บทที่ 66 คนอย่างเส้าหยางจะไปเป็นดาราได้ยังไง

ทำไมถึงมีแต่คนถามว่าช่วงนี้ฉันกับเส้าหยางเป็นยังไงบ้าง?

ก่อนหน้านี้พวกเธอไม่เคยสนใจผู้ชายซื่อบื้อทื่อๆ อย่างเส้าหยางเลยไม่ใช่หรือไง?

ด้วยความสงสัย

ซ่งลี่ค้นหาเบอร์ติดต่อของสวี่เฟย ประธานชมรมกีตาร์สมัยมหาวิทยาลัยในสมุดโทรศัพท์ หมอนี่เป็นคนเดียวในมหาวิทยาลัยที่คุยกับเส้าหยางรู้เรื่อง ตอนที่ทั้งสองคนซ้อมกีตาร์ด้วยกัน เวลาที่เส้าหยางอยู่กับสวี่เฟยนั้นแทบจะมากกว่าเวลาที่อยู่กับเธอเสียอีก

"สวี่เฟย อยู่ไหม"

ข้อความเพิ่งส่งไป สวี่เฟยก็ตอบกลับมาทันที "คนสวยซ่งมีอะไรให้รับใช้ครับ"

"ช่วงนี้เธอได้ติดต่อกับเส้าหยางบ้างไหม"

"เส้าหยางเหรอ" สวี่เฟยที่นอนอยู่บนเตียงอีกฝั่งของหน้าจอขมวดคิ้ว "เธอเป็นแฟนเขา แล้วมาถามฉันเนี่ยนะ"

ซ่งลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปว่า "เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ฉันกับเขาเลิกกันแล้วล่ะ"

"เลิกกันแล้วเหรอ มิน่าล่ะ..."

ตอนเรียนมหาวิทยาลัย สวี่เฟยก็ดูออกแล้วว่าเส้าหยางกับซ่งลี่ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน คนหนึ่งเป็นผู้ชายซื่อๆ ส่วนอีกคนเป็นสาวสวยที่ปั่นหัวคนอื่นได้สบายๆ นิสัยเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด

"เขาลบฉันทิ้งไปแล้ว ตอนนี้ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

ซ่งลี่คิดในใจว่ามีคนมาถามเรื่องเส้าหยางจากเธอตั้งมากมาย

หรือว่าหลังจากเลิกกับเธอ เส้าหยางจะสิ้นหวังจนคิดสั้นฆ่าตัวตาย?

ถึงแม้ตอนนี้ซ่งลี่จะรู้สึกว่าตัวเองกับเส้าหยางอยู่กันคนละโลกแล้ว แต่ยังไงก็คบกันมาตั้งนาน เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

ซ่งลี่ไม่คิดเลยว่าเซวียเจียเจียที่เจอคราวก่อนจะถูกใจเส้าหยางจริงๆ เส้าหยางเป็นคนยังไง เธอคิดว่าตัวเองรู้ดีที่สุด

คนซื่อทื่อๆ ที่โรแมนติกไม่เป็น ถ้าไม่ใช่เพราะพอมีพรสวรรค์อยู่บ้าง ผู้หญิงที่ไหนจะมาสนใจเขา

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที

สวี่เฟยตอบกลับมา "ตอนนี้เขาเป็นดาราดังไปแล้วนะ เมื่อวานเพื่อนฉันเพิ่งบอกว่า ทางมหาวิทยาลัยถึงกับเอารูปโปสเตอร์ของเส้าหยางไปติดทั่ววิทยาเขตเพื่อเตรียมใช้รับนักศึกษาใหม่แล้วด้วย"

ดาราดัง?!

จะ...จะเป็นไปได้ยังไง

คนอย่างเส้าหยางจะไปเป็นดาราดังได้ยังไงกัน

ซ่งลี่สีหน้าเปลี่ยนไป รีบพิมพ์ถามทันที "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

สวี่เฟยเห็นว่าซ่งลี่ไม่รู้เรื่องของเส้าหยางเลย ก็พอจะเดาได้ว่าสาเหตุที่เลิกกันส่วนใหญ่น่าจะมาจากฝั่งซ่งลี่ เขาค่อนข้างรู้จักนิสัยเส้าหยางดี ถึงแม้ปกติจะไม่ค่อยพูด แต่ก็เป็นคนนิสัยดีไม่มีปัญหา ถ้าเขาเป็นคนบอกเลิก ไม่มีทางที่เขาจะลบซ่งลี่ทิ้งแน่นอน

"หลังจากเขาเดบิวต์จากรายการประกายดาวเจิดจรัส เขาก็เซ็นสัญญากับบริษัทเอเจนซี่ เมื่อไม่กี่วันก่อนก็ปล่อยเพลงใหม่ออกมาหลายเพลง ตอนนี้ยังติดชาร์ตเพลงใหม่อยู่เลย เธอไปค้นหาชื่อเขาในเว็บไป่ตู้เดี๋ยวก็รู้เอง ในนั้นมีประวัติของเขาหมดแล้ว"

ข้อความที่สวี่เฟยส่งมา ทำเอาซ่งลี่ถึงกับช็อกไปเลย

เส้าหยางเดบิวต์แล้วเนี่ยนะ?

เขาจะเดบิวต์ได้ยังไง

เป็นไปไม่ได้

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ซ่งลี่คบกับเส้าหยางมาตั้งนาน ย่อมรู้จักเขาดี ในโลกของเขา ไม่มีทางที่เขาจะก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงได้หรอก

แต่สวี่เฟยก็ไม่น่าจะโกหก

ซ่งลี่รีบเปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์ชื่อเส้าหยางลงในช่องค้นหา พอกดค้นหา หน้าเว็บก็โหลดขึ้นมา

อันดับแรกที่ขึ้นมาคือสารานุกรมออนไลน์ไป่ตู้ป่ายเคอ

ไม่รู้ทำไม พอเห็นหน้าเว็บเด้งขึ้นมา ซ่งลี่ก็รู้สึกใจหายวาบ

เธอกดเข้าไปในสารานุกรม ประวัติของเส้าหยางก็ปรากฏขึ้นมาทั้งหมด

รูปภาพในประวัติล้วนเป็นรูปที่บริษัทจ้างช่างภาพมืออาชีพมาถ่ายให้ แถมยังผ่านการรีทัชมาอย่างดี ทุกรูปหล่อเหลาไร้ที่ติ

ด้านล่างมีประวัติการเดบิวต์และผลงานของเส้าหยางอย่างละเอียด รวมถึงความสำเร็จที่ผลงานเหล่านั้นได้รับด้วย

ซ่งลี่อึ้งไปเลย

สมองขาวโพลนไปหมด

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง แต่ข้อมูลบนนี้ก็ไม่มีทางเป็นเรื่องแต่งขึ้นแน่นอน

ด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอรีบสลับกลับไปที่เวยป๋อ ค้นหาหน้าโปรไฟล์เวยป๋อของเส้าหยางทันที

รูปโปรไฟล์คือรูปของเส้าหยาง ไม่ผิดแน่

คำคมประจำตัวก็ไม่ได้เปลี่ยน ยังคงเป็นประโยคสุดเชยสมัยมหาวิทยาลัยที่ว่า หันหน้าสู่ท้องทะเล ฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น ดอกไม้ผลิบาน

และด้านล่างคือจำนวนผู้ติดตามเวยป๋อของเส้าหยางในปัจจุบัน

——4.65 ล้านคน

ซ่งลี่มือซ้ายถือโทรศัพท์ มือขวายกขึ้นปิดปาก ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์สีดำเบิกกว้างจ้องมองตัวเลขนั้นด้วยความตกตะลึง และเหม่อลอยไปเนิ่นนาน

...

หลับรวดเดียวจนสว่าง

ความรู้สึกที่ไม่ได้ต้องรีบตื่นไปวิ่งรอกรับงานนี่มันโคตรจะฟินเลย

เส้าหยางล้างหน้าแปรงฟันอย่างสบายอารมณ์ แล้วโทรสั่งรูมเซอร์วิสให้นำอาหารเช้าสุดหรูขึ้นมาส่ง

ถึงปริมาณจะไม่เยอะ แต่หน้าตาดูดีมาก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เส้าหยางเพิ่งจะเตรียมนั่งลงกินข้าว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เขาเดินไปเปิดประตู

เซวียเจียเจียยืนอยู่หน้าประตู ในชุดเสื้อยืดเข้ารูปสีขาวกับกระโปรงสั้นจับจีบสีเทาอ่อน รูปร่างสูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตรยืนตัวตรงสง่างาม เธอบิดขี้เกียจด้วยอาการงัวเงีย ทำให้เสื้อยืดที่ยัดไว้ในกระโปรงหลุดลุ่ยออกมา เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วขาวเนียน

เส้าหยางกำลังจะอ้าปากพูด เซวียเจียเจียก็ผลักเส้าหยางออกไปให้พ้นทาง แล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าวเช้าของเขาทันที

"นั่นผมเพิ่งสั่งมานะ"

เซวียเจียเจียขี้เกียจสนใจเส้าหยาง สองสามวันนี้ต้องวิ่งรอกไปมาจนเธอเหนื่อยแทบขาดใจ ตอนนี้แม้แต่คำเดียวก็ไม่อยากจะพูดแล้ว

เมื่อเห็นแบบนั้น เส้าหยางก็ยอมโทรสั่งให้พนักงานโรงแรมนำอาหารเช้าขึ้นมาส่งให้อีกชุดอย่างว่าง่าย

บนโซฟา

ทั้งสองคนนั่งเรียงกันอยู่

"ถ้าทนไม่ไหวก็กลับไปเถอะ อย่าทำให้เสียสุขภาพเลย ไม่งั้นผมจะมองหน้าพ่อแม่คุณไม่ติดเอา"

"ฉันไม่กลับหรอก"

"คุณจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม คุณหนูอยากมาลองสัมผัสความลำบากของชาวบ้านงั้นเหรอ"

"บริษัทมีนายเป็นศิลปินแค่คนเดียว ถ้านายพัง บริษัทก็ต้องเจ๊งตามไปด้วย ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสามของบริษัท ฉันต้องคอยจับตาดูนายไว้ จะได้ไม่ไปทำอะไรเตลิดเปิดเปิงไงล่ะ"

เซวียเจียเจียหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก นั่งไขว่ห้าง ดื่มนม แล้วพูดเป็นฉากๆ

สายตาของเส้าหยางมองไล่ตั้งแต่เรียวขาเนียนกลมกลึงที่ไขว่ห้างอยู่ของเซวียเจียเจีย ไปจนถึงคราบนมที่เลอะอยู่ตรงมุมปากของเธอ เขาอึ้งไปหลายวินาที กว่าจะกระแอมไอสองครั้งแล้วเบือนหน้าหนี "ผมไม่ใช่ผู้เยาว์ซะหน่อย จะมีอะไรให้ทำเตลิดเปิดเปิงล่ะ"

เส้าหยางเพิ่งจะพูดจบ เซวียเจียเจียก็หยิบนามบัตรใบหนึ่งมาจากไหนไม่รู้ ยื่นใส่มือเขา

เส้าหยางก้มลงมอง

ถึงกับหน้าชา

บนนามบัตรเป็นรูปเด็กผู้หญิงใส่ชุดนักเรียน พร้อมกับตัวอักษรขนาดใหญ่สี่คำ

——บริการส่งถึงห้อง

เมื่อคืน หลังจากกลับมาถึงโรงแรม เซวียเจียเจียกับหยางหลานก็นั่งกินมื้อดึกในห้องของเส้าหยาง แต่เซวียเจียเจียกินไปได้แค่สองคำก็ง่วงจัดจนทนไม่ไหว ทิ้งตัวลงนอนหลับบนโซฟาทันที เส้าหยางเลยต้องสลับไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน

พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าไม่ได้สลับห้องนอน คนที่จะได้รับนามบัตรใบนี้ก็ต้องเป็นเส้าหยางนั่นเอง

เส้าหยางพูดด้วยความกระอักกระอ่วน "โรงแรมหรูขนาดนี้ทำไมถึงมีของแบบนี้ได้เนี่ย"

เซวียเจียเจียชูนิ้วชี้ขึ้นมา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เส้าหยางแล้วพูดว่า "พี่หลานบอกแล้วไง ว่ายิ่งนายดังมากเท่าไหร่ สิ่งยั่วยุที่พุ่งเข้ามาหานายก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น เพราะงั้นฉันต้องคอยจับตาดูนายไว้ ถ้านายกล้า... หึหึ ฉันจะ... หั่นของนายทิ้งซะ"

"คุณคิดมากไปแล้ว" เส้าหยางยัดนามบัตรคืนใส่มือเซวียเจียเจีย ลุกขึ้นยืนแล้วพูด "เรื่องพวกนี้ผมรักนวลสงวนตัวพอสมควรนะ"

เซวียเจียเจียฉีกนามบัตรทิ้งลงถังขยะ

"นอนไปตั้งสิบกว่าชั่วโมง ออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม"

"ไม่เอา ฉันต้องกลับไปนอนอีกตื่นนึง"

"คุณเป็นหมูหรือไง ยังนอนไม่พออีกเหรอ"

"นายนั่นแหละที่เป็นหมู"

เซวียเจียเจียยกขาเรียวงามขึ้น เตะเข้าไปที่ก้นของเส้าหยางหนึ่งที พอเห็นเส้าหยางเซถลาจนเกือบหน้าคะมำ เธอก็หัวเราะร่วนแล้ววิ่งหนีออกไป