บทที่ 69 ร่วมหุ้นด้วยความสามารถ

อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่อาจพึ่งพาเขาแค่คนเดียวในการรับงานเพื่อหาเงินได้

แบบนี้บริษัทก็กดดัน ตัวเขาเองก็กดดัน ในเมื่อตอนนี้สถานการณ์เริ่มดีขึ้นแล้ว สู้ให้บริษัทปั้นเด็กใหม่ขึ้นมาสักกลุ่มก่อนดีกว่า

อย่างเช่นจางซินอี๋คนเมื่อกี้ หน้าตาก็สวย แถมยังเป็นนักศึกษาสถาบันการละคร ร้องเพลงได้เต้นก็เป็น ขอแค่มีเวทีให้เธอ การเดบิวต์ก็ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย

ถ้าเขาแต่งเพลงให้เธอสักสองสามเพลง ก็น่าจะดังได้เหมือนกัน

แต่เรื่องพวกนี้จะทำฟรีๆ ไม่ได้หรอก ตอนนั้นที่แต่งเพลงอ้ายเตอะกงหย่างให้หยางไฉ่เวยยังได้ค่าเหนื่อยตั้งห้าแสนหยวน แถมเมื่อไม่นานมานี้เธอยังช่วยโปรโมตเพลงใหม่ให้เขาอีก

เรื่องนี้ถ้าลวี่เหมยตกลง ก็ต้องถือว่าเป็นการร่วมหุ้นด้วยความสามารถ

ถ้าลวี่เหมยไม่เห็นด้วย ก็รอให้เขาเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งก่อน แล้วค่อยหาวิธีเปิดสตูดิโอของตัวเอง

แต่การที่ลวี่เหมยสามารถบริหารจัดการบริษัทให้เป็นระบบระเบียบได้ในเวลาอันสั้น ความสามารถของเธอย่อมไม่ต้องพูดถึง ส่วนตัวเขาเองกลับไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลยสักนิด ถ้าต้องมาเป็นเจ้านายเอง ต่อให้จัดการไหว ก็คงเหนื่อยสายตัวแทบขาด

เส้าหยางเป็นคนที่ตั้งใจจะเกษียณตัวเองก่อนอายุสามสิบห้านะ

เส้าหยางที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมเห็นคุณค่าของเวลาและชีวิตมากกว่าเมื่อก่อน ส่วนเรื่องเงินทองเขากลับไม่ได้ให้ความสำคัญมากขนาดนั้น

เคาะประตูสองครั้ง เส้าหยางก็เดินเข้าไปในห้องทำงานทันที

ลวี่เหมยเงยหน้าขึ้นมองเส้าหยางแวบหนึ่ง แล้วถาม "เลือกคนได้แล้วเหรอ"

"ก็น่าจะเลือกได้แล้วล่ะครับ พวกเขากำลังปรึกษากันอยู่ตรงนั้น"

เมื่อเห็นเส้าหยางนั่งลงตรงข้าม ลวี่เหมยก็วางปากกาในมือลง แล้วถามขึ้น "นายมานี่... มีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ครับ"

เส้าหยางพูดขึ้น "ผมอยากคุยกับพี่เหมยเรื่องทิศทางการพัฒนาบริษัทหน่อยครับ"

"การพัฒนาบริษัทเหรอ" พอได้ยินแบบนี้ ลวี่เหมยก็ถามด้วยความสนใจ "นายมีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ พวกเราไม่ต้องอ้อมค้อมกันหรอก"

"พี่เหมยมีแผนจะเซ็นสัญญากับเด็กใหม่บ้างไหมครับ"

"ต้องมีอยู่แล้วสิ" ลวี่เหมยตอบอย่างจริงจัง "ช่วงนี้ฉันก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ตอนนี้การจะเซ็นสัญญาเด็กใหม่สักสองสามคนน่ะง่าย แต่การจะปั้นให้พวกเขาดังเร็วเหมือนนายมันยากมากนะ พอเซ็นสัญญาแล้ว ก็ต้องทุ่มเททรัพยากรไปกับพวกเขาไม่น้อย ถ้าพวกเขาไม่ดังขึ้นมา สำหรับบริษัทเอเจนซี่ที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างพวกเราแล้ว มันก็คือความสูญเสียก้อนโตเลยล่ะ"

เส้าหยางบอกว่า "ตอนที่ผมสัมภาษณ์เมื่อกี้ ผมเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง คุณสมบัติไม่เลวเลยล่ะครับ"

"โอ้"

ลวี่เหมยตาเป็นประกาย ยิ้มแล้วถาม "นายอยากให้ฉันเซ็นสัญญากับผู้หญิงคนนั้นเหรอ"

เส้าหยางตอบตรงๆ "บริษัทรับหน้าที่เซ็นสัญญากับเธอ ผมรับหน้าที่แต่งเพลงปั้นเธอให้ดัง แต่เรื่องนี้ต้องถือว่าผมร่วมหุ้นด้วยความสามารถนะ เพราะผมมั่นใจว่าเพลงที่ผมแต่งจะทำให้เธอดังได้แน่"

เส้าหยางเคยฟังเพลงฮิตของนักร้องหญิงมาไม่น้อย ยังไงซะเพลงที่นักร้องหญิงพวกนี้ร้อง ก็ไม่เหมาะกับเนื้อเสียงของเขาอยู่แล้ว สู้แต่งให้คนอื่นร้องไปเลยดีกว่า

ลวี่เหมยชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ตอบตกลง แต่ก็ไม่ปฏิเสธ กลับถามกลับไปว่า "แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ"

"งั้นก็ช่างมันเถอะครับ"

เส้าหยางหัวเราะ "ไว้ผมมีเงินเมื่อไหร่ ค่อยไปเปิดสตูดิโอของตัวเอง ถึงตอนนั้นผมอยากจะเซ็นสัญญากับใครก็เซ็นได้"

"นายต้องการหุ้นเท่าไหร่"

"สิบเปอร์เซ็นต์เท่ากับเซวียเจียเจียครับ แบบนี้คงไม่มากเกินไปหรอก เซวียเจียเจียแค่จ่ายเงินมาไม่กี่ล้าน แต่ตอนนี้ราคาขายขาดเพลงของผมหนึ่งเพลงก็หลายล้านแล้วเหมือนกัน"

ลวี่เหมยยิ้ม "ก็ไม่มากเกินไปหรอกนะ งั้นพวกเรามาเล่นให้มันใหญ่กว่านี้หน่อยดีไหม"

"พี่เหมยหมายความว่ายังไงครับ"

"ค่าตัวจากงานทั้งหมดของนายก่อนหน้านี้ฉันจะไม่จ่ายให้แล้วนะ แล้วสัญญาระหว่างนายกับบริษัทก็ต่อเพิ่มไปอีกห้าปี สองปีแรกแบ่งรายได้หกต่อสี่ สองปีหลังจากนั้นถ้านายยังไม่ดับ สัดส่วนแบ่งรายได้จะเปลี่ยนเป็นเจ็ดต่อสาม ถ้านายตกลง ตอนนี้ฉันให้หุ้นนายยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลย"

"นี่มัน..." เส้าหยางกำลังใช้ความคิด

ลวี่เหมยพูดต่อ "นอกจากนี้ ผู้หญิงคนที่นายพูดถึง ขอแค่นายทำให้เธอมีผู้ติดตามถึงห้าล้านคนได้ภายในหนึ่งปี ฉันจะให้หุ้นนายเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์"

"แบบนี้ เท่ากับว่านายมีหุ้นในบริษัททั้งหมดสามสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองรองจากฉัน นายคิดว่าไงล่ะ"

ความจริงแล้วจุดประสงค์ของลวี่เหมยนั้นชัดเจนมาก

เงื่อนไขแรกคือต้องการผูกมัดเส้าหยางไว้กับอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ ยังไงซะตอนนี้อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ก็อยู่ได้ด้วยเส้าหยางเพียงคนเดียว สัญญาที่เซ็นไว้ก่อนหน้านี้มีระยะเวลาแค่ครึ่งปี ถ้าเส้าหยางยกเลิกสัญญากับบริษัท นั่นก็ถือเป็นหายนะครั้งใหญ่สำหรับบริษัทเลยทีเดียว

เงื่อนไขที่สองก็เพื่ออยากจะดูว่าสายตาในการมองคนของเส้าหยางเป็นยังไง ถ้าเขามองคนขาดจริงๆ แถมยังช่วยบริษัทปั้นเด็กใหม่ที่ไม่มีเส้นสายอะไรให้ดังได้ หุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ที่เสียไปย่อมคุ้มค่าอย่างแน่นอน

เส้าหยางเงียบไป

เงื่อนไขที่ลวี่เหมยเสนอมายั่วยวนใจเกินไปแล้ว

ถ้าเส้าหยางไม่ใช่คนที่เคยผ่านโลกมามาก คงตกปากรับคำไปทันทีแล้ว เขาพยายามตั้งสติ แล้วพูดว่า "ในสัญญาต้องเพิ่มเงื่อนไขเข้าไปด้วยนะ ว่าผมมีสิทธิ์เลือกที่จะรับหรือไม่รับงานไหนก็ได้ ผมจะไม่ยอมถูกใช้งานเยี่ยงวัวเยี่ยงควายเด็ดขาด"

"ฮ่าๆ เรื่องนี้นายวางใจได้เลย ต่อให้นายยอม เจียเจียก็คงไม่ยอมหรอก"

ลวี่เหมยยิ้ม "เส้าหยาง ที่ฉันเปิดบริษัทนี้ความจริงไม่ได้หวังจะหาเงินหรอกนะ ตั้งแต่วันที่ฉันเกิดมา ชาตินี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องแล้ว นี่ก็คือเหตุผลที่ฉันยอมให้หุ้นนายง่ายๆ แบบนี้ ฉันแค่อยากจะพิสูจน์ตัวเอง นายจะช่วยฉันได้ไหม"

"งั้นตกลงตามนี้ครับ พี่ร่างสัญญามาได้เลย แล้วให้พี่หลานเอามาให้ผมเซ็น"

"ตกลง"

ลวี่เหมยพูดด้วยความดีใจ "ผู้หญิงคนที่นายพูดถึง เดี๋ยวฉันจะให้คนไปติดต่อนะ ในเมื่อพวกเราตกลงกันไว้แล้ว เธอก็ต้องอยู่ในความดูแลของนายนะ"

"จ้างครูสอนร้องเพลงกับครูสอนเต้นมืออาชีพให้เธอด้วยนะ เรื่องนี้บริษัทน่าจะทำได้ใช่ไหมครับ"

"ไม่มีปัญหา"

เส้าหยางลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "รอผมแต่งเพลงอัลบั้มใหม่เสร็จ ผมจะจัดคอนเสิร์ต ถึงตอนนั้นผมจะให้เธอไปเป็นแขกรับเชิญให้ ผมมั่นใจว่าจะปั้นเธอให้ดังได้แน่นอน"

"ขอให้โชคดีนะ"

เส้าหยางเดินออกจากห้องทำงาน ไปพร้อมกับเฝิงผิงผู้กำกับเอ็มวี

...

จางซินอี๋เพิ่งกลับถึงหอพัก

รูมเมตสามคนก็รีบกรูกันเข้ามาล้อมวง ถามด้วยสีหน้าคาดหวัง "ซินอี๋ เป็นไงบ้าง เธอได้เล่นเอ็มวีกับเส้าหยางไหม"

รูมเมตสามคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างหู จางซินอี๋วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ถอนหายใจแล้วตอบ "ผู้กำกับคนนั้นบอกว่าฉันดูเด็กเกินไป ไม่ค่อยเหมาะกับบทนางเอกเอ็มวีน่ะ แต่... แต่ว่า..."

"แต่อะไรล่ะ"

"แต่เส้าหยางน่ะสิ ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงให้ฉันร้องเพลงให้ฟัง"

"วันนี้เส้าหยางก็อยู่ด้วยเหรอ"

"อืม"

"แล้วเธอได้ขอลายเซ็นเขามาหรือเปล่า"

จางซินอี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ตอบเสียงอ่อยว่า "ฉันลืมสนิทเลย"

"หา"

"เธอลืมได้ยังไงเนี่ย"

สถาบันการละครอยู่ห่างจากบริษัทอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์พอสมควร ไปกลับก็ใช้เวลาสองชั่วโมงแล้ว ตอนจางซินอี๋ออกไปเพิ่งจะบ่ายโมงนิดๆ แต่ตอนนี้ปาเข้าไปห้าโมงเย็นกว่าแล้ว

จางซินอี๋พูดด้วยความรู้สึกผิดหวังและเหนื่อยล้า "ช่างเถอะ ฉันคงไม่มีวาสนาหรอกมั้ง"

เมื่อรูมเมตสามคนเห็นแบบนั้น ก็พากันผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาปลอบใจเธอ

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา

จางซินอี๋พบว่าเป็นเบอร์ของพนักงานอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ที่รับหน้าที่สัมภาษณ์โทรมา เธอนึกว่าตัวเองได้รับเลือกแล้ว จึงรีบกดรับสายทันที

รูมเมตทั้งสามคนเอามือปิดปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ฮัลโหล จางซินอี๋ใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ"

"สวัสดีครับ ผมหยางเคอที่สัมภาษณ์คุณวันนี้ โทรมาเพื่อจะแจ้งให้ทราบว่า เนื่องจากบุคลิกของคุณไม่ค่อยตรงกับคาแรกเตอร์นางเอกเอ็มวีที่เราต้องการในครั้งนี้สักเท่าไหร่..."

พอได้ยินประโยคแรก หัวใจของจางซินอี๋ที่เพิ่งจะพองโตด้วยความตื่นเต้นก็เหี่ยวแฟบลงทันที

แต่พอหยางเคอพูดประโยคแรกจบ เขาก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน แล้วพูดต่อว่า "แต่พวกเราเห็นว่าคุณสมบัติในด้านต่างๆ ของคุณนั้นโดดเด่นมาก ทางเราเลยมีความสนใจอยากจะเซ็นสัญญาให้คุณมาเป็นเด็กฝึกหัดของบริษัทเรา ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหมครับ"

"หา"

จางซินอี๋อึ้งไปเลย รูมเมตทั้งสามคนที่อยู่ข้างๆ ก็ทำหน้าตกตะลึงเช่นกัน

นักศึกษาที่สอบเข้าสถาบันการละคร มีใครบ้างล่ะที่ไม่มีความฝันอยากเป็นดารา

จางซินอี๋ตื่นเต้นจนพูดตะกุกตะกัก "ฉัน... เอ่อ... ฉัน... ฉันเป็นได้จริงๆ เหรอคะ"

"ถ้าคุณมีเวลา พรุ่งนี้สิบโมงเช้าลองเข้ามาที่บริษัทอีกรอบสิครับ"

"ได้ค่ะ"

สายถูกตัดไป

ทั้งสี่คนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ผ่านไปพักใหญ่ นักศึกษาหญิงรูปหน้าไข่คนหนึ่งถึงได้ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น "อ๊ายยย ซินอี๋จะได้ไปเป็นเด็กฝึกแล้ว"

```