บทที่ 71 พี่เส้าหยาง

เวลาสิบโมงเช้า

ภายในห้องทำงาน

ลวี่เหมยนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ มองดูเด็กสาวฝั่งตรงข้ามด้วยความสนใจ

แม้ลวี่เหมยจะอายุเพียงยี่สิบเก้าปี แต่ออร่าความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมา ก็ทำให้จางซินอี๋ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ นับประสาอะไรกับการสบตา

"ฉันขอพูดตรงๆ กับเธอเลยแล้วกันนะ"

ลวี่เหมยยิ้ม "ความจริงบริษัทเรายังไม่มีแผนที่จะรับเด็กฝึกหัดเร็วๆ นี้หรอก ที่ฉันเรียกเธอมาคุยเรื่องเซ็นสัญญา ก็เพราะเส้าหยางบอกฉันว่า เธอมีศักยภาพที่โดดเด่น น่าลองปั้นดู"

เส้าหยาง...

เขาเป็นคนเลือกฉันงั้นเหรอ?

จางซินอี๋หวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อบ่ายวานนี้

เหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อวานเส้าหยางถึงให้เธอร้องเพลง

"สัญญายกให้อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอจะอ่านดูอย่างละเอียดตอนนี้ หรือจะเอากลับไปอ่านที่บ้านก็ได้ ถ้าเธอเซ็นชื่อลงไป สัญญาก็จะมีผลบังคับใช้ทันที หลังจากนี้ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เธอต้องเข้ามาฝึกซ้อมที่บริษัท ทางเราจะจัดเตรียมครูสอนเต้นและครูสอนร้องเพลงมืออาชีพมาฝึกสอนเธอโดยเฉพาะ ยิ่งไปกว่านั้น ภายในครึ่งปีนี้ เธอจะได้รับโอกาสในการขึ้นเวทีหนึ่งครั้ง"

"หา?" จางซินอี๋เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ "โอกาสขึ้นเวทีเหรอคะ จะให้ไปประกวดรายการเหรอคะ"

"เรื่องประกวดเอาไว้ก่อน"

ลวี่เหมยหัวเราะ "เดิมทีบริษัทเราไม่มีแผนกดูแลศิลปินฝึกหัดหรอกนะ ที่ตั้งแผนกนี้ขึ้นมาก็เพราะเซ็นสัญญากับเธอนี่แหละ ที่บริษัทยอมทุ่มเทให้เธอขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะฉันเชื่อในตัวเธอนะ แต่เป็นเพราะฉันเชื่อในตัวเส้าหยางต่างหาก"

"เอ๊ะ?"

จางซินอี๋ยิ่งฟังก็ยิ่งงง

"เพราะเส้าหยางบอกว่าเขาสามารถปั้นเธอให้ดังได้ ฉันถึงได้ยอมเซ็นสัญญากับเธอ และด้วยเหตุนี้ ฉันกับเส้าหยางจึงทำสัญญาเดิมพันกันไว้ด้วย ดังนั้น ถ้าต่อไปเธอได้เดบิวต์เป็นศิลปินจริงๆ คนที่เธอควรขอบคุณมากที่สุดก็คือเส้าหยาง... เอาสัญญากลับไปอ่านเถอะ ฉันให้เวลาเธอตัดสินใจสามวัน"

"ค่ะ"

ลวี่เหมยยิ้ม มองตามแผ่นหลังของจางซินอี๋ที่เดินออกจากห้องประชุมไปด้วยความมึนงง

บนรถไฟใต้ดิน

จางซินอี๋เปิดอ่านสัญญาอย่างเหม่อลอย ในหัวนึกถึงคำพูดของลวี่เหมยเมื่อครู่

เส้าหยางเลือกฉัน แถมยังทำสัญญาเดิมพันกับผู้จัดการลวี่ อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ถึงได้ยอมเซ็นสัญญากับฉันงั้นเหรอ?

แต่ทำไมเส้าหยางถึงถูกใจฉันล่ะ?

หรือว่า...

กฎหมู่ในวงการบันเทิง!

จางซินอี๋หน้าแดงก่ำ แต่ไม่นานเธอก็ตั้งสติได้ แล้วด่าตัวเองในใจ: จางซินอี๋เอ๊ย จางซินอี๋ เธอคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย เขาเป็นถึงดาราดัง ผู้หญิงแบบไหนก็หาได้ เธอเป็นใครมาจากไหนกันฮะ~

จางซินอี๋เดินกลับหอพักด้วยความฟุ้งซ่าน รูมเมตทั้งสามคนก็รีบกรูกันเข้ามาทันที

"ซินอี๋ เป็นไงบ้าง"

จางซินอี๋ยื่นสัญญาให้พวกเธอ แล้วพูดว่า "นี่คือสัญญา ขอแค่ฉันเซ็นชื่อลงไป ฉันก็จะได้เป็นเด็กฝึกหัดของอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์แล้ว หลังจากนี้ทุกเสาร์อาทิตย์ต้องไปฝึกซ้อมที่บริษัท"

"โอ้โห ซินอี๋คนสวย ถ้ารวยแล้วอย่าลืมเพื่อนนะ"

"ว่าที่ดาราดัง รีบแจกลายเซ็นให้พวกเราล่วงหน้าเลยสิ"

"ซินอี๋ ทำไมเธอถึงดูไม่มีความสุขเลยล่ะ หรือว่าสัญญามีปัญหา? ฉันได้ยินมาว่าบางบริษัทตั้งใจรับเด็กฝึกหัดเข้ามาเพื่อหากินกับค่าฉีกสัญญาโดยเฉพาะ ซินอี๋ เธอต้องระวังอย่าให้โดนหลอกนะ"

จางซินอี๋ส่ายหน้า "ไม่หรอก... สัญญาไม่มีปัญหาอะไร... แค่... แค่..."

"แค่อะไรล่ะ"

"ที่อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ยอมเซ็นสัญญากับฉัน ดูเหมือนไม่ใช่เพราะบริษัทถูกใจฉันหรอก แต่เป็นเพราะเส้าหยาง... เขาอยากเซ็นสัญญากับฉันต่างหาก"

"เส้าหยางเหรอ"

รูมเมตทั้งสามคนรีบนั่งลงข้างๆ เตรียมเผือกเต็มที่

จางซินอี๋เล่าต่อ "เหมือนว่าเพื่อฉันแล้ว เส้าหยางถึงกับไปทำสัญญาเดิมพันกับผู้จัดการบริษัทเลยนะ ฉัน... ฉันกลัวว่าถ้าทำผลงานออกมาไม่ดี มันจะ..."

"ซินอี๋ เธอต้องมั่นใจในตัวเองสิ โอกาสแบบนี้ไม่ได้หาง่ายๆ นะ"

"ใช่แล้วซินอี๋ โอกาสแบบนี้ถ้าปล่อยหลุดมือไปก็ไม่รู้จะมีมาอีกเมื่อไหร่ ถ้าเป็นฉัน ฉันเซ็นแน่นอน เด็กสายศิลป์อย่างพวกเรา ใครบ้างล่ะที่ไม่มีความฝันอยากเป็นดาราดังในอนาคต"

หลังจากได้ยินคำพูดปลอบใจและให้กำลังใจจากรูมเมตทั้งสามคน จางซินอี๋ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

เธอใช้เวลาคิดทบทวนอยู่ทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็ถือสัญญาเดินไปที่บริษัททันที

...

เส้าหยางขับรถของบริษัทมาจอดที่หน้าหมู่บ้าน

รออยู่ประมาณห้านาที เซวียเจียเจียก็เดินออกมา

วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเบจ ทับด้วยเสื้อยืดสีขาว ผมดัดลอนเป็นคลื่นอ่อนๆ ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ภายใต้แสงแดดยามเช้า ผิวของเธอขาวสว่างเจิดจ้า ราวกับภูติน้อยในป่าใหญ่

เซวียเจียเจียเปิดประตูรถ ก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ

เส้าหยางส่งโจ๊กที่เขาต้มเองให้เธอหนึ่งถ้วย แล้วถาม "ไหวไหมเนี่ย หวัดเพิ่งจะหาย พักผ่อนต่ออีกสักสองสามวันไม่ดีกว่าเหรอ"

เซวียเจียเจียคาดเข็มขัดนิรภัย แล้วทำเสียงอ้อน "ก็นายไม่ใช่เหรอที่บอกไม่ให้ฉันนั่งแช่แอร์ทั้งวันน่ะ"

"ก็จริง โจ๊กยังร้อนอยู่นะ รีบกินตอนร้อนๆ เถอะ"

"อืม"

เส้าหยางขับรถมาถึงใต้ตึกบริษัท

สองวันที่ผ่านมา ถ่ายฟุตเทจไปเยอะพอสมควร วันนี้มีคิวถ่ายทำฉากนอกสถานที่ล้วนๆ แถมวันนี้โจวอิ่ง นางเอกเอ็มวีที่เลือกไว้ก่อนหน้านี้ก็จะมาร่วมถ่ายทำด้วย เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด งานก็ค่อนข้างหนัก

"ไปที่บริษัทเพื่อรวมตัวกับผู้กำกับเฝิงก่อนนะ วันนี้เด็กผู้หญิงที่ต้องเข้าฉากกับผมก็น่าจะมาถึงแล้วเหมือนกัน"

"เด็กผู้หญิง? เด็กผู้หญิงคนไหนล่ะ" เซวียเจียเจียจับคีย์เวิร์ดได้อย่างรวดเร็ว

ระหว่างที่ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินไปที่ลิฟต์ เส้าหยางก็ตอบว่า "ก็นางเอกเอ็มวีไงล่ะ บริษัทเลือกมาจากบรรดานักศึกษาสถาบันการละครที่มาแคสต์งาน วันนี้ผมต้องเข้าฉากกับเธอด้วย"

"แหม ดีใจล่ะสิ?"

"พูดแบบนี้หมายความว่าไง"

"ได้นักศึกษาสาวสวยมาเป็นนางเอกเอ็มวีให้ ในใจคงดี๊ด๊าจนหุบยิ้มไม่ลงแล้วล่ะสิ"

เส้าหยางล้วงเอาลูกอมระเบิดความเย็นออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยัดใส่ปากเซวียเจียเจียไปหนึ่งเม็ด แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจ "เลิกพูดจาประชดประชันผมสักทีเถอะน่า ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าคุณเป็นใบ้หรอก"

เซวียเจียเจียชูกำปั้นน้อยๆ พุ่งเข้าใส่เส้าหยาง รัวหมัดชุดใหญ่ใส่หลังเขา ซึ่งมันก็เหมือนกับรอยคันยุบยิบสำหรับเขามากกว่า

ลิฟต์เคลื่อนตัวจากลานจอดรถชั้นใต้ดินบีหนึ่งขึ้นมาถึงชั้นหนึ่ง

ติ๊ง~

ประตูลิฟต์เปิดออก

เนื่องจากเลยช่วงเวลาเร่งด่วนของการเข้างานไปแล้ว จึงมีคนประปรายเดินเข้ามาในลิฟต์

เส้าหยางเหลือบไปเห็นจางซินอี๋ยืนอยู่หน้าลิฟต์ ส่วนจางซินอี๋เองก็เห็นเส้าหยางเช่นกัน เธอถึงกับยืนอึ้งไปเลย

ในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เส้าหยางก็ยื่นมือไปขวางไว้ แล้วยิ้ม "เหม่ออะไรอยู่ล่ะ จะไม่ขึ้นมาเหรอ"

จางซินอี๋เบิกตากว้าง รีบเดินเข้าไปในลิฟต์ทันที

ประตูลิฟต์ปิดลงอีกครั้ง และค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นไป

จางซินอี๋รู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ฝ่ามือก็เริ่มมีเหงื่อซึม

"เธอคือคนที่ต้องเล่นเป็นนางเอกเอ็มวีของนายวันนี้เหรอ"

เส้าหยางส่ายหน้า "ไม่ใช่ อีกคนนึงต่างหาก คนนี้เป็นเด็กใหม่ที่บริษัทเตรียมจะเซ็นสัญญาด้วยน่ะ"

"เด็กใหม่เหรอ เด็กฝึกหัดสินะ"

"อืม"

เส้าหยางหันไปเห็นจางซินอี๋ก้มหน้าก้มตา ท่าทางเหนียมอาย จึงเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน "ในมือคุณคือสัญญาใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ..."

"ขอดูหน่อยสิ" จางซินอี๋ยื่นสัญญาให้เส้าหยางด้วยสองมือ เส้าหยางพลิกไปหน้าสุดท้าย เห็นว่ามีลายเซ็นกำกับไว้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ยิ้ม "คุณอ่านละเอียดแล้วเหรอ ของพรรค์นี้จะเซ็นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ"

"อ่าน...อ่านละเอียดแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ... พี่เส้าหยาง" จางซินอี๋หลุดปากเรียกออกไปด้วยความตื่นเต้น

"ขอบคุณผมทำไมล่ะ"

"ผู้จัดการลวี่บอกฉันว่า คุณเป็นคนเลือกฉัน บริษัทถึงได้เซ็นสัญญากับฉันน่ะค่ะ"

"พี่เหมยเล่าให้คุณฟังหมดเลยเหรอเนี่ย"

เส้าหยางคืนสัญญาให้จางซินอี๋ พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ตั้งใจเรียนรู้ให้ดีล่ะ เส้นทางสายนี้มันไม่ได้เดินง่ายๆ หรอกนะ"

"ค่ะ" จางซินอี๋พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสามคนเดินออกจากลิฟต์พร้อมกัน ผู้กำกับเฝิงและโจวอิ่งมาถึงแล้ว เส้าหยางจึงเดินไปที่ห้องประชุมกับพวกเขาเพื่อดูรายละเอียดการถ่ายทำคร่าวๆ ของวันนี้ ส่วนจางซินอี๋ก็ถือสัญญาไปหาลวี่เหมย

คุยกันสั้นๆ ประมาณครึ่งชั่วโมง กลุ่มคนก็ออกจากบริษัท เตรียมตัวไปถ่ายทำนอกสถานที่

ทีมงานถ่ายทำนั่งรถบัสไปหนึ่งคัน

ส่วนเส้าหยาง เซวียเจียเจีย และโจวอิ่ง นั่งรถไปอีกคัน

พอขึ้นรถ เซวียเจียเจียก็ดัดเสียงเล็กเสียงน้อย เลียนแบบน้ำเสียงของจางซินอี๋เมื่อครู่ "พี่เส้าหยางคะ~ จะให้ฉันนั่งข้างหน้าหรือข้างหลังดีคะ"

เส้าหยางกรอกตาใส่ขี้เกียจสนใจเธอ

"พี่เส้าหยางคะ~ ขับช้าๆ หน่อยได้ไหมคะ"

"พี่เส้าหยางคะ~..."

เส้าหยางทนไม่ไหว ยื่นมือไปปิดปากเซวียเจียเจีย แล้วบ่นอย่างเอือมระอา "คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม"

"อื้อออออออ..." ปากถูกเส้าหยางปิดไว้แน่น เซวียเจียเจียจึงพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

โจวอิ่งที่นั่งอยู่เบาะหลังกลั้นขำแทบแย่

เธอไม่คิดเลยว่าเส้าหยางในเวลาส่วนตัวจะมีนิสัยแบบนี้

แต่ว่า...

ผู้หญิงที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับคือใครกันล่ะเนี่ย?

แฟนเหรอ?

ไม่น่าจะใช่นะ

ดารามีแฟนก็ต้องแอบๆ ซ่อนๆ ไม่ใช่เหรอไง?

โจวอิ่งคิดไม่ออก และไม่กล้าถามด้วย

...