บทที่ 65 สาวน้อยลูกอมหวานบันทึกเทปเสร็จแล้ว

วันถัดมา

ชาร์ตเพลงทั้งหมดของคิวคิวมิวสิกได้รับการรีเฟรช

เพลงทั้งหกอันดับแรกบนชาร์ตเพลงใหม่ถูกเส้าหยางกวาดเรียบไปทั้งหมด

เพลงที่ครองอันดับหนึ่งทั้งชาร์ตเพลงใหม่และชาร์ตเพลงยอดนิยมพุ่งแรงก็คือเพลง ในนามของพ่อ การผสมผสานระหว่างเพลงป๊อปและเพลงแร็ปทำให้ผู้ฟังไม่ใช่แค่กลุ่มคนที่ฟังแร็ปเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป ผู้คนทั่วไปจำนวนมากต่างก็กลายเป็นแฟนเพลงนี้ไปแล้ว

ใต้โพสต์คอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยคำชื่นชม

ครั้งนี้

สิ่งที่โด่งดังไม่ใช่แค่ผลงานของเส้าหยางเท่านั้น แต่ด้วยกระแสข่าวที่โหมกระพืออย่างต่อเนื่อง ตัวของเส้าหยางเองก็กลายเป็นคนดังไปแล้ว

แสงอาทิตย์ยามเช้าเพิ่งเริ่มทอแสง

เส้าหยางเพิ่งจะตื่นนอน หยางหลานผู้จัดการส่วนตัวก็ขับรถมาถึงหน้าบ้านสไตล์ตะวันตกเรียบร้อยแล้ว

เส้าหยางที่กำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำได้ยินเสียงกริ่งประตู พอเขาเปิดประตูมาเห็นว่าเส้าหยางเพิ่งจะตื่น หยางหลานก็ยิ้มพลางพูดว่า "ยินดีด้วยนะ ครั้งนี้ถือว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่วงการอย่างเต็มตัวแล้วจริงๆ"

"พี่หลาน มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอครับ"

"อย่าพูดถึงเลย" หยางหลานเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นพลางกล่าวว่า "เมื่อคืนรับสายโทรศัพท์ทั้งคืน แทบไม่ได้หลับได้นอนเลย แต่ฉันชินแล้วล่ะ เธอรีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ ในมือฉันตอนนี้มีคิวงานอยู่สิบกว่างาน บางอันมีเวลาทับซ้อนกันก็ต้องปฏิเสธไป เธอลองดูสิว่าอยากรับงานไหนบ้าง"

เส้าหยางพยักหน้ารับ แล้วกลับไปที่ห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวต่อ

ห้านาทีผ่านไป

บนโซฟา

"งานมีตั้งแต่รายการวาไรตี้สุดฮอตไปจนถึงงานร้องเพลงในผับ เธอเลือกดูเอาเองก่อนนะ"

หยางหลานยื่นกระดาษเอสี่ที่เธอจัดเตรียมไว้ให้เส้าหยางพลางพูดว่า "พี่อยากให้เธอเน้นไปที่รายการวาไรตี้มากกว่า งานพาณิชย์เล็กๆ พวกนี้ถึงจะให้เงินเยอะ แต่ถ้าเธอรับตอนนี้มันจะดูลดระดับไปหน่อย เพราะคนที่ไปร่วมงานผับพวกนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกเน็ตไอดอล แต่ก็ต้องยอมรับว่างานพวกนี้หาเงินง่ายกว่าจริง"

เส้าหยางกวาดสายตามองเนื้อหาด้านบน แล้วตอบโดยไม่ลังเลว่า "เลือกแค่รายการวาไรตี้ที่กำลังฮิตๆ ก็พอครับ เอาแบบที่ไปออกรายการแล้วได้ร้องเพลงด้วยจะดีที่สุด"

หยางหลานยิ้ม "วางใจได้เลย คิวงานพวกนี้ล้วนต้องการให้เธอไปร้องเพลงทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่โทรมาตื๊อจองคิวข้ามคืนหรอก"

"งั้นพี่หลานจัดการเลยแล้วกันครับ พูดตามตรงว่ารายการพวกนี้ผมก็ไม่เคยดูเลย แยกไม่ออกหรอกว่าอันไหนดีไม่ดี"

หยางหลานพยักหน้า "ได้ งั้นเดี๋ยวพี่จัดการให้"

หยางหลานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เริ่มติดต่อไปยังทีมงานรายการต่างๆ เพื่อตกลงเวลาบันทึกเทป สถานที่ และค่าตัว

ในระหว่างที่หยางหลานกำลังคุยกับทีมงานรายการ เซวียเจียเจียก็มาถึงพอดี พร้อมกับหิ้วถุงอาหารเช้าใบใหญ่มาด้วย

ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังกินอาหารเช้า หยางหลานก็วางโทรศัพท์ลงแล้วพูดขึ้นมาทันทีว่า "จริงสิเส้าหยาง เมื่อวานคนจากคิวคิวมิวสิกโทรมาหาพี่ เพื่อจะคุยเรื่องขอซื้อลิขสิทธิ์เพลง สัญญาที่เธอเซ็นกับบริษัทไม่ได้รวมถึงลิขสิทธิ์ผลงานส่วนตัวของเธอไว้ ดังนั้นเดี๋ยวพี่จะส่งเบอร์ให้ เธอติดต่อคุยกับคนของคิวคิวมิวสิกโดยตรงเลยนะ"

"ได้ครับ"

เรื่องนี้เส้าหยางยังพอมีความรู้บ้าง

การที่แพลตฟอร์มเพลงซื้อลิขสิทธิ์เพลง ส่วนใหญ่จะมีรูปแบบการซื้อขายอยู่สองแบบ

แบบแรกคือการเหมาจ่าย แพลตฟอร์มเพลงจ่ายเงินก้อนหนึ่งเพื่อซื้อขาดลิขสิทธิ์เพลงนั้นๆ ไปเลย พวกเขาจะเอาไปทำอะไรก็ได้ และหลังจากนี้ไม่ว่าเพลงนี้จะทำเงินได้เท่าไหร่ ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกแล้ว

อีกแบบหนึ่งคือการแต่งตั้งตัวแทนบริหารจัดการ ซึ่งเป็นรูปแบบการแบ่งรายได้ เธอให้เพลงกับเขา พวกเขารับหน้าที่บริหารจัดการ แล้วแบ่งรายได้ตามสัดส่วนที่ระบุในสัญญา

สำหรับศิลปินที่ยังไม่มีชื่อเสียง การซื้อขาดอาจจะคุ้มค่ากว่า เพราะเงินก้อนที่ได้มักจะเยอะกว่า แต่อย่างว่า ใครจะไปรู้ว่าเพลงหนึ่งเพลงจะดังได้นานแค่ไหน เผื่อผ่านไปสองสามเดือนไม่มีใครฟังแล้ว ก็จะไม่มีรายได้อีก

แต่สำหรับศิลปินระดับหนึ่งถึงสอง พวกเขามักจะเลือกวิธีที่สอง คือให้สิทธิ์แค่การบริหารจัดการเท่านั้น ส่วนลิขสิทธิ์ก็ยังคงเป็นของตัวเอง

เส้าหยางเลือกวิธีที่สองแน่นอน

เพลงทั้งหกเพลงนี้ โดยเฉพาะ ในนามของพ่อ ในโลกก่อนนั้นดังอยู่หลายปี ถ้ามองในระยะยาว วิธีที่สองทำเงินได้มากกว่าเห็นๆ

"พวกเธอสองคนรีบกินนะ อีกเดี๋ยวเราต้องเดินทางไปมณฑลเจ้อเจียงกันแล้ว"

"คืนนี้มีงานเลยเหรอครับ"

"อืม ไปเป็นแขกรับเชิญในรายการ เสียงดนตรี ของสถานีบลูเบอร์รี่ รายการนี้จะออกอากาศทางโทรทัศน์ด้วย เพราะฉะนั้นอย่าพลาดเชียวล่ะ"

"วางใจได้เลยครับ"

คนดังย่อมมีเรื่องราวเยอะ

เส้าหยางเตรียมใจไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

คนในวงการที่ยุ่งที่สุดไม่ใช่บรรดาดาราระดับท็อป แต่เป็นเด็กใหม่และศิลปินระดับสองถึงสามอย่างเส้าหยางนี่แหละ

เพื่อเงิน เพื่อความนิยม ทุกวันต้องวิ่งรอกรับงานตลอด

ในขณะที่ดาราระดับแนวหน้าพออยู่ในวงการได้สักสองสามปี ก็มักจะหันไปลงทุนเองหรือเปิดสตูดิโอของตัวเองกันหมด

ยกตัวอย่างเช่น หยางไฉ่เวย อีกสักปีสองปีถ้าเธอไม่โลภมาก เธอก็สามารถกึ่งเกษียณตัวเองจากวงการบันเทิงได้สบายๆ สตูดิโอและทรัพย์สินที่สะสมไว้ก็เพียงพอให้เธออยู่อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต

ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่วงการนี้แล้ว ก็มีไม่กี่คนหรอกที่อยากจะถอยออกไป

การหาเงินในวงการนี้มันง่ายเกินไป แถมความทะเยอทะยานของคนเราก็มักจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มีหนึ่งแสนก็อยากได้หนึ่งล้าน มีหนึ่งล้านก็อยากได้หนึ่งสิบล้าน...

...

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา

เส้าหยางตระเวนรับงานตามเมืองต่างๆ ทุกวัน ยืนร้องเพลงของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนเวทีของรายการต่างๆ

ถึงแม้รายการเหล่านี้จะยังไม่ออกอากาศในเร็วๆ นี้ แต่ทีมงานรายการพวกนี้พอเส้าหยางอัดรายการเสร็จ ต่างก็เข้ามาขอช่องทางติดต่อเขา แม้กระทั่งพิธีกรที่มีผู้ติดตามเวยป๋อหลักสิบล้านคน ก็ยังมาขอวีแชทของเส้าหยางเช่นกัน

ในฐานะพิธีกร สายตาในการมองคนของพวกเขามักจะแม่นยำเสมอ

และการที่พวกเขาสะกิดขอช่องทางติดต่อเส้าหยาง ก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเล็งเห็นอนาคตของเส้าหยางไว้นั่นเอง

เรื่องนี้

ทั้งเส้าหยางและหยางหลานต่างรู้ดี

ตอนที่เดินออกมาจากสถานที่บันทึกเทปรายการ เวลาก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่มแล้ว อย่าว่าแต่เซวียเจียเจียเลย แม้แต่เส้าหยางเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที

บนรถ

เส้าหยางหาวแล้วถามว่า "พี่หลาน ต้องไปสนามบินไหมครับ"

"คืนนี้ไม่ต้อง พรุ่งนี้หยุดพักได้หนึ่งวัน มะรืนนี้ค่อยกลับโม๋ตู ส่วนรายการ แร็ปเปอร์ยุคใหม่ ที่เธอไปอัดไว้ก่อนหน้านี้ก็เชิญเธอให้กลับไปอีก ครั้งนี้เธอไม่ได้แค่ร้องเพลงนะ แต่ต้องร่วมคอมเมนต์ผู้เข้าแข่งขันไปพร้อมกับผู้ดูแลรายการด้วย"

เส้าหยางบิดขี้เกียจพลางตอบอย่างเกียจคร้าน "ดีจัง ในที่สุดก็ได้พักสักวัน"

หยางหลานเป็นผู้จัดการส่วนตัวมานานจนชินกับชีวิตที่อัดแน่นแบบนี้แล้ว เธอสามารถหาเวลาว่างงีบหลับได้ทุกที่ แม้กระทั่งตอนที่เส้าหยางกำลังอัดรายการอยู่บนเวที เธอก็ยังหาจังหวะงีบหลับได้

ไม่เหมือนกับเซวียเจียเจีย ถ้าไม่ได้เตียงนอน เธอไม่มีทางหลับลงแน่ๆ

"พวกเธอสองคนงีบไปก่อนเถอะ กว่าจะถึงโรงแรมอีกยี่สิบกว่านาที ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ปลุก"

"ครับ"

เส้าหยางค่อยๆ หลับตาลง

ไม่ถึงกี่นาที เซวียเจียเจียก็สัปหงกหัวซบไหล่เส้าหยางหลับไป

...

ในเวลาเดียวกัน

รายการวาไรตี้ที่ผลิตเองอย่าง สาวน้อยลูกอมหวาน ของถู่โต้ววิดีโอก็ปิดฉากการบันทึกเทปในคืนนี้ลงเช่นกัน เช่นเดียวกับรายการประกายดาวเจิดจรัส รายการนี้ก็ให้โอกาสผู้เข้าแข่งขันที่ได้อันดับหนึ่งถึงเก้าได้เดบิวต์เช่นกัน

แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือ

รายการประกายดาวเจิดจรัสเป็นการเดบิวต์ในนามศิลปินเดี่ยว ส่วน สาวน้อยลูกอมหวาน เป็นการเดบิวต์ในนามวงเกิร์ลกรุ๊ป

แม้ซ่งลี่จะมีผลงานใน สาวน้อยลูกอมหวาน ไม่ได้โดดเด่นนัก แต่ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์คว้าอันดับที่เก้าของคะแนนโหวตทั้งหมดและได้เดบิวต์อย่างหวุดหวิด

ตอนที่เดินออกมาจากสถานที่บันทึกเทป บนใบหน้าของซ่งลี่เต็มไปด้วยความปิติยินดีที่ปิดไม่มิด

ความฝันกลายเป็นจริงเสียที!

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะได้บอกลาอดีตที่น่าเบื่อหน่ายพวกนั้นเสียที!

ซ่งลี่รู้สึกว่าอนาคตอันสดใสกำลังรอเธออยู่ เธอไม่ต้องมานั่งอดออมรอซื้อเครื่องสำอางตอนลดราคาในช่วงวันคนโสดแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป และไม่ต้องคอยพินอบพิเทมาขอเงินจากเส้าหยางอีกแล้ว...

เมื่อขึ้นรถที่บริษัทจัดมารับ ซ่งลี่ที่ปิดรับสื่อบันเทิงไปนานกว่าสองเดือนก็รีบเปิดวีแชทที่แสดงเลขแจ้งเตือน 99+ ขึ้นมาทันที

ส่วนใหญ่เป็นข้อความแสดงความยินดีจากเพื่อนฝูงและเพื่อนร่วมชั้น

ทว่าหลังจากไล่อ่านไปได้สักพัก...

สีหน้าของซ่งลี่ก็เริ่มเปลี่ยนไป...

...