บทที่ 75 ผมก็เรียนดนตรีมาเหมือนกัน

เฉินรื่อเซิงกล่าวบนเวทีอยู่ไม่กี่นาที หลังจากที่ทุกคนปรบมือพร้อมกันแล้ว เขาก็เดินลงจากเวที

เสียงเปียโนบรรเลงคลอเบาๆ ดังขึ้นในห้องโถงอีกครั้ง

บรรดานักธุรกิจชั้นนำเหล่านี้ก็กลับมาจับกลุ่มคุยกันเรื่องเศรษฐกิจ สภาพตลาด หุ้น และเรื่องเงินๆ ทองๆ อื่นๆ อีกครั้ง

เฉินรื่อเซิงรับแก้วไวน์แดงจากเลขาหญิง กวาดสายตามองไปรอบห้องโถง พอเห็นเซวียฉี เขาก็เดินตรงเข้าไปหาทันที

ในห้องโถงนี้ มีคนไม่กี่คนหรอกที่คู่ควรจะสนทนากับเขา

"เหล่าเซวีย ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ ครั้งล่าสุดที่เจอกันน่าจะงานการกุศลต้นปีที่แล้วใช่ไหม"

"นายมันคนยุ่งนี่นา จะมีเวลามาเจอฉันได้ไง"

"ฮ่าๆ" เฉินรื่อเซิงเอื้อมมือไปตบไหล่เซวียฉี แล้วหัวเราะ "ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มันเป็นธุรกิจตะวันตกดินแล้ว บริษัทของพวกนายต่างหากล่ะที่เป็นอนาคต"

"ไม่ขนาดนั้นหรอก"

ผู้มีอิทธิพลสองคนถ่อมตัวใส่กันไปมา เฉินรื่อเซิงดึงเฉินเย่มาไว้ข้างกาย แล้วถามขึ้น "นี่คุณอาเซวียไง สวัสดีคุณอาหรือยัง"

"สวัสดีครับคุณอา"

เฉินรื่อเซิงหัวเราะร่วน "เจ้านี่ไปอยู่เมืองนอกมาสองปี ในที่สุดก็เลิกทำตัวเหลาะแหละเหมือนเมื่อก่อนสักที... จริงสิ เจียเจีย ช่วงนี้หนูเป็นยังไงบ้างล่ะ"

เซวียเจียเจียแลบลิ้นอย่างซุกซน แล้วยิ้มตอบ "คุณลุงเฉินคะ งานคุณลุงยุ่งจะตาย เรื่องของหนูไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ"

"ยัยเด็กคนนี้นี่"

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่

เส้าหยางที่กินอิ่มหนำสำราญจากการป้อนของหลิ่วหงอวี้ก็เดินเข้ามาพร้อมกับเธอ เซวียฉีแนะนำว่า "เขาชื่อเส้าหยาง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็คือว่าที่ลูกเขยของฉันเอง"

"ว่าที่ลูกเขยเหรอ"

เฉินรื่อเซิงเงยหน้ามองเส้าหยาง จังหวะนั้นเส้าหยางก็เรียก "คุณลุงเฉินครับ"

เฉินรื่อเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนอายุสี่สิบเขาป่วยเป็นโรคยูรีเมีย ได้รับการปลูกถ่ายไตจากพี่ชาย ซึ่งก็คือพ่อของเฉินเย่ เขาถึงรอดชีวิตมาได้

ดังนั้นถึงแม้เฉินเย่จะเป็นแค่หลานชาย แต่เฉินรื่อเซิงก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ๆ ของตัวเอง

เฉินรื่อเซิงรู้มานานแล้วว่าเซวียฉีมีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนหนึ่ง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฉินเย่ ตอนนี้เฉินเย่กลับประเทศแล้ว เขาตั้งใจจะจับคู่ให้ทั้งสองคน แต่ไม่นึกเลยว่าเซวียเจียเจียจะถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไปซะก่อน

เมื่อมองดูเส้าหยางที่อยู่ตรงหน้า เฉินรื่อเซิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มถาม "เหล่าเซวีย นี่ลูกเต้าเหล่าใครล่ะ"

เซวียฉียิ้มตอบ "ครอบครัวธรรมดาน่ะ ไม่มีเส้นสายอะไรหรอก"

เขาเพิ่งจะพูดจบ หลิ่วหงอวี้ก็หยิกเขาทีหนึ่งจากด้านหลัง เซวียฉีรีบพูดเสริมทันที "แต่ฉันกับแม่ของเจียเจียไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้หรอกนะ เสี่ยวเส้าเป็นคนดีใช้ได้เลยล่ะ"

เห็นได้ชัดว่าหลิ่วหงอวี้ทำแบบนี้เพื่อไม่ให้เส้าหยางรู้สึกกดดัน เส้าหยางรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที

แต่เฉินเย่ที่ยืนอยู่ข้างเฉินรื่อเซิง พอได้ยินแบบนี้ กลับแค่นเสียงเย็นชาในใจ

ครอบครัวธรรมดา

ไม่มีเส้นสาย

เหอะ นี่มันก็แค่พวกลูกเขยเกาะเมียกินไม่ใช่หรือไง

"ตอนนี้เขาทำงานที่บริษัทนายเหรอ" เฉินรื่อเซิงถามขึ้นมา

เซวียฉีส่ายหน้า "เขาหุ้นเปิดบริษัทสตาร์ตอัปกับลูกสาวของเหล่าลวี่น่ะ สองวันก่อนฉันเพิ่งโทรคุยกับเหล่าลวี่ เขาบอกว่าตอนนี้บริษัทกำลังไปได้สวยเลยล่ะ"

"งั้นเหรอ" พอได้ยินแบบนี้ เฉินรื่อเซิงก็รู้ทันทีว่าเฉินเย่กับเซวียเจียเจียคงหมดหวังแล้ว เขาถือโอกาสตบหัวเฉินเย่เบาๆ แล้วสั่งสอน "ให้ไปเรียน MBI (การจัดการ) ก็ไม่ยอมไป ดึงดันจะไปเบิร์กลีย์อะไรนั่นให้ได้ ถ้าแกเรียนบริหารป่านนี้ฉันก็คงยกบริษัทเล็กๆ ให้แกลองบริหารไปแล้ว"

เฉินเย่กำลังจะอ้าปากเถียง เส้าหยางก็ยิ้มแล้วพูดแทรกขึ้นมาว่า "ความจริงเรียนดนตรีก็ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ สมัยมหาวิทยาลัยผมก็เรียนเอกดนตรีเหมือนกัน"

คำพูดที่แทรกขึ้นมากะทันหัน

ทำให้คนที่อยู่ข้างๆ เงียบกันไปหมด

แต่ในใจเฉินเย่กลับลิงโลด เขารีบถาม "เส้าหยาง นายก็เรียนดนตรีมาเหมือนกันเหรอ"

"ใช่ครับ"

"แล้วนายเรียนจบจากมหาวิทยาลัยไหนล่ะ"

เส้าหยางตอบไปตามตรง "วิทยาลัยดนตรีโม๋ตูครับ"

"วิทยาลัยดนตรีโม๋ตูงั้นเหรอ"

เฉินเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลั้นยิ้ม แล้วแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า "นี่มันมหาวิทยาลัยโครงการ 985 หรือ 211 ล่ะเนี่ย"

เมื่อเห็นสีหน้า 'ได้ทีขี่แพะไล่' ของเฉินเย่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเส้าหยางก็เลือนหายไป "ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่นแหละครับ"

ถึงตอนนี้ เฉินรื่อเซิงก็พูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "หลานชายฉันคนนี้พอมีพรสวรรค์ด้านดนตรีอยู่บ้างนะ การแข่งขันเปียโนระดับนานาชาติเมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้ว เจ้านี่ก็เป็นหนึ่งในตัวสำรองด้วย"

พอพูดถึงตรงนี้

เฉินเย่รู้สึกว่าถ้าตัวเองไม่แสดงฝีมือตอนนี้ ก็คงเสียโอกาสดีๆ ไปเปล่าๆ

เขารีบชี้ไปที่เปียโนตรงมุมห้องโถง แล้วพูดขึ้นว่า "คุณอาครับ วันนี้เป็นวันเกิดคุณอา แถมยังมีแขกผู้มีเกียรติมาตั้งมากมาย ให้ผมไปเล่นเปียโนสักเพลง เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับคุณลุงคุณป้าทุกท่านดีไหมครับ"

"ดีสิ"

ที่เฉินรื่อเซิงพาเฉินเย่มาวันนี้ ก็เพราะอยากแนะนำให้คนในแวดวงนี้รู้จักอยู่แล้ว

เฉินรื่อเซิงปรบมือดึงดูดความสนใจ แล้วพูดเสียงดัง "ขอความกรุณาทุกท่านเงียบสักนิดนะครับ ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือหลานชายของผม เฉินเย่ เพิ่งกลับมาจากการเรียนต่อที่เบิร์กลีย์ วันนี้เขาอยากจะถือโอกาสนี้เล่นเปียโนสักเพลงเพื่อสร้างความบันเทิงให้กับทุกท่าน ขอเชิญรับฟังได้เลยครับ"

ยังไงซะเฉินรื่อเซิงก็เป็นเจ้าภาพ

พอเขาเอ่ยปาก ในห้องโถงก็เงียบกริบลงทันที

เมื่อเห็นว่าสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตัวเอง เฉินเย่ก็ไม่อาจปิดบังความดีใจบนใบหน้าไว้ได้ ก่อนจะเดินไปที่เปียโน เขาจงใจปรายตามองเซวียเจียเจียและเส้าหยาง

เมื่อเดินไปถึงหน้าเปียโน เฉินเย่ก็นั่งลงอย่างสง่างาม

หลังตรง ไหล่นิ่ง นิ้วทั้งสิบพรมลงบนคีย์เปียโนอย่างรวดเร็วเพื่อทดสอบเสียง เมื่อแน่ใจว่าเปียโนหลังนี้ไม่มีปัญหา เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มบรรเลงเพลง

วิทยาลัยเบิร์กลีย์ เป็นมหาวิทยาลัยที่คนเรียนดนตรีทุกคนรู้จักเป็นอย่างดี ศิลปินดังๆ ในปัจจุบันที่เรียนจบจากที่นี่มีมากมายนับไม่ถ้วน

เฉินเย่เรียนดนตรีที่เบิร์กลีย์มาหลายปี แถมยังเรียนเอกเปียโน ฝีมือการเล่นเปียโนย่อมไม่ธรรมดา

เพลงที่เขาเล่นเป็นเพลงที่มีจังหวะเร็ว เส้าหยางไม่เคยฟังมาก่อน แต่ในโลกนี้น่าจะเป็นเพลงที่โด่งดังพอสมควร

ต้องยอมรับว่า เฉินเย่ทุ่มเทให้กับการเล่นเปียโนไม่น้อยเลยทีเดียว นิ้วมือของเขาพรมลงบนคีย์เปียโนอย่างคล่องแคล่วและพลิ้วไหว

หลังจากเฉินเย่เล่นเปียโนจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนโค้งคำนับเพื่อขอบคุณผู้คนในห้องโถง

"เยี่ยมมาก!"

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องชื่นชมดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงทันที

เฉินเย่ทำตัวราวกับนี่คือคอนเสิร์ตเดี่ยวเปียโนของตัวเอง เขาโค้งคำนับไปรอบทิศทางอย่างมีมารยาท

ในตอนนั้นเอง ในขณะที่เส้าหยางยังไม่ทันตั้งตัว เซวียเจียเจียก็ทนไม่ได้เป็นคนแรก เธอโพล่งขึ้นมาว่า "พ่อคะ แม่คะ เส้าหยางก็เล่นเปียโนเก่งเหมือนกัน ให้เขาไปเล่นสักเพลงสิคะ"

"เอ่อ..."

ถ้าอยู่ที่บ้าน เซวียฉีและหลิ่วหงอวี้ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

แต่ท่ามกลางสายตาคนมากมายขนาดนี้ แถมเฉินเย่เพิ่งจะเล่นเพลงที่ไร้ที่ติจบไป ถ้าเส้าหยางเล่นพลาดหรือเล่นได้ไม่ดีเท่า มันจะไม่...

หลิ่วหงอวี้ถามขึ้นว่า "เส้าหยาง หนูอยากเล่นไหมจ๊ะ"

เส้าหยางเหลือบมองเซวียเจียเจียที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตา 'ดุดัน' ราวกับว่าถ้าเขาไม่ตอบตกลง เธอจะเอาเรื่องเขาให้ตาย เส้าหยางจึงทำได้เพียงยิ้มแล้วพยักหน้าให้หลิ่วหงอวี้ "คุณน้าครับ ผมเล่นได้ครับ"

เซวียเจียเจียรีบชมเปาะทันที "แม่คะ หนูจะบอกให้ว่า เส้าหยางเก่งมากเลยนะ นอกจากเปียโนแล้ว เขายังเล่นกีตาร์ กลองชุด แล้วก็เครื่องดนตรีอื่นๆ ได้หมดเลย"

เมื่อเห็นเส้าหยางยังคงยิ้มได้ในสถานการณ์แบบนี้ เซวียฉีก็พยักหน้าอนุญาต "งั้นเธอไปเล่นเถอะ ไม่ต้องเกร็งนะ..."

"ครับ"

เส้าหยางก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า จังหวะที่เดินสวนกับเฉินเย่ เขาเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

คนอื่นๆ ในห้องโถงพอเห็นว่ามีคนจะเล่นเปียโนต่อจากเฉินเย่ ก็หันมามองเส้าหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อมองดูคีย์เปียโนที่คุ้นเคยตรงหน้า ความตื่นเต้นเล็กน้อยในใจของเส้าหยางก็สงบลงทันที

ถ้าให้เขาพูดต่อหน้าคนเยอะๆ เขาอาจจะประหม่าบ้าง แต่ถ้าให้เขาเล่นเปียโนซึ่งเป็นสิ่งที่เขาถนัดที่สุดต่อหน้าคนเยอะๆ ล่ะก็ เขาไม่มีทางประหม่าแน่นอน แถมยังรู้สึกตื่นเต้นด้วยซ้ำ

เมื่อนั่งลงหน้าเปียโน เส้าหยางก็เหมือนนักดาบที่ได้ดาบชั้นยอด เหมือนจอมยุทธ์ที่ได้คัมภีร์วิทยายุทธ์สุดยอด ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยความมั่นใจ

เขาเหลือบมองไปทางเซวียเจียเจียแวบหนึ่ง

ในหัวของเขาคิดไว้แล้วว่าจะเล่นเพลงอะไร

หลังจากทบทวนเพลงที่เคยเล่นนับครั้งไม่ถ้วนในโลกก่อนเพียงชั่วครู่ เส้าหยางก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น เสียงเปียโนก็พริ้วไหวออกมาดั่งสายน้ำไหลรินและสายลมแผ่วเบา

...