บทที่ 76 แด่เซวียเจียเจีย

หากจะบอกว่าปี่ซัวน่าคือราชาแห่งเครื่องดนตรีของจีน เปียโนก็คือราชาแห่งเครื่องดนตรีของโลกตะวันตก เสียงของมันไม่มีทางที่เสียงสังเคราะห์ในคอมพิวเตอร์จะเทียบเคียงได้ คุณภาพเสียงนั้นอยู่กันคนละระดับ นี่คือเหตุผลว่าทำไมเปียโนชั้นดีถึงมีราคาสูงลิ่วถึงหลายแสนหรือหลายล้านหยวน

เปียโนหลังที่วางอยู่ในห้องจัดเลี้ยงบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาวนี้ย่อมมีมูลค่ามหาศาล และคุณภาพเสียงก็สมบูรณ์แบบไม่มีที่ติ เมื่อมือทั้งสองข้างของเส้าหยางโลดแล่นอยู่บนคีย์เปียโน ทั่วทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกจากเสียงดนตรี

เพลงนี้มีชื่อว่า แด่เอลีเซ เพลงที่ประพันธ์โดยอัจฉริยะนักเปียโนชาวเยอรมันที่ชื่อว่าเบโธเฟน ขอเพียงแค่เป็นคนที่พอจะมีความรู้เรื่องดนตรีบ้าง ย่อมต้องรู้จักเพลงนี้เป็นอย่างดี ไม่เป็นการกล่าวเกินจริงเลยที่บอกว่า เพลงนี้อยู่ในระดับเพลงเปียโนสิบอันดับแรกของโลก ทว่าในโลกนี้ กลับไม่มีใครเคยฟังเพลงนี้มาก่อน!

ดังนั้นเมื่อเสียงดนตรีที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวล่องลอยอยู่ในห้องโถง ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ เสียงดนตรีที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปอย่างนุ่มนวลและไพเราะเสนาะหู ชำระล้างโสตประสาทของทุกคนและทำให้จิตใจที่วุ่นวายสงบลงอย่างประหลาด

คนร้อยคนย่อมมีพันความคิด ต่างคนต่างฟังเพลงนี้ ก็ย่อมได้รับความรู้สึกที่แตกต่างกันไป บางคนหลับตาลง ราวกับว่าตนเองกำลังอยู่บนชายหาด เบื้องหน้าคือท้องทะเลสีครามที่คลื่นกระทบฝั่งเป็นจังหวะ บางคนหลับตาลง ราวกับว่าตนเองกำลังอยู่ในป่าไผ่ รายล้อมไปด้วยไผ่เขียวขจี สายลมพัดพากิ่งใบไหวเอน บางคนหลับตาลง ราวกับว่ากำลังถูกปรนนิบัติด้วยการแคะหูให้ รู้สึกจั๊กจี้และซ่านสยิว...

ในขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำ เส้าหยางเองก็ค่อยๆ อินไปกับตัวโน้ต ร่างกายของเขาไหวเอนไปตามจังหวะดนตรี นิ้วเรียวยาวโลดแล่นอยู่บนคีย์เปียโนอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ออร่ารอบตัวเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

กลุ่มของเซวียเจียเจียและฉินอวี่หานต่างมองเส้าหยางด้วยสายตาเพ้อฝัน ราวกับถูกสะกดอยู่ในเสียงดนตรีของเขา เซวียฉีเผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ดูเหมือนว่าเขาจะยอมรับในตัวเส้าหยางมากขึ้นไปอีกระดับ ทางด้านหลิ่วหงอวี้ข้างๆ บีบมือเซวียฉีด้วยความตื่นเต้น หากไม่ใช่เพราะรอบข้างเงียบสงัด เธอคงอยากจะตะโกนอวดคนทั้งห้องว่า "เห็นไหม นั่นน่ะลูกเขยฉัน"

เฉินเย่ที่ยืนอยู่ข้างเฉินรื่อเซิงมองเส้าหยางด้วยความอึ้งตะลึง ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองเหลือง ปากอ้าค้างจนสามารถใส่ลูกปิงปองเข้าไปได้ลูกหนึ่ง เขาไม่เคยคาดฝันมาก่อน ไอ้บ้านนอกที่จบจากวิทยาลัยดนตรีห่วยๆ ในประเทศ จะสามารถบรรเลงเพลงเปียโนที่ไพเราะได้ถึงเพียงนี้ นี่มันเพลงอะไรกัน ทำไมฉันถึงไม่เคยฟังมาก่อน เพลงระดับนี้ ฉันจะไม่มีทางเคยฟังได้ยังไงกัน!

เฉินเย่ราวกับโดนโจมตีด้วยความเสียหายหนึ่งหมื่นแต้ม เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเสียงเปียโนที่ไพเราะปานนี้จะเป็นสิ่งที่เส้าหยางบรรเลงออกมา เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

สามนาทีผ่านไป เส้าหยางจบเพลงลงอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงเปียโนค่อยๆ เงียบหายไป เขาลุกขึ้นยืนแล้วก้มศีรษะให้ทุกคนเล็กน้อย เพียงไม่กี่วินาที เสียงปรบมือก็ดังกึกก้อง ภายในห้องโถงต่างพูดคุยซุบซิบกันไปมา ราวกับกำลังสรรเสริญเยินยอเพลงนี้กันไม่ขาดปาก

เส้าหยางก้าวเท้าเดินกลับมาหาเซวียเจียเจีย เธอโผเข้ากอดแขนเส้าหยางด้วยความตื่นเต้นแล้วถามอย่างเร่งเร้าว่า "เส้าหยาง เพลงนี้ชื่อเพลงอะไรคะ ไพเราะมากเลย”

“ผมแต่งเองครับ ชื่อยังไม่ได้ตั้ง เอาเป็น... แด่เซวียเจียเจีย ดีไหมครับ?"

แด่เซวียเจียเจีย ย่อมมีความหมายว่ามอบให้เซวียเจียเจียนั่นเอง เมื่อได้ยินคำพูดของเส้าหยาง เซวียเจียเจียก็เขินอายจนใบหน้าแดงก่ำ

ในจังหวะที่ทั้งสองคนกำลังหวานชื่น เฉินเย่ที่เพิ่งได้สติก็โพล่งขึ้นมาทันที "เป็นไปไม่ได้! เพลงนี้จะเป็นของนายแต่งเองได้ยังไง!" เส้าหยางไม่ได้สนใจท่าทีเคลือบแคลงของเฉินเย่ เขาถามกลับด้วยรอยยิ้มว่า "คุณจบจากเบิร์กลีย์มา น่าจะเคยฟังเพลงเปียโนมานับไม่ถ้วน แล้วเพลงนี้คุณเคยฟังมาก่อนไหมล่ะครับ”

“มะ...ไม่เคย" เฉินเย่ยืนยันอย่างมั่นใจ "แต่ไม่มีทางเป็นเพลงที่นายแต่งเองแน่นอน!”

“หึ" เส้าหยางแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเขาอีก

ทว่าในตอนนั้นเอง ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงยาวสีม่วง มือถือแก้วไวน์แดง ก็เดินตรงมาทางเส้าหยาง เธอพยักหน้าให้เซวียฉีและเฉินรื่อเซิงเป็นการทักทาย ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเส้าหยางแล้วกล่าวชมว่า "คุณเล่นได้ดีมากเลยนะ”

“ขอบคุณครับ”

“เพลงนี้ชื่อว่าอะไรคะ ทำไมฉันถึงไม่เคยฟังมาก่อนเลย"

ฉินอวี่หานดูเหมือนจะรู้จักผู้หญิงคนนี้ เธอจึงเดินเข้ามาแล้วยิ้ม "คุณพี่ซ่างกวนคะ ที่คุณพี่ไม่เคยฟังก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะนี่เป็นเพลงที่เส้าหยางเขาแต่งเองค่ะ”

“แต่งเองเหรอ?" ผู้หญิงที่ฉินอวี่หานเรียกว่าคุณพี่ซ่างกวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ "มิน่าล่ะ ฉันก็นึกอยู่ว่าฉันก็ฟังเพลงมาตั้งมากมาย เพลงเพราะขนาดนี้ฉันไม่มีทางไม่เคยฟังมาก่อนแน่ คุณเก่งมากเลยนะ~”

“ไม่ขนาดนั้นครับ~" เส้าหยางเกาหัวทำเป็นใสซื่อ เมื่อฉินอวี่หานเห็นเส้าหยางทำตัวแบบนั้น จึงรีบเดินเข้ามาอธิบายว่า "คุณพี่ซ่างกวนเป็นผู้ก่อตั้งและหัวหน้าดีไซเนอร์ของแบรนด์ 'อวิ๋นซ่าง' เลยนะคะ รสนิยมเธอสูงมาก เส้าหยาง การที่เธอชมคุณเนี่ย คุณดีใจจนตัวลอยได้เลยนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เส้าหยางยิ่งทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรดี แบรนด์อวิ๋นซ่างเป็นแบรนด์สัญชาติจีนที่เพิ่งโด่งดังในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เน้นการออกแบบเสื้อผ้าและเครื่องประดับ ทุกครั้งที่มีสินค้าคอลเลกชันใหม่วางขาย ผู้คนนับแสนต่างแย่งชิงกันจนเว็บล่ม เป็นที่คลั่งไคล้ของเหล่าคนรวยมาก ซ่างกวนอวี้ ในฐานะผู้ก่อตั้งวัยเพียงสามสิบสี่ปี เป็นที่รู้จักกันดีในแวดวงไฮโซของโม๋ตู

เธอยิ้มบางๆ แล้วหยิบนามบัตรจากในกระเป๋าออกมาส่งให้เส้าหยาง "ถ้าวันหลังจะปล่อยเพลงนี้ลงเน็ต อย่าลืมส่งลิงก์ให้ฉันด้วยนะ เวลาออกแบบชุดฉันชอบฟังเพลงบรรเลงแบบนี้ล่ะ”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา" เส้าหยางรับนามบัตรด้วยสองมือแล้วตอบกลับไป ซ่างกวนอวี้ส่งยิ้มตอบรับก่อนจะเดินจากไป

เมื่อเห็นนามบัตรในมือเส้าหยางและเห็นเส้าหยางถูกผู้คนรายล้อม สีหน้าของเฉินเย่ก็มืดมนลงทันที แม้เส้าหยางจะไม่ได้พูดอะไร แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองถูกหยามหน้าต่อหน้าผู้คนเสียเหลือเกิน ความอัปยศอดสูเอ่อล้นอยู่ในใจ ทั้งที่โกรธและแค้นขนาดนั้น แต่เขากลับหาช่องทางระบายออกมาไม่ได้เลย

เส้าหยางกลายเป็นคนเนื้อหอมในพริบตา ไม่นานก็ถูกกลุ่ม 'คุณป้า' รุมล้อมอีกครั้ง ในความทรงจำของเซวียเจียเจีย เธอไม่ได้เห็นแม่ของตัวเองมีความสุขขนาดนี้มานานมากแล้ว เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าของเส้าหยางพลางคิดในใจว่า: ให้หมอนี่มาเป็นแฟน ดูเหมือนก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ...

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เซวียฉีหาข้ออ้างพาทุกคนในครอบครัวออกจากโรงแรมไปก่อนเวลา

ระหว่างทางกลับ หลิ่วหงอวี้ยังคงจมอยู่ในความปิติยินดี เธอพร่ำบอกเส้าหยางไม่รู้กี่รอบว่า "วันหลังว่างๆ ก็แวะมาหาแม่บ่อยๆ นะ" แน่นอนว่าเส้าหยางตอบรับด้วยความยินดี หลังจากขับรถไปส่งพ่อแม่ของเซวียเจียเจียที่คฤหาสน์ เวลาดึกมากแล้ว เส้าหยางและเซวียเจียเจียจึงเปลี่ยนกลับไปขึ้นรถของบริษัทเพื่อรีบขับกลับบ้าน หลังจากออกจากสวน เซวียเจียเจียก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแชทคุยกับฉินอวี่หานและเพื่อนๆ ในกลุ่มอย่างออกรสออกชาติ คืนนี้เธอมีความสุขมากจริงๆ

ทว่าเพื่อนสาวในกลุ่มต่างพากันบ่นระงม... "เจียเจีย เป็นเพราะเธอแท้ๆ เลย พ่อแม่ฉันเอาแต่เร่งให้หาแฟนตอนขากลับเนี่ย อ๊ากกก ฉันจะบ้าตายแล้ว!”

“เหมือนกันเลย แม่ฉันก็เร่งเหมือนกัน”

“ฮ่าๆๆ ดูท่าพวกเราจะชะตากรรมเดียวกันนะ”

“เป็นเพราะเจียเจียแน่ๆ”

“เห็นด้วยกับเจียเจีย 1”

“เห็นด้วยกับเจียเจีย 2"

เซวียเจียเจียมองหน้าจอโทรศัพท์พลางหัวเราะร่ามาตลอดทาง ...