บทที่ 81 หุบปาก แล้วขับรถของนายไป

เวลาบ่ายสองโมงห้าสิบห้านาที

ณ ร้านกาแฟหลานอั้น

ซ่างกวนอวี้ในชุดกระโปรงยาวคลุมเข่าสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่ที่มุมร้าน ดื่มกาแฟอยู่เงียบๆ เพียงลำพัง

ในมือเธอถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนผ่านหน้าจอเบาๆ ภาพโปสเตอร์ของเส้าหยางถูกเปิดดูทีละรูป

ยิ่งซ่างกวนอวี้ดูก็ยิ่งรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับพวกดาราหนุ่มหน้าใสในวงการบันเทิง เส้าหยางเหมาะสมที่จะมาเป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์อวิ๋นซ่างมากกว่า

ด้วยเหตุผลสามประการ

ประการแรกคือ ตอนนี้ดาราหนุ่มหน้าใสในวงการส่วนใหญ่หน้าตาคล้ายกันไปหมด พูดอีกอย่างก็คือไม่มีจุดเด่นอะไรเลย

พวกดาราหน้าใสเหล่านี้อาจจะดูโดดเด่นมากเมื่ออยู่ท่ามกลางคนธรรมดา แต่สำหรับคนที่คุ้นเคยกับการเห็นคนหล่อมาเยอะ มันก็ดูจืดชืดไปเลย ยิ่งไปกว่านั้นหากให้มาเป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์อวิ๋นซ่าง การเลือกดาราวัยรุ่นหน้าใสทั่วไปมันก็จะดูธรรมดาและซ้ำซากจนเกินไป

ประการที่สองคือ ในฐานะเด็กใหม่ของวงการบันเทิง ตอนนี้เส้าหยางแทบจะไม่มีข่าวเสียๆ หายๆ เลย

การเป็นพรีเซนเตอร์ภาพลักษณ์ของแบรนด์ หากมองข้ามเรื่องรูปร่างหน้าตาแล้ว นิสัยใจคอก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากเช่นกัน เพราะสัญญาประเภทนี้เมื่อเซ็นกันแล้วมักจะมีระยะเวลายาวนานหลายปี หากพรีเซนเตอร์ถูกแบนขึ้นมาวันไหน มันก็จะถือเป็นความเสียหายครั้งใหญ่สำหรับแบรนด์เช่นกัน

ประการที่สามเหตุผลง่ายกว่านั้นมาก นั่นก็คือในฐานะเด็กใหม่ ค่าตัวของเส้าหยางย่อมไม่แพงจนเกินไป อย่างน้อยก็คงไม่แพงไปกว่าเสิ่นรุ่ยแน่นอน

เส้าหยางและเซวียเจียเจียมาถึงร้านกาแฟตรงเวลาพอดี เวลานี้ในร้านคนไม่ค่อยเยอะนัก เส้าหยางมองเพียงแวบเดียวก็เห็นซ่างกวนอวี้ที่นั่งอยู่มุมร้าน

ทั้งสองคนก้าวเดินเข้าไปหา

"พี่ซ่างกวนครับ"

เมื่อซ่างกวนอวี้ได้ยินเสียงก็ปิดหน้าจอแท็บเล็ตลง เงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน เธอยิ้มบางๆ แล้วชี้ไปที่นั่งฝั่งตรงข้าม พลางพูดว่า "ฉันนึกว่ามาคนเดียว ก็เลยสั่งกาแฟมาแค่สองแก้ว เดี๋ยวฉันสั่งเพิ่มให้อีกแก้วนะคะ"

"ไม่ต้องครับ ผมไม่ค่อยชินกับการดื่มกาแฟเท่าไหร่"

เมื่อได้ยินคำตอบที่ตรงไปตรงมาของเส้าหยาง รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่างกวนอวี้ก็กว้างขึ้นกว่าเดิม เธอพูดว่า "เพลงของคุณเมื่อเช้าฉันลองฟังหมดแล้วนะ ร้องได้ดีมากเลยล่ะ"

"ขอบคุณครับ"

"ฉันเป็นคนไม่ชอบอ้อมค้อม เพราะงั้นฉันขอพูดตรงๆ เลยแล้วกัน ที่ฉันนัดคุณมา ความจริงแล้วฉันอยากให้คุณมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนด์บริษัทของฉันน่ะ"

เส้าหยางหันไปสบตาเซวียเจียเจีย ทั้งสองคนต่างก็มีแววตาประหลาดใจ

"พี่ซ่างกวนครับ ผม..."

"เรียกฉันว่าพี่อวี้เถอะ เรียกพี่ซ่างกวนแล้วมันฟังดูขัดๆ พิลึก"

เส้าหยางพยักหน้าตอบรับ "พี่อวี้ครับ ผมเพิ่งเดบิวต์มาได้ไม่นาน พี่แน่ใจเหรอครับว่าจะเซ็นสัญญากับผม"

"เรื่องของแบรนด์อวิ๋นซ่าง ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจคนเดียว ถ้าฉันยังไม่คิดให้ถี่ถ้วน ฉันคงไม่นัดคุณออกมาหรอก ฉันเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง"

"ถ้าพี่อวี้ตัดสินใจดีแล้ว ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ การได้เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนด์สัญชาติจีนอย่างอวิ๋นซ่าง ก็ถือเป็นเกียรติของผมเหมือนกันครับ"

ซ่างกวนอวี้จิบกาแฟ แล้วยิ้ม "คุณตอบตกลงคนเดียวมันไม่เป็นผลหรอกนะ หลังจากนี้ฉันยังต้องให้คนไปคุยกับบริษัทเอเจนซี่ของคุณด้วย"

เส้าหยางกำลังจะอ้าปากพูดตอบ

เซวียเจียเจียก็ชิงพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มก่อนว่า "พี่อวี้คะ บริษัทที่เส้าหยางเซ็นสัญญาด้วยคืออี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ค่ะ และเจ้านายของอี้หยางก็คือลวี่เหมย"

"ลวี่เหมยเหรอ"

ซ่างกวนอวี้วางแก้วกาแฟลง เลิกคิ้วขึ้น "ลวี่เหมย ลูกสาวของคุณอาลวี่น่ะเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

เมื่อได้ยินทั้งสองคนโต้ตอบกันไปมา

เส้าหยางถึงเพิ่งรู้ว่า พวกคุณหนูเหล่านี้ต่างก็รู้จักกันดีอยู่แล้ว

ก็ไม่แปลกหรอก เมืองโม๋ตูมองในแผนที่ก็ขนาดเท่าฝ่ามือ ยิ่งไปกว่านั้นแวดวงสังคมของพวกเขาก็แคบแค่นี้เอง จะไม่รู้จักกันก็คงเป็นเรื่องยาก

สำหรับแบรนด์อวิ๋นซ่างนั้น หลังจากกลับจากโรงแรมในวันนั้น เส้าหยางก็ค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตดูแล้ว

แม้ว่าจะเป็นแบรนด์สัญชาติจีนที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่กลับได้รับความนิยมในประเทศอย่างมาก

การที่ผู้หญิงวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งสามารถบริหารบริษัทแบบนี้ให้เติบโตได้ ภูมิหลังของเธอย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

เมื่อซ่างกวนอวี้ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที "ถ้างั้นก็ง่ายเลย อีกไม่กี่วันฉันนัดเธอออกมาคุยด้วยก็สิ้นเรื่อง แต่ว่าฉันมีเรื่องส่วนตัวอยากจะถามพวกเธอสักหน่อย... ในเมื่อเส้าหยางอยู่ในวงการบันเทิง เซวียเจียเจีย การที่เธอตามติดเขาแจแบบนี้ ไม่กลัวถูกพวกปาปารัสซีแอบถ่ายรูปไปบ้างเหรอ"

เซวียเจียเจียรีบอธิบาย "พี่อวี้คะ สถานะเบื้องหน้าของฉันคือผู้ช่วยของหมอนี่ค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง"

ซ่างกวนอวี้ยิ้มอย่างมีความหมายแฝง แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเธอต้องจับตาดูเขาให้ดีล่ะ ฉันไม่อยากเปลี่ยนตัวพรีเซนเตอร์ของอวิ๋นซ่างในเร็วๆ นี้นะ"

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงเก่งอย่างซ่างกวนอวี้ เซวียเจียเจียก็ไม่ได้วางมาดคุณหนูเลยสักนิด เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "วางใจได้เลยค่ะพี่อวี้ ฉันรับรองว่าจะจับตาดูเขาไม่ให้คลาดสายตาเลยล่ะ"

ท่าทางตอนที่เธอพูด ราวกับว่าสามารถควบคุมเส้าหยางไว้ในกำมือได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ทั้งสามคนนั่งคุยกันในร้านกาแฟอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ก็ตกลงเรื่องการเป็นพรีเซนเตอร์ได้จนเกือบจะเสร็จสมบูรณ์

ระหว่างทางกลับบริษัท

ซ่างกวนอวี้กดโทรศัพท์หาเลขาสาวอีกครั้ง

"ฮัลโหล เสี่ยวหลิง เธอไปบอกหลานผิงด้วยนะว่าเราจะไม่เซ็นสัญญากับเสิ่นรุ่ยแล้ว"

"บอสอวี้คะ แต่พวกเราเจรจากับตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ไปได้เจ็ดแปดส่วนแล้วนะคะ เหลือแค่เรื่องค่าตอบแทนในการเซ็นสัญญาขั้นตอนสุดท้ายแค่นั้นเอง"

"ทางฉันเจรจาเรียบร้อยแล้วล่ะ"

"หา"

เรื่องสำคัญขนาดนี้ เจ้านายออกไปไม่ถึงชั่วโมงก็ตกลงได้แล้วเหรอเนี่ย

เสี่ยวหลิงถามอย่างระมัดระวัง "บอสอวี้คะ แล้วเราจะเซ็นสัญญากับใครล่ะคะ"

"เส้าหยาง"

ซ่างกวนอวี้ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด "เธอไปบอกฝ่ายกฎหมายให้ร่างสัญญามาหนึ่งฉบับ ค่าตอบแทนก็เอาตามมาตรฐานเดิมของเรา เรื่องนี้น่าจะจัดการให้เสร็จได้ภายในสามวัน แล้วก็บอกฝ่ายสื่อสมัยใหม่ให้เตรียมการเรื่องที่เกี่ยวข้องต่อไปด้วย"

"ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

...

เรื่องค่าตอบแทนอะไรพวกนั้น เส้าหยางไม่ได้ถามเลยสักคำ ยังไงเสียเดี๋ยวลวี่เหมยก็จะเป็นคนไปคุยกับซ่างกวนอวี้เอง แต่เส้าหยางรู้สึกว่าราคาคงไม่สูงเท่าไหร่นัก

แต่สำหรับเขาในตอนนี้ การที่มีแบรนด์มาติดต่อให้เป็นพรีเซนเตอร์ก็ถือว่าดีมากแล้ว เพราะนอกจากจะถ่ายโฆษณาและภาพโปสเตอร์แล้ว หน้าที่ของพรีเซนเตอร์ก็แทบจะไม่มีอะไรที่ต้องทำเป็นพิเศษเลย

เซวียเจียเจียที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ พูดขึ้นด้วยความดีใจ "นึกไม่ถึงเลยว่าพี่อวี้จะถูกใจคุณ คุณนี่โชคดีจังเลยนะ"

"เกี่ยวอะไรกับโชคเล่า พี่อวี้มาหาผมให้ไปเป็นพรีเซนเตอร์ ก็เพราะผมหล่อ แล้วก็เข้ากับภาพลักษณ์แบรนด์ของพวกเขายังไงล่ะ"

"หลงตัวเองไปได้"

เซวียเจียเจียพูด "ภาพลักษณ์อะไรกัน ก่อนจะเดบิวต์ คุณก็เป็นแค่หนุ่มติดบ้านสายอาร์ตไม่ใช่หรือไง"

เส้าหยางโพล่งออกไป "แล้วคุณให้ผมแกล้งเล่นเป็นแฟนคุณทำไมล่ะ"

"ฉัน...ฉัน..."

คำพูดมาจ่ออยู่ที่ปากแล้ว แต่เซวียเจียเจียกลับพูดไม่ออก เธอเลยกอดอก ส่งเสียงฮึดฮัด "หุบปาก แล้วขับรถของนายไป"

...

ณ บ้านสไตล์ตะวันตก

ชิบะ เคอิโกะกำลังง่วนอยู่กับการทำซูชิโรลสาหร่ายเมนูถนัดอยู่ในครัว

เถาจื่อตัวน้อยนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้นในห้องนั่งเล่นได้สักพัก ดูเหมือนจะเริ่มรู้สึกเบื่อ จึงลุกขึ้นเดินไปหาพ่อของเธอ แล้วถามว่า "คุณพ่อ พาเถาจื่อออกไปเที่ยวหน่อยได้ไหมคะ"

เถาอี้หมิง ผู้มีอาชีพเป็นนักวาดการ์ตูน หยิกแก้มยุ้ยๆ สีชมพูของลูกสาวเบาๆ แล้วยิ้ม "เถาจื่อเด็กดี ตอนนี้พ่อกำลังเร่งปั่นต้นฉบับอยู่นะ หนูไปหาคุณแม่สิ ไปดูว่าแม่กำลังทำอะไรอยู่"

หลังจากถูกคุณพ่อปฏิเสธ เถาจื่อก็หน้ามุ่ยแสดงอาการไม่พอใจทันที เธอทำเสียงฮึดฮัดบ่นว่าคุณพ่อใจร้าย ก่อนจะขยับก้นน้อยๆ กระโดดลงจากโซฟา แล้วเดินตรงไปที่ห้องครัว

"คุณแม่กำลังทำอะไรอยู่คะ"

ชิบะ เคอิโกะใช้มีดหั่นซูชิโรลสาหร่ายที่ม้วนเสร็จแล้วเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็จัดเรียงใส่ในกล่องข้าวเบนโตะอย่างเป็นระเบียบ

"คุณแม่กำลังทำซูชิอยู่จ้ะ"

เถาจื่อตัวน้อยถอนหายใจออกมาอย่างกับคนแก่ แล้วส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง "ซูชิอีกแล้ว หนูไม่ชอบกินซูชิเลยสักนิด"

"ซูชิพวกนี้ เดี๋ยวหนูเอาไปให้คุณอาข้างบ้านดีไหม เมื่อวานหนูกินของของคุณอาเขาแล้ว วันนี้เราก็แบ่งซูชิให้พวกเขาบ้าง ที่ประเทศจีนเขาเรียกว่า 'การตอบแทนน้ำใจ' นะจ๊ะ"

"การตอบแทนน้ำใจ" แน่นอนว่าเถาจื่อตัวน้อยไม่เข้าใจความหมายของคำนี้ แต่พอเธอนึกถึงรสชาติของบาร์บีคิวเมื่อคืน ก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

เธอยื่นมือเล็กๆ ไปกระตุกกระโปรงของชิบะ เคอิโกะ แหงนหน้าเล็กๆ ขึ้นสูง แล้วเร่งเร้าว่า "คุณแม่ทำเสร็จหรือยังคะ หนูจะเอาไปให้คุณอาเดี๋ยวนี้เลย"

"ใกล้จะเสร็จแล้วจ้ะ"

ชิบะ เคอิโกะจัดซูชิใส่กล่องข้าวเบนโตะจนเต็ม แล้วค่อยๆ วางลงในถุงพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งอย่างระมัดระวัง เธอยื่นถุงให้เถาจื่อพลางกำชับว่า "อย่าลืมทักทายคุณอาเขานะจ๊ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

เถาจื่อตัวน้อยรับถุงพลาสติกมา แล้วก็ร้องฮุยเลฮุย วิ่งออกไป

...