บทที่ 77 ยัยป้าแก่ ออกมาคุยกันหน่อย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซวียเจียเจียขับรถนำอาหารเช้าที่ซื้อริมทางมายังบ้านสไตล์ตะวันตกตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเช่นเคย

พอเข้าประตูมา เส้าหยางก็รับอาหารเช้าจากมือเธอแล้วพูดว่า "พวกเรารีบกินกันเถอะ วันนี้จะได้รีบไปถ่ายเอ็มวีให้เสร็จ หลังจากนี้จะได้อยู่บ้านแต่งเพลงทำอัลบั้มอย่างสบายใจเสียที"

"ได้เลย" เซวียเจียเจียอารมณ์ดีมาก จึงเอ่ยปากรับคำทันที

ทั้งสองคนออกจากบ้านตอนแปดโมงสิบห้านาที พอไปถึงกองถ่าย เส้าหยางก็เข้าสู่โหมดการถ่ายทำอย่างรวดเร็ว

เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ช่วงเย็นใกล้จะเลิกกอง เส้าหยางยื่นโทรศัพท์มือถือให้เซวียเจียเจียแล้วพูดว่า "เจียเจีย คุณช่วยไปซื้อกาแฟมาแบ่งให้ทุกคนหน่อยสิ"

ถึงแม้บริษัทจะเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายในการถ่ายทำเอ็มวี แต่เส้าหยางก็ยังรู้สึกว่าตัวเองควรจะแสดงน้ำใจสักหน่อย

อย่าดูถูกน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้นะ สิ่งเหล่านี้เมื่อสะสมไปเรื่อยๆ หากมีคนพูดต่อกันไป ก็จะทำให้ชื่อเสียงและมนุษยสัมพันธ์ดีขึ้นได้

เซวียเจียเจียชูโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วพูดว่า "ฉันมีเงินน่า"

"ก็ได้ งั้นคุณช่วยผมซื้อหน่อย เดี๋ยวผมเบิกเงินคืนให้ทีหลัง"

"ชิ"

เซวียเจียเจียเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า "คุณจะมีเงินสักเท่าไหร่เชียว"

เส้าหยางหัวเราะ "ก็เยอะอยู่นะ"

"ค่าตัวจากงานก่อนหน้านี้ออกแล้วเหรอ"

เส้าหยางส่ายหน้า "ค่าตัวจากงานพวกนั้นไม่มีแล้ว เงินเก็บของผมตอนนี้มาจากค่าลิขสิทธิ์เพลงพวกนั้นล้วนๆ เลย"

"ไม่มีแล้วเหรอ" เซวียเจียเจียถามด้วยความร้อนใจ "จะไม่มีได้ยังไง ทีมงานรายการไม่จ่าย หรือบริษัทไม่ได้แบ่งให้"

เส้าหยางอธิบาย "ผมคุยกับพี่เหมยเรียบร้อยแล้ว ค่าตัวจากงานก่อนหน้านี้ผมจะไม่รับเลยสักแดงเดียว แล้วสัญญาก็เปลี่ยนจากครึ่งปีเป็นห้าปี ตอนนี้ผมมีหุ้นในบริษัทอยู่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยนะ"

"หา"

"พ่อคุณก็น่าจะรู้เรื่องนี้แล้วเหมือนกัน ไม่งั้นเมื่อคืนคงไม่พูดกับคนอื่นแบบนั้นหรอก"

เซวียเจียเจียยังตั้งสติไม่ทัน เธอคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิกแขนเส้าหยางไปหนึ่งทีแล้วโวยวาย "ร้ายนักนะ เรื่องแบบนี้คุณกลับไม่ยอมบอกฉันเลย"

"ตอนนี้ผมก็บอกคุณอยู่นี่ไง"

เส้าหยางเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง ลูบแขนตัวเองพลางหัวเราะ "ที่ผมทำแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เพื่อคุณทั้งนั้นแหละ"

"เพื่อฉันเหรอ"

เส้าหยางยักไหล่ แกล้งทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจ "พ่อแม่คุณปากก็บอกว่าไม่สนใจเรื่องพวกนี้ แต่มีพ่อแม่คนไหนบนโลกบ้างล่ะที่ไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองแต่งงานกับผู้ชายที่มีฐานะดีๆ หน่อย ตอนนี้อย่างน้อยผมก็เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทแล้วนะ ถึงอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์จะเอาไปเทียบกับบริษัทของพ่อคุณไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็มีชื่อชั้นให้ภูมิใจได้บ้างแหละ"

เซวียเจียเจียฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

ไกลออกไป หลังจากทีมงานฉากเตรียมการเสร็จ เฝิงผิงก็ตะโกนขึ้น "เส้าหยาง เราลุยกันต่อได้แล้ว"

"มาแล้วครับ" เส้าหยางขานรับ เอื้อมมือไปลูบหัวเซวียเจียเจียแล้วพูดว่า "รีบไปซื้อเถอะ ถ่ายฉากนี้เสร็จก็เลิกกองแล้ว"

พูดจบ เส้าหยางก็วิ่งไปทางเฝิงผิง

เซวียเจียเจียขับรถไปร้านกาแฟใกล้ๆ อย่างเหม่อลอย ระหว่างรอพนักงานชงกาแฟ ในหัวเธอก็เอาแต่นึกถึงประโยคเมื่อกี้ของเส้าหยาง

ที่ผมทำแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เพื่อคุณทั้งนั้นแหละ

เซวียเจียเจียคิดไปคิดมา

จู่ๆ ก็ยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ

หมอนี่ ปากก็บอกว่าเอาใจผู้หญิงไม่เป็น ในโลกนี้คงไม่มีใครพูดคำหวานหูเก่งไปกว่านายอีกแล้วล่ะ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซวียเจียเจียก็ขับรถกลับมา

ทางฝั่งนี้ก็กำลังถ่ายช็อตสุดท้ายพอดี ช็อตนี้จะต้องเอาไปใช้ในเอ็มวีเพลงสิบปี

เนื้อเรื่องคร่าวๆ ก็คือ เส้าหยางกับโจวอิ่งยืนประจันหน้ากันริมแม่น้ำ เส้าหยางต้องใช้สองมือประคองแก้มของโจวอิ่ง จากนั้นโจวอิ่งก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตา สุดท้ายทั้งสองคนก็หันหลังเดินสวนทางกันไปคนละทิศ หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว โจวอิ่งก็หันกลับมามองเส้าหยางหนึ่งครั้ง แล้วเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว เส้าหยางก็หันกลับมามองโจวอิ่งเช่นกัน

ภาพรวมต้องการจะสื่อถึงความรู้สึกที่ต้องเดินสวนทางและคลาดแคล้วกันไป

เส้าหยางกับโจวอิ่งถ่ายเอ็มวีด้วยกันมาสองสามวัน เริ่มเข้าขากันได้ดีแล้ว พอฟังผู้กำกับบรีฟคร่าวๆ รอบหนึ่ง ทั้งสองคนก็เริ่มสวมบทบาทอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นฉากที่เส้าหยางกับโจวอิ่งยืนแนบชิดกันอยู่ริมแม่น้ำ เซวียเจียเจียที่อยู่บนรถก็ทำเสียงฮึดฮัด แม้ในใจจะรู้ดีว่านี่คือการแสดง แต่ก็ยังอดรู้สึกไม่สบอารมณ์นิดๆ ไม่ได้...

เซวียเจียเจีย เขากำลังถ่ายเอ็มวีอยู่นะ เธอจะไปหึงทำไมเนี่ย วันหลังถ้าเขาไปถ่ายฉากจูบ เธอไม่ต้องคลั่งตายเลยหรือไง

ตัด ตัด ตัดทิ้งให้หมด ถ้าเขากล้าถ่ายฉากจูบ ฉันจะทำให้เขากลายเป็นขันทีเลยคอยดู

เซวียเจียเจีย เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ สถานะแฟนระหว่างเธอกับเส้าหยางก็แค่แสดงให้พ่อแม่ดูเท่านั้นแหละ ตอนนี้เธอเป็นแค่ผู้ช่วยเขานะ

เป็นผู้ช่วยแล้วไง ฉันเป็นถึงผู้ถือหุ้นบริษัทเลยนะ

ตอนนี้เขาก็เป็นเหมือนกันแหละ

อ๊ากกกก จะบ้าตายอยู่แล้ว เส้าหยางไอ้ทึ่มเอ๊ย ทำเอาฉันประสาทแดกไปหมดแล้วเนี่ย

โชคดีที่เส้าหยางกับโจวอิ่งแสดงแค่เทกเดียวก็ผ่าน เฝิงผิงผู้กำกับตะโกนสั่งคัต แล้วหันไปตะโกนบอกทุกคนรอบๆ "เอาล่ะ การถ่ายทำของเราจบลงเพียงเท่านี้นะครับ ขอบคุณทุกคนที่ให้ความร่วมมือ"

แปะ แปะ แปะ... กลุ่มคนพากันปรบมือเกรียวกราว

เส้าหยางก็ถือโอกาสนี้โบกมือให้เซวียเจียเจียที่อยู่บนรถ เซวียเจียเจียได้สติ รีบหิ้วถุงกาแฟที่ซื้อมาเดินเข้าไปหา

เส้าหยางรับกาแฟมาทีละแก้ว ส่งต่อให้ทีมงานข้างๆ พลางพูดไม่หยุด "เหนื่อยหน่อยนะครับ เหนื่อยหน่อยนะ..."

การถ่ายทำที่กินระยะเวลาห้าวันจบลงในที่สุด

รายการวาไรตี้ที่ไปอัดไว้เมื่อหนึ่งถึงสองเดือนก่อนก็เริ่มทยอยออกอากาศในช่วงนี้พอดี กระแสตอบรับดีเยี่ยม ส่งผลให้ยอดผู้ติดตามบนเวยป๋อของเส้าหยางพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ระหว่างทางกลับ

เส้าหยางที่ตอนนี้โล่งอกหมดภาระเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม "มื้อเย็นจะกินอะไรดี"

เซวียเจียเจียกำลังไถดูหน้าฟีดโซเชียล ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ "อะไรก็ได้"

"กินข้างนอกไหม"

"ไม่เอา เบื่อแล้ว"

"บะหมี่ล่ะ"

"อ้วนง่ายจะตาย"

"งั้นกินข้าว"

"ไม่อยากกิน"

"แล้วคุณอยากกินอะไรล่ะ"

"อะไรก็ได้"

เส้าหยางถึงกับพูดไม่ออก

ตอนที่ติดไฟแดง จู่ๆ ในหัวเขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา "จริงสิ เมื่อหลายวันก่อนตอนที่ผมเข้าไปทำความสะอาดห้องเก็บของชั้นใต้ดิน ผมเจอเตาปิ้งย่างอันใหม่เอี่ยมอยู่ในนั้น ข้างๆ มีถ่านไร้ควันด้วย เอาเป็นว่า... คืนนี้เรามาทำบาร์บีคิวกินกันเองดีไหม"

"ดีเลย ฉันไม่ได้กินบาร์บีคิวมาตั้งนานแล้ว" คราวนี้ เซวียเจียเจียก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที

ในขณะเดียวกันที่กลุ่มแชทแฟนคลับตัวน้อยของซุปตาร์

ฉินอวี่หาน "สาวๆ ทำอะไรกันอยู่เอ่ย"

เฉิงถิงถิง "คิดถึงผู้ชาย"

เสิ่นซูหัว "คิดถึงผู้ชายบวกหนึ่ง"

ฉินอวี่หาน "ไม่ได้นัดกันตั้งนาน คืนนี้มารวมตัวกันหน่อยไหม"

เฉิงถิงถิง "ฉันยังไงก็ได้"

เสิ่นซูหัวแท็กหาเซวียเจียเจีย "ยัยป้าแก่ ออกมาคุยกันหน่อยสิ"

เซวียเจียเจียไม่ได้สนใจเลยสักนิดที่ถูกเสิ่นซูหัวเรียกว่าป้าแก่ นิ้วหัวแม่มือของเธอพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ฉันยุ่งอยู่ ไม่มีเวลามาสนใจพวกเธอหรอก"

ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ฉินอวี่หานที่นอนเปื่อยอยู่บนโซฟาพอเห็นเซวียเจียเจียตอบกลับ เธอก็ลุกพรวดขึ้นมาส่งข้อความเสียงทันที "เธอยุ่งอะไรฮะ นี่เธออยู่กับเส้าหยางใช่ไหม"

"ใช่แล้ว" เซวียเจียเจียส่งข้อความเสียงตอบกลับไปเช่นกัน "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าจ๊ะ"

ส่งอีโมติคอนเบะปากมองบน

ส่งอีโมติคอนเบะปากมองบนบวกหนึ่ง

ส่งอีโมติคอนเบะปากมองบนบวกสอง

"ตอนนี้พวกเรากำลังจะไปซูเปอร์มาร์เก็ต เส้าหยางบอกว่าคืนนี้เราจะทำบาร์บีคิวกินกันเองที่บ้าน อากาศแบบนี้นะ ตอนกลางคืนได้กินบาร์บีคิวจิบเบียร์เย็นๆ มันโคตรจะฟินเลยล่ะ"

เซวียเจียเจียอดไม่ได้ที่จะอวดในกลุ่มแชท

ฉินอวี่หานฟังข้อความเสียงนี้จบ ก็ตบต้นขาเรียวยาวของตัวเองฉาดใหญ่ แล้วส่งข้อความเสียงลงในกลุ่ม "ซูหัว ถิงถิง ฉันจะมุ่งหน้าไปบ้านเส้าหยางเดี๋ยวนี้เลย จะปล่อยให้เซวียเจียเจียฮุบของอร่อยไว้กินคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด ใครจะไปก็ส่งเสียงมาเลยนะ เดี๋ยวฉันขับรถไปรับ"

เสิ่นซูหัวรีบตอบทันที "ฉันไป รีบมารับฉันเลยนะ"

เฉิงถิงถิง "เร็วๆๆ คุณหนูอย่างฉันรอไม่ไหวแล้วเนี่ย"

เซวียเจียเจียรีบส่งเสียงท้วง "นี่ๆๆ พวกเธอจะทำอะไรกัน ฉันยังไม่ได้ชวนพวกเธอเลยนะ"

ไม่มีใครในกลุ่มตอบกลับเลย

เซวียเจียเจียแค่นเสียงฮึดฮัด กระทืบเท้าเร่าๆ "น่าหงุดหงิดชะมัดเลย"

เส้าหยางหัวเราะ "พวกเธออยากมาก็ให้มาเถอะ เดี๋ยวไปซูเปอร์มาร์เก็ตก็แค่ซื้อของเพิ่มอีกหน่อยก็สิ้นเรื่อง"

"จ้า พ่อคนดี พ่อบุญทุ่ม"