ตอนที่ 67 ลงทะเบียน

เขาเขย่าของเหลวในขวดเบา ๆ

ของเหลวสีเขียวเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับมีทางช้างเผือกอัดแน่นอยู่ภายใน

ตัวขวดมีขนาดเท่าขวดยาน้ำขนาดเล็กเท่านั้น

เฉินฉีเปิดฝาแล้วกระดกดื่มรวดเดียวหมด

เขาจ๊อบแจ๊บปาก ดื่มเร็วไปหน่อยจนไม่ทันรู้รสชาติ

หรือบางทีไอ้นี่อาจจะไม่มีรสชาติตั้งแต่แรกแล้วก็เป็นได้

"ซี๊ด เริ่มออกฤทธิ์แล้ว ออกฤทธิ์แล้ว"

เฉินฉีพลันรู้สึกวูบวาบจนหัวหนักตัวเบา

เขาซวนเซไปสองสามก้าว ก่อนจะรีบทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น

แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว จึงเอนตัวนอนลงไปอีก

อืม คราวนี้ค่อยสบายขึ้นเยอะ

ในหัวหมุนคว้างเหมือนคนเมาเหล้า สติยังแจ่มชัดแต่กลับแทบควบคุมร่างกายไม่ได้

สมองรู้สึกราวกับก้อนดินน้ำมัน ที่กำลังถูกมือยักษ์ไร้รูปคู่หนึ่งบดขยำเป็นทรงกลมทรงแบนตามใจชอบ

ผ่านไปครู่ใหญ่

"ตูม!!"

ในห้วงสมองพลันเกิดเสียงสายฟ้าฟาดเปรี้ยงดังกึกก้อง

เฉินฉีลืมตาขึ้น ทุกสิ่งรอบตัวดูสดใสคมชัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับถูกปรับใส่ฟิลเตอร์

เขารู้สึกว่าสมองแล่นไวเป็นพิเศษ

แต่จะว่าแล่นแบบไหน ก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

เอาเป็นว่าคิดอ่านอะไรได้ลื่นไหลกว่าเมื่อก่อนก็แล้วกัน

ยาเพิ่มพลังจิต: เพิ่มพลังจิตเล็กน้อย

ราคาขาย: 1,000 เหรียญอิทธิพล

คำอธิบายสั้นกุดมาก

แต่นี่กลับเป็นยาชนิดเดียวในบรรดายาเกี่ยวกับพลังจิตทั้งหลายที่ช่วยเพิ่มพลังจิตได้จริง

เขาบิดเปิดฝาแล้วกรอกยาลงคอ

รู้สึกเหมือนตัวยายังไม่ทันจะตกถึงกระเพาะ ก็ซึมซ่านกระจายไปทั่วทุกทิศทางแล้ว

ไอเย็นระลอกหนึ่งแล่นพล่านเข้าสู่สมอง

เฉินฉีสะดุ้งเฮือกจนตัวสั่นสะท้าน

"อืม สดชื่น!"

ของพรรค์นี้อย่างพลังจิต ทั้งมองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้

แต่กลับสัมผัสรับรู้ได้

พลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นแน่นอน แต่จะเพิ่มขึ้นเท่าไรนั้นไม่อาจรู้ได้เลย

เฉินฉีเริ่มกระดกยาเพิ่มพลังจิตขวดแล้วขวดเล่า

ดื่มเยอะเข้าไว้ การเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณย่อมนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ

แม้ยาจะราคาขวดละหนึ่งพันเหรียญอิทธิพล

แต่เหรียญอิทธิพลของเฉินฉีใช้ยังไงก็ไม่หมด ยิ่งใช้ก็ยิ่งงอก

ต่างจากแต้มขาใหญ่ลิบลับ

ขอยกย่องสิ่งนี้ว่าเป็น... ร้านค้าอิทธิพลเวอร์ชันโปรปลดล็อกทุกอย่าง!

พวกลูกน้องกลับมาแล้วเหรอ?

จู่ ๆ ความคิดนี้ก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวของเฉินฉี

วินาทีถัดมา ก็เห็นพวกลูกน้องหิ้วถังน้ำคนละหลายใบ

กำลังวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งมาทางเฉินฉี

เฉินฉีเกาหัวแกรก

พลังจิตนี่มีคุณสมบัติเหมือนฮาคิสังเกตด้วยเหรอเนี่ย?

ถังน้ำขนาดใหญ่สี่ใบที่เต็มไปด้วยน้ำนมสดสีขาวถูกวางลงตรงหน้าเฉินฉี

สามใบแรกเต็มปรี่ แต่อีกใบกลับมีติดอยู่แค่ก้นถัง

เฉินฉีมองไปยังถังใบสุดท้าย

ลูกน้องมีทั้งหมดสี่กลุ่ม คนอื่นเขาได้มาเต็มถัง แต่พวกแกกลับได้แค่นี้เนี่ยนะ?

"ทำไมมันน้อยจังวะ?"

ปิศาจเลเวล 20 ทั้งสิบตนก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

"พี่ใหญ่ครับ ในป่าแถบนั้นมีตัวกะปิเยอะมาก แต่ไม่รู้ทำไมถึงรีดนมออกมาได้นิดเดียว แถมส่วนใหญ่ยังมีเลือดปนมาด้วยครับ"

"หือ?"

เฉินฉีครุ่นคิดชั่วครู่แล้วหยิบแผนที่ออกมา

หรือว่าพวกตัวกะปิจะกลายพันธุ์ไปแล้ว?

ได้ยินมาว่าปิศาจสิ่งแปลกปลอมบางชนิด ในระหว่างที่ร่างกายเติบโต หากสัมผัสกับวัตถุปิศาจคุณภาพสูง ก็สามารถกระตุ้นให้ร่างกายกลายพันธุ์ได้

ตัวกะปิกลายพันธุ์น่ะไม่สำคัญ ที่สำคัญคือวัตถุปิศาจคุณภาพสูงต่างหาก!

นี่มันของล้ำค่าชัด ๆ

เฉินฉีเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

"พวกแกไปดงตัวกะปิตรงไหนมา? ชี้ให้ดูซิ"

"ตรงนี้ครับ"

เฉินฉีมองตามนิ้วของลูกน้องปิศาจ

ถิ่นอาศัยฝูงตัวกะปิตัวผู้

เฉินฉี: "..."

เขายกเท้าเตะถังใบที่สี่คว่ำทันที

"พวกเวรเอ๊ย แม้แต่หัวไหนพวกมึงยังแยกไม่ออกเลยเรอะ!"

เขาโบกมือเก็บพวกลูกน้องเข้ามิติ

เฉินฉีหิ้วถังทั้งสามใบเดินจากไป

...

ภายหลัง ได้ยินมาว่าอัตราการขยายพันธุ์ของตัวกะปิในป่าฝนแถบนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าใจหาย

...

"ส่งภารกิจครับ!"

[ยินดีด้วย คุณทำสิบภารกิจที่อาจารย์มอบหมายสำเร็จแล้ว]

...

เมื่อก้าวออกจากห้องพักครู

เฉินฉีก็เหลือภารกิจสุดท้ายเพียงข้อเดียวที่ยังทำไม่เสร็จ

นั่นคือการเรียนวิชาเอกหนึ่งวิชา และใช้งานได้อย่างเชี่ยวชาญ

วิชาเอกในมหาวิทยาลัยไป่ชวนมีมากมายนับไม่ถ้วน

โดยพื้นฐานแล้วอาชีพทั่วไปที่พบเห็นได้ตามท้องตลาดล้วนมีเปิดสอนทั้งสิ้น

การฝึกฝนฝีมือวิชาชีพที่นี่ให้ชำนาญ จะช่วยให้ใช้ทักษะอันยอดเยี่ยมของตนลดระดับความยากลงได้ในยามทำภารกิจในโลกสยองขวัญ

เมื่อเดินมาถึงห้องลงทะเบียนเรียนวิชาเอก

เฉินฉีมองดูตัวเลือกที่เรียงรายกันละลานตาแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"เสริมสวยทำผม ขัดรองเท้าเคลือบเงา หั่นผักเตรียมของในครัว เสิร์ฟอาหารหน้าร้าน... แล้วไอ้ขับรถแบ็กโฮนี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!"

วิชาเอกพวกนี้บอกตรง ๆ เลยว่าเขาเรียนไม่ลงจริง ๆ

"ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ซ้อมรบภาคปฏิบัติ ยุทธวิธีการต่อสู้ด้วยพลังปิศาจ การบริหารจัดการบริษัท การจัดสรรทรัพยากร"

โอ๊ะโฮ

พวกนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย

เฉินฉีเหลือบมองชื่อผู้สอนด้านหลัง

วิทยากรฝึกอบรมระดับสูง หลิวโหมว

คนเก่งจริง ๆ แฮะ คนเดียวสอนความรู้ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

เฉินฉีเลือกเรียนวิชาของวิทยากรหลิวโหมวทันทีโดยไม่ลังเล

"คาบละ 100 เหรียญปิศาจ ถือว่าถูกมากเลยนะเนี่ย"

แต่ละคาบรับหนึ่งร้อยคน

ตอนนี้มีคนลงชื่อจองไปแล้วยี่สิบกว่าคน

เฉินฉีใจป้ำ โบกมือสั่งทันที

เหมาที่นั่งที่เหลือทั้งหมด!

คอร์สนี้จะเริ่มเรียนในวันรุ่งขึ้น

หลังจากหาห้องอ่านหนังสือส่วนตัวได้ เฉินฉีก็เชื่อมต่อกับระบบ

โฮสต์: เฉินฉี

แต้มขาใหญ่: 1233

เหรียญอิทธิพล: สามสิบเจ็ดล้าน

เขาเชื่อมต่อกระแสจิตเข้ากับลูกน้อง

ลูกน้องระดับทั่วไปทั้งสี่ร้อยตนกระจายกำลังออกไปทั่วหมดแล้ว

ในแต่ละหมู่บ้าน ตำบล และเมือง ต่างมีลูกน้องปิศาจประจำการอยู่อย่างน้อยสองตน

แน่นอนว่าลูกน้องปิศาจส่วนใหญ่ยังคงอยู่ระหว่างเดินทาง

พวกมันมีเหรียญปิศาจติดตัว จึงอาศัยยานพาหนะต่าง ๆ มุ่งหน้าไปยังเมืองอันห่างไกล

พอเดินทางไปถึงเมืองแล้ว ก็จะรีบหางานทั่วไปทำทันที

กลมกลืนไปกับตัวเมือง และกลายเป็นคนธรรมดาสามัญส่วนหนึ่งของที่นั่น

แอบลอบสังหารพวกปิศาจเพื่ออัปเลเวล

พร้อมกับรอคอยการเรียกขานของเฉินฉี หรือไม่ก็รอให้เขาวาร์ปไปหา

"กิจการชักจะใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ แล้วแฮะ"

ขืนอยู่ในมหาวิทยาลัยแบบนี้ คงหาแต้มขาใหญ่ได้ยากจริง ๆ

เฉินฉีตั้งใจว่าพอเสร็จสิ้นภารกิจในวันพรุ่งนี้ จะออกจากมหาวิทยาลัยชั่วคราว เพื่อสานต่อการเดินทางของตัวเองในโลกสยองขวัญ