ตอนที่ 93 ระบบแรกที่ยอมรับนับถือโฮสต์

อวี้ปังรอให้ทุกคนเงียบลงก่อน แล้วจึงเปิดประเด็นถัดไป

"หลังจากซื้อโถกลับมาได้ไม่นาน ผู้เฒ่าหลี่ก็เชิญผู้เชี่ยวชาญมาตรวจดูเป็นพิเศษ และพบว่าเป็นลายครามราชวงศ์หยวนของแท้แน่นอน

แถมลวดลายที่วาดอยู่ยังเป็นกุ๋ยกู่จื่อ

เป็นสมบัติล้ำค่าหายากยิ่ง!

พอผู้เฒ่าหลี่รู้เข้าก็ยิ่งทะนุถนอมมันเป็นพิเศษ ถึงขั้นยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อจ้างให้นักประเมินคนนั้นเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

นับจากนั้นเป็นต้นมา ทุกๆ สามถึงห้าวัน ผู้เฒ่าหลี่จะต้องหยิบโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ออกมาชื่นชมอย่างละเอียดเสมอ

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน มีสหายเก่าคนหนึ่งแวะมาเยี่ยม

ผู้เฒ่าหลี่ก็เชื้อเชิญให้เขาร่วมชื่นชมโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาด้วยความยินดี

แต่หลังจากได้ยลโฉม คนผู้นั้นกลับเกิดความอยากได้ขึ้นมา

เขาถึงกับต้องการทุ่มเงินสูงลิบลิ่วถึงสองร้อยล้านเพื่อซื้อมันไป

แต่ผู้เฒ่าหลี่กลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ท่านบอกว่า

'โถใบนี้อยู่เคียงข้างฉันมาสิบปีแล้ว

ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะให้มันอยู่เคียงข้างไปตลอด

รอจนฉันตายไปแล้ว จะมอบมันให้แก่ประเทศชาติ มันควรจะได้ปรากฏสู่สายตาของชาวต้าเซี่ยให้มากกว่านี้

ให้อภัยความเห็นแก่ตัวของฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ด้วยเถอะ!'"

เนื้อหาเหล่านี้ แท้จริงแล้วเป็นจดหมายที่ลูกหลานของหลี่หลินส่งมอบให้อวี้ปังพร้อมกับโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขา

ในจดหมายได้บอกเล่าที่มาที่ไปของโถใบนี้ไว้อย่างละเอียด

อวี้ปังเองก็อ่านจดหมายจบแล้ว ถึงได้ตะโกนบอกหลิ่วเสฺวเฉอตั้งแต่แรกเห็นว่าที่นี่มีลายครามราชวงศ์หยวน

ทว่าเขาคาดไม่ถึงเลยว่า หนานเยี่ยจะไม่เพียงบอกได้ทันทีว่าเป็นโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขา แต่ยังชี้ชัดถึงที่มาของลวดลายได้อย่างแม่นยำ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้แสดงท่าทีตกตะลึงมากที่สุดในบรรดาผู้คนในที่เกิดเหตุ

เพราะในตอนนั้น คนที่ได้อ่านจดหมายฉบับดังกล่าวมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น!

คำพูดของอวี้ปังทำเอาทั้งผู้คนรอบข้างและผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างซาบซึ้งใจไปตามๆ กัน

[ให้อภัยความเห็นแก่ตัวของฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณพระ ประโยคนี้กินใจเกินไปแล้ว]

[จริงๆ แค่เขายอมส่งมอบโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาให้ทางการ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ฉันก็นับถือจากใจจริงแล้ว!]

[ว้าว จิตใจของท่านดูคล้ายกับหนานเยี่ยมากเลยนะ!]

[ถ้าเทียบกันแล้ว ฉันว่าน้องไรเดอร์น่ายกย่องกว่านะ ผู้เฒ่าหลี่อย่างน้อยยังเก็บไว้ข้างตัวตั้งยี่สิบปี รอจนเสียชีวิตถึงยอมมอบให้ประเทศชาติ

แต่น้องไรเดอร์ยกให้ประเทศชาติทันทีเลย แถมมูลค่าของตะพาบสำริดยังสูงกว่าโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้อีก]

[นายพูดแบบนี้ก็ดูมีเหตุผล แต่ลืมไปอย่างหนึ่งนะ โถใบนี้ผู้เฒ่าหลี่ควักเงินซื้อกลับมาจากต่างประเทศเชียวนะ!]

หนานเยี่ยเองก็มีความรู้สึกท่วมท้นไม่น้อย

ตะพาบสำริดนั้นเขาไม่ได้เสียเงินสักแดงเดียว

แต่โถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาใบนี้ หลี่หลินยอมจ่ายเงินถึงสิบล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อมันกลับมา บริบทมันต่างกัน

อันหนึ่งอยู่ในแผ่นดินตัวเอง แต่อีกอันหนึ่งคือการกอบกู้กลับมาจากต่างแดน

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การกระทำของหลี่หลิน หากมองในอีกมุมหนึ่ง ถือว่าน่ายกย่องยิ่งกว่าหนานเยี่ยเสียอีก

ขณะเดียวกัน หนานเยี่ยก็สังเกตเห็นอีกประเด็นหนึ่ง

ในโลกเดิม โถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาถูกประมูลไปในต่างประเทศ

แต่โถใบนี้กลับถูกหลี่หลินซื้อกลับมา

ความจริงแล้ว ทิศทางประวัติศาสตร์โดยรวมของทั้งสองโลกแทบจะไม่ต่างกัน

มีเพียงรายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นที่มีความแตกต่าง

ดูท่าในอนาคตเขาคงต้องไปศึกษาประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้เพิ่มเติมเสียแล้ว จะได้ไม่เกิดสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบวันนี้อีก...

หลังจากผ่านเรื่องราวมามากขนาดนี้ หนานเยี่ยพลันตระหนักถึงความสำคัญของโบราณวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมา

มันไม่ได้เป็นเพียงสิ่งสะท้อนประวัติศาสตร์ เครื่องมือตรวจสอบ หรือสิ่งเติมเต็มเอกสารทางประวัติศาสตร์เท่านั้น

แต่ยังมีบทบาทในการเป็นบทเรียนและให้การศึกษาแก่คนรุ่นหลังอีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่า สิ่งเหล่านี้คือบันทึกและสัญลักษณ์ของอารยธรรมอย่างแท้จริง

พอนึกถึงตรงนี้ หนานเยี่ยจึงเอ่ยถามในใจ "ระบบ แต้มค่าอารมณ์พอแปลงเป็นเงินแล้ว นอกจากเอาไปบริจาคให้คนที่เดือดร้อน ยังเอาไปทำอะไรอย่างอื่นได้อีกไหม"

[อ๋า... แล้วโฮสต์ยังอยากจะเอาไปทำอะไรอีกล่ะ]

"อย่างเช่น เอาเงินส่วนหนึ่งไปซื้อโบราณวัตถุที่ตกหล่นอยู่ต่างแดนกลับคืนมา!"

คราวนี้ กลายเป็นเจ้าระบบที่ถึงกับช็อตค้างไปชั่วขณะ

ระบบไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าหนานเยี่ยจะผุดความคิดนี้ขึ้นมา!

แม้แต่ตัวระบบเองก็ยังไม่เคยคิดถึงแง่มุมนี้เลยด้วยซ้ำ

ระบบลองคิดดูแล้ว ตนเองจะนับว่าเป็นระบบแรกที่ยอมรับนับถือโฮสต์ได้หรือเปล่านะ

ความคิดแบบนี้ ดูเหมือนว่าตนจะปฏิเสธไม่ลงจริงๆ สินะ!

ชะงักไปครู่ใหญ่ ระบบถึงได้ตอบกลับมา

[ได้ คำขอนี้ระบบอนุมัติ เดี๋ยวจัดการให้เอง!]

เฮ้ พี่ระบบ...

ถุยๆๆ น้องสาวระบบนี่ความสามารถครบเครื่องไม่เบาเหมือนกันนะเนี่ย!

แทบจะเรียกได้ว่าขออะไรก็จัดให้

ยอดไปเลย!

ขณะที่หนานเยี่ยกำลังสื่อสารกับระบบอยู่นั้น อวี้ปังก็หยิบกล่องอีกใบหนึ่งออกมา

"ความจริงแล้วของที่ตระกูลหลี่ส่งมามีสองชิ้นครับ ชิ้นแรกคือโถลายครามราชวงศ์หยวนกุ่ยหูกู่ลงจากเขา ส่วนอีกชิ้นก็อยู่ในกล่องนี้ครับ"

พออวี้ปังเปิดกล่องออก ทุกคนก็พบว่าข้างในไม่ใช่โบราณวัตถุที่สมบูรณ์ หากแต่เป็นเศษแตกหักหลายชิ้น

เมื่อดูจากเศษชิ้นส่วน รูปทรงโดยรวมดูคล้ายกับชามใบหนึ่ง

หลิ่วเสฺวเฉอก้าวขึ้นมาข้างหน้า นำเศษเครื่องเคลือบที่แตกเป็นหลายเสี่ยงมาต่อเข้าด้วยกันทีละชิ้น จนในที่สุดก็ปรากฏเป็นรูปทรงสมบูรณ์ต่อหน้าทุกคน

สีเคลือบบริสุทธิ์ เขียวขจีเปล่งประกายฉ่ำวาว งดงามจับตายิ่งนัก

แต่น่าเสียดายที่มันแตกเสียแล้ว!

นักวิชาการอาวุโสหลายคนล้อมรอบชามใบนี้ มองแล้วมองเล่า สีหน้าแฝงความโศกเศร้า ภายในใจยิ่งรู้สึกสะเทือนใจเป็นล้นพ้น

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี ภาพตรงหน้านี้คือสิ่งที่พวกเขาไม่อยากเห็นที่สุด

"น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ!"

"เครื่องเคลือบที่งดงามขนาดนี้ กลับแตกเป็นเสี่ยงๆ แบบนี้ เฮ้อ..."

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดต่างก็รู้สึกเสียดายอย่างยิ่งเช่นกัน

[โบราณวัตถุชิ้นนี้เป็นประเภทไหนกันเนี่ย สวยเกินไปแล้ว!]

[สีของชามใบนี้สวยมากเลย ไม่นึกว่าจะเป็นของชำรุด น่าเสียดายชะมัด]

[นั่นสิ ถ้าสภาพสมบูรณ์ เครื่องเคลือบชิ้นนี้ต้องสวยงามมากแน่ๆ]

[งานฝีมือยุคปัจจุบันจะซ่อมแซมให้กลับมาสมบูรณ์ได้ไหมนะ?]

ตอนนั้นเอง "นั่วหมี่ฉือ" ก็ออกมาให้ข้อมูลอีกครั้ง

"การซ่อมแซมเครื่องเคลือบดินเผาในปัจจุบันส่วนใหญ่มีสามวิธี ได้แก่ การซ่อมด้วยรักทอง การซ่อมแบบตอกหมุด และการซ่อมแซมแบบไร้ร่องรอย

ทั้งสามวิธีต่างมีข้อดีข้อเสีย ต้องพิจารณาควบคู่ไปกับตัววัตถุและผู้ใช้งาน

การซ่อมด้วยรักทอง เป็นวิธีซ่อมโดยใช้ยางรักธรรมชาติกับผงทอง

ข้อดีคือ มีเทคนิคการซ่อมหลากหลาย ผลลัพธ์ออกมาดูดี ไม่สร้างความเสียหายซ้ำสองให้แก่ตัววัตถุ เหมาะกับการซ่อมแซมเครื่องเคลือบราคาแพง

ข้อเสียคือ ค่อนข้างเปราะบาง เวลาใช้งานต้องทะนุถนอมเป็นพิเศษ และเห็นรอยทองค่อนข้างชัดเจน

การซ่อมแบบตอกหมุด เป็นวิธีซ่อมแซมสิ่งของตามแบบแผนพื้นบ้านของเรา โดยใช้เทคนิคตอกหมุดทองแดงหรือเชื่อมบัดกรีเพื่อยึดเครื่องเคลือบเข้าด้วยกัน เหมาะกับภาชนะที่เน้นใช้งานจริง

ข้อดีคือ แข็งแรงทนทาน และมีความงามแบบเรียบง่ายเป็นเอกลักษณ์

ข้อเสียคือ ความสวยงามที่แสดงออกมามีจำกัด อีกทั้งหมุดทองแดงยังสร้างความเสียหายซ้ำสองให้กับเครื่องเคลือบ

ส่วนวิธีสุดท้ายคือการซ่อมแซมโบราณวัตถุแบบไร้ร่องรอย

มักใช้กับโบราณวัตถุที่แตกหักชำรุดและมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ สามารถฟื้นฟูให้กลับมามีสภาพเหมือนเดิมได้

ข้อดีคือ ตามชื่อเลย คือซ่อมแซมได้แบบไร้ร่องรอย แทบมองไม่ออกเลยว่าเคยชำรุดมาก่อน

ข้อเสียคือ เพราะเป็นการซ่อมแบบไร้รอยต่อที่ต้องใช้เทคนิคการเทียบผสมสี ตัววัตถุจึงเหมาะสำหรับตั้งโชว์เท่านั้น ส่วนใหญ่ใช้จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ไม่สามารถนำมาใช้งานจริงได้

สีของชามกระเบื้องใบนี้พิเศษมาก เป็นเรื่องยากมากที่จะผสมสีให้ออกมาเหมือนกันเป๊ะ

โดยทั่วไปจึงเลือกได้แค่สองวิธีแรกเท่านั้นครับ!"

[ไม่นึกเลยว่าจะมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้ ได้ความรู้เต็มๆ!]

หลิ่วเสฺวเฉอกับเหล่านักวิชาการอาวุโสปรึกษาหารือกันครู่หนึ่ง แล้วเห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์ว่า จะต้องซ่อมแซมชามกระเบื้องใบนี้ให้สำเร็จให้ได้...