บทที่ 82 คุณอาคะ หนูสนิทกับคุณอาที่สุดในโลกเลย

เอ๊ะ...     

คุณอาไม่อยู่บ้านเหรอคะ?

เถาจื่อตัวน้อยหิ้วกล่องข้าวเบนโตะพร้อมกับกดกริ่งที่กำแพงไปสองครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมาเปิดประตูให้ ก็ทำปากยื่นรออยู่หน้าประตูด้วยความหงอยเหงา

โชคดีที่รอไม่นาน

เส้าหยางก็ขับรถกลับมา พอเห็นเถาจื่อตัวน้อยยืนตาละห้อยมองรถอยู่ที่หน้าประตู เซวียเจียเจียก็ลดกระจกลงแล้วถามว่า "เถาจื่อ มาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ"

เถาจื่อตัวน้อยเห็นว่าคนที่อยู่บนรถคือหนึ่งในสี่พี่สาวเมื่อวานนี้ ก็ยิ้มโชว์เขี้ยวเล็กๆ สองซี่ "คุณแม่ทำซูชิมาให้หนูเอามาให้คุณอาทานค่ะ"

เส้าหยางส่งสายตาให้เซวียเจียเจีย เธอจึงลงจากรถไปจูงมือเด็กน้อยหลบไปด้านข้าง หลังจากไขกุญแจเปิดประตูแล้ว ก็พาเด็กน้อยเดินเข้าไปข้างใน

เส้าหยางจอดรถเสร็จเรียบร้อย พอเดินตามเข้าไป เซวียเจียเจียก็ยื่นกล่องข้าวเบนโตะมาตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า "อ่ะ แม่ของเถาจื่อทำมาให้คุณกินน่ะ"

ยังไม่ทันที่เส้าหยางจะตอบ เซวียเจียเจียก็ยัดกล่องเบนโตะใส่มือเขา จากนั้นก็เท้าเอวพูดอย่าง 'ไม่พอใจ' ว่า "เถาจื่อบอกว่า กล่องข้าวนี้แม่เธอทำมาให้คุณกิน คำแรกก็เลยต้องเป็นคุณที่ได้กินก่อน"

เส้าหยางทั้งขำทั้งฉิว เมื่อมองดูซูชิที่จัดเรียงมาอย่างสวยงามในกล่องเบนโตะ เขาก็ยังคงเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วใส่เข้าปาก

รสชาติไม่เลวเลย เดิมทีระหว่างทางกลับ เส้าหยางอุตส่าห์แวะซูเปอร์มาร์เก็ตกับเซวียเจียเจียเพื่อเตรียมของมาทำสปาเกตตีเป็นมื้อเย็น ตอนนี้มีซูชิกล่องนี้แล้วก็ช่วยประหยัดเวลาทำมื้อเย็นไปได้

"เถาจื่อ ขอบใจมากนะ"

เส้าหยางลูบหัวเล็กๆ ของเธอแล้วพูดว่า "เดี๋ยวกลับบ้านไป อย่าลืมขอบคุณคุณแม่แทนคุณอาด้วยนะ"

"ค่ะ"

เถาจื่อตัวน้อยพยักหน้าอย่างจริงจัง เธอชี้ไปที่ถุงช้อปปิ้งจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมือเส้าหยางแล้วถามว่า "คุณอาซื้ออะไรมาคะ"

เส้าหยางยื่นกล่องเบนโตะให้เซวียเจียเจีย เธอจึงย่อตัวลงแล้วถามเด็กน้อยว่า "ตอนนี้พี่กินได้หรือยังจ๊ะ"

"กินได้แล้วค่ะ"

"ชิ ยัยเด็กขี้งก" เซวียเจียเจียรับกล่องเบนโตะที่เส้าหยางส่งมาให้ ลองชิมไปหนึ่งชิ้น แล้วไปนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยบนโซฟา

เส้าหยางวางถุงช้อปปิ้งลงบนพื้น เปิดออกให้เถาจื่อตัวน้อยดู

ข้างในล้วนเป็นวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร

แต่ก็มีขนมขบเคี้ยวแก้หิวอยู่สองห่อ

เส้าหยางหยิบออกมาแล้วยื่นให้เถาจื่อตัวน้อย "อ่ะ หนูเอาไปกินสิ"

ใครจะไปคิดว่าเถาจื่อตัวน้อยจะไม่มีความสนใจขนมห่อพวกนี้เลยสักนิด เธอหันหน้าหนี พร้อมกับพูดด้วยความไร้เดียงสาและจริงจังว่า "คุณแม่บอกว่ากินขนมเยอะๆ ไม่ดีต่อสุขภาพ เถาจื่อก็เลยไม่ชอบกินขนมพวกนี้ค่ะ"

"หา"

เส้าหยางถูกพูดใส่จนอึ้งไปเลย

แปลกจริงๆ มีเด็กที่ไหนบ้างล่ะที่ไม่ชอบกินขนม พอเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของเถาจื่อตัวน้อย เซวียเจียเจียก็หลุดขำออกมา

"ถ้าอย่างนั้นบ้านคุณอาก็ไม่มีของกินอย่างอื่นแล้วล่ะ"

"อย่างนั้นเหรอคะ"

เถาจื่อตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ ถามอ้อมค้อมว่า "แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว คุณอาไม่ต้องทานมื้อเย็นเหรอคะ"

เส้าหยางชี้ไปที่กล่องเบนโตะในมือเซวียเจียเจียพลางหัวเราะ "ซูชิที่คุณแม่หนูให้เอามาส่งนี่แหละ คือมื้อเย็นของคุณอา"

"อ้าว..."

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เถาจื่อตัวน้อยก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที

เดิมทีเธอยังคิดว่าคืนนี้จะได้มากินข้าวฟรีที่นี่เหมือนเมื่อวานซะอีก เพราะซูชิอะไรพวกนั้นเธอเบื่อจะแย่อยู่แล้ว

ถึงชิบะ เคอิโกะจะใช้ชีวิตอยู่ในประเทศจีนมาหลายปี แต่ก็ทำอาหารจีนแสนอร่อยได้ไม่หลากหลายเหมือนเส้าหยางหรอก

เด็กก็คือเด็ก ดีใจหรือไม่ดีใจก็แสดงออกทางสีหน้าทั้งหมด

พอเห็นสีหน้าของเถาจื่อตัวน้อย ในที่สุดเส้าหยางก็เข้าใจ... ที่แท้แม่หนูน้อยคนนี้ก็ติดใจของอร่อยเมื่อวาน วันนี้ที่มาก็คงกะจะมากินข้าวด้วยแน่ๆ

"งั้นเดี๋ยวคุณอาทำสปาเกตตีให้กินเอาไหม"

"เอาค่ะ!"

เถาจื่อตัวน้อยดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

"รอแป๊บนะ" เส้าหยางบีบแก้มเถาจื่อตัวน้อย เอาวัตถุดิบอื่นๆ ไปแช่ตู้เย็น แล้วเดินเข้าครัวไปเริ่มทำสปาเกตตีให้แม่หนูน้อยกิน

วิธีทำสปาเกตตีค่อนข้างง่าย ด้วยความชำนาญของเส้าหยาง ใช้เวลาเพียงสิบห้านาที สปาเกตตีหอมฉุยหนึ่งชามก็เสร็จเรียบร้อย

เส้าหยางยกสปาเกตตีมาวางบนโต๊ะ เถาจื่อตัวน้อยเดินตามก้นเส้าหยางมาต้อยๆ มองตาละห้อย เธออยากจะขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ใจจะขาด แต่เก้าอี้ในบ้านล้วนเป็นเก้าอี้ทรงสูง เธอจึงขึ้นไปนั่งไม่ได้เลย

เส้าหยางสอดมือเข้าใต้รักแร้ของเธอแล้วอุ้มตัวเธอขึ้นไปวางบนเก้าอี้อย่างง่ายดาย

"หอมจังเลย คุณอาเก่งที่สุดเลยค่ะ"

เส้าหยางทั้งขำทั้งฉิว เขาหยิบส้อมมาส่งให้เถาจื่อตัวน้อย พลางกำชับว่า "ของหนูทั้งหมดเลย ค่อยๆ กินนะ ระวังร้อนด้วยล่ะ"

"ค่า"

เถาจื่อตัวน้อยใช้ส้อมม้วนเส้นขึ้นมาคำเล็กๆ ทำปากจู๋เป่าอยู่นาน สองนาน ก่อนจะค่อยๆ เอาเข้าปากอย่างระมัดระวัง

เคี้ยวไปได้สองสามคำ เส้นในปากยังไม่ทันกลืนลงคอ เธอก็รีบเอ่ยปากชมเปาะ "คุณอาคะ สปาเกตตีที่คุณอาทำอร่อยกว่าที่คุณแม่ทำร้อยเท่าเลยค่ะ"

เห็นได้ชัดว่าแม่หนูน้อยไม่มีความเข้าใจเรื่องตัวเลขร้อยเท่าสักเท่าไหร่ แต่พอได้ยินคำชมของเด็กน้อย เส้าหยางก็ยังรู้สึกดีใจอยู่ดี

ปล่อยให้แม่หนูน้อยกินสปาเกตตีอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียว ส่วนเส้าหยางกับเซวียเจียเจียก็นั่งแบ่งกันกินซูชิคนละคำสองคำอยู่ที่โซฟา

ระหว่างนั้น

ลวี่เหมยโทรศัพท์มาหาเพื่อคุยเรื่องของแบรนด์อวิ๋นซ่าง

เส้าหยางไม่คิดเลยว่าซ่างกวนอวี้จะจัดการเรื่องนี้ได้เร็วขนาดนี้ หลังจากคุยกันสั้นๆ สองสามประโยค เขาก็วางสายไป

แม่หนูน้อยกำลังกินอย่างตะกละตะกลามอยู่ที่โต๊ะอาหาร

ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที

"คุณอาคะ หนูอิ่มแล้วค่ะ"

เส้าหยางหันหน้าไปมอง

ให้ตายเถอะ เถาจื่อตัวน้อยกินจนหน้ามันแผล็บไปหมด ตอนนี้เธอกำลังกางแขนออก รอให้เส้าหยางอุ้มลงจากเก้าอี้

ตอนแรกเส้าหยางกะจะเช็ดหน้าให้เธอ แต่พอนึกถึงตอนที่เธอซ่อนเนื้อย่างไว้ข้างหลังเมื่อคืน เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป เผื่อว่าเถาจื่อตัวน้อยกลับไปโกหกว่าตัวเองยังไม่ได้กินอะไร แล้วคุณแม่ของเธอบังคับให้เธอกินอีก ไม่แน่ว่าเธออาจจะกินจนพุงแตกตายเอาได้

เส้าหยางอุ้มเธอลงมา นำกล่องเบนโตะไปล้างจนสะอาดแล้วส่งคืนให้เถาจื่อตัวน้อย พลางกำชับว่า "ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เถาจื่อกลับบ้านก่อนนะ เดี๋ยวคุณแม่จะเป็นห่วงเอา"

"ค่า"

เถาจื่อตัวน้อยหิ้วกล่องเบนโตะเดินไปได้สองก้าว จู่ๆ ก็หยุดเดินแล้วหันกลับมาถามว่า "คุณอาคะ วันหลังถ้าหนูมีเวลา หนูมาเล่นบ้านคุณอาได้ไหมคะ"

เถาจื่อตัวน้อยจ้องมองเส้าหยางด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย เส้าหยางจะใจร้ายปฏิเสธลงได้ยังไง เขาหัวเราะ "ได้สิครับ"

"คุณอาใจดีที่สุดเลยค่ะ"

เถาจื่อตัวน้อยพูดอย่างจริงจังว่า "ต่อไปหนูจะสนิทกับคุณอาที่สุดในโลกเลยค่ะ"

พูดจบ

เถาจื่อตัวน้อยก็วิ่งตุปัดตุเป๋ออกไป

เส้าหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "ยัยเด็กคนนี้น่าสนใจดีแฮะ"

"ชอบล่ะสิ ชอบก็มีลูกเองสักคนสิ"

เส้าหยางหัวเราะหึๆ ก่อนจะพูดพล่อยๆ ว่า "คุณจะคลอดให้ผมเหรอ"

เซวียเจียเจียเกือบจะสวนกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่คำพูดของเส้าหยางฟังดูทะแม่งๆ เธอจึงกลืนคำพูดนั้นลงคอไป แก้มของเธอค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

...

"คุณแม่คะ หนูทำลับมาแล้วค่ะ"

เมื่อชิบะ เคอิโกะได้ยินเสียงของเถาจื่อตัวน้อย เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ทำไมไปนานจังลูก"

"หนู... หนู..." เถาจื่อตัวน้อยพูดตะกุกตะกัก เพิ่งจะคิดหาข้ออ้าง ชิบะ เคอิโกะก็หันมาเห็นสภาพปากมันแผล็บของเธอ ก็รู้ได้ทันทีว่าลูกสาวแอบไปกินข้าวบ้านข้างๆ มาอีกแล้ว

ชิบะ เคอิโกะรู้สึกเหนื่อยใจ

ซูชิที่เอาไปให้วันนี้เดิมทีก็เพื่อตอบแทนน้ำใจเมื่อวาน

ซูชิก็ส่งไปแล้ว

แต่ลูกสาวตัวดีกลับไปกินข้าวบ้านเขาจนอิ่มแปล้มาอีก

ดูเหมือนว่าน้ำใจครั้งนี้คงจะตอบแทนไม่หมดซะแล้ว

ชิบะ เคอิโกะถอนหายใจ ดึงกระดาษทิชชูมาสองแผ่น เดินเข้าไปถามว่า "ลูกไปกินข้าวบ้านคุณอาข้างบ้านมาอีกแล้วใช่ไหม"

"หนูเปล่านะ" เถาจื่อตัวน้อยตอบเสียงดังฟังชัด

ชิบะ เคอิโกะถึงกับพูดไม่ออก เธอเช็ดคราบมันรอบปากเถาจื่อตัวน้อยจนสะอาด จากนั้นก็ยื่นกระดาษทิชชูที่มีกลิ่นสปาเกตตีติดอยู่ให้เถาจื่อตัวน้อยดู แล้วบอกว่า "ลูกลองดมดูสิว่านี่กลิ่นอะไร"

เมื่อถูกจับโกหกได้ เถาจื่อตัวน้อยก็ก้มหน้าลง พูดเสียงอ่อยราวกับยุงบินว่า "หนูก็ไม่ได้อยากกินหรอกค่ะ แต่สปาเกตตีที่คุณอาทำมันหอมมากจริงๆ..."

"แล้วลูกขอบคุณคุณอาเขาหรือยัง"

"หนู..." เถาจื่อตัวน้อยตอบ "พรุ่งนี้หนู!"

"นี่พรุ่งนี้ลูกยังจะไปอีกเหรอ"

"ใช่ค่ะ วันหลังหนูไปเล่นบ้านคุณอาได้บ่อยๆ เลยด้วย คุณอาอนุญาตแล้ว คุณอาใจดีกับเถาจื่อที่สุดเลย"

ชิบะ เคอิโกะหันไปพูดกับเถาอี้หมิงที่อยู่บนโซฟาว่า "ที่รัก คุณได้ยินไหม ลูกสาวคุณ 'เปลี่ยนใจไปรักคนอื่น' ซะแล้ว"

เถาอี้หมิงหัวเราะ "ให้เถาจื่อได้รู้จักคนเยอะๆ ก็ดีเหมือนกันนะ พวกเราก็ไม่มีเวลาเล่นกับลูกทั้งวันหรอก"

"คุณก็สปอยล์ลูกตลอดเลย"

...