​บทที่ 112 การปลอบใจและคำเตือน

​ผู้คนพากันหยุดชะงักลงทันที ก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียง

เฉินกั๋วชางยกมือขึ้นเป็นเชิงตอบรับ จากนั้นก็หันไปยิ้มให้คนที่อยู่ด้านหลัง

“นี่คือลูกชายของฉันเอง”

“ไปกันเถอะ ได้เวลากินข้าวแล้ว ทุกคนน่าจะหิวกันแล้วใช่ไหม”

“เหล่าจาง นายพาพวกเขาไปล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วช่วยจัดที่ให้นั่งด้วย ฉันจะเข้าไปดูข้างในหน่อยว่าต้องช่วยยกอาหารออกมาหรือเปล่า”