ตอนที่ 92 โถใบนี้ถูกตั้งชื่อตามคำบอกเล่าของหนานเยี่ย

"เหลือเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ นอกจากจะมีทหารม้าเพิ่มมาคนหนึ่งแล้ว ที่เหลือแทบจะไม่ต่างกันเลย"

"หนังสือเล่มนี้เดิมทีก็เป็นหนังสือนิทานประวัติศาสตร์ที่ตีพิมพ์ในสมัยราชวงศ์หยวนอยู่แล้ว พอเทียบกันแล้วตรงกันแบบนี้ ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าโถใบนี้เป็นของแท้แน่นอน"

หลิ่วเสฺวเฉอเองก็เอ่ยปากทอดถอนใจ "นั่นสิ แบบนี้โถใบนี้ก็มีที่มาที่ไปแล้ว"

หลังจากดูกันอยู่พักใหญ่ ทุกคนต่างก็หันไปมองคนหนุ่มตรงหน้าที่สร้างความประหลาดใจให้อย่างต่อเนื่อง

แค่ปราดเดียวก็มองทะลุถึงประวัติความเป็นมาและแหล่งกำเนิดของตัวโถ สายตาเฉียบคมระดับนี้ ภูมิความรู้ลึกซึ้งขนาดนี้

ไม่มาทำงานด้านโบราณคดีนี่เสียของชัด ๆ จะไปเป็นดาราเฮงซวยอะไรกัน!

ถ้าหนานเยี่ยล่วงรู้ความคิดในใจของคนพวกนี้ละก็ คงได้เผ่นหนีไปให้ไกลสุดกู่แน่

เขาแค่สนใจเรื่องการตรวจพิสูจน์โบราณวัตถุอยู่บ้าง แต่ไม่เคยคิดจะทำเป็นอาชีพไปตลอดชีวิตสักหน่อย...

หลิ่วเสฺวเฉอมองหนานเยี่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน อายุยังน้อยแค่นี้กลับมีความสามารถล้ำเลิศถึงเพียงนี้

ดูท่าว่าพวกตาแก่อย่างพวกเขาคงรับเด็กคนนี้เป็นลูกศิษย์ไม่ได้แล้วล่ะ

เพราะความรู้ความเข้าใจเรื่องเครื่องเคลือบ หนานเยี่ยรู้ลึกรู้จริงยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก

สรุปแล้วใครจะสอนใครกันแน่!

แทบจะไม่มีอะไรให้สอนเขาได้เลย

เว้นเสียแต่ว่าจะสอนเรื่องเครื่องสำริด ภาพวาดอักษรวิจิตร หรือหยก

แต่ใครจะไปรับประกันได้ว่าหนานเยี่ยจะไม่รู้เรื่องด้านอื่นเลย?

ตรวจพิสูจน์เครื่องเคลือบได้เก่งกาจขนาดนี้ ด้านอื่นก็คงไม่มีทางเป็นกระดาษขาวว่างเปล่าแน่นอน

ถึงอย่างนั้น สายตาที่หลิ่วเสฺวเฉอมองหนานเยี่ยก็ยิ่งทวีความเอ็นดูเปี่ยมเมตตามากขึ้นเรื่อย ๆ

ต้าเซี่ยมีคนรุ่นใหม่เยี่ยงนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องห่วงแล้วว่าวงการโบราณคดีและการพิสูจน์โบราณวัตถุจะไร้ผู้สืบทอด

"หนานเยี่ย เมื่อกี้เธออธิบายลวดลายไปสามชั้นแล้ว ก็พูดเสริมชั้นสุดท้ายให้ครบเลยสิ!"

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมไอ้หนุ่มนี่ถึงได้ชอบไลฟ์สดนักหนา แต่ในเมื่อมีฝีมือขนาดนี้

ใครบ้างจะไม่อยากโชว์ของสักหน่อย จริงไหมล่ะ!

เข้าใจได้เต็มร้อยเลย

ถ้าเป็นเรื่องอื่นหนานเยี่ยอาจจะถ่อมตัวและสุภาพเรียบร้อยอยู่หรอก แต่กับเรื่องนี้ เขาไม่คิดจะถ่อมตัวเลยสักนิด

"ลวดลายชั้นที่สี่ หรือก็คือแถบรอบวงชั้นสุดท้าย เรียกกันทั่วไปว่า 'ปาต้าหม่า' (แปดสมบัติ)!

'ปาต้าหม่า' เป็นหนึ่งในลวดลายประดับที่ใช้กันอย่างแพร่หลายบนเครื่องเคลือบลายครามราชวงศ์หยวน หรือจะบอกว่าเป็นลวดลายเฉพาะตัวของลายครามราชวงศ์หยวนเลยก็ว่าได้ครับ

ปกติแล้วจะเป็นลายกลีบบัวต่อเนื่องแบบดัดแปลง โดยนำกลีบบัวทรงกลมมาจัดระเบียบให้ได้สัดส่วน จนรูปทรงภายนอกมีลักษณะคล้ายซุ้มโค้งรูปหน้าต่างโบราณ

ลวดลายนี้มีต้นกำเนิดมาจาก 'ลายแปดมงคล' ในพุทธศาสนา

เนื่องจากมักจะวาดกลีบบัวแปดกลีบเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ จึงเรียกกันติดปากว่า 'ปาต้าหม่า'

นอกเหนือจากลายกลีบบัวแล้ว ภายในกลีบบัวยังมีการวาดลายสมบัติมงคลต่าง ๆ เสริมเข้าไปด้วย เช่น กิ่งปะการัง ดอกไม้ นอแรด และก้อนเงิน เพื่อช่วยตกแต่งเครื่องเคลือบ

โดยทั่วไปแล้ว ลวดลายทั้งแปดบนเครื่องเคลือบลายครามราชวงศ์หยวนชิ้นหนึ่งจะเหมือนกันเป๊ะทุกประการ

แต่โถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ต่างจาก 'ปาต้าหม่า' ทั่วไปครับ

ตรงที่เป็นลายกลีบบัวดัดแปลงที่ภายในวาดลายของล้ำค่าหายาก

นับว่าทรงคุณค่ายิ่งกว่าลายครามราชวงศ์หยวนทั่วไปเสียอีก

พูดได้เลยว่า โถลายครามราชวงศ์หยวนกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ คู่ควรแก่การเป็นหนึ่งในสุดยอดสมบัติล้ำค่าแห่งต้าเซี่ยครับ!"

ผู้คนรอบข้างต่างพากันปรบมือเกรียวกราว การตรวจสอบและคำอธิบายของหนานเยี่ยเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

ต่อให้เป็นหลิ่วเสฺวเฉอมาอธิบายเอง ก็คงทำได้ไม่ดีไปกว่านี้แล้ว

[เยี่ยม! พูดได้ยอดเยี่ยมมาก! อายุน้อยแค่นี้แต่ฝีมือฉกาจขนาดนี้ อนาคตไกลแน่นอน!]

[แค่วิธีการตรวจพิสูจน์ที่ละเอียดขนาดนี้ ก็คุ้มค่าที่เข้ามาดูแล้ว!]

[ไม่นึกเลยว่านอกจากหนานเยี่ยจะร้องเพลงเก่งแล้ว ยังเป็นตัวตึงในวงการตรวจพิสูจน์เครื่องเคลือบของเราอีก สุดยอดจริง ๆ!]

[เอาจริง ๆ น้องไรเดอร์มีความสามารถระดับนี้ ฉันกลับไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่เลย นี่ฉันเริ่มจะชินชาแล้วเหรอเนี่ย?]

[ไม่ใช่แค่แกหรอก ตอนนี้ฉันก็เริ่มด้านชาเหมือนกัน เอาเป็นว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไร พิมพ์คำว่าโคตรเทพคำเดียวก็จบเรื่อง!]

ใช่แล้ว บางครั้งยิ่งโชว์ของออกมามากเท่าไร ผู้คนก็ยิ่งด้านชามากขึ้นเท่านั้น

เมื่อภูมิคุ้มกันสูงขึ้น ความผันผวนทางอารมณ์ก็น้อยลงเรื่อย ๆ ค่าอารมณ์จึงไม่ได้เก็บเกี่ยวง่ายเหมือนแต่ก่อน

นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ระบบเปิดช่องทางการรับชมย้อนหลังขึ้นมาก็เป็นได้

หลังจากหนานเยี่ยตรวจสอบเสร็จสิ้น นักวิชาการอาวุโสท่านอื่น ๆ ก็ต้องทำการตรวจสอบซ้ำอีกรอบ

ผลลัพธ์สุดท้ายคือ

โถใบนี้ เป็นลายครามราชวงศ์หยวนของแท้!

นักวิชาการอาวุโสหลายท่านกับผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ รวมถึงผู้บริหารคนอื่น ๆ เดินเลี่ยงไปปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะอาศัยจังหวะที่มีผู้คนรวมตัวกันอยู่มากมายนี้ ประกาศออกมาโดยตรงว่า

"หลังจากการหารือร่วมกันของทุกฝ่าย ทางเราตัดสินใจตั้งชื่อโถใบนี้อย่างเป็นทางการว่า

'โถลายครามราชวงศ์หยวนกุ่ยหูกู่ลงจากเขา'!"

ชาวเน็ตพลันตื่นเต้นฮือฮาขึ้นมาทันที

[ว้าว นี่มันตั้งชื่อตามที่หนานเยี่ยบอกเลยไม่ใช่เหรอ?]

[ใช่แล้ว เท่ากับว่าโถใบนี้หนานเยี่ยเป็นคนตั้งชื่อให้เลยนะเนี่ย ฮ่า ๆ !]

[จึ๊ ๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ เป็นเกียรติขนาดไหนกันเนี่ย!]

[วันข้างหน้าพอทุกคนเห็นโถใบนี้ เห็นชื่อนี้ ภาพจำแรกคงเป็นหนานเยี่ยแน่นอน!]

[เลียนแบบไม่ได้จริง ๆ สเต็ปนี้โคตรเทพ มีแต่คนที่เชี่ยวชาญการดูเครื่องเคลือบระดับหนานเยี่ยเท่านั้นแหละถึงจะได้รับเกียรติขนาดนี้]

หลังจากตั้งชื่อเสร็จ หลิ่วเสฺวเฉอก็หันไปมองลูกศิษย์ของตน "อวี้ปัง โถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ได้มายังไง?"

โบราณวัตถุล้ำค่าขนาดนี้ ย่อมต้องซักถามที่มาที่ไปให้ชัดเจน

อวี้ปังก้าวออกมาข้างหน้า "เรื่องเป็นแบบนี้ครับอาจารย์

โถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวงเป็นคนส่งมาครับ"

"ตระกูลหลี่... แห่งเมืองหลวงงั้นเหรอ?"

คนที่แซ่หลี่ในเมืองหลวงมีไม่น้อย แต่ที่คู่ควรแก่การเรียกว่า 'ตระกูลหลี่' นั้น มีเพียงตระกูลเดียวเท่านั้น

นั่นคือตระกูลใหญ่ของจริง

มีเบื้องหลังเป็นตระกูลวีรชนผู้ร่วมก่อตั้งประเทศ

ในยุคสมัยที่ไฟสงครามลุกโชน พี่น้องตระกูลหลี่เข้าร่วมกองทัพด้วยกัน

กระทั่งสร้างเกียรติประวัติหนึ่งตระกูลสองนายพล

คนหนึ่งยศพลตรี อีกคนยศพลโท

ไม่ว่าจะในยุคนั้นหรือยุคนี้ ล้วนเป็นตัวตนที่ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามอย่างยิ่ง

มิหนำซ้ำ ลูกหลานของพวกเขาก็ล้วนเดินบนเส้นทางทหารเกือบทั้งหมด

มีเพียงลูกชายคนเล็กอย่างหลี่หลินเท่านั้นที่ละทิ้งเส้นทางนี้ แล้วตัดสินใจผันตัวไปทำธุรกิจ

ด้วยภูมิหลังแห่งตระกูลสองนายพล หลี่หลินจึงแผ่ขยายอิทธิพลในแวดวงธุรกิจได้อย่างรวดเร็ว

และในเวลาต่อมาก็สร้างอาณาจักรธุรกิจขึ้นมาได้สำเร็จ

เรียกได้ว่ากอบโกยเงินทองเป็นกอบเป็นกำทุกวัน

ครั้นโลกเปิดกว้างและเชื่อมต่อกันมากขึ้น หลี่หลินก็มักจะเดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง...

อวี้ปังอธิบายต่อ "ผู้เฒ่าหลี่หลินตอนไปเที่ยวต่างประเทศเมื่อยี่สิบปีก่อน ได้รู้จักกับนักสะสมคนหนึ่ง

เขาเอาของสะสมของตัวเองออกมาให้ผู้เฒ่าหลี่ชม

ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้อยู่ด้วย

ผู้เฒ่าหลี่เห็นแล้วถูกใจอย่างยิ่ง เปลืองแรงไปไม่น้อย ในที่สุดก็ทุ่มเงินสิบล้านดอลลาร์ซื้อมันกลับมาครับ"

คนรอบข้างต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

[คุณพระ ยี่สิบปีก่อนก็คือปี 2003 ตอนนั้นหนึ่งดอลลาร์เทียบเท่ากับ 8.2 หยวน

นั่นหมายความว่า สิบล้านดอลลาร์ก็เท่ากับแปดสิบสองล้านหยวนเลยนะ!]

[ไม่ ๆ ๆ คิดแบบนั้นไม่ได้ เงินเมื่อยี่สิบปีก่อนมีมูลค่ามากกว่าตอนนี้เยอะ]

[สิบล้านเมื่อยี่สิบปีก่อน เทียบเท่ากับสามสิบสามล้านแปดแสนในปัจจุบัน ถ้าคิดตามนี้ก็ตกประมาณสองร้อยเจ็ดสิบเจ็ดล้านหยวนเลยนะ]

[ไม่หรอก จริง ๆ คิดแบบนั้นก็ยังไม่ถูกทั้งหมด ต้องรู้นะว่าลายครามราชวงศ์หยวนมูลค่าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ขายสักสามร้อยล้านหรือสี่ร้อยล้าน ก็อาจจะมีคนแย่งกันซื้อด้วยซ้ำ!]

ราคาขนาดนี้ สำหรับครอบครัวธรรมดาทั่วไปแล้ว ถือเป็นตัวเลขระดับดาราศาสตร์อย่างแท้จริง

คราวนี้หนานเยี่ยฉลาดขึ้น ได้แต่นิ่งฟังพวกเขาคุยกันโดยไม่สอดปากแทรกขึ้นมา

เพราะเขารู้ดีว่า ในโลกเดิมเมื่อปี 2005 โถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ถูกประมูลไปในราคาสูงถึงสองร้อยสามสิบล้านหยวน

หากคิดตามสัดส่วนเดียวกัน เมื่อเทียบมาถึงปัจจุบัน เกรงว่าจะพุ่งไปถึงเจ็ดแปดร้อยล้านแล้ว

สูงกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มากนัก

และก็เป็นจริงดังคาด วินาทีถัดมาความคิดของหนานเยี่ยก็ได้รับการยืนยัน