บทที่ 172 สมุดบันทึกที่ขอกลับคืนมาเอง

หอพักชาย

เฉินเจี้ยนจีกำลังพิงราวระเบียง

มองไปยังท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดไกลออกไป ซึ่งไม่มีดาวแม้แต่ดวงเดียว

ในปากเขาคาบหญ้าเส้นหนึ่งที่เด็ดมาจากแปลงดอกไม้ รสฝาดแห้งปนกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าสดแผ่ซ่านอยู่ในปาก

ไม่สู้บุหรี่เลย