บทที่ 79 เด็กน้อยน่ารักจัง เจียเจียพวกเธอต้องรีบแล้วนะ

เมื่อสี่สาวได้ยินคำพูดของเด็กน้อย พวกเธอก็หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

โดยเฉพาะเซวียเจียเจียกับฉินอวี่หานที่หัวเราะเกินเบอร์ไปมาก จนน้ำตาแทบจะเล็ด

เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองเส้าหยางด้วยท่าทางงงงวย ราวกับกำลังถามเส้าหยางว่า พวกภรรยาของคุณอาหัวเราะอะไรกันเหรอคะ

“เอ่อ…”

เส้าหยางดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบมันบนปากของเด็กน้อย พลางอธิบายว่า “พวกเธอเป็นเพื่อนของคุณอา ไม่ใช่ภรรยาหรอกนะ อีกอย่าง คนเรามีภรรยาได้แค่คนเดียวจ้ะ”

“อย่างนี้นี่เอง”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นพยายามทำความเข้าใจกับความรู้ใหม่ที่เพิ่งได้รับ ไม่นานก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ

แม้ท่านอนกินของเธอจะดูไม่ค่อยเรียบร้อย แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอดูน่ารักน่าเอ็นดูมากขึ้นไปอีก

เส้าหยางเปิดกระป๋องเบียร์และดื่มอย่างสบายใจ ส่วนเซวียเจียเจียและเพื่อนๆ ก็ยังคงหยอกล้อเด็กน้อยไร้เดียงสาคนนี้ต่อไป

ผ่านไปเจ็ดแปดนาที…

“เถาจื่อ เถาจื่อ~” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากข้างนอก

เส้าหยางเดาว่าผู้หญิงข้างนอกน่าจะกำลังตามหาเด็กน้อย เขาจึงรีบถาม “ข้างนอกนั่นคุณแม่หนูหรือเปล่า”

เด็กน้อยพยักหน้า

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แม้จะมีไฟถนนส่องสว่าง แต่บนถนนกลับไม่มีใครเลย

ผู้หญิงที่ดูอายุประมาณสามสิบปีชะโงกหน้ามองที่หน้าประตูบ้านตัวเอง เมื่อไม่เห็นลูกสาวก็รีบเดินมาทางบ้านข้างๆ ด้วยความร้อนใจ เพราะในเวลานี้มีเพียงบ้านของเส้าหยางเท่านั้นที่ยังเปิดประตูอยู่ แถมยังมีกลิ่นหอมโชยออกมาจากในสวนด้วย

ผู้หญิงคนนั้นสูงประมาณร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตร สวมชุดเดรสลายดอกไม้เล็กๆ ดูค่อนข้างอ่อนเยาว์ แต่ลูกสาวของเธออายุตั้งหกเจ็ดขวบแล้ว เธอจึงน่าจะอายุใกล้สามสิบปี

เมื่อเด็กน้อยเห็นแม่ตามมา ก็รีบซ่อนเนื้อย่างไว้ข้างหลัง แต่คราบมันบนปากก็ฟ้องทุกอย่าง ตอนกินเธอไม่รู้สึกเผ็ดเลย แต่ตอนนี้กลับเผ็ดจนต้องสูดปาก

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ” ทันทีที่เดินมาถึงประตูและเห็นลูกสาว ผู้หญิงคนนั้นก็โค้งคำนับให้เส้าหยางเก้าสิบองศา เหมือนกับที่เด็กน้อยทำเพื่อขอบคุณเขาก่อนหน้านี้เป๊ะ

“เอ่อ…”

เดี๋ยวนะ

แค่เพื่อนบ้านกัน

จำเป็นต้องทำความเคารพขนาดนี้เลยเหรอ?

เส้าหยางรู้สึกเกรงใจจนนั่งไม่ติด เขาลุกขึ้นยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่…ไม่เป็นไรครับ เด็กน้อยได้กลิ่นหอมก็เลยเดินมา เธอเล่าให้ฟังว่าบ้านอยู่ข้างๆ นี่เอง ผมก็เลย….”

“ขอบคุณค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นโค้งคำนับอีกครั้ง ทำเอาเส้าหยางถึงกับงง แต่เซวียเจียเจียเหมือนจะดูออก เธอถามขึ้นว่า “คุณไม่ใช่คนจีนใช่ไหมคะ”

ผู้หญิงคนนั้นรีบตอบ “ฉันเป็นคนญี่ปุ่นค่ะ ชื่อชิบะ เคอิโกะ อาศัยอยู่ในประเทศจีนมาเก้าปีแล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

พูดจบ ชิบะ เคอิโกะก็ชี้ไปที่เด็กน้อย “นี่ลูกสาวฉัน เถาเหม่ยชิงค่ะ ใกล้จะเจ็ดขวบแล้ว”

เส้าหยางเพิ่งจะเข้าใจ

ที่แท้ก็คนญี่ปุ่นนี่เอง

มิน่าล่ะถึงได้เกรงใจขนาดนี้…

เมื่อชิบะ เคอิโกะเห็นลูกสาวกินจนปากมันแผล็บ เธอก็รู้สึกอายเล็กน้อย

แม้เธอจะอาศัยอยู่ในประเทศจีนมาเก้าปีแล้ว แต่รสนิยมการกินของเธอกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เธอไม่เคยกินและทำบาร์บีคิวไม่เป็นด้วยซ้ำ เพราะในสายตาของเธอ อาหารประเภทนี้ดู ‘ป่าเถื่อน’

นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เถาจื่อตะกละขนาดนี้

“เถาจื่อ กลับบ้านกับแม่” ชิบะ เคอิโกะเดินเข้าไปจูงมือเถาจื่อเตรียมจะกลับ แต่ในมือของเถาจื่อยังกำเนื้อย่างที่ยังกินไม่หมดไว้แน่น เส้าหยางยิ้ม “ให้เธอเอากลับไปกินเถอะครับ พวกเราปิ้งเอง สะอาดแน่นอน”

“ขอบคุณค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ ที่มารบกวน”

“ไม่เป็นไรครับ” เส้าหยางลูบหัวเถาจื่อเบาๆ แล้วยิ้ม “พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ชิบะ เคอิโกะจูงมือเถาจื่อเดินจากไป

ก่อนออกจากประตู เถาจื่อหันกลับมามองเส้าหยางอีกครั้งด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ดวงตากลมโตเป็นประกาย หากใช้ภาษาบ้านเกิดของชิบะ เคอิโกะอธิบายก็คือ ‘คาวาอี้’ มากๆ

ฉินอวี่หานยิ้ม “เด็กน้อยน่ารักจัง เจียเจียพวกเธอต้องรีบแล้วนะ”

“รีบอะไร”

“รีบมีเบบี๋น่ารักๆ แบบนี้บ้างไง”

“ฉินอวี่หาน!” เซวียเจียเจียตบโต๊ะดังปัง ตอนแรกตั้งใจจะขู่ฉินอวี่หาน แต่เธอลืมไปว่าโต๊ะเป็นโต๊ะหินอ่อน ตบลงไปทีเดียวฝ่ามือก็แดงเถือกไปหมด

เส้าหยางไม่กล้าเข้าไปแทรกบทสนทนาของพวกเธอ จึงได้แต่นั่งจิบเบียร์เงียบๆ

ยิ่งดึก

ลมก็ยิ่งพัดแรงขึ้น

เส้าหยางรู้สึกว่านั่งกินดื่มแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันชักจะน่าเบื่อ เขาจึงลุกขึ้นไปหยิบกีตาร์ที่เซวียเจียเจียซื้อให้จากชั้นล่างมาที่สวน

เมื่อเสิ่นซูหัวเห็นกีตาร์ในมือเส้าหยาง เธอก็รีบวางกระป๋องเบียร์ลง แล้วถามด้วยความตื่นเต้น “ซุปตาร์ จะร้องเพลงให้พวกเราฟังแล้วเหรอคะ”

“ครับ”

เส้าหยางยิ้ม “ผมมีเพลงนึงที่เตรียมไว้เกือบเสร็จแล้ว วันนี้ก็เลยถือโอกาสร้องให้พวกคุณฟังหน่อย ลองฟังแล้วบอกหน่อยนะว่าเป็นยังไง”

“ว้าว วันนี้พวกเรามาคุ้มจริงๆ”

เส้าหยางนั่งลงบนเก้าอี้ ทบทวนเนื้อเพลงในหัวคร่าวๆ แล้วเริ่มดีดกีตาร์ร้องเพลง…

“การเดินทางครั้งนี้ แวะพักบ้าง เดินต่อบ้าง ตามรอยการล่องลอยของเด็กหนุ่ม วินาทีก่อนก้าวออกจากสถานี กลับรู้สึกลังเลขึ้นมา…”

เพลง ‘ลมพัดมาแล้ว’ เดิมทีร้องโดยนักร้องอิสระนามแฝง ‘ซื้อพริกก็ใช้คูปอง’ ต่อมาเมื่ออู๋ชิงเฟิงนำมาร้องคัฟเวอร์ เพลงนี้ก็โด่งดังเป็นพลุแตก จนคว้ารางวัลเพลงฮิตแห่งปีบนชาร์ต Asian New Song Chart ไปครอง

ในช่วงไม่กี่ปีนั้น เพลงนี้กลายเป็นเพลงฮิตที่ร้องตามกันทั่วบ้านทั่วเมือง

สถานีวิทยุในมหาวิทยาลัยก็เปิดเพลงนี้บ่อยๆ หลายปีต่อมา เมื่อชาวเน็ตกลับมาฟังเพลงนี้อีกครั้ง ต่างก็ต้องถอนหายใจด้วยความรำลึกถึงอดีต

เพลงนี้เหมาะจะร้องในค่ำคืนที่เงียบสงบแบบนี้ที่สุด

สี่สาวถูกดึงดูดด้วยเสียงร้องของเส้าหยางอย่างรวดเร็ว ต่างพากันดื่มด่ำไปกับเสียงเพลง

ท่วงทำนองที่ไพเราะ

เสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ดึงดูดใจ ราวกับมีมนต์ขลังที่สะกดผู้ฟังไว้

“ฉันเคยไม่อาจถอนตัวจากโลกที่กว้างใหญ่ และจมปลักอยู่ในคำเพ้อเจ้อเหล่านั้น ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ไม่ดิ้นรน ไม่กลัวคำเยาะเย้ย ฉันเคยเปลี่ยนความเยาว์วัยให้เป็นเธอ และเคยใช้นิ้วบรรเลงเพลงฤดูร้อนอันอบอ้าว เมื่อใจสั่นไหว ก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา…”

ที่บ้านข้างๆ หลังจากกินเนื้อย่างเสร็จ เถาจื่อกำลังล้างมืออยู่ในสวนกับชิบะ เคอิโกะ พอได้ยินเสียงแว่วมาจากอีกฝั่งของกำแพง สองแม่ลูกก็ชะงักไป

เถาจื่อถูสบู่บนมือจนเป็นฟอง ชี้ไปที่กำแพงแล้วพูดว่า “เสียงคุณอาค่ะ”

ชิบะ เคอิโกะยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เถาจื่อเงียบ เถาจื่อพยักหน้าและเงียบลงจริงๆ

จนกระทั่งเส้าหยางร้องเพลงประโยคสุดท้ายจบ และเสียงกีตาร์เงียบลง ชิบะ เคอิโกะถึงกะพริบตาแล้วเอ่ยขึ้น “หรือว่าคุณอาข้างบ้านจะเป็นนักร้อง เสียงเพราะมากเลย”

“แม่คะ ให้เถาจื่อไปถามคุณอาดีไหมคะ”

“ไม่ได้จ้ะ” ชิบะ เคอิโกะรีบห้าม “ดึกมากแล้ว ไปกวนคนอื่นไม่ได้นะ”

“โอเคค่ะ” เถาจื่อเปิดก๊อกน้ำ ล้างมือจนสะอาด แล้วกระโดดโลดเต้นกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น

บนโซฟา ชายสวมแว่นกำลังวาดรูปบนไอแพดด้วย Apple Pencil อย่างขะมักเขม้น บนผนังรอบๆ ห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยโปสเตอร์ตัวละครอนิเมะหลากหลายแบบ ดูเป็นการตกแต่งสไตล์โอตาคุอย่างแท้จริง

…

“แปะ แปะ แปะ~”

หลังจากเส้าหยางร้องเพลงจบ สี่สาวก็รีบปรบมือให้ แต่ละคนทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

“เพราะมากเลย”

“เส้าหยาง นายนี่มันสุดยอดจริงๆ”

“เพลงนี้ชื่อเพลงอะไรเหรอคะ”

เส้าหยางวางกีตาร์ลงแล้วยิ้ม “ชื่อเพลง ‘ลมพัดมาแล้ว’ ครับ”

“ฟังดูเหมือนมีเรื่องราวเบื้องหลังเลยนะ”

เซวียเจียเจียถาม “ตั้งใจจะเอาไปใส่ในอัลบั้มใหม่เหรอ”

“ใช่”

เส้าหยางพยักหน้า “น่าจะเป็นหนึ่งในเพลงโปรโมตแหละ พวกคุณคิดว่ายังไง”

“โคตรเพราะเลย”

“เสียดายเมื่อกี้ไม่ได้อัดไว้ ไม่งั้นกลับไปฉันต้องเปิดฟังอีกแน่ๆ”

“อิจฉาเจียเจียจังเลย”

“บวกหนึ่ง”

“บวกหนึ่ง”

สาวๆ พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เผลอแป๊บเดียวก็ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว

เสิ่นซูหัวและเฉิงถิงถิงดื่มเบียร์เข้าไป ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเริ่มมีอาการมึนเมาแล้ว ส่วนฉินอวี่หานที่ต้องขับรถจึงดื่มแต่น้ำผลไม้ที่ตัวเองเตรียมมาตลอด

ดังนั้นตอนกลับ ฉินอวี่หานจึงรับหน้าที่เป็นคนขับรถ

“ขับรถดีๆ นะ” เส้าหยางยืนอยู่ที่ประตูบ้าน โบกมือลาสามสาวบนรถ

“ซุปตาร์ ขอบใจมากนะที่เลี้ยงคืนนี้”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

“พวกเราไปล่ะ ไว้เจอกันใหม่นะ”

“บาย~”

เมื่อรถแล่นลับสายตา เส้าหยางก็ปิดประตูรั้ว ยกเตาปิ้งย่างไปเก็บไว้มุมหนึ่ง เมื่อเห็นเซวียเจียเจียนั่งเหม่อลอยอยู่ เขาก็บอกให้เธอเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่น ส่วนตัวเองก็จัดการเก็บกวาดซากปรักหักพัง

เมื่อเส้าหยางล้างจานเสร็จและชงชาเข้มๆ เตรียมไว้ให้เซวียเจียเจียดื่มแก้แฮงก์ เธอก็หลับไปบนโซฟาเสียแล้ว

เอาไงดีล่ะเนี่ย?

เส้าหยางถือถ้วยชาด้วยความลำบากใจ

เขาเองก็ดื่มเบียร์ไป ขับรถไม่ได้ เซวียเจียเจียก็ยิ่งขับไม่ได้ใหญ่ จะโทรหาแม่ของเซวียเจียเจียดีไหม

ไม่ๆๆ

บอกแม่เธอไม่ได้ ขืนแม่เธอรู้ก็คงไม่มารับเธอหรอก แม่เธออยากอุ้มหลานจะตายไป

เฮ้อ รู้อย่างนี้น่าจะให้ฉินอวี่หานไปส่งเซวียเจียเจียด้วยซะก็สิ้นเรื่อง

เส้าหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจพึมพำกับตัวเอง “ช่างเถอะ คืนนี้นอนโซฟาสักคืนแล้วกัน”

เส้าหยางวางถ้วยชาลง เดินเข้าไปอุ้มเซวียเจียเจียขึ้นมา โชคดีที่เธอตัวไม่หนัก เส้าหยางจึงอุ้มเธอไปที่ห้องนอนของตัวเองได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

เขาถอดรองเท้าให้เธอ ห่มผ้าห่มให้ ปรับแอร์เป็นยี่สิบเจ็ดองศา แล้วจึงปิดไฟเดินออกจากห้องไป

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างสงบสุข

…