกอย่างอยู่ที่เงินหนาล้วน ๆ

เฉินฉีสะบัดมือทีหนึ่ง

วัตถุดิบกองโตก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ

อาจารย์หัวล้านลูบเส้นผมอันบางตาบนกระหม่อม

"มีอุปกรณ์มิติด้วยรึ ดูท่าทางฐานะทางบ้านของนักศึกษาคนนี้จะไม่ธรรมดานะเนี่ย"

ฉินเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย

"วัตถุดิบพวกนี้ส่งภารกิจทั้งหมดเลยครับ"

อาจารย์หัวล้านสะบัดมือ เก็บพวกมันเข้าไปในมิติมืด

แค่กวาดพลังจิตตรวจดูแวบเดียว ก็รู้จำนวนและชนิดของพวกมันได้อย่างชัดเจน

"อืม ใช้ได้ รวมทั้งหมดส่งได้แปดภารกิจ ตอนนี้นายก็เหลือแค่ภารกิจสุดท้ายแล้ว"

หืม? ขาดไปอันหนึ่งงั้นเหรอ

เจ้าลูกน้องคนนี้ทำงานไม่ได้เรื่องเลยแฮะ

หลิวเยี่ยนกับฉินเลี่ยงก็ส่งภารกิจเหมือนกัน

ทั้งสองคนทำสำเร็จไม่มากเท่าไร แต่ก็มีกันคนละสามสี่ภารกิจ

เฉินฉีกวาดตามองกระดานดำเพื่อหาภารกิจสุดท้าย

"ผมเอาอันนี้แล้วกัน ไปชั้นสองหานมตัวกะปิสามสิบชั่ง"

เฉินฉีชี้ไปยังภารกิจบนกระดานดำพลางพูดขึ้น

ภารกิจนี้เฉินฉีตั้งใจจะไปทำคนเดียว

ส่วนฉินเลี่ยงกับหลิวเยี่ยนเลือกรับภารกิจของชั้นหนึ่งต่อ

ภารกิจชั้นสองค่อนข้างยากเกินไปสำหรับพวกเขาทั้งคู่ไปหน่อย

ถือโอกาสศึกษาเรื่องพลังจิตไปด้วยในตัว

ในร้านค้ากองกำลังมีไอเทมที่ช่วยเพิ่มพลังจิตอยู่ไม่น้อย

...

เมื่อมาถึงหอคอยทดสอบและซื้อแผนที่ตรงทางเข้ามาแผ่นหนึ่งแล้ว เฉินฉีก็เดินตรงขึ้นไปยังชั้นสองทันที

พื้นที่ของชั้นสองกว้างขวางยิ่งกว่าเดิม

รอบด้านเต็มไปด้วยป่าไม้ อากาศชื้นจัด ดูเหมือนจะจำลองสภาพแวดล้อมแบบป่าดงดิบ

เขาเดินออกห่างจากทางเข้า เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเห็น

เฉินฉีคลี่แผนที่ออกดู

ตัวกะปิต่างจากมดถ้ำ

แม้จำนวนจะเยอะเหมือนกัน แต่ตามปกติพวกมันไม่ได้รวมฝูงกันเป็นกลุ่มใหญ่

หากแต่กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งป่าดงดิบ

แผนที่แผ่นนี้มีระบุอาณาเขตของพวกตัวกะปิเอาไว้บ้างบางจุด

ปิศาจสิ่งแปลกปลอมเลเวล 10 ขึ้นไปจะเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง และเริ่มมีสำนึกเรื่องลำดับขั้นของหัวหน้ากับลูกน้อง

จึงรวมกลุ่มกันสร้างเป็นขุมกำลังต่าง ๆ ขึ้นมาเอง

แน่นอนว่าส่วนใหญ่ก็ยังคงกระจัดกระจายกันอยู่ดี

เขาโบกมือวูบหนึ่ง

ลูกน้องเลเวล 15 ขึ้นไปหลายสิบตนก็ปรากฏตัวขึ้น

"ไปรวบรวมนมตัวกะปิมาสามสิบชั่ง"

"รับทราบ!"

เมื่อเห็นลูกน้องปิศาจแยกย้ายกันออกไปไกลแล้ว

เฉินฉีก็เปิดร้านค้ากองกำลังขึ้นมา

"แลกเปลี่ยนยาน้ำสกัดพลังจิต"

ขวดใบเล็กสีน้ำเงินบริสุทธิ์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในมือของเฉินฉี