บทที่ 72 หึงจนควันออกหู

การถ่ายทำเอ็มวีไม่มีอะไรให้พูดถึงมากนัก ก็แค่การร้องลิปซิงก์เพลงสองสามเพลงหน้ากล้อง แล้วก็ถ่ายทำฉากเนื้อเรื่องง่ายๆ อีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง

เส้าหยางเคยถ่ายละครและเป็นนักแสดงรับเชิญในภาพยนตร์ในโลกก่อนมาแล้ว จึงคุ้นเคยกับขั้นตอนเป็นอย่างดี ประกอบกับได้ปรับตัวมาแล้วสองวัน แม้วันนี้งานจะเยอะ แต่การถ่ายทำก็ราบรื่นดี

เพียงแต่เซวียเจียเจียที่อยู่ข้างๆ เอะอะก็ร้องเรียก พี่เส้าหยาง แถมตอนหลังยังใส่สีตีไข่เปลี่ยนเป็น พี่เส้าหยางจ๋า ทำเอาเส้าหยางรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจริงๆ

ยัยเด็กคนนี้จำเป็นต้องหึงขนาดนี้เลยหรือไง ตลอดทั้งบ่ายทำตัวเหมือนถังน้ำส้มสายชูหกไม่มีผิด

เอาล่ะ คัต เทกนี้ผ่านได้

พระอาทิตย์ตกดิน ตอนที่แสงสุดท้ายของยามเย็นใกล้จะเลือนหายไป ในที่สุดผู้กำกับเฝิงก็สั่งคัต

เส้าหยางเดินเข้าไปถาม ผู้กำกับเฝิงครับ พรุ่งนี้เราจะถ่ายเสร็จไหมครับ

น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ

งั้นวันนี้พอแค่นี้ ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้วครับ

หลังจากเส้าหยางโบกมือลา เขาก็ถอดเสื้อแจ็กเก็ตแล้วเดินตรงไปยังเซวียเจียเจียที่นั่งอยู่ริมทะเลสาบ

พี่เส้าหยางจ๋า คืนนี้เราจะกินอะไรกันดีคะ

เซวียเจียเจีย ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม

เซวียเจียเจียแค่นเสียงฮึดฮัด แล้วหัวเราะร่วน คุณชอบฟังไม่ใช่หรือไงคะ

ผมไปชอบฟังตอนไหนกัน เส้าหยางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา แล้วพูดด้วยความเหนื่อยล้า ช่างเถอะ ดึกแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า

เซวียเจียเจียลุกขึ้น เอามือไพล่หลังแล้วเดินตามเส้าหยางไป

ไปกินที่ไหนดี

ไม่อยากทำกับข้าวแล้ว หาตึกแถวแถวบ้านกินเอาเถอะ

ได้เลยค่ะ พี่เส้าหยางจ๋า เซวียเจียเจียเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอีกครั้ง

ครั้งนี้ จู่ๆ เส้าหยางก็ยกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเปิดเสียงที่เพิ่งบันทึกเอาไว้ โทรศัพท์เล่นเสียงของเซวียเจียเจียวนไปวนมา ได้เลยค่ะ พี่เส้าหยางจ๋า

เส้าหยางก้มหน้ากลั้นขำ คุณเชื่อไหมว่าผมจะส่งไฟล์เสียงนี้ไปให้แม่คุณ

คุณกล้าเหรอ เอาโทรศัพท์มาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ เซวียเจียเจียร้อนรนขึ้นมาทันที เธอโผเข้ากอดเส้าหยางเพื่อแย่งโทรศัพท์ที่เขาชูขึ้นไปในอากาศ แต่เดิมเส้าหยางก็สูงกว่าเธอมากอยู่แล้ว พอเขาเขย่งเท้าชูแขนขึ้นไปอีก ไม่ว่าเซวียเจียเจียจะแย่งยังไง ก็ไม่มีทางแย่งโทรศัพท์มาได้เลย

เซวียเจียเจียโมโหจนทนไม่ไหว คว้ามืออีกข้างของเส้าหยางมากัดลงไปเต็มแรง

เส้าหยางรีบชักมือกลับทันที เขามองรอยฟันบนแขน แล้วกลอกตาใส่เซวียเจียเจียพร้อมกับด่าว่า อายุยี่สิบกว่าแล้วยังจะกัดคนอีก คุณเกิดปีหมาหรือไงเนี่ย

เซวียเจียเจียอาศัยจังหวะนี้ แย่งโทรศัพท์ในมือเส้าหยางมาได้ แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา แล้วลบไฟล์เสียงเมื่อครู่ทิ้งไปทันที

ลบเสร็จหรือยัง ลบเสร็จแล้วก็เอาโทรศัพท์คืนมา

ไม่ให้

ไม่ให้ก็ช่างเถอะ เดี๋ยวตอนกินข้าวคุณจ่ายเงินด้วยแล้วกัน

เซวียเจียเจียทำท่าเหมือนเพิ่งชนะศึกรบ เธอเชิดหน้าชูตาพูดว่า ฉันจ่ายก็ฉันจ่ายสิ

ทั้งสองคนขับรถมาที่ห้างสรรพสินค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากถนนเฟิงเยี่ย หลังจากเดินวนอยู่ในนั้นหนึ่งรอบ สุดท้ายก็เลือกร้านสเต๊กและเดินเข้าไป

เพิ่งจะเลือกที่นั่งมุมร้านและนั่งลง โทรศัพท์มือถือของเซวียเจียเจียก็ดังขึ้น

ใครโทรมาน่ะ

แม่ฉันเอง

เส้าหยางถาม งั้นผมต้องไปนั่งข้างๆ ไหม จะได้ให้แม่คุณดีใจสักหน่อย

เซวียเจียเจียขยับตัวเว้นที่ว่างให้เส้าหยาง ทั้งสองคนนั่งเรียงกัน เซวียเจียเจียถึงได้กดรับสายวิดีโอคอล ภาพหน้ากล้องฝั่งนู้นก็คือเซวียฉีและหลิ่วหงอวี้ที่นั่งอยู่ด้วยกันเช่นเคย

แม่คะ มีอะไรหรือเปล่า หนูตั้งใจกินข้าวกับเส้าหยางอยู่นะ

หลิ่วหงอวี้ทักทายเส้าหยางก่อน จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งว่า สองทุ่มคืนนี้ ลูกพาเส้าหยางมาที่บ้านเรานะ

ไปทำไมคะ

วันนี้วันเกิดลุงเฉินของลูก เขาจัดงานเลี้ยงที่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหลงหัว พ่อแม่ของอวี่หาน ซูหัว และถิงถิงก็ไปกันหมด มีแต่ลุงๆ ป้าๆ ที่ลูกรู้จักทั้งนั้น แถมแม่ยังปล่อยข่าวไปแล้วด้วยว่าตอนนี้ลูกมีแฟนแล้ว ถ้าลูกกับเส้าหยางไม่มา คืนนี้แม่ต้องโดนหัวเราะเยาะจนตายแน่ๆ

หา เซวียเจียเจียยังตั้งตัวไม่ทัน

แม่รออยู่ที่บ้าน รีบมาซะ อย่าบีบให้แม่ต้องตัดขาดความเป็นแม่ลูกกับเธอนะ

หลิ่วหงอวี้พูดจบก็ชิงวางสายวิดีโอคอลไป โดยไม่เปิดโอกาสให้เซวียเจียเจียได้ปฏิเสธเลย

เซวียเจียเจียถึงกับอึ้งไปเลย ซวยแล้ว คราวนี้ความแตกแน่ๆ

เส้าหยาง ทำยังไงดีล่ะ

จะให้ทำยังไงล่ะ เส้าหยางพูด แม่คุณพูดขนาดนี้แล้ว คุณจะไม่ไปได้เหรอ

แต่ว่า... เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของเซวียเจียเจีย เส้าหยางก็จงใจถามว่า เซวียเจียเจีย คุณคงไม่ได้คิดว่าการให้ผมเป็นแฟนคุณมันน่าขายหน้าหรอกนะ

ไม่ใช่นะ เซวียเจียเจียทำปากยื่น แล้วรีบพูดเสียงอ่อย ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย

เส้าหยางยักไหล่ งั้นก็ไปสิ ยังไงผมก็เคยเจอพ่อแม่คุณแล้ว ในแวดวงสังคมแบบบ้านคุณ นอกจากพวกฉินอวี่หานกับเฉิงถิงถิงแล้ว ก็ไม่น่าจะมีใครรู้หรอกว่าผมเป็นดารา

ก็ไม่แน่หรอกนะ ตอนนี้ในเน็ตมีคลิปสั้นของคุณเยอะแยะ พ่อแม่ฉันน่ะไม่ค่อยเล่นโต่วอินหรอก แต่พวกลุงๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ของฉันน่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะเคยปัดเจอคุณก็ได้...

แล้วจะเอายังไงล่ะ

ไม่เป็นไรหรอก พ่อแม่ฉันไม่ได้ดูถูกอาชีพนี้สักหน่อย เซวียเจียเจียพูดไปพลางเปิดโทรศัพท์มือถือไปพลาง

เส้าหยางถาม คุณจะทำอะไรน่ะ

เซวียเจียเจียตอบ คืนนี้พวกฉินอวี่หานกับเฉิงถิงถิงก็อาจจะโดนลากตัวไปเหมือนกัน ฉันต้องเตี๊ยมกับพวกเธอล่วงหน้าก่อน พูดจบ เซวียเจียเจียก็กดส่งข้อความเสียงแล้วโวยวาย พี่น้องทั้งหลาย ช่วยด้วย ช่วยด้วย

กลุ่มแชต แฟนคลับตัวน้อยของซุปตาร์     พอเซวียเจียเจียส่งเสียงร้องเรียก ก็เรียกคุณหนูตระกูลผู้ดีทั้งกลุ่มให้ออกมา พวกเธอคุยกันไปมาคนละประโยคสองประโยค

เส้าหยางกินสเต๊กไปพลางฟังพวกเธอคุยไปพลาง พอถึงเวลาประมาณทุ่มครึ่ง เซวียเจียเจียก็ลุกขึ้นยืน ไปกันเถอะ ไปออกรบกับฉัน

จำเป็นต้องทำท่าใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ

เซวียเจียเจียอธิบาย คุณไม่รู้อะไร ตอนนี้พวกฉินอวี่หานกับเสิ่นซูหัวยังโสดกันหมด พวกคุณป้าของฉันว่างเมื่อไหร่เป็นต้องจับกลุ่มคุยเรื่องแต่งงานของพวกลูกหลานอย่างพวกเรา ถ้าฉันพาคุณไปเจอพวกเธอ พวกเธอต้องบ่นแล้วก็ถามไม่หยุดแน่ๆ

แล้วจะทำยังไงล่ะ

ก็ต้องให้แม่ฉันช่วยรับหน้าแล้วล่ะ ไปกันเถอะ

ทั้งสองคนออกจากห้างสรรพสินค้า ขับรถมุ่งหน้ามาจนถึงหน้าคฤหาสน์ เมื่อได้ยินเสียงจากในสวน เซวียฉีและหลิ่วหงอวี้ที่รออยู่นานแล้วก็เดินออกมา

ทำไมมาสายขนาดนี้ล่ะ

เส้าหยางรีบหาข้ออ้างตอบ คุณน้าครับ รถติดนิดหน่อยครับ

พอเส้าหยางอธิบายแบบนั้น หลิ่วหงอวี้ก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที เธอโบกมือปฏิเสธ ไม่เป็นไรๆ มาทันก็ดีแล้ว...

เซวียฉียื่นกุญแจรถให้เส้าหยาง แล้วชี้ไปที่รถออดี้เอหกคันหนึ่งที่ดูเรียบหรูในสวน เสี่ยวเส้า เธอขับรถแล้วกันนะ

ครับ

เส้าหยางเปลี่ยนรถ แล้วขับพาครอบครัวสามคนของเซวียเจียเจียมุ่งหน้าไปยังโรงแรมระดับห้าดาวหลงหัวแห่งเมืองโม๋ตู

ระหว่างทาง เซวียเจียเจียก็ฉีดวัคซีนป้องกันไว้ล่วงหน้า แม่คะ วันนี้หนูกับเส้าหยางยุ่งมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวถ้าน้าชิว น้าหวัง หรือใครถามไม่หยุด แม่ต้องช่วยรับหน้าแทนพวกเราด้วยนะ

วางใจได้เลย พอคิดว่าอีกเดี๋ยวจะได้อวดว่าที่ลูกเขยต่อหน้าบรรดาแก๊งเพื่อนสาวรุ่นใหญ่ หลิ่วหงอวี้ก็ดีใจจนเนื้อเต้น ตอนนี้เธอแทบจะไม่ได้ฟังสิ่งที่เซวียเจียเจียพูดเลยด้วยซ้ำ

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็จอดเทียบหน้าประตูโรงแรม เซวียฉีบอกว่า จอดตรงนี้แหละ เอากุญแจให้พนักงานรับรถไป เดี๋ยวพวกเขาเอาไปจอดที่ช่องจอดเอง

ครับ

เส้าหยางปลดเข็มขัดนิรภัยลงจากรถ เมื่อมองดูอาคารโรงแรมระดับห้าดาวที่โอ่อ่าอลังการ ในใจเขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เซวียเจียเจียเดินเข้าไปหา แล้วควงแขนเส้าหยางอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองคนเดินตามหลังเซวียฉีและหลิ่วหงอวี้เข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรม

...