บทที่ 67 คุณไม่มีส่วนผิดเลยแม้แต่น้อยเลยเหรอ?

เส้าหยางเดินเล่นแถวโรงแรมอยู่พักหนึ่ง แต่ปรากฏว่านอกจากตึกสูงระฟ้ากับถนนแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย

ส่วนรถยนต์ก็จอดอยู่ที่ลานจอดรถของโรงแรม แต่เขาเองก็ไม่อยากขับรถออกไปไหนไกลเพียงลำพัง จึงตัดสินใจเดินกลับเข้าโรงแรม

หลังจากไถดูคลิปวิดีโอสั้นๆ ด้วยความเบื่อหน่าย เส้าหยางกำลังจะเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อจดเนื้อเพลงที่นึกขึ้นได้เอาไว้ เผื่อลืมในอนาคต แต่ตอนนั้นเอง ก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกโชว์ขึ้นมาบนหน้าจอ

เส้าหยางไม่ได้คิดอะไรมาก กดรับสายทันที

"ฮัลโหล~"

แค่ได้ยินเสียงพูดเพียงคำเดียว เส้าหยางก็จำได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร

เส้าหยางพับหน้าจอโน้ตบุ๊กปิดดังปัง แล้วพูดเสียงเย็นชา "ซ่งลี่ เรายังมีความจำเป็นต้องติดต่อกันอีกเหรอ"

น้ำเสียงไร้เยื่อใยที่ดังมาจากโทรศัพท์ ทำให้ซ่งลี่ถึงกับอึ้งไปเลย เธอไม่อาจยอมรับได้ว่าเพียงระยะเวลาสั้นๆ ท่าทีของเส้าหยางที่ทีต่อเธอจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

สิ่งที่ทำให้เธอยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นก็คือ การที่เส้าหยางเดบิวต์ก่อนเธอ แถมตอนนี้ยังมีผู้ติดตามเวยป๋อเกือบจะห้าล้านคนแล้ว

ถ้ารู้แต่แรกว่าเส้าหยางจะก้าวหน้าได้ขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงเธอก็คงไม่เลิกกับเขาเด็ดขาด

แม้เขาจะไม่รู้จักความโรแมนติก แต่อย่างน้อยเขาก็รักเดียวใจเดียว และก่อนจะเลิกกัน เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนใจเลย

เงียบไปครู่ใหญ่ ซ่งลี่ก็เอ่ยขึ้น "เส้าหยาง เมื่อก่อนนายไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา"

"แล้วต้องเป็นแบบไหนล่ะ ทำตัวเป็นหมาเลียคอยตามใจเธอทุกอย่างเหมือนเดิมงั้นเหรอ เลิกคิดเถอะ ตั้งแต่คืนที่เราเลิกกัน ฉันก็คิดได้แล้วว่าเรามันคนละโลกกัน ต่อไปก็อย่าโทรมาหาฉันอีกเลยนะ มันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง"

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...

สายถูกตัดไปดื้อๆ

ซ่งลี่ที่อยู่ในโรงแรมเช่นกันมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาเหม่อลอย เธอนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งนานถึงสองนาที จู่ๆ ก็เหมือนคนสติแตก ร้องกรี๊ดโวยวายพร้อมกับกวาดเครื่องสำอางตรงหน้าตกพื้นจนหมด

"ไอ้สารเลว ไอ้บ้า ไอ้เลวเอ๊ย!"

"เขาพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!"

"เขาเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย เมื่อก่อนเขารักฉันจะตายไป!"

ประตูห้องพักในโรงแรมถูกเปิดออกกะทันหัน

เจิ้งซงเดินเข้ามาจากข้างนอก เขาปิดประตูอย่างระมัดระวัง พอเห็นเครื่องสำอางเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ก็เดาได้ทันทีว่าซ่งลี่คงรู้เรื่องของเส้าหยางแล้ว

"ทำไมคุณไม่บอกฉัน!" เมื่อได้ยินเสียงเปิดปิดประตู ซ่งลี่ก็หันไปตวาดด้วยดวงตาแดงก่ำ

เจิ้งซงแกล้งทำเป็นไขสือ "บอกอะไร"

"ทำไมไม่บอกฉันเรื่องเส้าหยาง!"

"เอ่อ..." เจิ้งซงรีบเดินเข้าไปรวบตัวซ่งลี่มากอดไว้ มือข้างหนึ่งลูบหลังเธอเบาๆ ปลอบโยน "ผมกลัวว่าคุณจะเสียสมาธิตอนอัดรายการไง เอาล่ะๆ เลิกร้องไห้ได้แล้ว ตอนนี้คุณก็เดบิวต์แล้ว มีผมอยู่ทั้งคน แถมยังมีตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์คอยหนุนหลัง ต่อไปคุณต้องดังกว่ามันแน่นอน มันก็แค่เซ็นสัญญากับบริษัทเล็กๆ ที่ดังขึ้นมาตอนนี้ก็แค่โชคช่วย อีกไม่นานก็คงดับไปเอง ผมเคยเห็นเรื่องแบบนี้มาเยอะแล้ว"

ซ่งลี่สะอื้นเบาๆ

ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว

เธอก็ทำได้เพียงฝืนใช้คำพูดของเจิ้งซงมาปลอบใจตัวเองเท่านั้น

แต่ในใจของเธอก็ยังคงไม่ยินยอมพร้อมใจอยู่ดี

ทำไมตอนที่เราคบกัน นายถึงไม่ไปประกวดรายการพวกนี้

ต้องรอให้ฉันเป็นคนบอกเลิกก่อน นายถึงจะไป!

หรือว่าเรื่องที่เราเลิกกัน นอกเหนือจากความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว นายจะไม่มีส่วนผิดเลยแม้แต่น้อยเลยเหรอ?

...

เพิ่งจะวางสายไป

เซวียเจียเจียที่นอนหลับมาทั้งวันก็เดินเข้ามาในห้องของเส้าหยางอีกครั้ง

ตอนนี้เธอนอนเต็มอิ่มแล้ว ดูสดชื่นกว่าตอนเช้าเป็นกอง

พอเห็นเส้าหยางนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา เธอก็เดินเข้าไปถาม "คิดอะไรอยู่เนี่ย"

"ไม่มีอะไร"

เซวียเจียเจียทำเสียงฮึดฮัด ถามอย่างไม่สบอารมณ์ "คำว่าไม่สบอารมณ์เขียนแปะอยู่บนหน้านายแล้ว ยังจะมาบอกว่าไม่มีอะไรอีก รีบๆ บอกมาเลย! ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่"

"ไม่มีอะไรจริงๆ แค่แฟนเก่าผมโทรมาอีกแล้วน่ะ"

"แฟนเก่านายเหรอ"

เซวียเจียเจียชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เส้าหยาง แล้วถาม "เธอโทรมาทำไมล่ะ"

"ไม่ได้พูดอะไรหรอก พอผมได้ยินเสียงเธอ ผมก็พูดไปสองสามคำแล้วก็วางสายไปเลย"

"นายลืมเธอไม่ได้เหรอ"

เส้าหยางหัวเราะอย่างหงุดหงิด "จะเป็นไปได้ยังไง ผมรู้นิสัยเธอดี พอไม่พอใจก็ชอบหาเรื่อง ผมก็เลยพูดแรงไปหน่อย กลัวว่าเธอจะสร้างปัญหาอะไรขึ้นมาอีก ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ขืนมีเรื่องอะไรขึ้นมาคงไม่ดีแน่"

เซวียเจียเจียตบไหล่เส้าหยาง ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ปลอบใจเด็ก "เอาน่าๆ เธอเป็นฝ่ายผิดต่อนายก่อน นายก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา เธอจะไปสร้างเรื่องอะไรได้อีกล่ะ"

"ก็จริง" เส้าหยางเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเซวียเจียเจียถือผ้าเช็ดตัวมาด้วย เขาถามด้วยความแปลกใจ "คุณเอาผ้าเช็ดตัวมาทำไม เพิ่งจะสี่โมงเย็นเอง"

บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมมีสระว่ายน้ำในร่ม ตอนแรกเซวียเจียเจียตั้งใจจะชวนหยางหลานไปว่ายน้ำด้วยกัน แต่หยางหลานยังนอนอยู่บนเตียงแถมว่ายน้ำไม่เป็น เซวียเจียเจียก็เลยมาหาเส้าหยางแทน

พอเห็นเส้าหยางอารมณ์ไม่ค่อยดี ดวงตาของเซวียเจียเจียก็เป็นประกาย เธอยื่นมือไปคว้าข้อมือของเส้าหยาง ดึงเขาให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วบอกว่า "ไป ฉันจะพานายไปในที่ที่ทำให้นายผ่อนคลาย"

"ไปไหนล่ะ ต้องเปลี่ยนรองเท้าไหม"

เส้าหยางยังสวมรองเท้าแตะหูคีบอยู่เลย

เซวียเจียเจียลากเส้าหยางเดินออกไป "ไม่ต้องๆ อยู่ในโรงแรมนี่แหละ"

ทั้งสองคนเดินออกจากห้อง ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นดาดฟ้า

ปกติแล้วอัตราการเข้าพักของโรงแรมระดับห้าดาวก็ไม่สูงอยู่แล้ว ประกอบกับตอนนี้ยังเป็นช่วงเย็น ตามโถงทางเดินและในลิฟต์จึงไม่เจอใครเลย

พอประตูลิฟต์เปิดออก เดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้องสีขาว สระว่ายน้ำในร่มขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เส้าหยางมองสระน้ำสีฟ้าใส แล้วถาม "คุณพาผมมาที่นี่ทำไม"

รอบๆ ไม่มีใครเลย

เงียบสงบมาก

เซวียเจียเจียเดินไปที่ขอบสระด้วยความตื่นเต้น โดยไม่ตอบคำถามของเส้าหยาง เธอมองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแล้ว ก็ใช้สองมือจับชายเสื้อยืดดึงขึ้นถอดออก จากนั้นก็รูดซิปด้านข้าง ดึงกระโปรงสั้นให้ร่วงลงไปตามเรียวขา

ด้านในเธอสวมชุดว่ายน้ำสีขาว

สัดส่วนของเซวียเจียเจียถึงแม้จะไม่ได้ดูเกินจริง แต่สำหรับผู้ชายที่ครองความโสดมานานกว่ายี่สิบปีอย่างเส้าหยาง มันก็ถือว่ามีพลังทำลายล้างสูงมาก

นี่ๆๆ

คุณทำอะไรน่ะ

อยู่ดีๆ ก็ถอดเสื้อผ้าทำไม

แสงไฟที่สาดส่องลงมากระทบตัวเซวียเจียเจีย ทำให้ผิวของเธอขาวสว่างเจิดจ้า รูปร่างของเธอสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทั้งสูงโปร่ง ขาวเนียน และมีส่วนเว้าส่วนโค้ง

เซวียเจียเจียยื่นเรียวขาออกไป ใช้ปลายเท้าที่ทาเล็บสีชมพูอ่อนแตะน้ำในสระ แล้วหันมาพูดอย่างอารมณ์ดี "เย็นสบายดีนะ นายว่ายน้ำเป็นไหม"

"เป็นก็เป็นอยู่หรอก แต่ตอนนี้คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่"

"ข้ออ้างเยอะจัง... ช่างเถอะๆ ฉันไม่สนนายแล้ว" เซวียเจียเจียหันหลังกลับ เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดต่อหน้าเส้าหยาง ส่วนโค้งเว้ารูปตัวเอสทั้งสองข้าง ทำให้ละสายตาไม่ได้เลย

"ตู้ม~"

เซวียเจียเจียกระโดดลงสระด้วยท่าทางมาตรฐาน

ในฤดูร้อน การได้ว่ายน้ำในสระที่น้ำเย็นชุ่มฉ่ำถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งจริงๆ

เส้าหยางนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบข้างสระ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

เซวียเจียเจียว่ายไปมาอยู่ในสระคนเดียวหลายรอบ ท่วงท่าการว่ายของเธอช่างดูพลิ้วไหวและงดงาม ทำให้เส้าหยางใจเต้นตึกตัก และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทความร้อยแก้วที่เคยเรียนสมัยมัธยมปลาย

"เหนือสระบัวที่คดเคี้ยวไปมา สิ่งที่มองเห็นคือใบที่เรียงตัวกันเป็นชั้นๆ ใบเหล่านั้นโผล่พ้นน้ำขึ้นมาสูงมาก ราวกับกระโปรงของนักเต้นรำที่ยืนตัวตรง ท่ามกลางใบที่ซ้อนทับกัน มีดอกไม้สีขาวประปรายตกแต่งอยู่ บ้างก็บานสะพรั่งอย่างงดงาม บ้างก็หุบกลีบด้วยความเขินอาย ราวกับไข่มุกเม็ดงาม ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าสีคราม และราวกับหญิงงามที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ... หญิงงาม..."

"อ๊าย... เส้าหยาง... เร็วเข้า... ฉัน... ฉันตะคริวกินขา..." จู่ๆ ก็มีฟองอากาศฟุดขึ้นมาเป็นสาย เซวียเจียเจียที่เมื่อกี้ยังว่ายน้ำอยู่ดีๆ ก็ค่อยๆ จมลงสู่ก้นสระ

เมื่อได้ยินเสียง เส้าหยางก็ดึงสติกลับมาทันที เขาไม่แม้แต่จะถอดเสื้อผ้า รีบกระโจนลงสระว่ายน้ำด้วยความรวดเร็ว และดึงร่างของเซวียเจียเจียที่กำลังจะจมลงไปก้นสระขึ้นมาบนฝั่ง

"เซวียเจียเจีย เซวียเจียเจีย!"

เส้าหยางยื่นมือไปตบแก้มเซวียเจียเจียเบาๆ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

นับตั้งแต่เซวียเจียเจียเริ่มร้องโวยวาย จนกระทั่งเขาอุ้มเธอขึ้นมาจากน้ำ น่าจะใช้เวลาแค่ไม่กี่สิบวินาที ตามหลักแล้วไม่น่าจะสลบไปได้นี่นา

ในขณะที่เส้าหยางกำลังคิดอยู่

เซวียเจียเจียที่เมื่อครู่ยังหลับตาอยู่ จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้น พอเห็นสีหน้าร้อนรนของเส้าหยาง เธอก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่า ก็ใครใช้นายไม่ยอมลงมาว่ายน้ำด้วยล่ะ"

เส้าหยางถึงกับพูดไม่ออก เขากรอกตาใส่เซวียเจียเจียวงใหญ่ หันหลังเตรียมจะขึ้นฝั่ง

"นี่ นายจะไปไหนน่ะ ทำงานเหนื่อยมาตั้งหลายวัน ว่ายน้ำผ่อนคลายหน่อยไม่ดีเหรอ"

"ที่นี่มีแค่เราสองคน คุณแต่งตัวล่อแหลมขนาดนี้ เห็นผมเป็นขันทีหรือไง"

"เอ่อ~"

ด้วยความที่เซวียเจียเจียคลุกคลีอยู่กับเส้าหยางมานาน เธอจึงแทบจะไม่ระวังตัวกับเขาเลย ที่เธอพาเส้าหยางขึ้นมาว่ายน้ำก็แค่หวังให้เขาได้ผ่อนคลาย เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด

ที่แท้ตอนที่เขาบอกว่าไม่สะดวกเมื่อกี้ก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง

หมอนี่...

ฉันยังไม่ถือสาเลย ทำไมเขาถึงต้องพูดจาเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายเสียหายด้วยเนี่ย

พูดไม่ออกเลยจริงๆ

...