บทที่ 78 คุณอาคะ คุณอาเก่งจังเลย

พระอาทิตย์ตกดิน

แสงทินกรยามเย็นอาบย้อมขอบฟ้าเป็นสีแดงฉาน

ประตูรั้วเปิดทิ้งไว้ ลมพัดโชยมาเป็นระลอก ทำให้ไม่รู้สึกร้อนเท่าไหร่นัก

หลังจากซื้อวัตถุดิบสำหรับทำบาร์บีคิวกองโตกลับมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต เส้าหยางก็เริ่มลงมือทันที เขาหั่นเนื้อเป็นชิ้นๆ แล้วเสียบด้วยไม้ไผ่

กุยช่าย เห็ดเข็มทอง และมะเขือยาว เป็นผักสามอย่างที่เส้าหยางมักจะสั่งทุกครั้งที่กินบาร์บีคิว เขาถึงขั้นรู้สึกว่ามันอร่อยกว่าเนื้อเสียบไม้ซะอีก แต่ในเมื่อเขามีงานล้นมือ ภาระหน้าที่ในการล้างผักจึงตกเป็นของเซวียเจียเจีย

ภายในห้องครัว คนหนึ่งล้าง คนหนึ่งหั่น รอจนกระทั่งคุณหนูทั้งสาม ฉินอวี่หาน เสิ่นซูหัว และเฉิงถิงถิง เสด็จมาถึง ทั้งสองคนก็เตรียมของเสร็จไปเกือบหมดแล้ว

คุณหนูทั้งสามคนไม่ได้มามือเปล่า เสิ่นซูหัวกับเฉิงถิงถิงหอบเบียร์บัดไวเซอร์มาคนละแพ็ก ส่วนฉินอวี่หานถือขวดน้ำผลไม้คั้นสดที่ดูเหมือนจะทำเองมาด้วย

เมื่อเห็นเส้าหยางและเซวียเจียเจียช่วยกันทำงานในครัวอย่างเข้าขา ฉินอวี่หานก็เดินเข้าไปหาพลางเดาะลิ้นหัวเราะ "ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วล่ะว่า ชายหญิงช่วยกันทำงานมันไม่เหนื่อยเลยจริงๆ การที่ทำใหัคุณหนูเซวียของพวกเรายอมขลุกอยู่ในครัวได้ เส้าหยาง นายนี่แน่มากเลยนะ"

เซวียเจียเจียหันขวับกลับมา กลอกตาใส่ฉินอวี่หานไปหนึ่งที "หุบปากไปเลย แล้วมาช่วยกันเดี๋ยวนี้"

เส้าหยางล้างมือจนสะอาด เช็ดให้แห้งกับผ้ากันเปื้อน แล้วหัวเราะ "ผมจะเอาเตาปิ้งย่างออกไปไว้ที่ลานหน้าบ้านนะ ตรงนี้ยกให้พวกคุณจัดการต่อ ระวังอย่าให้ไม้เสียบลูกชิ้นตำมือเอาล่ะ"

"ไปเถอะๆ"

พอเส้าหยางเดินออกไป ฉินอวี่หานก็ก้าวเข้าไปตีก้นเซวียเจียเจียเบาๆ แล้วกระซิบถามกลั้วหัวเราะ "เซวียเจียเจีย สารภาพมาซะดีๆ เธอกับเส้าหยางพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว"

เซวียเจียเจียกำลังจะอ้าปากพูด

ฉินอวี่หานรีบดักคอ "อย่าบอกนะว่าเธอกับเส้าหยางยังเป็นแค่เพื่อนกันน่ะ พูดออกมาแบบนี้ ตัวเธอเองยังจะเชื่อลงเหรอ"

คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากถูกเซวียเจียเจียกลืนลงคอไป เธอจงใจเปลี่ยนเรื่อง "เธอจะอยากรู้อยากเห็นอะไรนักหนา มาขอกินบาร์บีคิวยังอุดปากเธอไม่ได้อีกเหรอ รีบมาช่วยกันเลย"

"ชิ เขินล่ะสิ"

ภายในห้องเก็บของใต้ดิน

เส้าหยางยกเตาปิ้งย่างที่ดูเหมือนจะยังไม่เคยผ่านการใช้งานออกมาไว้ที่ลานหน้าบ้าน เขาใช้แอลกอฮอล์ก้อนจุดไฟถ่านไร้ควันที่เรียงซ้อนกันอยู่ด้านใน

เส้าหยางกลับเข้าไปในครัวเพื่อหยิบจานใบใหญ่ เทน้ำจิ้มบาร์บีคิวใส่ลงไปแล้วถือออกมา

ลานหน้าบ้านมีชุดโต๊ะม้าหินอ่อนตั้งอยู่ก่อนแล้ว น่าจะเป็นของที่เจ้าของคนก่อนทิ้งไว้ เสิ่นซูหัวกับเฉิงถิงถิงมีไหวพริบดี จึงช่วยกันเช็ดทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง

ตอนที่ถ่านกำลังติดไฟ เซวียเจียเจียกับฉินอวี่หานก็ยกวัตถุดิบที่เสียบไม้เสร็จเรียบร้อยออกมาจากห้องครัว

"ดูท่าวันนี้จะได้กินของอร่อยจนพุงกางแน่ๆ"

"ฉันต้องถ่ายรูปไปอวดลงโซเชียลซะหน่อยแล้ว"

เซวียเจียเจียรีบเตือน "เธออย่าถ่ายติดเส้าหยางเข้าไปนะ เขาเป็นดารานะ"

"วางใจเถอะน่า"

เส้าหยางสวมบทบาทเป็นพ่อครัวบาร์บีคิว เริ่มลงมือปิ้งย่าง

ไม่รู้ตัวเลยว่า ท้องฟ้ามืดลงตั้งแต่เมื่อไหร่

สาวๆ ทั้งสี่คนนั่งคุยหัวเราะร่วนอยู่ที่โต๊ะข้างๆ เส้าหยางทาเนย พลิกกลับด้าน และทาซอสอย่างใจเย็น ไม่นานเขาก็ยกเนื้อย่างหอมกรุ่นจานหนึ่งมาวางบนโต๊ะ พลางยิ้ม "มา ลองชิมดูสิว่ารสชาติเป็นยังไง"

เฉิงถิงถิงกุมแก้มตัวเอง ส่งสายตาหวานเชื่อม "ซุปตาร์ลงมือปิ้งบาร์บีคิวให้กินด้วยตัวเองเลย นี่มันจะมีความสุขเกินไปแล้ว"

เซวียเจียเจียพูดอย่างไม่เกรงใจ "ฉันไม่ได้ชวนพวกเธอซะหน่อย พวกนางจิ้งจอกอย่างพวกเธออยากมากันเองต่างหาก"

ฉินอวี่หานยืดอกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง "เซวียเจียเจีย ทำไมเธอถึงขี้งกแบบนี้หัดรู้จักแบ่งปันซะบ้างสิ"

เซวียเจียเจียปรายตามองฉินอวี่หาน จ้องไปที่หน้าอกของเธอ แล้วพูดขึ้นว่า "วันนี้เธอยัดฟองน้ำมาใช่ไหม ปกติมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้นี่นา"

โดนเซวียเจียเจียแฉจุดอ่อน ฉินอวี่หานก็หน้าแดงระเรื่อ "ยุ่งน่า"

"เหอะ" เซวียเจียเจียหยิบเนื้อย่างขึ้นมาไม้หนึ่ง แค่นเสียงด่า "ยัยจอมมารยา"

"เอ่อ..." เส้าหยางเดินปลีกตัวออกมาอย่างกระอักกระอ่วน กลับไปทำหน้าที่พ่อครัวบาร์บีคิวต่อ

ฉินอวี่หานที่ไม่ยอมแพ้ก็เริ่มขุดเรื่องน่าอายของเซวียเจียเจียออกมาแฉบ้าง สาวๆ ทั้งสี่คนผลัดกันแฉไปมาจนความลับระหว่างเพื่อนซี้ถูกขุดคุ้ยออกมาจนหมดเปลือก

เมื่อได้ยินเรื่องส่วนตัวระหว่างผู้หญิงที่พวกเธอคุยกัน เส้าหยางก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

หัวข้อสนทนาพวกนี้เป็นสิ่งที่ผมสามารถฟังได้โดยไม่ต้องจ่ายเงินงั้นเหรอ

พวกคุณจะไม่เห็นผมเป็นคนนอกเกินไปหน่อยไหม

เส้าหยางหัวเราะอย่างอ่อนใจ

ที่แท้คุณหนูตระกูลผู้ดีพวกนี้ ลับหลังก็ไม่ได้ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไปเลย

เส้าหยางแกล้งหูหนวกตาบอด ตั้งหน้าตั้งตาปิ้งบาร์บีคิวต่อไป

ในตอนนั้นเอง

ด้านนอกลานหน้าบ้าน

ปรากฏร่างของเด็กหญิงตัวน้อยมัดผมแกละ เธออายุประมาณหกเจ็ดขวบ กำลังเบิกตากลมโตเป็นประกาย จ้องมองเนื้อย่างหอมฉุยในมือเส้าหยางตาไม่กะพริบ

เส้าหยางเงยหน้าขึ้นไปเห็นเข้าโดยบังเอิญ ก็ชะงักไปเล็กน้อย

แถวถนนเฟิงเยี่ยแห่งนี้ล้วนเป็นบ้านสไตล์ตะวันตกที่ปลูกติดกัน คนที่สามารถซื้อบ้านสไตล์ตะวันตกในทำเลนี้ได้ ฐานะทางบ้านย่อมไม่ธรรมดา ปกติแล้วถนนเส้นนี้จะมีคนเดินผ่านไปมาเฉพาะตอนเช้าเวลาไปทำงาน หรือตอนเย็นเวลาเลิกงานเท่านั้น เวลาอื่นแทบจะไม่เห็นใครเลย

เด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดกระโปรงหน้าตาประหลาด ถ้าเส้าหยางเดาไม่ผิด นี่น่าจะเป็นการแต่งคอสเพลย์เป็นตัวละครในอนิเมะหรือเกมสักเรื่อง ดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูทีเดียว

นี่ไม่น่าใช่เด็กหลงทาง แต่น่าจะเป็นเด็กบ้านไหนสักบ้านในละแวกนี้มากกว่า

เส้าหยางเห็นเธอยืนกลืนน้ำลายอยู่หน้าประตู จู่ๆ ก็นึกถึงตอนเด็กๆ เวลาที่ตัวเองทำกับข้าวอยู่ในครัว แล้วเส้าเยว่เอ๋อร์จะมายืนทำหน้าอยากกินอยู่ข้างๆ

เส้าหยางหยิบเนื้อสันในมาสองไม้ ทาน้ำจิ้มลงไปนิดหน่อย เดินไปที่ประตูแล้วย่อตัวลงถาม "หนูน้อย ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะจ๊ะ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหนแล้ว"

เด็กหญิงตัวน้อยชี้ไปที่บ้านข้างๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา "นั่นบ้านหนูค่ะ"

เส้าหยางมองตามทิศทางที่เธอชี้ ก็เข้าใจทันที ที่แท้ก็เพื่อนบ้านข้างๆ นี่เอง เมื่อเห็นว่าน้ำลายแทบจะไหลยืดออกจากมุมปากของเด็กน้อย เขาจึงยื่นเนื้อย่างในมือให้ "อ่ะ นี่จ้ะ ดึกแล้ว รีบกลับบ้านได้แล้วนะ"

"ขอบคุณค่ะคุณอา" เด็กหญิงตัวน้อยโค้งคำนับเก้าสิบองศาอย่างเป็นทางการเพื่อแสดงความขอบคุณเส้าหยาง จากนั้นก็ใช้สองมือเล็กๆ รับเนื้อย่างทั้งสองไม้จากมือเขาไป แล้วก้าวเตาะแตะเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้มีดวงตากลมโตที่ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ หน้าตาก็น่ารักสุดๆ เป็นความน่ารักประเภทที่เห็นแล้วอยากจะหอมแก้มยุ้ยๆ สีชมพูนั้นสักฟอด เสียงพูดก็เจื้อยแจ้วไร้เดียงสา แถมยังมีมารยาทอีกต่างหาก น่าเอ็นดูจริงๆ

เส้าหยางยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับเข้ามาในลานบ้าน

"นายกำลังคุยกับใครอยู่น่ะ"

"เด็กบ้านข้างๆ น่ะ คงจะได้กลิ่นหอมแล้วตามมาล่ะมั้ง เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเชียว"

เสิ่นซูหัวถามขึ้น "หรือว่าเจียเจียของพวกเราไม่น่ารักงั้นเหรอ"

เซวียเจียเจียรู้สึกชาชินไปแล้ว เธอเคี้ยวตุ้ยๆ พลางตอบ "คุณหนูอย่างฉันอายุยี่สิบสี่แล้วนะ เธอคิดว่าฉันยังจะเกี่ยวอะไรกับคำว่าน่ารักอีกงั้นเหรอ"

"ฮ่าๆๆๆ..." ในลานบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง

ผ่านไปครู่เดียว เส้าหยางก็ปิ้งบาร์บีคิวเสร็จอีกสองจาน ขณะที่กำลังจะนั่งพักสักหน่อย เด็กหญิงตัวน้อยคนเมื่อกี้ก็เดินกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้พอเส้าหยางเห็น เธอถึงขั้นเดินเข้ามาในลานบ้านเลย

เธอเหลือบมองเส้าหยางทีหนึ่ง แล้วหันไปมองเนื้อย่างในจานอีกที เดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าพึมพำ "คุณอาคะ หนูยังอยากกินอีกค่ะ"

พอพวกเซวียเจียเจียกับฉินอวี่หานเห็นเด็กหญิงสุดน่ารักที่หน้าประตู ก็รีบกวักมือเรียก "มา มานี่เร็ว พี่สาวมีให้กินนะ อยากกินเท่าไหร่ก็กินเลย"

เด็กหญิงตัวน้อยเดินเข้าไปหาจริงๆ

เส้าหยางก็ยกเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ

เด็กหญิงตัวน้อยกินไปได้สองคำ ปากมันแผล็บ พอเห็นพี่สาวหลายคนกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ ตอนนี้เธอถึงเพิ่งจะรู้สึกเขินขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้หน้าแดงแต่อย่างใด เธอเงยหน้าเล็กๆ ขึ้น ยื่นมือไปกระตุกแขนเส้าหยางเบาๆ แล้วพูดเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยว่า "คุณอาคะ คุณอาเก่งจังเลยนะคะ มีเมียตั้งหลายคนแน่ะ"

"หา"

"พรวด"

"ฮ่าๆๆๆ"

"ฮ่าๆๆ"

"ฮ่าๆๆ..."