บทที่ 73 ฟังแม่ฉันบอกว่าพวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันแล้วเหรอ?

"เหล่าเซวีย"

ทั้งสี่คนเพิ่งเดินเข้ามาในล็อบบี้โรงแรม เสียงดังกังวานก็ดังมาจากทางหน้าลิฟต์

ตรงนั้นมีคนยืนอยู่สามคน ดูเหมือนจะเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูก หนึ่งในนั้นเส้าหยางจำได้ว่าคือเสิ่นซูหัวที่เคยไปรับเขากับเซวียเจียเจียที่สนามบิน และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม [แฟนคลับตัวน้อยของซุปตาร์] ด้วย

เซวียฉียิ้มแล้วพาครอบครัวเดินเข้าไปหา หลังจากสองผู้นำครอบครัวจับมือทักทายกัน ก็พูดคุยทักทายกันตามมารยาท

ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสองครอบครัวเดินเข้าไปด้วยกัน

รอจนประตูลิฟต์ปิดลง

หญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นซูหัวก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "เจียเจีย นี่คือแฟนของหนูเหรอจ๊ะ"

ทั้งสองคนควงแขนยืนคู่กันขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่ารู้อยู่แล้วแต่แกล้งถาม

แต่เซวียเจียเจียก็ตอบกลับอย่างว่าง่าย "ใช่ค่ะ เขาชื่อเส้าหยาง... เส้าหยาง นี่คุณป้าหวังนะ"

"สวัสดีครับคุณป้า" เส้าหยางยิ้มบางๆ แล้วกล่าวทักทาย

วันนี้ตอนถ่ายเอ็มวีชุดสุดท้าย เส้าหยางใส่ชุดสูท พอถ่ายเสร็จก็ไปกินข้าวกับเซวียเจียเจียต่อเลย ไม่มีเวลาเปลี่ยนชุด พอต้องมาร่วมงานเลี้ยงระดับนักธุรกิจชั้นนำแบบงงๆ การใส่ชุดนี้มาก็เลยดูไม่ขัดตาเท่าไหร่

หวังเหม่ยเจีย แม่ของเสิ่นซูหัว ก็เหมือนกับหลิ่วหงอวี้ ที่ตั้งหน้าตั้งตารออุ้มหลานมานานแล้ว สถานการณ์ของทั้งสองครอบครัวแทบจะเหมือนกันเป๊ะ คือมีลูกสาวคนเดียว และฐานะทางบ้านก็มั่นคงมีกินมีใช้ไปทั้งชาติแล้ว

น่าเสียดายที่เสิ่นซูหัวไม่เอาไหน ทุกครั้งที่หวังเหม่ยเจียพูดถึงเรื่องนี้ เธอมักจะหาข้ออ้างมาอ้างเสมอ...

ข้ออ้างยอดฮิตก็ประมาณนี้:

"หนูกำลังหาอยู่นี่ไง หาแฟนมันง่ายซะที่ไหนล่ะ"

"เซวียเจียเจีย เฉิงถิงถิง พวกเธอก็ยังโสดกันหมด มีแต่แม่เนี่ยแหละที่คอยเร่งอยู่ได้ทุกวัน"

ถ้าถูกเร่งเร้าจนทนไม่ไหว เสิ่นซูหัวก็จะงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้ นั่นก็คือ กลยุทธ์หนีคือยอดดี

สู้ไม่ได้ก็หนีสิคะ จะอยู่ทำไม

หวังเหม่ยเจียอายุห้าสิบกว่าแล้ว แต่ดูจากภายนอกไม่เหมือนคนอายุห้าสิบเลย เธอน่าจะเข้าคลินิกเสริมความงามบ่อย ผิวพรรณบนใบหน้าถึงได้เต่งตึงเหมือนผู้หญิงวัยสามสิบต้นๆ

แต่เวลาเธอยิ้ม รอยตีนกาที่หางตาก็จะฟ้องอายุจริงของเธอออกมา

"หล่อเหลาเอาการเลยนะเนี่ย"

หวังเหม่ยเจียหัวเราะคิกคัก แล้วถามต่อ "ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ"

"ยี่สิบหกครับ"

"แหม ยี่สิบหก ยี่สิบเจ็ด เป็นวัยที่เหมาะจะแต่งงานที่สุดเลย พวกเธอสองคนคบกันดีๆ นะ ไว้ตอนแต่งงาน ป้าจะใส่ซองแดงซองใหญ่ๆ ให้เลย"

เห็นได้ชัดว่าหวังเหม่ยเจียกำลังใบ้อะไรบางอย่าง เสิ่นซูหัวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออก

แม่คะ เขาไม่ใช่ลูกเขยแม่สักหน่อย แม่จะดีใจอะไรขนาดนั้น

แล้วก็!

เซวียเจียเจีย!

ไหนเธอบอกว่าแค่แสดงละครไง?

ทำไมฉันดูแล้วพวกเธอสองคนไม่เหมือนกำลังแสดงละครเลยสักนิด!

ถ้ารู้แบบนี้ ฉันชิงลงมือก่อนดีกว่า!

แน่นอนว่าเส้าหยางทำได้แค่เออออห่อหมกไป "ขอบคุณครับคุณป้า"

ประตูลิฟต์เปิดออกอย่างรวดเร็ว

ในโถงทางเดินที่ปูพรม มีชายวัยกลางคนยืนถือแก้วไวน์แดงอยู่ประปราย ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกนักธุรกิจระดับหัวกะทิ

งานเลี้ยงแบบนี้ ฉากหน้าคือการฉลองวันเกิดให้ 'เจ้าภาพ' แต่ความจริงแล้ว หลายคนที่มาร่วมงานก็แค่มาเพื่อคุยธุรกิจเท่านั้น

พอเซวียฉีและพ่อของเสิ่นซูหัวปรากฏตัว หลายคนก็เดินเข้ามาหาพวกเขาทันที

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตั้งสองคนมีสถานะในแวดวงนี้สูงมาก

แต่เส้าหยางไม่ได้แปลกใจอะไร

บริษัทจื้อฝูเถี้ยวต้งเป็นบริษัทที่ติดอันดับท็อปทรีของประเทศแล้ว การที่พ่อของเซวียเจียเจียในฐานะประธานกรรมการหมุนเวียนจะมีสถานะสูงส่งขนาดนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา

"งั้นพวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ฉันจะพาเด็กๆ เข้าไปดูข้างในหน่อย"

"อืม"

หลิ่วหงอวี้และหวังเหม่ยเจียพาลูกสาวของตัวเองเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง คนข้างในเยอะกว่าข้างนอกเล็กน้อย มีเสียงเปียโนบรรเลงคลอเบาๆ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกเดี๋ยวคนพวกนี้ก็น่าจะเต้นรำกันในนี้

"หงอวี้ เหม่ยเจีย ทำไมพวกเธอมาสายจัง"

ทางขวามือ กลุ่มคุณนายไฮโซเห็นหลิ่วหงอวี้ ก็รีบกวักมือเรียกพวกเธอเข้าไปหาทันที

เอาล่ะสิทีนี้

คนรู้จักมากันครบเลย

ฉินอวี่หาน เฉิงถิงถิง เสิ่นซูหัว นอกจากลวี่เหมยและจ้าวเซิ่งหนานที่น่าจะปลีกตัวจากงานบริษัทไม่ได้แล้ว สมาชิกในกลุ่มก็มากันครบเลย

พวกเธอเห็นเซวียเจียเจียควงแขนเส้าหยางเดินเข้ามา ก็มองหน้ากันไปมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้กันอยู่แก่ใจโดยไม่ต้องพูดอะไร

เซวียเจียเจียถลึงตาโตๆ ส่งซิกให้พวกเธอ เหมือนเป็นการเตือนว่า "อย่าทำให้ฉันความแตกนะ"

"แหม หงอวี้ นี่ใช่ไหมแฟนของเจียเจียที่เธอพูดถึงในกลุ่มน่ะ" คุณนายไฮโซในชุดกี่เพ้าคนหนึ่งมองเส้าหยางแล้วถามขึ้น

"อืม" หลิ่วหงอวี้เอื้อมมือไปดึงเส้าหยางมาไว้ข้างตัว ชี้แนะนำคุณนายไฮโซทีละคน เส้าหยางก็คอยพยักหน้าทักทายไม่หยุด

ไม่นาน

ก็เป็นไปตามที่เซวียเจียเจียคาดไว้

แก๊ง 'คุณป้า' พวกนี้ เริ่มเปิดฉาก 'โจมตี' ทีละคนทันที

"ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะจ๊ะ"

"รู้จักกับเจียเจียได้ยังไงจ๊ะ"

"ตอนนี้ทำงานที่บริษัทไหนเหรอ"

"เธอสองคนวางแผนจะแต่งงานกันเมื่อไหร่จ๊ะ เมื่อไหร่จะมีลูกล่ะ"

"..."

คำถามที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด ทำเอาเส้าหยางถึงกับกุมขมับ

เมื่อเห็นเส้าหยางตอบคำถามพวกเธออย่างจำยอม เซวียเจียเจียก็เดินไปข้างแม่ของตัวเอง แล้วกระแอมไอสองสามครั้ง

หลิ่วหงอวี้ได้สติ ถึงได้โบกมือแล้วพูดว่า "พอๆ พวกเธอนี่ถามไม่จบไม่สิ้นเลยนะ เขาเป็นลูกเขยฉัน ไม่ใช่ลูกเขยพวกเธอสักหน่อย จะถามอะไรนักหนา"

พูดจบ

หลิ่วหงอวี้ก็หันไปพูดกับเส้าหยางและเซวียเจียเจีย "พวกหนูวัยรุ่นไปคุยกันเองตรงนู้นเถอะ แม่รู้ว่าพวกหนูอยากปลีกตัวไปตั้งนานแล้ว"

ทันทีที่หลิ่วหงอวี้เอ่ยปาก เซวียเจียเจียก็รีบคว้ามือเส้าหยางเดินหนีไปอีกทางทันที

เสิ่นซูหัว เฉิงถิงถิง และฉินอวี่หานทั้งสามคนก็รีบเดินตามไปติดๆ

กลุ่มหนุ่มสาวเดินมาถึงหน้าโต๊ะอาหารว่าง พอเห็นว่ารอบๆ ไม่มีคน ฉินอวี่หานก็เดินเข้าไป เอาแขนกระทุ้งเซวียเจียเจียเบาๆ แล้วยิ้ม "เซวียเจียเจีย ไม่เบาเลยนะ ฉันว่าพวกเธอสองคนดูไม่เหมือนกำลังแสดงละครเลยสักนิด"

เฉิงถิงถิงและเสิ่นซูหัวพยักหน้ารัวๆ เห็นด้วย

เซวียเจียเจียหันไปมองทางฝั่งแม่ของตัวเอง เห็นแต่ละคนยิ้มแย้มแจ่มใส ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ฟู่~

ในที่สุดก็เอาตัวรอดจากด่านนี้มาได้แบบเนียนๆ

"พวกเธอเบาเสียงหน่อยสิ" เส้าหยางเอื้อมมือไปหยิบเค้กชิ้นเล็กๆ จากโต๊ะอาหารว่างมาหนึ่งชิ้น แล้วหยิบมาอีกชิ้นยื่นให้เซวียเจียเจีย "คุณกินไหม"

เซวียเจียเจียกลอกตาใส่เขา "นายเคยเห็นสาวสวยคนไหนกินเค้กตอนกลางคืนด้วยเหรอ"

"ก่อนหน้านี้คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่ากินอะไรก็ไม่อ้วน"

"เอาไปเลย กินเองเลยไป"

เส้าหยางไม่ยอมตามใจเธอ เมื่อกี้ตอนมาก็รีบร้อน สเต๊กกินไปได้ครึ่งเดียวก็ต้องมาแล้ว ข้าวกล่องตอนเที่ยงก็น้อยนิด เส้าหยางจึงจับเค้กโยนเข้าปากรวดเดียว

"เจียเจีย สรุปว่าตอนนี้เธออับเส้าหยางเป็นไงมาไงกันแน่ ฟังแม่ฉันบอกว่าพวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันแล้วเหรอ"

"อยู่ด้วยกันอะไรล่ะ ฉันไปอยู่กับเขาตอนไหน! เธอพูดเรื่องอะไรของเธอเนี่ย!"

เสิ่นซูหัวทำหน้าไม่เชื่อ "ก็แม่ฉันบอกมาแบบนี้นี่นา"

"แม่เธอต้องแต่งเรื่องมั่วๆ แน่เลย"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

เส้าหยางพูดแทรกขึ้นมา "หรือว่าจะเป็นเพราะเมื่อวานซืนที่คุณเป็นหวัด แล้วผมไปค้างที่บ้านคุณคืนนึง พอดีแม่คุณวิดีโอคอลมา แม่คุณก็เลยเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า"

"หา?" ฉินอวี่หานและอีกสองคนถามตาโต "นายไปค้างบ้านเจียเจียมาคืนนึงเหรอ"

"ใช่ครับ ทำไมเหรอ"

ฉินอวี่หาน เฉิงถิงถิง และเสิ่นซูหัวทั้งสามคนร้อง "โห" ขึ้นมาพร้อมกัน แล้วหันไปมองเซวียเจียเจียด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง

เซวียเจียเจียเตะเส้าหยางไปหนึ่งที แล้วพูดด้วยความเขินอาย "ทำไมนายถึงเอาเรื่องทุกอย่างไปบอกพวกเธอฮะ ประสาทหรือไง"

เส้าหยางเกาหัว พูดด้วยความไร้เดียงสาสุดๆ "แต่พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา มันมีปัญหาอะไรตรงไหนล่ะ"

"นายนี่มัน... ซื่อบื้อที่สุดเลย"

เซวียเจียเจียจะไปรู้ได้ยังไง

จังหวะที่เธอเตะเส้าหยางเมื่อกี้ บรรดา 'แก๊งคุณป้า' หันมามองพวกเขาก็พอดี พอเห็นเซวียเจียเจียทำหน้ามุ่ยเตะเส้าหยาง ในสายตาพวกป้าๆ มันก็คือภาพของคู่รักวัยรุ่นที่กำลัง 'หยอกล้อ' กันนั่นเอง

ทำเอาพวกเธออิจฉาตาร้อนผ่าวเลยทีเดียว

ทำไมลูกเขยดีๆ ถึงตกเป็นของบ้านอื่นไปซะหมดล่ะเนี่ย