บทที่ 70 คุณ...รอให้ฉันหลับก่อน...ค่อยไปได้ไหม?

หลังจากที่เซวียเจียเจียกลับมา เธอก็เป็นหวัดทันที

สาเหตุมาจากท่านอนที่ไม่ค่อยเรียบร้อย ตอนกลางคืนชอบเตะผ้าห่ม แถมยังใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นนอนตากแอร์ทั้งคืน พอตื่นเช้ามาอีกวันก็เลยเป็นหวัดน้ำมูกไหล

โชคดีที่อาการไม่รุนแรงมากนัก เซวียเจียเจียก็เลยไม่ได้ไปโรงพยาบาล

เซวียเจียเจียนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาด้วยสภาพอิดโรย รูจมูกทั้งสองข้างมีกระดาษทิชชูยัดเอาไว้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเส้าหยาง

เวลานี้ เส้าหยางเพิ่งจะเลิกงาน พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของเซวียเจียเจียโทรมา เขาก็หันไปพูดกับเฝิงผิงว่า "ผู้กำกับเฝิงครับ งั้นพรุ่งนี้เราค่อยลุยกันต่อ วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ"

"ได้เลย"

เส้าหยางถึงได้กดรับสาย

"เซวียเจียเจีย เป็นไงมาไงเนี่ย ไหนบอกจะเป็นลูกไล่ตามติดผมไง ทำไมวันนี้ทั้งวันไม่เห็นหน้าคุณเลยล่ะ"

"ฉันเป็นหวัด ปวดหัวตาลายไปหมดแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายเลย..." เพราะจมูกคัดอยู่ น้ำเสียงของเซวียเจียเจียตอนพูดจึงฟังดูเปลี่ยนไปจากเดิม

"พูดบ้าอะไรของคุณน่ะ" เส้าหยางขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ก่อนจะถามขึ้น "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน"

"อยู่บ้าน"

"รอผมอยู่ที่นั่นแหละ" เส้าหยางรีบวิ่งไปที่รถ ขับมุ่งหน้าไปยังทังเฉินอี้ผิ่นเพียงลำพัง ระหว่างทางก็แวะลงไปซื้อของที่ร้านขายยา กว่าจะมาถึงใต้ตึกของเซวียเจียเจียก็เกือบทุ่มหนึ่งแล้ว

เส้าหยางยืนอยู่หน้าลิฟต์ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความเสียงไปบอก "เปิดลิฟต์ให้หน่อย"

หลังจากฟังข้อความเสียงจบ เซวียเจียเจียก็สวมรองเท้าแตะเดินไปที่หน้าประตูห้อง มองดูภาพจากกล้องวงจรปิด พอเห็นว่าเส้าหยางยืนอยู่หน้าประตู เธอก็กดเปิดประตูลิฟต์ให้เขาขึ้นมา

เซวียเจียเจียที่ปกติมักจะร่าเริงกระโดดโลดเต้น ตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

ในถังขยะเต็มไปด้วยกระดาษทิชชูที่ใช้แล้ว

อากาศร้อนอบอ้าวขนาดนี้ แต่แอร์ในห้องกลับเปิดไว้ที่ยี่สิบแปดองศา

เส้าหยางเดินเข้าไปหา เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเซวียเจียเจีย "ไม่ได้เป็นไข้ใช่ไหม"

"ไม่ได้เป็น"

"นอกจากปวดหัวกับน้ำมูกไหลแล้ว ยังมีตรงไหนรู้สึกไม่สบายอีกไหม"

น้ำเสียงของเซวียเจียเจียเหมือนคนใกล้จะร้องไห้ "แค่รู้สึกไม่มีแรงไปทั้งตัวเลย"

"ก็ใครใช้ให้คุณขลุกอยู่ในห้องแอร์ทั้งวันทั้งคืน แถมยังใส่เสื้อผ้าโชว์แขนโชว์ขาแบบนั้นล่ะ ถ้าคุณไม่เป็นหวัดแล้วใครจะเป็น"

เส้าหยางบ่นสั่งสอนเหมือนคนแก่ พลางหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะกระจกไปกดน้ำร้อน ชงยาแก้หวัดซานจิ่วให้เซวียเจียเจียหนึ่งแก้ว แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ "อ่ะ ยาแก้หวัด ดื่มรวดเดียวให้หมด แล้วก็ไปนอนห่มผ้าบนเตียงซะ พอเหงื่อออกเดี๋ยวก็หายแล้ว"

เซวียเจียเจียยื่นมือออกไปรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ ลองจิบไปหนึ่งอึก แล้วพูดออดอ้อน "ทำไมมันขมขนาดนี้ล่ะ"

"ถามได้ ยามันก็ต้องขมอยู่แล้วสิ รีบดื่มเข้าไปเลย" เส้าหยางออกคำสั่ง

เซวียเจียเจียมองเส้าหยางด้วยสายตาละห้อยน้ำตาคลอเบ้า แต่เมื่อเห็นว่าเขายังคงทำหน้าตายไม่หวั่นไหว สุดท้ายเธอก็ต้องบีบจมูกตัวเอง แล้วกลั้นใจดื่มยาจนหมดแก้ว

"ไปนอนได้แล้ว"

"อืม"

เซวียเจียเจียพยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่เพิ่งจะลุกขึ้นยืน เธอก็ทรุดตัวลงไปกองกับโซฟาอีกครั้งเพราะนั่งนานจนเหน็บกินขา

เมื่อเห็นสภาพอ่อนแอบอบบางของเซวียเจียเจีย เส้าหยางก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปพยุงแขนเธอ พาเดินไปที่ห้องนอนของเธอ แล้วถึงปล่อยมือให้เซวียเจียเจียล้มตัวลงนอนบนเตียง

เขาปรับแอร์ให้เป็นลมธรรมชาติ ดันหน้าต่างให้เปิดออก พอหันกลับมาเห็นเซวียเจียเจียนอนอยู่บนเตียงแต่เท้าทั้งสองข้างยังโผล่ออกมา เส้าหยางก็เดินเข้าไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้เธอจนมิดชิด

"คุณนอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าตื่นมาก็คงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ"

พูดจบ เส้าหยางก็ทำท่าจะเดินออกไป แต่เซวียเจียเจียกลับเอื้อมมือมาคว้ามือเขาเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารว่า "คุณ...รอให้ฉันหลับก่อน...ค่อยไปได้ไหม"

เมื่อเห็นท่าทางน่าเวทนาของเซวียเจียเจีย เส้าหยางก็พยักหน้ารับ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง

เซวียเจียเจียถึงยอมหลับตาลงแล้วเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทรา

หลังจากถ่ายเอ็มวีมาทั้งบ่าย ตอนนี้เส้าหยางเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างเหมือนกัน แต่พอมองดูเซวียเจียเจียนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอย่างว่าง่าย ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่สาดส่องลงบนใบหน้านวลเนียนราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างบอกไม่ถูก

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเซวียเจียเจียก็ดังกริ๊งกร๊างขึ้นมา เส้าหยางกลัวว่าจะทำให้เธอตื่น จึงรีบกดลดเสียงลง พอเห็นว่าเป็นสายวิดีโอคอลจากแม่ของเซวียเจียเจีย เส้าหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรับสาย

หลิ่วหงอวี้ แม่ของเซวียเจียเจีย เพิ่งจะกินมื้อค่ำกับเซวียฉีเสร็จ และกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

ที่โทรมาก็เพราะอยากจะดูว่าลูกสาวสุดที่รักกำลังทำอะไรอยู่

แต่ปรากฏว่าทันทีที่สายวิดีโอคอลเชื่อมต่อ ภาพของเส้าหยางก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทำเอาหลิ่วหงอวี้ถึงกับอึ้งไปเลย

เส้าหยางยิ้มเจื่อนๆ แล้วเอ่ยทักทาย "คุณน้าครับ..."

"เสี่ยวเส้าเองเหรอจ๊ะ นี่...นี่เธออยู่กับเจียเจียเหรอ"

"ครับ"

"แล้วเจียเจียล่ะ"

"เธอเป็นหวัดน่ะครับ ตอนนี้หลับไปแล้ว"

เส้าหยางสลับกล้องหลัง แล้วแพนกล้องไปถ่ายเซวียเจียเจียที่นอนอยู่บนเตียงให้ดู

เมื่อสองสามีภรรยาเห็นลูกสาวนอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียง พวกเขาก็หันมามองหน้ากัน ก่อนที่หลิ่วหงอวี้จะถามขึ้นอีกครั้ง "เจียเจียอาการไม่หนักใช่ไหมจ๊ะ"

"ครับ แค่เป็นหวัดธรรมดา ผมเพิ่งให้เธอกินยาไปเมื่อกี้ คาดว่านอนตื่นขึ้นมาก็คงไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะครับ"

"อ้อ" หลิ่วหงอวี้ยิ้มรับ "งั้นสองสามวันนี้ น้าก็ฝากรบกวนเธอช่วยดูแลเจียเจียด้วยนะจ๊ะ"

"คุณน้าไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลเธอให้ดีเอง"

"งั้นแค่นี้ก่อนนะจ๊ะ น้าไม่กวนพวกเธอแล้วล่ะ"

หลังจากวางสาย เส้าหยางก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แอบคิดในใจ ซวยแล้วๆ คราวนี้คุณน้าคงคิดว่าผมเป็นลูกเขยไปแล้วจริงๆ แน่เลย

...

เมื่อเห็นภรรยาวางสาย เซวียฉีก็พูดจาประชดประชันขึ้นมาทันที "เมื่อก่อนเวลาป่วย ก็โทรหาพวกเราเป็นคนแรกแท้ๆ แต่ตอนนี้สิ พอมีแฟนปุ๊บ พ่อแม่ก็ไม่สำคัญแล้ว"

หลิ่วหงอวี้ตีแขนเซวียฉีไปหนึ่งที แล้วดุว่า "พูดจาแบบนี้ คุณกะจะให้เจียเจียขึ้นคานไปตลอดชีวิตหรือไงฮะ"

"ผม...ผมก็แค่..."

"แค่อะไรกัน ฉันดูออกนะว่าคุณหึงลูก"

"ใช่ ผมหึงลูกนั่นแหละ!" เซวียฉีที่ปกติมักจะวางมาดขรึมและน่าเกรงขามเวลาอยู่ที่บริษัท ตอนนี้กลับทำตัวงอแงเหมือนเด็กๆ "ผมเป็นพ่อเขานะ ผมจะหึงมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง"

หลิ่วหงอวี้คร้านจะสนใจสามี เธอพูดด้วยความปีติยินดีว่า "ฉันว่าแบบนี้ก็ดีออกนะ มีเส้าหยางคอยดูแลเจียเจีย ต่อไปฉันก็จะได้หมดห่วงสักที"

เซวียฉีทำปากยื่นเหมือนอยากจะเถียงอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

...

สุดท้ายแล้ว เส้าหยางก็ใช้เวลาทั้งคืนฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งในห้องของเซวียเจียเจียนั่นเอง

ตอนแรกเขาตั้งใจจะกลับไปแล้ว แต่ก็กลัวว่าเซวียเจียเจียจะตื่นขึ้นมาหาน้ำดื่มกลางดึก เขาเลยตัดสินใจอยู่เฝ้าต่ออีกหน่อย แต่เฝ้าไปเฝ้ามาก็ดันผล็อยหลับไปเสียอย่างนั้น

อาการหวัดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้มักจะมาเร็วไปเร็ว

หลังจากกินยาและนอนห่มผ้าหลับไปทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้นเซวียเจียเจียตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอาการปวดหัวดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก

เธอใช้มือเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมอยู่บนหน้าผาก หันหน้าเตรียมจะลุกจากเตียง แต่พอเห็นเส้าหยางยังคงฟุบหลับอยู่ข้างๆ เธอก็ถึงกับชะงักงันไปทันที

เขา...เมื่อคืนเขานอนอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานผุดขึ้นมาในหัวของเซวียเจียเจีย พอเห็นเส้าหยางฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งแบบนี้ ในใจเธอก็รู้สึกสงสารเขาจับใจขึ้นมาทันที

ตาบ้าเอ๊ย...

ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นอยู่ภายใน เซวียเจียเจียปาดน้ำตาที่หางตา ลุกขึ้นเดินไปด้านหลังของเส้าหยาง แล้วตบไหล่เขาเบาๆ

เส้าหยางตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ยังนึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ "มีอะไรเหรอ"

"เมื่อคืนนายไม่ได้กลับไปเหรอ"

เส้าหยางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเซวียเจียเจียตื่นแล้ว เขาบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าว่า "ตอนแรกก็กะจะกลับแล้วล่ะ แต่แม่คุณดันโทรมาฝากให้ผมช่วยดูแลคุณ ผมก็เลยอยู่ต่ออีกหน่อย ไม่คิดว่าจะเผลอหลับไปแบบนี้... คุณดีขึ้นแล้วใช่ไหม"

เซวียเจียเจียส่ายหน้าเบาๆ "ดีขึ้นมากแล้วล่ะ"

"งั้นคุณก็ชงยาซานจิ่วดื่มดักไว้อีกสักแก้วแล้วกันนะ วันหลังก็อย่าเอาแต่นั่งตากแอร์ทั้งวันล่ะ"

"อืม" เซวียเจียเจียก้มหน้า เอานิ้วหัวแม่มือเขี่ยกันไปมาแล้วถามขึ้น "เอ่อ...นายง่วงไหม"

"จะไม่ง่วงได้ไงล่ะ อากาศร้อนซะขนาดนี้ กว่าผมจะหลับได้ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว"

เซวียเจียเจียชี้ไปที่เตียงของตัวเองแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น... นายไปนอนพักบนเตียงสักหน่อยดีไหม"

เส้าหยางเหลือบมองเวลา พบว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าๆ ด้วยความงัวเงียเขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เดินไปฟุบตัวลงนอนบนเตียงทันที พร้อมกับพูดพึมพำอย่างไม่ชัดเจนว่า "เก้าโมงผมมีคิวไปถ่ายเอ็มวี แปดโมงครึ่งคุณอย่าลืมปลุกผมด้วยนะ"

"อืม"