บทที่ 74 ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

ในระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น

เสียงเพลงในห้องโถงก็หยุดลงกะทันหัน

ที่หน้าประตู ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบกว่าปีคนหนึ่ง เดินเข้ามาท่ามกลางการห้อมล้อมของผู้คนกลุ่มหนึ่ง

บรรดานักธุรกิจชั้นนำที่เดิมทีจับกลุ่มคุยธุรกิจกันอยู่สองสามคนต่างก็พากันเดินเข้าไปล้อมรอบชายวัยกลางคนคนนั้น

เมื่อเห็นท่าทีงุนงงของเส้าหยาง เซวียเจียเจียจึงแนะนำให้เขาฟังว่า "เขาชื่อเฉินรื่อเซิง เป็นประธานกรรมการบริหารของรื่อเซิงกรุ๊ป นายก็น่าจะเคยได้ยินชื่อเขามาบ้างใช่ไหมล่ะ"

"เจ้าของรื่อเซิงพร็อพเพอร์ตี้เหรอครับ" เส้าหยางรีบถามต่อทันที

เซวียเจียเจียพยักหน้ารับแล้วพูดว่า "งานเลี้ยงคืนนี้ก็เป็นเขาที่จัดขึ้นนั่นแหละ เดี๋ยวถ้าเขาไม่เดินมาทางนี้ นายก็ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก"

รื่อเซิงพร็อพเพอร์ตี้เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ติดอันดับหนึ่งในสามของประเทศ ถึงแม้อสังหาริมทรัพย์จะเป็นธุรกิจหลักของรื่อเซิงกรุ๊ป แต่ภายใต้เครือข่ายของกรุ๊ปยังมีบริษัทลูกอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น รื่อเซิงพร็อพเพอร์ตี้แมเนจเมนต์ รื่อเซิงไฟแนนซ์ รื่อเซิงเอนเตอร์เทนเมนต์ และอื่นๆ อีกมากมาย อิทธิพลของบริษัทนี้เรียกได้ว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

เฉินรื่อเซิงทักทายแขกเหรื่อซึ่งครึ่งหนึ่งเป็นคนที่เขาเชิญมา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นคนที่ได้ยินข่าวแล้วแฝงตัวเข้ามา บนใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มแบบเป็นทางการ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่เก็บซ่อนความรู้สึกเก่ง

สนามการค้าก็เหมือนสนามรบ

คนพวกนี้ดูผิวเผินเหมือนจะสุภาพอ่อนน้อมต่อกัน แต่พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับผลประโยชน์ของตัวเองเมื่อไหร่ล่ะก็ ไม่ว่าจะเป็นแผนการเจ้าเล่ห์เพทุบายหรือวิธีการสกปรกแค่ไหนก็งัดออกมาใช้ได้ทั้งนั้น

ไม่ว่าตอนนี้เส้าหยางจะมีแฟนคลับมากมายแค่ไหน แต่ในสถานที่แบบนี้ เขาก็เป็นเพียงคนระดับล่างสุดเท่านั้น

ถ้าไม่ได้มีเซวียเจียเจียยืนอยู่ข้างๆ เกรงว่าคงจะไม่มีใครแม้แต่จะปรายตามองเขาด้วยซ้ำ

เฉินรื่อเซิงรับนามบัตรที่คนอื่นๆ ยื่นให้ไม่หยุดหย่อน พลางเดินมุ่งหน้าไปยังเวทีในห้องโถง

ในฐานะเจ้าภาพ ก่อนเริ่มงานเขาจึงต้องกล่าวคำต้อนรับตามธรรมเนียม

และคนที่เดินตามอยู่ข้างๆ เฉินรื่อเซิง นอกจากเลขาหญิงของเขาแล้ว ยังมีชายหนุ่มสวมแว่นตากรอบทองอีกคนหนึ่ง ดูจากหน้าตาน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเซวียเจียเจีย อายุประมาณยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี

ทันทีที่เขาเดินเข้ามา สายตาก็กวาดมองไปรอบห้องโถง และไม่นานสายตาของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยกลุ่มของเซวียเจียเจียและฉินอวี่หานที่อยู่ตรงโต๊ะอาหารว่าง

ตอนที่เฉินรื่อเซิงกำลังจะก้าวขึ้นเวที ชายหนุ่มคนนั้นก็เดินก้าวเท้ายาวๆ ตรงมาทางเซวียเจียเจีย บนใบหน้ามีรอยยิ้มอบอุ่นดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิพลางเอ่ยทักทาย "เจียเจีย อวี่หาน ซูหัว ถิงถิง ไม่เจอกันนานเลยนะ"

กลุ่มสาวๆ เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา สีหน้าของพวกเธอกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นอะไร

เขาชื่อเฉินเย่ เป็นหลานชายของเฉินรื่อเซิง และยังเป็นศิษย์เก่าสมัยมัธยมปลายของพวกเซวียเจียเจียด้วย

แต่เฉินเย่เป็นรุ่นน้องของลวี่เหมยหนึ่งปี และเป็นรุ่นพี่ของพวกเธอหนึ่งปี ตอนที่พวกเซวียเจียเจียเรียนอยู่มัธยมสี่ เฉินเย่ก็เรียนอยู่มัธยมห้าแล้ว แต่พอเขาขึ้นมัธยมหกได้ไม่นาน ก็ย้ายไปเรียนที่วิทยาลัยดนตรีเบิร์กลีย์ในอเมริกา

"เฉินเย่ นึกไม่ถึงเลยนะว่านายจะกลับประเทศมาแล้ว" เป็นฉินอวี่หานที่เอ่ยปากทักทายตอบไปก่อน

เฉินเย่พยักหน้ายิ้มรับ "ตอนนี้การกลับประเทศกำลังเป็นเทรนด์น่ะ นักเรียนนอกรอบตัวฉันพอเรียนจบก็กลับมากันเยอะแยะเลย... อวี่หาน แล้วคนนี้คือ"

เฉินเย่มองไปที่เส้าหยางแล้วเอ่ยถาม

ฉินอวี่หานกำลังจะอ้าปากตอบ เซวียเจียเจียก็ส่งสายตาไปให้ ทั้งสองคนสื่อสารกันผ่านสายตาอย่างรู้ใจภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที จากนั้นฉินอวี่หานก็พูดขึ้นมาตรงๆ ว่า "เขาคือเส้าหยาง เป็นแฟนของเจียเจียน่ะ"

ทันทีที่คำว่าแฟนหลุดออกมาจากปากของฉินอวี่หาน

สีหน้าของเฉินเย่ก็แข็งค้างไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ บนใบหน้าของเขากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือไปทางเส้าหยางอย่างกระตือรือร้น "สวัสดีครับ ผมเฉินเย่"

เส้าหยางยื่นมือออกไปจับมือกับเขา

ตอนที่มือทั้งสองข้างจับกัน เฉินเย่กลับออกแรงบีบมือของเส้าหยางไว้แน่น

เส้าหยางขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ทันทีว่า... เฉินเย่ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้กำลังแสดงความเป็นศัตรูกับเขา! แถมยังเป็นศัตรูตัวฉกาจซะด้วย!

ศัตรูหัวใจงั้นเหรอ

เส้าหยางรับรู้ได้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่แฝงอยู่ในสายตาของเฉินเย่ จึงแอบคิดในใจ

แม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่เส้าหยางก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้ มือขวาของเขาออกแรงบีบกลับไปเช่นกัน ทั้งสองคนจับมือกันอยู่นานเกือบหนึ่งนาที จนเส้นเลือดบนแขนปูดโปนขึ้นมา

เซวียเจียเจียเห็นท่าไม่ดี จึงเดินเข้าไปพูดตรงๆ ว่า "เฉินเย่ นายประสาทหรือเปล่า จับมือบ้าบออะไรนานขนาดนี้"

เฉินเย่ถึงยอมยิ้มเจื่อนๆ แล้วชักมือกลับมา ฝ่ามือของเขาถูกบีบจนแดงเถือกไปหมด

นอกจากเส้าหยางแล้ว

พวกฉินอวี่หานต่างก็รู้ดีว่าเฉินเย่คนนี้แอบชอบเซวียเจียเจียมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้ว แต่เซวียเจียเจียแทบจะไม่เคยสนใจเขาเลย

ตอนที่รู้ว่าเฉินเย่อยากจะเข้าสภานักเรียนเพื่อสร้างโอกาสในการใกล้ชิดกับตัวเอง เซวียเจียเจียก็ไปบอกกับลวี่เหมยตรงๆ เลยว่า ถ้าให้เฉินเย่เข้าสภานักเรียน เธอจะเป็นฝ่ายลาออกเอง

หลังจากนั้น เฉินเย่ก็คอยตามตื๊อพูดจาหว่านล้อมลวี่เหมยอยู่เป็นเทอม แต่ก็ยังเข้าสภานักเรียนไม่ได้อยู่ดี

เรื่องนี้จึงค่อยๆ เงียบหายไปพร้อมกับการที่เฉินเย่ไปเรียนต่อต่างประเทศ

"พวกนายไปรู้จักกันได้ยังไงเหรอ"

เฉินเย่เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมา "ตอนที่ยังเรียนมัธยมปลายอยู่ ฉันตามจีบเจียเจียมาตั้งปียังจีบไม่ติดเลย ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่านายใช้วิธีไหนจีบเซวียเจียเจียจนติดเนี่ย"

ประโยคเดียวของเขาก็เป็นการประกาศจุดยืนของตัวเองต่อหน้าเส้าหยางอย่างชัดเจน

ไม่มีการอ้อมค้อมใดๆ ทั้งสิ้น

เขาแค่อยากจะบอกเส้าหยางว่า ฉันก็ชอบเซวียเจียเจียเหมือนกัน แถมฉันกับเธอก็รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้วด้วย

เส้าหยางมองท่าทีหยิ่งยโสของเขาตอนพูดแล้วก็แอบขำในใจ จากนั้นก็จงใจคว้ามือของเซวียเจียเจียมาจับไว้ แล้วยิ้มตอบ "ผมเป็นคนไม่ค่อยโรแมนติกเท่าไหร่หรอก แล้วก็ไม่ได้ตามจีบเจียเจียเป็นเรื่องเป็นราวด้วย ผมกับเจียเจียเราคบกันแบบเป็นธรรมชาติมากกว่าน่ะครับ"

คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าเฉินเย่เป็นคนยังไง

แต่เซวียเจียเจียรู้ไส้รู้พุงเขาดี

หมอนี่เป็นคนกะล่อนปลิ้นปล้อน พูดสิบคำเชื่อไม่ได้ไปซะเก้าคำแล้ว ประโยคนี้ก็เป็นคำพูดของลวี่เหมยเช่นกัน

สมัยเรียนมัธยมปลาย หมอนี่แอบกิ๊กกับนักเรียนหญิงมากกว่าหนึ่งหรือสองคนซะอีก

เซวียเจียเจียให้ความร่วมมือด้วยการยอมให้เส้าหยางจับมือแต่โดยดี แถมยังจงใจหยิบเค้กชิ้นหนึ่งป้อนถึงปากเส้าหยาง แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เมื่อเย็นนายกินไม่อิ่มใช่ไหมล่ะ กินเค้กอีกสักชิ้นสิ"

เส้าหยางอ้าปากรับเค้กเข้าปาก

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า!

เปลวเพลิงแห่งความโกรธในใจของเฉินเย่ก็ลุกโชนขึ้นมาทันที!

ฉินอวี่หานและเฉิงถิงถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเฉินเย่กำลังโกรธจัด

แต่เซวียเจียเจียไม่ชอบเฉินเย่ พวกเธอเองก็ไม่ชอบเขาเช่นกัน

ผู้ชายกะล่อนปลิ้นปล้อนหลอกล่อได้แค่เด็กสาวที่ไม่ประสีประสาเท่านั้นแหละ แต่หลอกล่อกลุ่มคุณหนูตระกูลเศรษฐีที่เจนโลกพวกนี้ไม่ได้หรอก

บนเวที เฉินรื่อเซิงยังคงกล่าวคำต้อนรับอยู่

เวลานี้ เซวียฉีและหลิ่วหงอวี้ก็เดินมาทางเซวียเจียเจียพอดี

พอเห็นพ่อแม่ของเซวียเจียเจียเดินมา เฉินเย่ก็รีบฝืนยิ้ม แล้วเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "สวัสดีครับคุณอาเซวีย สวัสดีครับคุณน้าหลิ่ว"

หลิ่วหงอวี้พยักหน้ารับ เดินอ้อมตัวเขาไปหยุดอยู่ข้างเส้าหยาง แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "เสี่ยวเส้า เมื่อเย็นหนูไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมจ๊ะ เมื่อกี้น้าเห็นหนูกินเค้กไปตั้งหลายชิ้น"

เส้าหยางยิ้มอย่างเขินอาย "ก็ไม่ได้กินอะไรเลยครับ"

"ทำไมก่อนมาถึงไม่บอกน้าล่ะจ๊ะ" หลิ่วหงอวี้เอื้อมมือไปคว้ามือของเส้าหยาง แล้วจูงเขาเดินไปที่โต๊ะอาหารว่าง ปากก็พร่ำบอกไปตลอดทาง "มื้อเย็นจะปล่อยให้ท้องว่างได้ยังไง ไม่อิ่มก็กินเยอะๆ หน่อย ไม่ต้องเกรงใจนะ มีน้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะหนูหรอก"

เส้าหยางรีบรับคำเป็นพัลวัน

การปรนนิบัติพัดวีแบบนี้ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดเซวียเจียเจียเห็นแล้วยังอิจฉาตาร้อน

แม่คะ

แม่จะรักลูกเขยจนลืมลูกสาวตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ

เฉินเย่ยืนอึ้งมองตามแผ่นหลังของหลิ่วหงอวี้และเส้าหยางไปด้วยความมึนงง

หมอนี่!

ได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ของเซวียเจียเจียแล้วงั้นเหรอ?!

ไอ้บ้าเอ๊ย!