บทที่ 64 ระยะทางพิสูจน์ใจ

แฟนคลับบนเวยป๋อของหยางไฉ่เวยนั้นทะลุห้าสิบล้านไปนานแล้ว

หลังจากที่เธอไม่ได้โพสต์อะไรมานานกว่าครึ่งเดือน ทันทีที่โพสต์เวยป๋อนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ก็มีแฟนคลับนับหมื่นนับแสนคนได้เห็นในทันที ข่าวลือปากต่อปากบวกกับกระแสความนิยมของเส้าหยางในช่วงนี้ที่มีอยู่สูงอยู่แล้ว และการโปรโมตอย่างต่อเนื่องของบริษัท

เพียงแค่หนึ่งชั่วโมง

ยอดการเข้าฟังเพลงใหม่ทั้งหกเพลงของเส้าหยางก็พุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

ณ บริษัท คิวคิวมิวสิก

ภายในโซนสำนักงานแผนกเนื้อหาคอนเทนต์

เจียงเหวินชางมองดูตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความเหนื่อยล้ากลายเป็นความตื่นตัว จากนั้นเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ และลงท้ายด้วยความตกตะลึง!

"ผู้จัดการอู๋ครับ รบกวนคุณมาดูทางนี้หน่อยได้ไหมครับ"

"เสี่ยวเจียง มีอะไรเหรอ"

เจียงเหวินชางกล่าว "เส้าหยางเพิ่งปล่อยเพลงออกมาทีเดียวหกเพลงครับ ยอดการเข้าฟังเพลงพวกนี้ภายในสองชั่วโมง ทะลุสามล้านไปแล้วทุกเพลง เพลง ในนามของพ่อ ยังถูกเพิ่มเข้าเพลย์ลิสต์โดยคนกว่าหนึ่งล้านคนอีกด้วยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเหวินชาง ผู้จัดการอู๋ก็รีบก้าวเท้าเข้ามาดูทันที

"รีเฟรชสิ ฉันอยากดู"

เจียงเหวินชางรีบกดรีเฟรชข้อมูล

เมื่อเห็นข้อมูลที่แสดงผลเป็นสีแดงบนหน้าจอ ผู้จัดการอู๋ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งการทันที "ให้ทีมกราฟิกทำภาพโปรโมตเดี๋ยวนี้เลย แล้วเดี๋ยวเอาแบนเนอร์อันเก่าออกแล้วใส่ภาพนี้เข้าไป อัตราการเติบโตแบบนี้เร็วยิ่งกว่าตอนนักร้องเบอร์หนึ่งออกอัลบั้มใหม่ซะอีก พรุ่งนี้เพลงพวกนี้ต้องติดท็อปเท็นชาร์ตเพลงใหม่แน่นอน ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยดึงยอดคนดูให้เราได้มหาศาลเลยทีเดียว"

"เสี่ยวเจียง เธอจับตาดูต่อไปนะ ฉันจะไปที่แผนกดูแลลิขสิทธิ์สักหน่อย จะลองดูว่าจะคว้าลิขสิทธิ์การสตรีมมิ่งเพลงพวกนี้แบบเอ็กซ์คลูซีฟมาได้ไหม"

"รับทราบครับ ผู้จัดการอู๋"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ภาพแบนเนอร์บนหน้าแรกของคิวคิวมิวสิกถูกเปลี่ยนเป็นรูปของเส้าหยาง ใครก็ตามที่เข้าแอปมาก็จะเห็นภาพโฆษณานี้เป็นอันดับแรก

สองคำ

สมศักดิ์ศรี!

เดิมทีเวลานี้เส้าหยางตั้งใจจะเข้านอนแล้ว แต่พอเซวียเจียเจียส่งภาพแคปหน้าจอมาให้ ทำให้เส้าหยางนอนไม่หลับในทันที

ยอดคนเข้าชมมันน่ากลัวจริงๆ

ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้ชื่อของ เส้าหยาง กลายเป็นที่รู้จักของผู้คนนับสิบล้านคนในชั่วข้ามคืน

ทันทีที่เส้าหยางนึกถึงว่าในวินาทีนี้มีผู้คนนับแสนหรือนับล้านกำลังฟังเพลงของเขาอยู่ เขาก็นอนไม่หลับอีกต่อไป

ในขณะเดียวกัน คนที่นอนไม่หลับเช่นกันก็คือ ลวี่เผิง ผู้กำกับรายการ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป และบรรดาแร็ปเปอร์ที่เคยยืนอยู่ข้างเดียวกับเขา

เดิมทีคืนนี้การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของรายการ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป ก็น่าจะปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ ลวี่เผิงกำลังดูคอมเมนต์หน้าจอด้วยความอารมณ์ดี ทันใดนั้นเขาก็พบว่ามีคอมเมนต์จำนวนไม่น้อยที่กำลังพูดถึงรายการ แร็ปเปอร์ยุคใหม่ ของฝั่งตรงข้ามอยู่

เขาจึงรีบกดเข้าไปดูทันทีถึงได้รู้ว่า รายการ แร็ปเปอร์ยุคใหม่ ของบิลิบิลิ เชิญเส้าหยางมาเป็นแขกรับเชิญเปิดรายการ เพลง ม้าศึกระเริงเพลิง เพียงเพลงเดียวก็ทำให้ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนชื่นชอบจนคลั่งไคล้

พอดูเส้าหยางร้องเพลง ม้าศึกระเริงเพลิง จบ ลวี่เผิงก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันที

ในฐานะผู้กำกับรายการ มีฮิปฮอป เขาย่อมรู้ดีว่าเพลงนี้มีค่าแค่ไหน ต่อให้โก่วเกอและโจวฮั่นเซิงจะหยิบเพลงไม้ตายก้นหีบออกมาใช้ในรอบชิงชนะเลิศ ก็ไม่มีทางสู้เพลง ม้าศึกระเริงเพลิง นี้ได้

แต่เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น

ข้อความเวยป๋อหลายโพสต์ของเส้าหยางหลังจากนั้น คือสาเหตุที่ทำให้ลวี่เผิงรู้สึกอึดอัดใจอย่างแท้จริง

การปล่อยเพลงรวดเดียวหกเพลง หากไม่นับ กิเลน และ ม้าศึกระเริงเพลิง เพลงอีกสี่เพลงที่เหลือก็ล้วนเป็นระดับท็อปคลาสทั้งสิ้น

คาดว่าไม่ว่าเพลงไหนก็น่าจะคว้าแชมป์บนเวทีรายการ มีฮิปฮอป ได้สบายๆ

การที่เส้าหยางเลือกปล่อยเพลงทั้งหกเพลงนี้ออกมาในคืนวันศุกร์ และทุกโพสต์บนเวยป๋อล้วนมีข้อความว่า [อย่ามาทำตีเนียน] ปิดท้ายนั้น เป็นการสื่อถึงลวี่เผิงอย่างชัดเจน

หลังจากเพลงทั้งหกเพลงของเส้าหยางถูกคนฟังมากขึ้นเรื่อยๆ คอมเมนต์ใต้โพสต์เวยป๋อล่าสุดของลวี่เผิงก็เริ่มมีมากขึ้น

คอมเมนต์แต่ละอันล้วนน่าสนใจยิ่งนัก

"ผู้กำกับลวี่ ครั้งนี้พวกเราแพ้จริงๆ ครับ"

"ถึงรอบชิงชนะเลิศรายการมีฮิปฮอปจะสนุกมาก แต่เพลงของเส้าหยางคือที่สุดในโลกครับ"

"เพลงหกเพลงของเส้าหยางตบหน้าผลงานของผู้เข้าแข่งขันทุกคนในรายการมีฮิปฮอปได้สบายๆ เลย ถ้ามีฮิปฮอปซีซันสองไม่มีเส้าหยาง ผมไม่ดูหรอกนะ"

"คุณได้ฟังเพลง ละสายตาไม่ได้ หรือยัง? ทาส ล่ะ? แผนเมืองว่าง ล่ะ? ในนามของพ่อ ล่ะ? คุณยังนอนหลับลงอยู่อีกเหรอ?"

"รอบชิงชนะเลิศ คุณเชิญดาราที่ไม่รู้เรื่องแร็ปมาทำไมกันล่ะเนี่ย บ้าจริง"

"การที่ไม่เชิญเส้าหยางมาเป็นเมนเทอร์ในรายการ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป ถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดเลยครับ"

"..."

โก่วเกอและโจวฮั่นเซิงคว้าแชมป์ร่วมในซีซันแรกของรายการ มีฮิปฮอป ไปได้ แต่พวกเขากลับมีความสุขไม่ออก

เดิมทีคิดว่าด้วยกระแสความนิยมของรายการ มีฮิปฮอป หลังจากที่ตัวเองคว้าแชมป์ ในคืนนั้นข่าวบนอินเทอร์เน็ตควรจะเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับตัวเองถึงจะถูก

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า บนอินเทอร์เน็ตมีแต่เพลงของเส้าหยางเต็มไปหมด

พวกเขาตัดสินใจเข้าไปฟังเพลงทั้งหกเพลงนั้นทันที หลังจากฟังจบ สีหน้าของพวกเขาก็สลดลงทันที

สู้ไม่ได้

สู้ไม่ได้จริงๆ

ในใจพวกเขารู้ดีว่าเพลงของตัวเองเทียบไม่ได้เลยกับเพลงทั้งหกเพลงนี้

ในจุดนี้ พวกเขายังพอมีสติรู้ตัวดีอยู่บ้าง

ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะเงียบ

ความเงียบคือความอ้างว้างในค่ำคืนนี้

...

ในขณะที่เพลงทั้งหกเพลงของเส้าหยางกำลังดังระเบิด โทรศัพท์มือถือของหยางหลานในฐานะผู้จัดการส่วนตัวก็ถูกสายเรียกเข้ากระหน่ำจนสายแทบไหม้

คนที่โทรเข้ามาล้วนเห็นว่าเส้าหยางกำลังโด่งดังเป็นพลุแตก จึงต้องการเชิญเส้าหยางไปร่วมงานกิจกรรมเชิงพาณิชย์และบันทึกเทปรายการวาไรตี้ต่างๆ

เพราะในยุคที่ยอดวิวคือพระเจ้าแบบนี้

วันนี้โทรมา ค่าตัวอาจจะอยู่ที่หนึ่งถึงสองล้าน

วันพรุ่งนี้โทรมา ค่าตัวอาจจะพุ่งขึ้นไปถึงสามถึงสี่ล้านแล้วก็ได้

หยางหลานก็เป็นผู้จัดการที่มีประสบการณ์ เธอไม่ได้ตอบตกลงไปเสียหมด แต่ถามรายละเอียดให้ชัดเจนก่อนว่าจะให้ไปทำอะไรบ้าง ถึงค่อยพิจารณาอีกที

ลวี่เหมยและจ้าวเซิ่งหนานอยู่ที่บริษัทจนถึงห้าทุ่มกว่าถึงจะขับรถกลับ บนใบหน้าของทั้งคู่ไม่อาจปิดบังความดีใจเอาไว้ได้

ก่อนจะเริ่มทำธุรกิจ ทั้งสองคนไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่นขนาดนี้ ก่อนหน้านี้พวกเธอถึงกับเตรียมใจรับมือกับความล้มเหลวไว้แล้วด้วยซ้ำ

"การเซ็นสัญญาเส้าหยางเข้าบริษัท น่าจะเป็นสิ่งที่เราทำได้ถูกต้องที่สุดในชีวิตเลยล่ะ"

"อืม ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะดังเร็วขนาดนี้"

จ้าวเซิ่งหนานกล่าว "เราต้องขอบคุณเซวียเจียเจียนะ ถ้าไม่มีเธอ เราคงเซ็นสัญญาเส้าหยางไม่ได้หรอก ฉันคิดว่าตอนที่เส้าหยางเซ็นสัญญากับเรา ส่วนหนึ่งเขาก็ไว้หน้าเซวียเจียเจียด้วยนั่นแหละ"

"อืม" ลวี่เหมยยิ้ม "ต้องขอบคุณเธอจริงๆ นั่นแหละ แต่ตอนนี้เธอก็เป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทแล้ว การที่เส้าหยางโด่งดังขึ้นมา ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเธอด้วยเหมือนกัน"

"เธอคิดว่าเด็กสาวที่ใสซื่ออย่างเซวียเจียเจีย จะมีความสุขเพราะเงินทองและผลประโยชน์จริงๆ เหรอ"

จ้าวเซิ่งหนานกล่าว "คนตาถึงย่อมมองออกว่าเธอมีใจให้เส้าหยาง เรื่องนี้บางทีตัวเซวียเจียเจียเองอาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ"

"เส้าหยางเองก็น่าจะดูออกว่าเซวียเจียเจียชอบเขา"

"แน่นอน ต้องดูออกอยู่แล้ว"

"แล้วทำไม..."

จ้าวเซิ่งหนานกล่าวเบาๆ "ตอนที่เจอเส้าหยางครั้งแรก เขาก็ให้ความรู้สึกที่โตเป็นผู้ใหญ่กับฉันมาก..."

พอยังพูดไม่ทันขาดคำ ลวี่เหมยก็ขัดขึ้น "ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน"

"คนที่มีวุฒิภาวะมักจะคิดพิจารณาทุกอย่างอย่างรอบคอบ เส้าหยางอาจจะรู้สึกว่าตัวเขาในตอนนี้ยังไม่คู่ควรกับเซวียเจียเจียก็ได้"

ลวี่เหมยคิดตาม ก็เห็นว่าเป็นจริงอย่างนั้น

ถ้าเส้าหยางไม่ได้ก้าวเข้ามาในวงการนี้

เซวียเจียเจียก็คือหญิงสาวที่เพียบพร้อมในทุกด้าน ส่วนเส้าหยางก็เป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ถ้าเส้าหยางชอบเซวียเจียเจีย คำเปรียบเทียบว่า 'คางคกอยากกินเนื้อหงส์' ก็คงไม่เกินจริงไปนัก

แต่ตอนนี้...

ลวี่เหมยยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้องรีบหรอก ระยะทางพิสูจน์ใจ วันเวลาพิสูจน์คน"

...