ตอนที่ 90 น้องไรเดอร์ด่วนสรุปไปหน่อยหรือเปล่า!

[เดี๋ยวนะ แค่นี้ก็ฟันธงได้แล้วเหรอว่าเครื่องลายครามชิ้นนี้เป็นของจริง?]

[อาศัยแค่เรื่องนี้เนี่ยนะ? ขนาดฉันยังไม่เชื่อเลย!]

[น้องไรเดอร์ไม่แม้แต่จะดูน้ำเคลือบเนื้อดินกับลวดลายเลย ด่วนสรุปเกินไปหน่อยมั้ง!]

หลิ่วเสฺวเฉอยิ้มออกมา คนที่ผ่านโลกมาค่อนชีวิตอย่างเขา มีหรือจะดูความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของหนานเยี่ยไม่ออก

เจ้าหนุ่มนี่มีความรู้ความสามารถจริงอยู่หรอก แต่แค่กำลังอยากเก๊กโชว์พาวเท่านั้นแหละ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้นายหน่อยแล้วกัน!

"แฮ่ม ในเมื่อเธอมั่นใจขนาดนั้นว่านี่เผาขึ้นจากดินหมาชาง งั้นก็น่าจะมีวิธีตรวจสอบดินหมาชางแบบอื่นอีกใช่ไหมล่ะ?"

หนานเยี่ยแทบอยากจะผิวปากออกมา ตาเฒ่าหลิ่วเนี่ยรู้ใจผมจริงๆ!

แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

สถานการณ์จริงจังแบบนี้ จะมาผิวปากก็ดูจะเสียมารยาทเกินไป

เขาแกล้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น "มีวิธีที่สะดวกและตัดสินได้ง่ายกว่านั้นอยู่จริงๆ ครับ

รบกวนช่วยหาหลอดไฟประหยัดพลังงานขนาด 25 วัตต์ให้ผมทีครับ ขอบคุณครับ!"

หนานเยี่ยหันไปบอกสิ่งที่ต้องการกับทีมงานข้างกาย

[หลอดไฟประหยัดพลังงาน 25 วัตต์เนี่ยนะ หนานเยี่ยคิดจะทำอะไรน่ะ?]

[ไม่รู้อะ ไม่ได้อยู่ในวงการนี้ ตอบไม่ได้เลย]

[จริงๆ แล้วที่หนานเยี่ยขอหลอดไฟ 25 วัตต์มันมีหลักการอยู่นะ พิพิธภัณฑ์มักใช้ไฟ 10 ถึง 30 วัตต์ เพราะนอกจากจะสร้างบรรยากาศได้ดีกว่าแล้ว ยังช่วยปกป้องโบราณวัตถุได้ดีกว่าด้วย]

[ดูมืออาชีพมากเลย หนานเยี่ยคงไม่ใช่เซียนดูของโบราณตัวจริงหรอกนะ?]

เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์รีบนำหลอดไฟประหยัดพลังงานขนาด 25 วัตต์มาให้ในเวลาไม่นาน

และภายใต้คำขอของหนานเยี่ย โถใบนี้จึงถูกย้ายไปยังมุมมืด

จากนั้นก็นำหลอดไฟประหยัดพลังงานใส่เข้าไปในโถ

หนานเยี่ยถึงได้เอ่ยปากต่อว่า "

เนื้อดินพอร์ซเลนของดินหมาชางมีความโปร่งแสงดีเยี่ยม ในที่มืด ถ้าใส่หลอดไฟประหยัดพลังงาน 25 วัตต์ลงในโถที่มีความหนาถึงหนึ่งเซนติเมตร มันจะส่องแสงสีเนื้ออมชมพูทะลุออกมาได้

ซึ่งเนื้อดินชนิดอื่นไม่มีคุณสมบัตินี้อย่างแน่นอน

ทุกคนลองดูก็จะรู้เองว่าเป็นยังไงครับ!"

เรื่องนี้ มีหลายคนเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

แม้แต่อวี้ปังลูกศิษย์ของหลิ่วเสฺวเฉอก็ยังไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน

หลิ่วเสฺวเฉอกับบรรดานักวิชาการอาวุโสมองหน้ากันเลิ่กลั่ก วิธีการตรวจสอบชุดนี้ พวกเขาไม่เคยพูดถึงกับคนภายนอกมาก่อนเลย

หนานเยี่ยรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

หรือว่าเบื้องหลังของเจ้าเด็กนี่จะมีผู้เชี่ยวชาญคอยชี้แนะกันแน่?

พอเสียบปลั๊กเปิดไฟ ทุกคนก็พากันรุมล้อมเข้ามาดู

ข้างในปรากฏแสงสีเนื้ออมชมพูขึ้นมาจริงๆ

[ว้าว ปรากฏขึ้นมาจริงๆ ด้วย เหมือนกับที่หนานเยี่ยบอกไว้เป๊ะเลย]

[สุดยอด เขาบอกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นก่อนแล้วค่อยเปิดไฟ ไม่ใช่เปิดไฟก่อนแล้วค่อยมาโม้ แค่นี้ก็พิสูจน์อะไรได้ตั้งเยอะแล้ว]

[ตรงตามที่พูดทั้งหมดเลย แบบนี้แสดงว่าโถใบนี้เป็นของแท้แล้วใช่ไหม?]

สำหรับข้อสงสัยที่ชาวเน็ตตั้งขึ้นมา หนานเยี่ยย่อมต้องอธิบายต่อ

"ถ้าทุกคนคิดว่าแค่นี้ยังพิสูจน์ได้ไม่พอ งั้นเรามาดูจุดต่อไปกันครับ!

งานฝีมือเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนมักจะเน้นภายนอกละเลยภายในมาโดยตลอด ดังนั้นด้านในจึงมักจะมีรอยปาดอยู่เสมอ

โดยเฉพาะเครื่องลายครามประเภทโถใหญ่หรือแจกันใหญ่ ล้วนเป็นการขึ้นรูปแยกส่วน แล้วนำมาประกบต่อเนื้อดินก่อนนำไปเผา

ด้วยเหตุนี้ ภายในจึงมักจะมีรอยต่อเนื้อดินให้เห็นค่อนข้างชัดเจน

ไม่เพียงเท่านั้น ผนังด้านในของภาชนะจำพวกโถยังมักจะทิ้งรอยนิ้วมือและรอยหมุนวนที่เด่นชัดเอาไว้อีกด้วย

ถ้าหากไม่พบร่องรอยทั้งสองอย่างนี้บนผนังด้านในของภาชนะ นั่นก็คือของเลียนแบบที่ขึ้นรูปด้วยวิธีเทน้ำดินแบบสมัยใหม่

คนที่เข้าใจกรรมวิธีการผลิตเครื่องเคลือบดินเผาของจิ่งเต๋อเจิ้นจะรู้ดีว่า มีดที่ใช้แต่งรูปทรงชิ้นงานมีอยู่สองประเภท

ประเภทแรกเรียกว่า 'มีดแถบ' ใช้สำหรับตกแต่งผนังด้านในภาชนะ

อีกประเภทเรียกว่า 'มีดแผ่น' ใช้สำหรับตกแต่งผนังด้านนอกและก้นภาชนะ

'มีดแผ่น' ถือกำเนิดขึ้นมาอย่างน้อยกว่าสองพันปีแล้ว ทว่า 'มีดแถบ' เพิ่งจะมีขึ้นในรัชสมัยคังซีแห่งราชวงศ์ชิงเท่านั้น

พูดอีกอย่างก็คือ เครื่องลายครามก่อนยุคคังซีจะตกแต่งแค่ผนังด้านนอก ไม่ตกแต่งผนังด้านใน

หลังจากช่วงกลางยุคคังซีเป็นต้นไปถึงได้เริ่มมีการตกแต่งผนังด้านใน

เพราะฉะนั้นแล้ว ถ้าหากเป็นเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนที่ผนังด้านในเรียบเกลี้ยงจนเกินไป นั่นเป็นของปลอมแน่นอนครับ!"

หนานเยี่ยพูดด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง และหลิ่วเสฺวเฉอกับคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครก้าวออกมาโต้แย้งเลยสักคน

นั่นแสดงว่าสิ่งที่เขาพูดไม่มีข้อผิดพลาดร้ายแรงอะไร

คำอธิบายชุดนี้ช่างมีเหตุมีผลและหลักฐานรองรับอย่างแท้จริง

แถมสิ่งที่ผู้ชมมองเห็นก็ตรงกับที่หนานเยี่ยพูดแทบไม่มีผิดเพี้ยน

"สุดยอดไปเลย มีดแถบมีดแผ่นอะไรนี่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลย เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามีวิธีแบบนี้ด้วย ได้ความรู้เพิ่มเลย"

"ตอนนี้ฟันธงได้เลยว่าน้องไรเดอร์เป็นมืออาชีพด้านนี้จริง ไม่งั้นจะอธิบายได้ละเอียดยิบขนาดนี้ได้ไง แถมยังชี้ชัดได้หมดว่าราชวงศ์ไหนขูดแต่งผนังด้านในแบบไหนบ้าง"

"รอบนี้ยอมใจเลยจริง ๆ ทั้งวิธีประเมิน ทั้งประวัติศาสตร์ขั้นตอนการผลิต พูดออกมาได้คล่องปร๋อ ถ้าไม่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาหลายปี ไม่มีทางรู้ลึกขนาดนี้หรอก"

"บอกให้เลยนะ แค่ไม่กี่ปีไม่พอหรอก ดูพลาดกันได้ง่าย ๆ เลย หนานเยี่ยอายุยังน้อยขนาดนี้ สงสัยจะเริ่มเรียนมาตั้งแต่เด็ก ไม่งั้นทำไม่ได้ถึงขั้นนี้แน่"

สายตาที่พวกหลิ่วเสฺวเฉอมองหนานเยี่ยเริ่มเปลี่ยนเป็นเอ็นดูและเมตตามากขึ้นเรื่อย ๆ

"เหล่าหลิ่ว เจ้าหนุ่มนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ตั้งแต่เรื่องเครื่องลายครามราชวงศ์หยวนเป็นของเจริญสัมพันธไมตรี ไปจนถึงเรื่องมีดแถบมีดแผ่น เห็นได้ชัดเลยว่าภูมิความรู้ของเด็กคนนี้แน่นหนามาก"

"ต้องเป็นคนที่มีความรู้กว้างขวางลึกซึ้งแน่นอน!"

"นั่นสิเหล่าหลิ่ว คุณคุ้นเคยกับเจ้าหนุ่มนี่มากกว่าใคร ถ้ามีเวลาว่างก็พามาแนะนำให้พวกตาแก่อย่างพวกเราได้รู้จักบ้างสิ"

"ฝีมือของเด็กคนนี้ เผลอ ๆ จะสูสีกับศิษย์รักของคุณเลยมั้งเนี่ย ที่สำคัญคือเขายังอายุน้อยขนาดนี้ด้วย!"

หลิ่วเสฺวเฉอมองบรรดาตาแก่พวกนี้อย่างพูดไม่ออก

อยากจะชมก็ชมไปสิ ยังจะต้องลากลูกศิษย์ฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยอีก

แถมยังจงใจพูดดักคอว่าฉันมีลูกศิษย์แล้วอีกต่างหาก

ไอ้พวกเฒ่าสารพัดพิษเอ๊ย!

ก็แค่กลัวว่าฉันจะไปแย่งกับพวกคุณล่ะสิไม่ว่า!

แล้วเจ้าเด็กนี่จะยอมกราบพวกคุณเป็นอาจารย์หรือเปล่า มันยังเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยนะ

จะรีบร้อนอะไรกันนักหนา!

หลังจากอธิบายผนังด้านในเสร็จแล้ว ทีมงานก็นำโถใบใหญ่ย้ายไปยังจุดที่สว่างและเปิดโล่งกว่าเดิม

สิ่งที่จะอธิบายต่อไปก็คือผนังด้านนอก

หนานเยี่ยใช้มือลูบไล้ผนังด้านนอกของโถเบา ๆ

"ผิวเคลือบผนังด้านนอกทั้งหมดเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลาอย่างเป็นธรรมชาติ ชั้นคราบผิวสัมผัสเกิดตามธรรมชาติ ร่องรอยความเก่าแก่ที่ตกทอดมาอย่างยาวนานเด่นชัด ให้สัมผัสเหมือนเนื้อหยกที่มีความสุขุม เก่าแก่ และนวลเนียนฉ่ำตาครับ"

"เครื่องเคลือบที่ผ่านกาลเวลาอันยาวนาน ย่อมต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้างอย่างแน่นอน"

"บนผิวภาชนะมีร่องรอยการใช้งาน ทั้งรอยบุ๋ม รอยร้าว รอยขีดข่วนจากการกระแทกและเสียดสี หากส่องดูในระดับจุลภาคก็จะเห็นรอยสึกหรอจากการใช้งานในระดับที่แตกต่างกันไปด้วยครับ"

เขาชี้ไปยังจุดที่มีรอยกระแทกจนน้ำเคลือบหลุดร่อนจุดหนึ่ง

"ตรงนี้น้ำเคลือบกะเทาะหายไปชิ้นเล็ก ๆ แต่ร่องรอยความเก่าของรอยบิ่นนี้ดูเป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนของทำเทียมขึ้นมา"

"ยิ่งไปกว่านั้น ตรงจุดที่ลงสีน้ำเงินหนาแน่น จะเต็มไปด้วยสนิมดำรูปทรงไม่แน่นอนกระจายอยู่ทั่ว"

"คราบสนิมดำแบบนี้ภาษาปากเรียกว่า 'ตำหนิดำ' หรือ 'สนิมเหล็ก' ครับ"

"เวลาใช้มือลูบ ผิวเคลือบลายครามจะให้ความรู้สึกขรุขระไม่เรียบเสมอกัน..."

พออธิบายมาถึงตรงนี้ หลายคนก็นึกถึงสาเหตุที่ไม่ใส่ถุงมือขึ้นมาได้โดยอัตโนมัติ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่ใส่ถุงมือก็เพื่อสัมผัสความขรุขระพวกนี้นี่เอง"

"รายละเอียดจะเยอะไปไหนเนี่ย ที่พูดไปก่อนหน้านี้ฉันลืมไปเกือบหมดแล้ว"

"ไม่นึกเลยว่าแค่เครื่องลายครามราชวงศ์หยวนชิ้นเดียวจะมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้ อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าพวกนักโบราณคดีนี่เก่งชะมัด ต้องเรียนรู้กันมากขนาดไหนเนี่ย!"

"ก็ต้องเรียนรู้กันไปจนแก่จนเฒ่านั่นแหละ!"

อธิบายมาถึงตรงนี้ จริง ๆ ก็เกือบจะครบถ้วนแล้ว ที่เหลืออยู่ก็คือลวดลายตกแต่งอันยอดเยี่ยมที่สุด รวมถึงที่มาของชื่อโถใบนี้