บทที่ 80 ฉันมีตัวเลือกคนใหม่แล้ว

แสงแดดสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านลงมาบนเตียง

เซวียเจียเจียนอนตะแคงอยู่กลางเตียง ศีรษะหนุนหมอนใบหนึ่ง ส่วนหมอนอีกใบถูกเธอตระกองกอดไว้ในอ้อมอก

ส่วนผ้าห่มที่เคยคลุมกายนั้น ถูกเธอเตะร่วงลงไปกองกับพื้นตั้งแต่กลางดึกแล้ว

เมาค้างมาทั้งคืน

กว่าจะงัวเงียตื่นขึ้นมาก็ปาเข้าไปเก้าโมงกว่า

ศีรษะยังคงมึนงง รู้สึกหนักอึ้งและโคลงเคลงไปหมด

ปลอกหมอนและผ้าปูที่นอนยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาซักผ้าหลงเหลืออยู่ เซวียเจียเจียเริ่มตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เตียงของตัวเอง

เธอเหม่อลอยไปหลายวินาที ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว

กวาดสายตามองไปรอบๆ

สภาพแวดล้อมดูคุ้นตา

นี่มัน... ห้องของเส้าหยางนี่นา!

เซวียเจียเจียสร่างเมาตาสว่างขึ้นมาทันที เธอก้มลงมองสำรวจตัวเอง...

เสื้อผ้ายังอยู่ครบ

ตามร่างกายก็ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดตรงไหน

ฟู่~

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะไม่ได้เกิดเรื่องน้ำเน่าแบบในละครซะแล้ว

เซวียเจียเจียลุกขึ้นสวมรองเท้า ค่อยๆ ผลักประตูออกไป พอเห็นว่าข้างนอกไม่มีคน ก็เดินลงไปชั้นล่าง

บนโต๊ะอาหารมีนมหนึ่งแก้ว ฮอตดอกหนึ่งชิ้น สเต็กชิ้นเล็ก และไข่ดาวหนึ่งฟองวางอยู่ ข้างๆ ยังมีกระดาษโน้ตแปะไว้ด้วย

บนกระดาษเขียนไว้ว่า ผมอัดเพลงอยู่ชั้นล่าง เอาเข้าไมโครเวฟอุ่นสักหน่อยก็กินได้เลยนะ

เซวียเจียเจียยิ้มหวาน นำจานอาหารเช้าเข้าไปอุ่นในไมโครเวฟ

เธอถือนมแก้วหนึ่งมานั่งลงบนโซฟา บนโซฟามีผ้าห่มที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบวางอยู่

ดูท่าเมื่อคืนเส้าหยางคงจะนอนบนโซฟานี้แน่ๆ

เซวียเจียเจียเบ้ปาก บ่นพึมพำเบาๆ "ตาบ้าเอ๊ย"

...

ชั้นใต้ดิน

ภายในห้องอัดเสียง

เส้าหยางใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็อัดเพลง 'ลมพัดมาแล้ว' เสร็จเรียบร้อย เขาไม่ได้อัปโหลดลงเว็บฝากไฟล์หรือคลาวด์ แต่เลือกก๊อปปี้ไฟล์ลงแฟลชไดรฟ์โดยตรง

เพราะยุคนี้ อินเทอร์เน็ตก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเสมอไป

เรื่องที่ข้อมูลคอมพิวเตอร์หลุดหรือโดนแฮกจนชื่อเสียงป่นปี้ ในโลกก่อนก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน พี่กวนซีก็เป็นหนึ่งในตัวอย่างนั้น

ถึงแม้ในคอมพิวเตอร์ของเส้าหยางจะไม่มีอะไรลับลมคมใน แต่ถ้าเพลงที่อัดเสร็จแล้วถูกปล่อยออกไปก่อนกำหนด ก็ถือเป็นความเสียหายอย่างหนึ่ง ระมัดระวังไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย

หลังจากอัดเพลง 'ลมพัดมาแล้ว' เสร็จ เส้าหยางดูเวลา เพิ่งจะสิบโมงสิบห้านาที เขาลังเลอยู่ว่าจะอัดเพลงต่อไปเลยดีไหม ในหัวก็พลันนึกถึงซ่างกวนอวี้ที่เจอกันในงานเลี้ยงนักธุรกิจเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าซ่างกวนอวี้ตั้งใจให้นามบัตรเขาไว้ เส้าหยางก็พับหน้าจอแล็ปท็อปลง แล้วไปนั่งลงหน้าเปียโน...

ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา เส้าหยางก็หานามบัตรใบนั้นเจอ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกตามเบอร์บนนามบัตร

...

โม๋ตู

ในห้องออกแบบของบริษัทอวิ๋นซ่าง

ซ่างกวนอวี้กำลังคัดเลือกเสื้อผ้าตัวอย่างสำหรับคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะออกใหม่

เลขายนหอบกองเสื้อผ้าตัวอย่าง ซ่างกวนอวี้รับเสื้อผ้าตัวอย่างที่โรงงานทำเสร็จแล้วมาจากมือเธอทีละชิ้นไม่หยุด

"กระดุมตรงแขนเสื้อ ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ใช้มุกเปลือกหอย ทำไมถึงไม่แก้มา"

"พวกเขาบอกว่าถ้าจะใช้เปลือกหอยทำเป็นแบบที่คุณออกแบบ อัตราของเสียจะเกินร้อยละห้าสิบค่ะ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ต้นทุนจะเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย"

"เรื่องนั้นฉันไม่สน ถ้าพวกเขาทำไม่ได้ ก็ไปหาโรงงานอื่นทำแทน"

"รับทราบค่ะ"

"ช่างเย็บผ้าในโรงงานของเราเพิ่งรับคนใหม่มาอีกแล้วใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ กำลังการผลิตไม่ทัน ผู้จัดการหลัวก็เลยรับคนงานใหม่มาลอตหนึ่ง ตอนนี้เริ่มทำงานกันหมดแล้วค่ะ"

ซ่างกวนอวี้ส่ายหน้า "แบบนี้ไม่ได้ ฝีเข็มหยาบเกินไป โรงงานจะรับพนักงานใหม่ฉันไม่ว่าหรอก แต่มาตรฐานแบบนี้ไม่ผ่านแน่ เธอตั้งดูสิ ด้ายตรงนี้ยังเก็บงานไม่เรียบร้อยเลย"

"เดี๋ยวฉันไปแจ้งผู้จัดการหลัวให้ค่ะ"

"อ้อ จริงสิ" ซ่างกวนอวี้คืนเสื้อในมือให้เลขา แล้วถามต่อ "เรื่องพรีเซนเตอร์ของแบรนด์เป็นยังไงบ้าง"

เลขาเตรียมตัวมาอย่างดี เธอตอบ "ตัวคุณเสิ่นรุ่ยเองค่อนข้างอยากร่วมงานกับเราค่ะ แต่บริษัทต้นสังกัดของเขาดูเหมือนจะไม่พอใจกับราคาที่เราเสนอไป ตอนนี้ผู้จัดการหลานกำลังเจรจาอยู่ค่ะ"

ซ่างกวนอวี้กำลังจะอ้าปากพูด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น

พอเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก ซ่างกวนอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กดรับสาย

"ใครคะ" ซ่างกวนอวี้ถามตรงประเด็นทันที

คนทั่วไปเวลารับสายเบอร์แปลก ประโยคแรกมักจะพูดว่า "สวัสดีครับ" หรือ "ฮัลโหล" พอได้ยินเสียงเย็นชาสองคำหลุดออกมาจากปลายสาย เส้าหยางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

เขาดึงสติกลับมา รีบตอบกลับไป "ผมเส้าหยางครับ ไม่ทราบว่าพี่ซ่างกวนยังจำผมได้ไหม"

"เส้าหยางเหรอ" ซ่างกวนอวี้ชะงักไปนิดหนึ่ง ไม่นานเธอก็นึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่คืนก่อนได้

"ฉันจำเธอได้ เพลงนั้นอัดเสร็จแล้วเหรอ"

เส้าหยางหัวเราะร่วน "อัดเสร็จแล้วครับ ฟังได้ในคิวคิวมิวสิกเลย พี่ค้นหาชื่อผมก็เจอแล้วครับ"

"ได้"

"งั้นผมไม่รบกวนพี่แล้วครับ สวัสดีครับ"

หลังจากวางสาย ซ่างกวนอวี้ยิ้มมุมปาก กำลังจะสานต่อหัวข้อพูดคุยเรื่องบริษัทเมื่อสักครู่ แต่เลขาสาวกลับเอ่ยถามขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "บอสอวี้คะ เมื่อกี้บอสคุยโทรศัพท์กับ... เส้าหยางเหรอคะ"

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของซ่างกวนอวี้ก็เปลี่ยนไปทันที

เธอเพิ่งรู้จักเส้าหยางในงานเลี้ยงธุรกิจครั้งที่แล้ว เลขาของเธอไปรู้จักเขาได้ยังไง

ซ่างกวนอวี้พยักหน้ารับ ถามกลับ "เธอรู้จักเหรอ"

เลขาสาวรีบตอบ "เส้าหยางเป็นเด็กใหม่ที่ฮอตที่สุดในช่วงสองเดือนนี้เลยนะคะ ใครที่ติดตามวงการบันเทิง มีใครบ้างล่ะที่ไม่รู้จักเขา"

"เขาเป็นดาราเหรอ"

"ใช่ค่ะ ช่วงนี้เขากำลังดังมากเลยนะคะ" เลขาสาวรู้สึกแปลกใจ บอสอวี้ก็รู้จักเขาไม่ใช่เหรอ เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่รู้ว่าเขาเป็นดารา

"งั้นเหรอ" ซ่างกวนอวี้พยักหน้า สั่งการต่อ "เธอไปจัดการเรื่องที่ฉันสั่งเมื่อกี้ก่อนนะ ใกล้จะถึงช่วงเปิดเทอมแล้ว คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงของอวิ๋นซ่างห้ามมีปัญหาเด็ดขาด"

"รับทราบค่ะ"

เลขาสาวหอบกองเสื้อผ้าตัวอย่างออกไป

ซ่างกวนอวี้กำโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์ชื่อเส้าหยางลงในช่องค้นหา แล้วกดตกลง

ชื่อ: เส้าหยาง

อาชีพ: นักร้อง, โปรดิวเซอร์เพลง

ประวัติย่อ: เส้าหยาง นักร้องเพลงป๊อปชายชาวจีนแผ่นดินใหญ่ โปรดิวเซอร์เพลงหน้าใหม่ แชมป์ระดับประเทศรายการประกายดาวเจิดจรัสซีซันแรก...

ผลงานโดดเด่น: คลายเศร้า, โอ้อวด, สิบปี, ชิงฮวาฉือ, กิเลน...

ซ่างกวนอวี้เลื่อนเมาส์อ่านข้อมูลบนหน้าเว็บ แววตาฉายแววประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

เธอเลื่อนดูจนถึงหน้าสุดท้าย แล้วก็รีบเปิดคิวคิวมิวสิก เข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของเส้าหยาง

ด้านล่างคือซิงเกิลทั้งหมดที่เส้าหยางปล่อยออกมาแล้วในปัจจุบัน

ส่วนเพลง 'แด่เซวียเจียเจีย' ที่เขาเล่นเปียโนเมื่อคืนก่อน ก็ถูกเขาเปลี่ยนชื่อเป็น 'สายลมปลายฤดูร้อน' แล้วอัปโหลดลงไปเช่นกัน

ซ่างกวนอวี้กดเข้าไปฟังเพลง 'คลายเศร้า' ซึ่งเป็นเพลงแรก

ตอนแรกเธอตั้งใจจะฟังไปทำงานออกแบบไป แต่พอฟังไปได้ไม่กี่ประโยค เธอกลับพบว่าสมาธิทั้งหมดถูกดึงดูดไปที่เสียงร้องของเส้าหยาง

เพลงที่หนึ่ง เพลงที่สอง เพลงที่สาม...

จนกระทั่งฟังถึงเพลงสุดท้าย

ซ่างกวนอวี้มองดูหน้าจอเครื่องเล่นเพลง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดโทรหาเส้าหยาง

"ฮัลโหล พี่ซ่างกวนครับ"

"เส้าหยาง พอมีเวลาคุยกันหน่อยไหม เรื่องงานน่ะ"

"ครับ"

ยังไม่ทันให้เส้าหยางได้ตอบ ซ่างกวนอวี้ก็พูดต่อ "บ่ายสามโมงวันนี้ ที่ร้านกาแฟหลานอั้น ถนนฉางเจียง ฉันจะรอนะ"

พูดจบ ซ่างกวนอวี้ก็วางสายไปเลย

เซวียเจียเจียเห็นเส้าหยางวางโทรศัพท์ ก็ถามด้วยความสงสัย "ใครเหรอ"

"ซ่างกวนอวี้"

"พี่ซ่างกวนเหรอ เธอมาหาคุณทำไม"

"ไม่รู้สิ เธอบอกว่าอยากคุยเรื่องงาน นัดให้ไปเจอที่ร้านกาแฟตอนบ่ายสามโมงน่ะ"

ภายในห้องออกแบบ

ซ่างกวนอวี้กดโทรหาเลขาสาวของตัวเอง

"เสี่ยวหลิง เธอไปบอกผู้จัดการหลานทีนะว่า เรื่องพรีเซนเตอร์ของแบรนด์ให้พักไว้ก่อน ทางฉันมีตัวเลือกคนใหม่แล้ว บ่ายนี้ฉันจะไปคุยกับเขาด้วยตัวเอง"

...