ตอนที่ 68 อาจารย์หลิวมัว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ตอนอาบน้ำ เฉินฉีพยายามออกแรงขัดถูรอยสักหมูปิศาจ แต่มันก็ไม่ออก

เขาเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ

มุ่งหน้าตรงไปยังห้องเรียนของอาจารย์หลิวมัว

อาจารย์หลิวมัวคนนี้เลเวลไม่ได้สูงเท่าไรนัก

แต่ความรู้รอบตัวนั้นแน่นปึ้ก

แม้จะเป็นแค่อาจารย์ผู้สอนระดับกลาง

แต่ที่นั่งกลับเต็มเอี้ยดทุกครั้ง ไม่ว่าคาบไหนด้านล่างก็เนืองแน่นไปด้วยนักศึกษาเสมอ

...

หลิวมัวมองดูนักศึกษายี่สิบกว่าคนด้านล่างด้วยสายตาว่างเปล่า

คนหายไปไหนกันหมด?

ฝีมือการสอนของฉันตกไปแล้วหรือไง?

พากันหนีหายไปหมดเลยเหรอ ทำไมถึงเหลืออยู่แค่นี้ล่ะ?

เขาน่ะได้ส่วนแบ่งตามจำนวนคนเรียนนะ!

ถ้าเหลือแค่ยี่สิบกว่าคนแบบนี้ เขาไม่ต้องกินแกลบไปทุกวันเลยหรือไง!

เฉินฉีนั่งอยู่แถวหน้าสุด

ส่วนสามแถวด้านหลังเขาว่างเปล่า ไร้เงาผู้คน

"อะแฮ่ม!"

"พวกเราเริ่มเรียนกันเถอะ"

หลิวมัวที่ยืนอยู่บนโพเดียมกระแอมไอเบา ๆ

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นักศึกษายี่สิบกว่าคนก็ยังถือว่าเป็นนักศึกษา

ยังไงก็ต้องสอนต่อไปอยู่ดี

"เมื่อวานสอนเรื่องการประยุกต์ใช้พลังปิศาจไปแล้ว วันนี้เรามาเรียนเรื่องการบริหารจัดการบริษัทกันบ้าง ผมรู้ว่าพวกคุณคงไม่ได้เอาไปใช้..."

จู่ ๆ หลิวมัวก็เหลือบไปเห็นฉายาเถ้าแก่บนหัวของเฉินฉี

เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

"ผมรู้ว่านักศึกษาส่วนใหญ่อาจไม่ได้เอาไปใช้ แต่มีความรู้ติดตัวไว้เยอะ ๆ น่ะดีที่สุด"

"การจะเปิดบริษัท เงื่อนไขสำคัญข้อแรกคือกำลังในการซื้อที่ดิน ราคาที่ดินในโลกสยองขวัญจะผันผวนตามระดับความเจริญของเมือง มณฑลเทียนหลินมีมหานครอยู่หกสิบกว่าแห่ง ที่ดินแค่หนึ่งตารางเมตรในมหานครอาจสูงถึงห้าแสนเหรียญปิศาจเลยทีเดียว"

"อย่างมหานครทาร์ที่อยู่ใกล้เราที่สุด ฮวาชิงอู่นักศึกษารุ่นที่ห้าสิบหกของมหาวิทยาลัยไป่ชวน ก็เคยซื้อที่ดินขนาดสองร้อยตารางเมตรเพื่อเปิดสโมสรเสริมความงาม"

"ในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองขนาดนี้ ทุกคนต้องจำไว้ให้ดี หากพวกคุณคิดจะก่อตั้งบริษัทหรือสถานประกอบการ ต้องเน้นเจาะตลาดระดับไฮเอนด์เท่านั้น ความเร็วในการกอบโกยเงินจากลูกค้าระดับไฮเอนด์น่ะเป็นสิ่งที่พวกคุณคาดไม่ถึงเชียวล่ะ"

......

...

หลิวมัวสอนยิงยาวรวดเดียวถึงสองชั่วโมงเต็ม

เขาวิเคราะห์ทรัพยากรทางธุรกิจทุกรูปแบบของมหานครทาร์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ตั้งแต่ความต้องการของเหล่านักรบในมหานครทาร์ ไปจนถึงห่วงโซ่ธุรกิจของเจ้าเมืองมหานครทาร์

ยิ่งพูดยิ่งออกรส ถึงขั้นเล่าเลยเถิดไปถึงสงครามระหว่างมหานครทาร์กับมหานครอื่นเมื่อหลายปีก่อน ลากยาวตั้งแต่การจัดกระบวนทัพไปจนถึงการส่งกำลังบำรุง

เฉินฉีฟังแล้วถึงกับตบมือให้ไม่หยุด

ลึกซึ้ง ช่างลึกซึ้งเหลือเกิน!

อาจารย์หลิวมัวคนนี้เป็นยอดคนโดยแท้!

"เอาล่ะ นักศึกษาทุกคน คาบเรียนวันนี้พอแค่นี้ เลิกเรียนได้!"

พอสั่งเลิกเรียนเสร็จ หลิวมัวก็รีบร้อนจ้ำอ้าวออกไปข้างนอกทันที

เขาอยากไปดูให้เห็นกับตาว่ามีอาจารย์ระดับสูงคนไหนมาเปิดสอนแย่งนักศึกษาของตนไปหรือเปล่า

เฉินฉีเดินตามอาจารย์หลิวมัวออกจากห้องเรียน ก่อนจะไปดักหน้าเขาไว้ตรงที่ปลอดคน

"เอ่อ อาจารย์ครับ สวัสดีครับ"

หลิวมัวชะงักฝีเท้าลง

"สวัสดี... อ้อ เธอคือนักศึกษาที่นั่งเรียนแถวหน้าคนนั้นนี่ มีธุระอะไรงั้นเหรอ?"

"ผมอยากลงเรียนวิชาเอกกับอาจารย์น่ะครับ ไม่ทราบว่า..."

หลิวมัวพยักหน้า

"อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง ได้สิ ขอแค่สองพันเหรียญปิศาจ ฉันรับประกันว่าจะสอนจนเธอทำเป็นแน่นอน"

"ในภารกิจระบุไว้ว่าให้ศึกษาวิชาเอกหนึ่งวิชาจนใช้งานได้อย่างชำนาญ แล้วไอ้เกณฑ์ตัดสินความชำนาญนี่วัดจากอะไรเหรอครับ?"

หลิวมัวหยิบกระดาษข้อสอบออกมาแผ่นหนึ่ง

"ฉันจะออกข้อสอบลงในแผ่นนี้ ขอแค่เธอสอบได้ 80 คะแนนขึ้นไป ก็ถือว่าเชี่ยวชาญ ภารกิจก็จะเสร็จสิ้น"

เฉินฉีพยักหน้ารับ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

หลิวมัวถูมือไปมา

"อะแฮ่ม แล้วเธออยากเลือกเรียนวิชาเอกอะไรล่ะ? ทางฉันมีตั้งแต่การจัดทัพวางค่าย การค้าขาย ศิลปะการต่อสู้ฝึกกาย ไปจนถึงการวางแผนบริษัท มีครบหมดเลยนะ"

เฉินฉีถามด้วยความสงสัย

"ผมเห็นอาจารย์ท่านอื่นเขาสอนแค่วิชาเดียวหรือไม่ก็สองวิชา มากสุดก็ไม่เกินสาม แต่อาจารย์สอนได้ตั้งเยอะขนาดนี้ มันจะไม่... เหรอครับ? แบบว่า มันมีคำกล่าวที่ว่า 'รู้สารพัดแต่ไม่เชี่ยวชาญสักอย่าง' อยู่นี่นา"

หลิวมัวชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันที

"นั่นมันพวกนั้น! คนพวกนั้นเอาแต่เจาะลึกวิชาการแค่อย่างเดียว ถึงจะเก่งกว่าฉันอยู่นิดหน่อยก็เถอะ แต่พวกที่ดันทุรังไปจนสุดทางแบบนั้นไม่มีทางได้ดีหรอก ฉันไม่เหมือนพวกเขานะ ฉันหลอมรวมความรู้ทั้งหมดเข้าด้วยกัน ใช้ภาพรวมมาคุมรายละเอียดต่างหากล่ะ"

เฉินฉีพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง

"ก็คือรู้ทุกอย่าง... แต่แค่อย่างละนิด ใช่ไหมครับ?"

หลิวมัว "..."

"แควก!!"

กล้ามเนื้อทั่วร่างของหลิวมัวปูดขยายใหญ่จนเสื้อเชิ้ตครูสีขาวฉีกขาด

เขายืนค้ำหัวก้มมองเฉินฉีพลางเอ่ยขึ้น

"เรื่องศิลปะการต่อสู้เนี่ย ฉันเชี่ยวชาญที่สุดแล้ว แนะนำให้เธอเลือกวิชาเอกนี้เลย สบายใจได้ ในฐานะอาจารย์ ฉันจะสั่งสอนเธอเป็นอย่างดีแน่!"

เหอะ ร้อนตัวแล้วสินะ!

รูปร่างของหลิวมัวยืดสูงขึ้นกว่าเดิมสิบกว่าเซนติเมตรอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อที่ปูดโปนออกมาแข็งแกร่งราวกับก้อนหิน

ดูราวกับยักษ์ตัวย่อมๆ ตนหนึ่ง

เฉินฉีค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้หลิวมัว

"อาจารย์ครับ ผมน่ะเป็นพวกชอบคนมีความสามารถซะด้วยสิ"

"เพียะ!"

เหรียญปิศาจปึกหนึ่งฟาดเข้าใส่แผงอกของหลิวมัว

หลิวมัวชะงักไป

"หมายความว่าไง...?"

"แต่ว่านะ ช่วงนี้มีเรื่องหนึ่งที่ทำเอาผมปวดหัวอยู่พอดี"

"เพียะ!"

เหรียญปิศาจอีกปึกถูกฟาดใส่แผงอกของหลิวมัว

"อาจารย์ลองคิดดูสิ ผมเปิดบริษัทแห่งหนึ่ง มีลูกน้องเป็นปิศาจตั้งเป็นพันตัว"

"เพียะ!"

เหรียญปิศาจถูกฟาดใส่แผงอกของหลิวมัวอีกปึก คราวนี้เขายกมือขึ้นมารับเอาไว้

ร่างที่เดิมทีเหมือนยักษ์ตัวย่อมๆ ค่อยๆ ยุบเล็กลง

"แต่ไอ้พวกปิศาจพวกนี้น่ะ เวลาตีกันทีไร ไม่มีแบบแผนเอาซะเลย"

"เพียะ!"

เหรียญปิศาจถูกฟาดใส่แผงอกอีกรอบ

ร่างของหลิวมัวหดเล็กลงไปอีกระดับ

"ไหนจะปัญหาเรื่องสายสัมพันธ์ทางสังคมของบริษัท ปัญหาเรื่องกฎระเบียบ ถึงผมจะจ้างปิศาจทนายมาสองสามตน แต่อาจารย์ก็รู้นี่นา ปิศาจมันจะมารับใช้ผมอย่างสุดจิตสุดใจได้ยังไงกัน?"