บทที่ 84 อวิ๋นซ่าง

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

"เส้าหยางมันก็แค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์ มีสิทธิ์อะไรมาแย่งตำแหน่งพรีเซนเตอร์ของอวิ๋นซ่างกับฉัน!"

"ฉันบอกโจวเซิ่งไปชัดเจนแล้วว่ายอมรับราคาที่ต่ำกว่านี้ได้ แล้วทำไมโจวเซิ่งถึงยังเสนอราคาไปตั้งแปดล้านอีก"

บนรถ

เสิ่นรุ่ยระบายความโกรธแค้นในใจออกมาอย่างไม่พอใจ

สภาพของเขาในตอนนี้ราวกับเด็กที่ถูกแย่งของเล่นชิ้นโปรดไปก็ไม่ปาน

อึดอัดทรมานใจ

โกรธแค้น

ไม่ยินยอมพร้อมใจ

อารมณ์เหล่านี้ยิ่งทวีคูณแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง

ผู้จัดการส่วนตัวปลอบใจ "นิสัยของประธานจ้าวฉันรู้ดี เรื่องนี้เขาไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ คอยดูเถอะ อี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ต้องถูกบริษัทเรากดดันอย่างหนักแน่"

"แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ!" เสิ่นรุ่ยตะคอกเสียงดังลั่นราวกับคำราม "อวิ๋นซ่างยกเลิกการร่วมมือกับฉันไปแล้วนะ"

"ขอแค่เส้าหยางไม่ดัง อวิ๋นซ่างจะต้องเสียใจแน่นอน" ผู้จัดการส่วนตัวพยายามเกลี้ยกล่อมไม่หยุด "ถึงตอนนั้น อวิ๋นซ่างอาจจะกลับมาพิจารณาให้เธอเป็นพรีเซนเตอร์อีกครั้งก็ได้"

เมื่อเสิ่นรุ่ยได้ยินดังนั้น ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และในที่สุดก็สงบสติอารมณ์ลงได้

เขาถามเสียงขรึม "เรื่องคอนเสิร์ตจัดการไปถึงไหนแล้ว"

"สนามกีฬาฝั่งโม๋ตูในช่วงสองเดือนนี้ไม่ค่อยมีคนเช่า ส่วนสถานที่ในเมืองอื่นฉันก็กำลังติดต่ออยู่ ตอนนี้เดือนสิงหาคมแล้ว คอนเสิร์ตควรจะเริ่มก่อนเดือนตุลาคมน่าจะดีที่สุด เพราะช่วงเวลานี้กระแสคนดูจะเยอะกว่า"

เสิ่นรุ่ยพยักหน้ารับ "เพลงสุดท้ายในอัลบั้มใหม่ของฉันใกล้จะเสร็จแล้ว วันที่สามสิบสิงหาคมเป็นวันเกิดฉัน อัลบั้มใหม่ก็จะปล่อยในวันนั้นด้วย"

"แล้วคอนเสิร์ตล่ะ ถ้าจัดเดือนหน้า เราต้องเปิดขายตั๋วล่วงหน้าก่อนนะ เพราะงั้นต้องกำหนดเวลาให้ชัดเจน"

"วันที่ห้ากันยายน"

"ตกลง" ผู้จัดการจดวันที่ไว้แล้วพูดว่า "เดี๋ยวฉันจัดการให้ ต้องการให้ฉันติดต่อศิลปินคนอื่นในบริษัทมาเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของเธอไหม"

"อืม ฉันจำได้ว่าบริษัทมีเด็กใหม่ที่ชื่อซ่งลี่ เธอเต้นเก่งใช้ได้เลย ให้เธอมาเต้นแบ็กอัปให้ฉันแล้วกัน"

"ไม่มีปัญหา"

ผู้จัดการหัวเราะ "เธอเป็นแค่เด็กใหม่ ได้มาเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของเธอ เธอควรจะดีใจถึงจะถูก"

"หึ"

เสิ่นรุ่ยยิ้มเยาะอย่างดูแคลน

...

บริษัทอวิ๋นซ่างตั้งอยู่ในเขตพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองโม๋ตู

ก่อนหน้านี้ที่นี่ถือว่าเป็นเขตชานเมือง ถึงแม้ช่วงหนึ่งถึงสองปีมานี้จะมีสวนอุตสาหกรรมผุดขึ้นมาหลายแห่ง แต่ปริมาณรถบนถนนก็ยังไม่เยอะอยู่ดี เทียบกับในตัวเมืองไม่ได้เลยสักนิด

หยางหลานขับรถตู้ธุรกิจ พาเส้าหยางและเซวียเจียเจียมุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของบริษัทอวิ๋นซ่าง

ระหว่างทาง เซวียเจียเจียเล่าประวัติของซ่างกวนอวี้ให้เส้าหยางฟังคร่าวๆ เส้าหยางถึงได้รู้ว่าภูมิหลังของซ่างกวนอวี้ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน

แต่ภูมิหลังของเธอไม่สะดวกจะพูดถึงรายละเอียดนัก พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนที่คุณปู่ของเธอเสียชีวิต ภายในร่างกายยังมีสะเก็ดระเบิดตั้งหลายชิ้นที่ยังไม่ได้ผ่าเอาออกมา...

ซ่างกวนอวี้เรียนจบมัธยมปลายก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยธรณีวิทยาแห่งประเทศจีน เรียนสาขาออกแบบเครื่องประดับอยู่สามปี ถึงมหาวิทยาลัยนี้จะไม่ได้มีชื่อเสียงเท่ามหาวิทยาลัยชิงหัวหรือปักกิ่ง แต่ก็เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกที่เปิดสอนสาขาออกแบบเครื่องประดับ

ยังไม่ทันเรียนจบมหาวิทยาลัย ซ่างกวนอวี้ก็ได้รับจดหมายตอบรับจากวิทยาลัยศิลปะและการออกแบบเซนต์มาร์ตินส์ของอังกฤษ ไปเรียนเมืองนอกได้แค่ปีเดียว เธอก็ขอลาออกเอง แล้วเข้าไปฝึกงานในบริษัทแบรนด์หรูระดับท็อปของโลกได้อย่างง่ายดาย เมื่อสี่ปีที่แล้วเธอกลับมาจากต่างประเทศ และก่อตั้งแบรนด์อวิ๋นซ่างขึ้น

เวลาเพียงแค่สองปีสั้นๆ อาศัยพรสวรรค์ด้านศิลปะที่น่าทึ่งและการควบคุมคุณภาพอย่างเข้มงวด ก็ทำให้กลายเป็นแบรนด์สัญชาติจีนที่มีศักยภาพมากที่สุดในประเทศ

และยังเป็นแบรนด์แรกที่ราคาพอๆ กับสินค้าแบรนด์เนมจากต่างประเทศ แต่กลับได้รับความนิยมจากผู้คนมากมาย

ต้องรู้ก่อนว่าก่อนหน้าอวิ๋นซ่าง ก็มีแบรนด์สัญชาติจีนเกิดใหม่ขึ้นมาไม่น้อย แต่แบรนด์พวกนั้นก็แค่อาศัยข้อได้เปรียบด้านราคาถึงครองส่วนแบ่งตลาดในประเทศได้บ้าง พอเริ่มมีชื่อเสียงก็จะเลือกไปร่วมมือกับแบรนด์หรูจากต่างประเทศ

มีเพียงอวิ๋นซ่างเท่านั้น ที่ประกาศจุดยืนตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเลยว่าจะไม่ร่วมมือกับแบรนด์อื่นเด็ดขาด

หลังจากฟังเรื่องเหล่านี้จบ ความประทับใจที่เส้าหยางมีต่อซ่างกวนอวี้ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

รถมาจอดที่หน้าตึกสำนักงานใหญ่ของแบรนด์อวิ๋นซ่าง

ตึกนี้ถ้าตั้งอยู่ใจกลางเมืองโม๋ตูอาจจะดูธรรมดา แต่พอมาตั้งอยู่ในสวนอุตสาหกรรม กลับดูโดดเด่นเป็นสง่าเหนือใคร

ถึงตึกจะมีแค่สามชั้น แต่สไตล์การออกแบบสถาปัตยกรรมกลับมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก ชั้นหนึ่งและสองเป็นผนังกระจกทั้งหมด มองจากข้างนอกก็เห็นบรรยากาศข้างในได้เลย มีแค่ชั้นสามเท่านั้นที่เป็นแบบปิดทึบ

แต่คนในบริษัทไม่ได้เยอะมาก แถมยังไม่ได้จัดโต๊ะทำงานเหมือนบริษัททั่วไปด้วย ทุกคนทำตัวเหมือนนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน บางคนก็นอนเล่นโน้ตบุ๊กบนโซฟา บางคนก็นั่งจิบกาแฟคุยกันเป็นกลุ่ม

หลังจากหยางหลานจอดรถเสร็จ ก็ส่งวีแชทหาจางเสี่ยวหลิง เลขาของซ่างกวนอวี้

ผ่านไปไม่กี่นาที

จางเสี่ยวหลิงก็เดินลงมาจากชั้นบน

"คุณเส้าหยางคะ ข้างในเตรียมการเรียบร้อยแล้ว เชิญตามฉันมาเลยค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

เส้าหยางเดินตามเธอเข้าไป

พนักงานชั้นหนึ่งพอเห็นเส้าหยางเดินเข้ามา ต่างก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปด้วยความตื่นเต้นสงสัย

กลุ่มคนเดินขึ้นมาถึงชั้นสอง จางเสี่ยวหลิงผลักประตูบานหนึ่งออก สตูดิโอถ่ายภาพในร่มขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

ข้างในกว้างขวางมาก

น่าจะประมาณร้อยถึงสองร้อยตารางเมตรได้ ฝั่งหนึ่งเป็นอุปกรณ์ถ่ายภาพระดับมืออาชีพครบครัน ส่วนอีกฝั่งเป็นราวแขวนเสื้อผ้าเรียงรายเป็นแถวๆ บนนั้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าของแบรนด์อวิ๋นซ่าง ด้านหลังราวแขวนเสื้อยังมีตู้เรียงเป็นแนวยาว ภายในเต็มไปด้วยเครื่องประดับอัญมณีมากมาย

"เสี่ยวอ้าย เธอช่วยแต่งหน้าให้คุณเส้าหยางก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเรียกบอสอวี้ลงมา"

"ได้ค่ะ"

เส้าหยางเริ่มปล่อยให้คนอื่นจับแต่งตัวตามใจชอบ

เริ่มจากแต่งหน้า ทำผม เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าแบรนด์อวิ๋นซ่าง และสวมเครื่องประดับแบรนด์อวิ๋นซ่าง

ไม่นาน เส้าหยางก็เปลี่ยนลุคเป็นคนละคน

ในสายตาของจางเสี่ยวหลิง เส้าหยางนี่แหละคือไม้แขวนเสื้อที่สมบูรณ์แบบ

ซ่างกวนอวี้เดินวนรอบเส้าหยางหนึ่งรอบ พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ไม่เลวเลย ถ้าคุณสูงกว่านี้อีกสักสามสี่เซนติเมตร ไปเป็นนายแบบได้สบายเลยนะเนี่ย"

"พวกคุณเริ่มกันได้เลย"

ทันทีที่ซ่างกวนอวี้เอ่ยปาก การถ่ายทำก็เปิดฉากขึ้น

คนจัดแสงก็จัดแสง คนถ่ายก็ถ่ายไป เดิมทีคนพวกนี้ยังกังวลว่าเส้าหยางจะโพสท่าไม่เป็น ถึงขั้นไปหารูปในเน็ตมาเตรียมไว้ให้เส้าหยางโพสตาม แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพอเส้าหยางไปยืนหน้ากล้องกลับดูเป็นธรรมชาติมากๆ พอแสงแฟลชสว่างวาบ เขาก็จะเปลี่ยนท่าโพสทันที

จางเสี่ยวหลิงยืนดูอยู่ข้างๆ ซ่างกวนอวี้พักหนึ่ง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "สายตาของบอสอวี้นี่เฉียบแหลมจริงๆ"

"ดีมากครับ ขออีกรูปนะครับ"

"เยี่ยมเลยครับ รูปนี้ผ่านครับ"

"ขอมุมหันข้างหน่อยได้ไหมครับ"

"ดีครับ เยี่ยมมาก"

"เปลี่ยนชุดได้เลยครับ"

เส้าหยางเดินไปเปลี่ยนชุด ไม่กี่นาทีต่อมาก็กลับมาถ่ายต่อ วนเวียนอยู่แบบนี้

เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ซ่างกวนอวี้และเส้าหยางเดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ยืนดูตากล้องเปิดดูรูปที่ถ่ายเมื่อช่วงเช้า

"บอสอวี้ครับ คุณคิดว่ายังไงบ้างครับ"

"ใช้ได้เลย รีทัชนิดหน่อยก็เอาไปใช้ได้หมดแล้วล่ะ"

"งั้นพวกผมขอตัวไปจัดการก่อนนะครับ แต่งรูปเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะส่งเข้าอีเมลของบอสอวี้ให้นะครับ"

"อืม"

ซ่างกวนอวี้ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา แล้วเอ่ยชวน "พวกเราก็ไปกินข้าวกันเถอะ บริษัทเรามีโรงอาหารนะ รสชาติไม่แพ้ร้านอาหารข้างนอกเลย"

"ได้ครับ"

กลุ่มคนเพิ่งเดินออกมาจากสตูดิโอ เสียงโทรศัพท์มือถือของหยางหลานก็ดังขึ้น

"พวกคุณล่วงหน้าไปก่อนเลย ฉันขอรับสายก่อนนะ"

...