บทที่ 68 สัมภาษณ์นางเอกเอ็มวี

ต้นเดือนสิงหาคม

ทุกเมืองทั่วประเทศร้อนอบอ้าวราวกับเตาอบ

โชคดีที่การบันทึกเทปรายการส่วนใหญ่มักจะทำกันตอนกลางคืน ยกเว้นรายการเรียลลิตี้กลางแจ้งเท่านั้นที่ต้องถ่ายทำตอนกลางวัน

กลุ่มของเส้าหยาง หยางหลาน และเซวียเจียเจีย ต้องวิ่งวุ่นไปตามรายการต่างๆ ทุกวัน ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน เส้าหยางรู้สึกว่าตัวเองน้ำหนักลดไปหลายกิโลเลยทีเดียว

กลางดึก

เวลาสี่ทุ่มกว่า

ระหว่างทางกลับจากเมืองหางโจวสู่เมืองโม๋ตู

เส้าหยางถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า "พี่หลาน ยังมีคิวงานอื่นอีกไหมครับ"

"ก็เกือบหมดแล้วล่ะ เดือนกว่าๆ ที่ผ่านมาอัดรายการวาไรตี้ดนตรีไปตั้งเจ็ดแปดรายการ รายการที่กำลังออกอากาศอยู่ตอนนี้ก็อัดเสร็จเกือบหมดแล้ว หลังจากนี้พี่จะพยายามหางานที่เป็นแขกรับเชิญประจำให้เธอนะ แต่กลับไปคราวนี้ บริษัทต้องถ่ายทำเอ็มวีให้เธอ คาดว่าน่าจะใช้เวลาสามถึงสี่วันถึงจะเสร็จทั้งหมด"

เส้าหยางหันไปมองเซวียเจียเจียที่หลับซบไหล่เขาอยู่ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เดือนหน้าผมขอไม่รับงานสักพักนะครับ ผมจะแต่งเพลงทำอัลบั้มใหม่"

"จะออกอัลบั้มเหรอ"

หยางหลานพยักหน้าตอบ "ไม่มีปัญหา รายการที่เธอไปอัดไว้จะทยอยออกอากาศหลังจากนี้ กระแสความนิยมคงไม่ตกหรอก แต่ทางที่ดีอย่าหายไปนานเกินไปนะ วงการบันเทิงสมัยนี้ ถ้าเธอหายหน้าหายตาไปสักครึ่งปี ก็ไม่มีใครจำเธอได้แล้วล่ะ"

"เรื่องนั้นผมเข้าใจดีครับ"

รถตู้สีดำแล่นไปอย่างราบรื่นบนทางด่วนที่เงียบเหงา

หลังจากไปส่งเซวียเจียเจียที่ทังเฉินอี้ผิ่น กว่าเส้าหยางจะกลับถึงบ้านสไตล์ตะวันตกก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว เขารีบอาบน้ำแล้วก็ล้มตัวลงนอนหลับไปทันที

และในเวลาเดียวกัน ที่อำเภอเล็กๆ ห่างไกล เส้าเยว่เอ๋อร์ที่กำลังอยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ก็เพิ่งทำข้อสอบจำลองเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ และกำลังเตรียมตัวเข้านอน

หลังจากปิดไฟ แสงจันทร์ก็สาดส่องผ่านหน้าต่างลงมาบนโต๊ะข้างเตียง

บนโต๊ะข้างเตียงมีกรอบรูปขนาดไม่ถึงสิบนิ้ววางอยู่ ในรูปนั้นคือเส้าหยางตอนอยู่ปีหนึ่งที่กลับมาบ้านช่วงปิดเทอมฤดูร้อน กำลังอุ้มเส้าเยว่เอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขนพลางดีดกีตาร์ไปด้วย

ปีนั้นเส้าหยางอายุสิบเก้า

ส่วนเส้าเยว่เอ๋อร์เพิ่งจะอายุแค่สิบเอ็ดปีเท่านั้น

...

บ่ายวันต่อมา

หยางหลานมารับเส้าหยางที่บริษัท เพื่อเตรียมตัวไปถ่ายทำเอ็มวีเพลงเก่าๆ นอกสถานที่ร่วมกับทีมตากล้อง ส่วนเซวียเจียเจียเหนื่อยเกินไป วันนี้เลยไม่ได้ตามมาด้วย

พอถึงบริษัท เส้าหยางก็เห็นหญิงสาววัยรุ่นกว่าสิบคนถือใบสมัครยืนต่อแถวกันอยู่ที่โซนพักผ่อนหน้าประตู

และเมื่อหญิงสาวเหล่านี้เห็นเส้าหยางเดินเข้ามา แต่ละคนก็มองเขาด้วยความตื่นเต้น...

เส้าหยางในตอนนี้เรียกได้ว่าเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเมื่อเทียบกับเมื่อไม่กี่เดือนก่อน หลังจากเดบิวต์ เสื้อผ้าหน้าผมของเส้าหยางก็มีคนคอยดูแลจัดการให้โดยเฉพาะ ประกอบกับหยางหลานบังคับให้เขาใช้สกินแคร์ดูแลผิวหน้า ทำให้ความหล่อของเส้าหยางเพิ่มขึ้นเป็นกอง

เดิมทีเส้าหยางก็มีรูปร่างหน้าตาที่ดูดีอยู่แล้ว พอมาตอนนี้ ความหล่อของเขาถึงจะเอาไปเทียบกับดาราชายหล่อๆ ในวงการบันเทิง ก็ยังถือว่าสู้ได้สบายๆ

"พี่เหมย พวกเรามาแล้วครับ"

ลวี่เหมยกำลังดูเอกสารอยู่ในห้องทำงาน ตอนที่หยางหลานเคาะประตูแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับเส้าหยาง เธอคิดว่าเป็นพนักงานในบริษัท เลยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ

จนกระทั่งได้ยินเสียง เธอถึงวางเอกสารในมือลง ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม "ช่วงนี้ลำบากหน่อยนะ"

เส้าหยางถามด้วยความสงสัย "คนที่อยู่หน้าประตูเยอะแยะนั่นมาสมัครงานกันเหรอครับ"

"อืม พวกเธอมาแคสต์บทนางเอกเอ็มวีของนายน่ะ"

"หา?"

เส้าหยางถามด้วยความประหลาดใจ "มีนางเอกด้วยเหรอครับ"

ลวี่เหมยตอบว่า "เพลงแร็ปพวกนั้นไม่มีหรอก แต่เพลงที่นายเคยร้องในรายการประกายดาวเจิดจรัส อย่างเพลง 'สิบปี' หรือ 'ชิงฮวาฉือ' จำเป็นต้องมีนางเอกเอ็มวี"

"แต่จะให้จ้างดาราดังๆ ก็แพงเกินไป ฉันก็เลยให้คนไปประกาศรับสมัครในเน็ต พวกผู้หญิงพวกนั้นก็เรียนจบมาจากสถาบันการละคร น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

ลวี่เหมยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความหาผู้กำกับเอ็มวี ไม่นาน ผู้ชายวัยกลางคนสวมกางเกงคาร์โก้และแว่นตากรอบเหลี่ยมก็เดินเข้ามา

"นี่คือผู้กำกับเฝิงผิง ช่วงหลายวันนี้เขาจะรับหน้าที่ดูแลการถ่ายทำเอ็มวีทั้งหมด"

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีครับ"

เส้าหยางเป็นฝ่ายยื่นมือไปจับทักทายก่อน

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเฝิงผิงเป็นคนใจร้อน ไม่ชอบอ้อมค้อม เขาถามขึ้นทันที "งั้นพวกเราจะเริ่มกันเมื่อไหร่ดีครับ"

"รออีกหน่อยเถอะ นางเอกเอ็มวียังเลือกไม่ได้เลย หรือไม่... ผู้กำกับเฝิงกับเส้าหยางลองไปดูที่ห้องประชุมสิ ช่วยพวกเขาสัมภาษณ์ด้วยเลย"

เส้าหยางกับเฝิงผิงสบตากัน ทั้งคู่กำลังว่างพอดีก็เลยพากันเดินไปที่ห้องประชุม

คนที่รับหน้าที่สัมภาษณ์อยู่ด้านในคือหยางเคอ ผู้จัดการฝ่ายธุรการ และจ้าวเสี่ยวหัว คนเขียนบทเอ็มวี

พอทั้งสองคนเห็นเส้าหยางกับเฝิงผิงเดินเข้ามา ก็รีบลุกให้นั่งทันที

"คนต่อไป"

หยางเคอตะโกนเรียก น้องพนักงานต้อนรับที่หน้าประตูก็พานักศึกษาสถาบันการละครที่มาแคสต์งานเข้ามาในห้องประชุม

หญิงสาววัยรุ่นหน้าตาจิ้มลิ้มเดินเข้ามาด้านใน เธอสวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยกางเกงยีนส์ขายาว ผมสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนเล็กน้อย ส่วนสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบสองเซนติเมตร เพียงแค่เห็นสีหน้าประหม่าของเธอ เส้าหยางก็เดาได้ทันทีว่านี่คงเป็นการสัมภาษณ์ครั้งแรกของเธอแน่ๆ

หยางเคอยิ้ม "ไม่ต้องเกร็งนะ การสัมภาษณ์ของเราใช้เวลาไม่นานหรอก"

การถ่ายทำเอ็มวีไม่ได้มีข้อกำหนดอะไรที่เข้มงวดมากนักอยู่แล้ว

ไม่เหมือนกับการถ่ายภาพยนตร์หรือซีรีส์ ขอแค่ขึ้นกล้อง หน้าตาผ่านเกณฑ์ก็พอแล้ว ไม่ได้ต้องการทักษะการแสดงอะไรมากมาย

ผู้หญิงที่มาจากสถาบันการละครพวกนี้ ส่วนใหญ่รูปร่างหน้าตาก็ผ่านเกณฑ์กันทั้งนั้น การสัมภาษณ์ก็แค่ทำไปตามขั้นตอนเท่านั้นแหละ

"จางซินอี๋ ตอนนี้ยังเรียนอยู่ปีสามใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

หยางเคอถาม "การถ่ายทำของเราอาจจะใช้เวลาสองถึงสามวัน ถ้าสัมภาษณ์ผ่าน คุณแน่ใจนะว่าจะมาถ่ายทำได้"

"ได้ค่ะ" ถ้าเป็นปีหนึ่งหรือปีสองอาจจะไม่มีเวลา แต่ปีสามวิชาเรียนไม่ค่อยเยอะแล้ว อีกอย่างนักศึกษาสถาบันการละครจะขอลาหยุดไปถ่ายงานก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

"รบกวนลุกขึ้นยืนหมุนตัวให้ดูหน่อยได้ไหมครับ พวกเราอยากดูรูปร่างหน้าตาโดยรวมของคุณสักหน่อย"

จางซินอี๋วางกระเป๋าใบเล็กในมือลงบนเก้าอี้ ลุกขึ้นยืนถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วค่อยๆ หมุนตัวหนึ่งรอบ

หยางเคอดูจบก็กระซิบถาม "ผู้กำกับเฝิง คุณคิดว่าไงครับ"

เฝิงผิงพยักหน้า "หน้าตาดีนะ แต่เด็กไปหน่อย ถ้าเอาไปเล่นเอ็มวีเพลง 'สิบปี' อาจจะสื่ออารมณ์ความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้"

เฝิงผิงเป็นคนคิดอะไรก็พูดอย่างนั้น

พอจางซินอี๋ได้ยินแบบนั้น ก็เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ถูกผู้กำกับปฏิเสธแบบนี้ การสัมภาษณ์ครั้งนี้ก็คงหมดหวังแล้วล่ะ

หยางเคอได้ยินดังนั้น ก็กำลังจะบอกให้จางซินอี๋กลับไปรอฟังผล แต่จู่ๆ เส้าหยางที่กำลังดูประวัติของจางซินอี๋อยู่ก็ถามขึ้น "ตรงช่องความสามารถพิเศษ คุณเขียนว่าร้องเพลงเต้นรำ คุณช่วยร้องเพลงให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม เอาแค่สี่ห้าประโยคก็พอ"

"ได้ค่ะ" พอถูกเส้าหยางถาม จางซินอี๋ก็เริ่มกลับมาประหม่าอีกครั้ง เธอถามอย่างระมัดระวัง "งั้นฉันร้องเพลง ชิงฮวาฉือ ได้ไหมคะ"

"ได้สิ"

จางซินอี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มร้องเพลง

เสียงของเธอใสมาก ร้องไปครึ่งเพลงก็ไม่มีเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย แค่การควบคุมลมหายใจยังไม่ค่อยนิ่ง เห็นได้ชัดว่ายังไม่รู้จังหวะการหายใจที่ถูกต้อง ขอแค่ได้รับการฝึกฝนอย่างถูกวิธี ก็น่าจะแก้ไขได้ไม่ยาก

ทั้งหยางเคอและเฝิงผิงต่างก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเส้าหยางถึงให้จางซินอี๋ร้องเพลง ถ่ายเอ็มวีบทพูดยังไม่มีเลย นับประสาอะไรร้องเพลง แต่ในเมื่อเส้าหยางเป็นศิลปินเพียงคนเดียวของบริษัทอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ พวกเขาก็เลยไม่ได้ขัดขวางอะไร

เส้าหยางยิ้ม "ใช้ได้เลยนะ คุณร้องเพลงเพราะมาก"

"ขอบคุณค่ะ"

หยางเคอถึงได้พูดขึ้นว่า "งั้นคุณกลับไปรอฟังผลก่อนนะ อย่างช้าที่สุดก่อนหกโมงเย็นวันนี้ก็จะประกาศผลแล้วล่ะ"

"ค่ะ" จางซินอี๋หยิบกระเป๋าใบเล็กแล้วเดินออกไป หลังจากเธอออกไปไม่นาน หญิงสาวคนต่อไปก็เข้ามาสัมภาษณ์

จนกระทั่งผู้หญิงคนที่เจ็ดเดินเข้ามาในห้องประชุม เฝิงผิงก็ตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่าพูดกับเส้าหยางหรือพึมพำกับตัวเอง "คนนี้ไม่เลวเลยนะ แค่แต่งหน้านิดหน่อย ก็น่าจะเข้าถึงอารมณ์ได้แล้ว"

คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก็เป็นนักศึกษาสถาบันการละครเช่นกัน

ชื่อโจวอิ่ง ถึงแม้จะเพิ่งอายุ 21 ปี แต่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าหลายคนที่ผ่านมา โดยเฉพาะตอนที่เธอไม่ยิ้ม ใบหน้าที่ดูเบื่อโลกนั้นให้ความรู้สึกที่ดูแพงมากทีเดียว

เมื่อได้ยินที่เฝิงผิงพูด หยางเคอก็แค่ถามคำถามง่ายๆ สองสามคำ แล้วก็บอกให้เธอกลับไปรอฟังผล

"เสี่ยวเมิ่ง ยังมีคนอีกไหม"

"พี่หยาง ไม่มีแล้วค่ะ สัมภาษณ์หมดทุกคนแล้ว"

"โอเค เข้าใจแล้ว"

หยางเคอถาม "ผู้กำกับเฝิง คุณก็คิดว่าผู้หญิงคนสุดท้ายดูดีใช่ไหมครับ"

"อืม"

"เส้าหยาง แล้วคุณล่ะคิดว่าไง"

"เรื่องนี้ตามใจพวกคุณเลยครับ" เส้าหยางลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม "พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ผมจะไปหาพี่เหมยเพื่อคุยเรื่องสำคัญสักหน่อย"

...