บทที่ 83 ใครกันที่แย่งสัญญาของฉันไป?

เรื่องพรีเซนเตอร์ภาพลักษณ์ของแบรนด์อวิ๋นซ่างมีทางบริษัทคอยดำเนินการให้อยู่แล้ว หยางหลานจะคอยอัปเดตความคืบหน้าให้เส้าหยางฟังทุกวัน โดยที่เขาแทบไม่ต้องมานั่งปวดหัวใส่ใจอะไรเลย

ตลอดหลายวันหลังจากนั้น เส้าหยางขังตัวเองไว้ในห้องอัดเสียงเพื่อแต่งเพลงและบันทึกเสียงเพลง

อัลบั้มแรก เพลงที่จะถูกเลือกมาใส่ในอัลบั้มย่อมจะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด

เบื้องต้นเส้าหยางตั้งใจไว้ที่เก้าเพลง ซึ่งเก้าเพลงนี้จะต้องครอบคลุมดนตรีหลากหลายสไตล์ ต่อให้ไม่สามารถทำให้คนร้อยเปอร์เซ็นต์ชอบได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้คนมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ชื่นชอบให้ได้

ดังนั้นตอนที่เลือกเพลง เส้าหยางจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

ในระหว่างที่เส้าหยางกำลังง่วนอยู่กับการอัดเพลงนั้น ผ่านไปห้าวัน ทางอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์และแบรนด์อวิ๋นซ่างก็เซ็นสัญญาพรีเซนเตอร์เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ช่วงสายของวันที่เซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย หยางหลานขับรถมาที่บ้านสไตล์ตะวันตกเพื่อนำข่าวดีนี้มาบอกเส้าหยาง

ตามคำบอกเล่าของหยางหลาน ปัจจุบันค่าตัวพรีเซนเตอร์ของดาราระดับแนวหน้าในวงการโดยทั่วไปจะอยู่ระหว่างแปดล้านถึงสิบห้าล้านหยวน ระยะเวลาสัญญาคือสองปี แต่โดยปกติแล้ว ขอแค่ตัวดาราเองไม่มีปัญหาใหญ่อะไร หลังจากหมดสัญญาแล้วส่วนใหญ่ก็จะต่อสัญญาใหม่

เดิมทีเส้าหยางคิดว่าค่าเซ็นสัญญาครั้งนี้น่าจะเต็มที่แค่สองล้านหยวน นึกไม่ถึงเลยว่าค่าเซ็นสัญญาในท้ายที่สุดจะพุ่งสูงถึงห้าล้านหยวนเลยทีเดียว

พอได้ยินตัวเลขนี้ เส้าหยางถึงกับรู้สึกประหลาดใจจนทำตัวไม่ถูก

เขาผ่านโลกมาแล้ว

เขารู้ดีว่าราคาที่ซ่างกวนอวี้ให้มานั้นสูงเกินไปอย่างเห็นได้ชัด

"ราคานี้มันสูงไปหน่อยหรือเปล่าครับ"

หยางหลานพยักหน้ารับ "ก็สูงไปนิดจริงๆ นั่นแหละ แต่ในสัญญาพ่วงเงื่อนไขเสริมมาด้วย ในช่วงระยะเวลาสัญญา ไม่ว่าจะไปออกงานสาธารณะที่ไหน เธอก็ต้องสวมใส่เสื้อผ้าและเครื่องประดับของแบรนด์อวิ๋นซ่างเท่านั้น นอกจากนี้ เธอยังเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าจะจัดคอนเสิร์ตหลังจากอัลบั้มใหม่ออก ถึงตอนนั้นทางอวิ๋นซ่างก็จะเข้ามาเป็นผู้สนับสนุนด้วย"

"เรื่องนั้นยังไงก็ได้ครับ"

หยางหลานเอ่ยถามต่อด้วยเรื่องอื่น "แล้วอัลบั้มที่เธอแต่งไปถึงไหนแล้วล่ะ"

"เสร็จไปครึ่งทางแล้วครับ"

หยางหลานกล่าวต่อ "มะรืนนี้พวกเราต้องไปที่บริษัทอวิ๋นซ่างรอบหนึ่ง เพื่อถ่ายภาพโปสเตอร์ชุดหนึ่ง แล้วก็ต้องถ่ายโฆษณาอีกตัว น่าจะใช้เวลาจัดการเสร็จภายในวันเดียว เดี๋ยวถึงวันนั้นฉันมารับเธอนะ"

"ครับ"

หยางหลานลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มพูดว่า "ช่วงนี้มีงานติดต่อเข้ามาเยอะมากจริงๆ ส่วนเรื่องอัลบั้ม..."

เส้าหยางรู้ว่าหยางหลานกำลังจะพูดอะไร และรู้ว่าเธอก็เกรงใจไม่กล้าเร่งรัดเขา เขาจึงพูดตัดบทขึ้นก่อนว่า "ผมจะรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็วที่สุดครับ"

"อืม งั้นฉันกลับก่อนนะ มีอะไรโทรติดต่อมาแล้วกัน"

"ไว้เจอกันครับ"

...

ตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์

เสิ่นรุ่ยพาผู้จัดการเดินเร่งรีบมาถึงชั้นล่างของบริษัท พอลงจากรถเขาก็สาวเท้ายาวๆ เดินตรงเข้าไปข้างในบริษัททันที

เลขาของจ้าวจงเฉิง ประธานกรรมการบริษัทตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ เห็นเสิ่นรุ่ยเดินออกมาจากลิฟต์และทำท่าจะเดินตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของประธานบริษัท ก็รีบก้าวเข้าไปขวางไว้ทันที "เสิ่นรุ่ย คุณจะไปหาท่านประธานจ้าวเหรอคะ"

"ใช่" เลขารีบกล่าว "ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณนั่งรอสักครู่ทางนี้นะคะ เดี๋ยวฉันไปเรียนท่านประธานให้ค่ะ"

"ผมจะเข้าไปหาเขาเอง"

"เอ่อ..." เลขายังคงรั้งเสิ่นรุ่ยไว้ เธอพูดต่อ "ตอนนี้ท่านประธานอาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ดังนั้น..."

เสิ่นรุ่ยกำลังจะอ้าปากพูด ผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเข้ามาดึงตัวเขาไว้ เขาจึงยอมรามือ

เลขาสาวเดินไปที่หน้าประตูห้องทำงาน เคาะเบาๆ

"มีอะไร"

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังลอดออกมาจากในห้อง ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่

เลขารีบกล่าว "ท่านประธานจ้าวคะ เสิ่นรุ่ยมาแล้วค่ะ เขาต้องการพบท่านค่ะ"

"ให้เขารอไปก่อน"

"ค่ะ"

เมื่อเลขาสาวได้ยินเสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่ดังแว่วมาจากด้านใน สีหน้าของเธอก็ฉายแววรังเกียจขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอหมุนตัวเดินจากไป หลังจากเธอเดินไปได้ไม่นาน ผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรก็เดินออกมาจากห้องทำงาน

เสื้อเชิร์ตสีขาวถูกสอดชายไว้ในกระโปรงทรงสอบสีแดงรัดรูป บนเรียวขาสวยสวมถุงน่องตาข่ายแบบมีสายยึดถุงน่อง จับคู่กับรองเท้าส้นสูงสีดำ การแต่งกายชุดนี้ถ้าเดินอยู่บนถนนอัตราการเหลียวหลังมองตามต้องเต็มร้อยอย่างแน่นอน

เพียงแต่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูธรรมดาไปเสียหน่อย ต่อให้จะโบกเครื่องสำอางหนาเตอะแค่ไหน ก็ไม่อาจกลบใบหน้าที่ผ่านกาลเวลามาอย่างโชกโชนนั้นได้มิด

เธอกลืนน้ำลายใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปาก สวมแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมเหลื่อบมองเลขาสาวแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังอวดโฉมเหนือกว่า

สีหน้าของเลขาสาวดูไม่สู้ดีเอาเสียเลย

ผู้หญิงคนนี้คือผู้ช่วยส่วนตัวที่ประธานจ้าวเพิ่งรับเข้ามาทำงานเมื่อเดือนก่อน

ส่วนหน้าที่ของผู้ช่วยส่วนตัวนั้นทำอะไรบ้าง ก็คงต้องให้ทุกคนจินตนาการกันเอาเอง

เสิ่นรุ่ยและผู้จัดการเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน หลังจากเคาะประตูแล้วก็ผลักเข้าไปทันที

จ้าวจงเฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเรียบเฉยเอ่ยถามขึ้น "มีอะไร"

"ท่านประธานจ้าวครับ ทำไมสัญญาพรีเซนเตอร์ภาพลักษณ์ของแบรนด์อวิ๋นซ่างถึงยังไม่เซ็นเสียทีล่ะครับ เมื่อเช้าผมโทรศัพท์ไปหาคุณหลานผู้บริหารของอวิ๋นซ่าง ทำไมเธอถึงบอกว่ายกเลิกการร่วมมือไปแล้วล่ะครับ"

จ้าวจงเฉิงหันไปถามผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีไม่รีบบดร้อนว่า "เรื่องนี้ใครเป็นคนรับผิดชอบ"

"คุณโจว ผู้อำนวยการฝ่ายประสานงานโฆษณาของแผนกประชาสัมพันธ์ครับ"

จ้าวจงเฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาคนคนหนึ่ง ไม่ถึงห้านาที โจวเซิ่ง ผู้อำนวยการฝ่ายประสานงานโฆษณาก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาถึง

จ้าวจงเฉิงถามตรงประเด็น "ทางฝั่งอวิ๋นซ่างมันยังไงกันแน่"

โจวเซิ่งเหลือบมองเสิ่นรุ่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยความมีพิรุธเล็กน้อย "เดิมทีเจรจากันจนถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วครับ แต่จู่ๆ ทางอวิ๋นซ่างก็กลับคำพูด โดยอ้างว่าบริษัทเราเสนอราคาสูงเกินไป และพวกเขาได้ตัวเลือกอื่นแทนแล้วครับ"

"ตัวเลือกอื่นงั้นเหรอ?!"

เสิ่นรุ่ยอึ้งไปเลย

ดีลร่วมมือกับอวิ๋นซ่างนี้ เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจพยายามไขว่คว้ามันมานานมากแล้ว

ด้วยอัตราการเติบโตของแบรนด์อวิ๋นซ่าง อีกสองปีข้างหน้าจะต้องก้าวขึ้นมาเป็นเบอร์ต้นๆ ของแบรนด์สัญชาติจีนอย่างแน่นอน ถ้าหากเขาได้เป็นพรีเซนเตอร์ให้อวิ๋นซ่าง นอกจากจะได้เงินก้อนโตแล้ว ถ้าแบรนด์อวิ๋นซ่างเกิดดังเป็นพลุแตกขึ้นมา ตัวเขาเองก็อาจจะพลอยโด่งดังติดกระแสตามไปด้วยไม่มากก็น้อย

แม้ว่าเรื่องนี้ทางบริษัทจะเป็นคนส่งคนไปเจรจากับทางอวิ๋นซ่างมาโดยตลอด แต่เสิ่นรุ่ยก็คอยติดตามความคืบหน้ามาตลอดเช่นกัน

ดีลที่เฝ้ารอคอยมานานกลับมลายหายไปในพริบตา

ในเวลานี้ หัวใจของเสิ่นรุ่ยเย็นเฉียบลงไปครึ่งแถบแล้ว

จ้าวจงเฉิงเอ่ยถาม "ข้อเสนอราคาของเราอยู่ที่เท่าไหร่"

"แปดล้านหยวนครับ"

โจวเซิ่งพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า "ด้วยความนิยมของเสิ่นรุ่ยในตอนนี้ การเรียกเงินแปดล้านก็ไม่ได้ถือว่ามากเกินไปเลยนะครับ ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นรุ่ยกำลังจะจัดคอนเสิร์ตทัวร์ทั่วประเทศเร็วๆ นี้ ความนิยมของเขาอาจจะพุ่งทะยานขึ้นไปได้อีกขั้นด้วยซ้ำ"

"แล้วบริษัทเอเจนซี่ไหนที่ฉวยโอกาสปาดหน้าแย่งสัญญาของเราไป"

"อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ครับ"

จ้าวจงเฉิงเลิกคิ้วขึ้น "อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นบริษัทมาจากไหนกัน ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินชื่อเลยล่ะ"

"เป็นบริษัทเอเจนซี่ที่เพิ่งเปิดใหม่ในปีนี้ครับ เพิ่งจะเซ็นสัญญาศิลปินไปแค่คนเดียวเอง ท่านประธานจ้าวจะไม่รู้จักก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกครับ"

เสิ่นรุ่ยตะโกนถามเสียงดัง "ใครกัน? ใครเป็นคนแย่งสัญญาของฉันไป"

"เส้าหยาง"

จ้าวจงเฉิงพูดขึ้น "ฉันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนมาก่อน"

"ท่านประธานจ้าวครับ เขาคือแชมป์รายการประกายดาวเจิดจรัสไงครับ จางจื่อฮ่าวศิลปินในบริษัทเราก็เดบิวต์มาพร้อมกับเขานะครับ"

"นึกออกแล้ว ตอนนั้นฉันยังเคยส่งคนไปติดต่อทาบทามเขาเลยนี่นา"

หลังจากเสิ่นรุ่ยฟังจบ เขาก็สะบัดหน้าเดินฮึดฮัดออกจากห้องทำงานไปทันที ผู้จัดการเห็นดังนั้นจึงรีบสาวเท้าวิ่งตามออกไปติดๆ

"ท่านประธานจ้าวครับ อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นแค่บริษัทใหม่กระจอกๆ แต่กล้ามาแย่งสัญญาจากเราแบบนี้ เราควรจะสั่งสอนพวกมันให้รู้สำนึกสักหน่อยดีไหมครับ"

จ้าวจงเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเอ่ยสั่งการ "ให้หลัวเฉาแจ้งประกาศลงไป นับจากนี้ไป รายการไหนที่มีศิลปินในสังกัดอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ร่วมด้วย ศิลปินของตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ของเราห้ามรับเด็ดขาด"

"รับทราบครับ เดี๋ยวผมรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ"

...