บทที่ 86 อัลบั้มใหม่: ฝูเหยา

ในคืนเดียวกันนั้น เส้าหยางก็โพสต์เวยป๋อเช่นกัน เนื้อหาบนเวยป๋อนั้นเรียบง่ายมาก มีเพียงประโยคเดียวคือ—วันที่สามสิบสิงหาคม ผมจะปล่อยอัลบั้มแรกของตัวเองที่ชื่อว่า ฝูเหยา ขอให้ทุกคนโปรดติดตามกันด้วยนะครับ

ด้านล่างแนบภาพโปสเตอร์มาหนึ่งใบ

มันเป็นรูปภาพที่ส่งมาจากทางอวิ๋นซ่าง ถ่ายออกมาได้ดีมากและดูมีระดับมากทีเดียว

เส้าหยางพักผ่อนไปไม่ถึงหนึ่งเดือน และในช่วงเวลานี้ รายการวาไรตี้ที่ไปอัดไว้ก่อนหน้านี้ก็ยังคงออกอากาศอยู่ กระแสความนิยมของเส้าหยางจึงไม่ได้ลดน้อยลงเลย

ทันทีที่โพสต์เวยป๋อออกไป ไม่นานก็มีชาวเน็ตเข้ามาคอมเมนต์ด้านล่าง...

"เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นานก็ปล่อยอัลบั้มใหม่แล้ว ไม่เคยเห็นนักร้องนักแต่งเพลงคนไหนผลิตผลงานได้เร็วขนาดนี้เลย! ขอส่งแรงเชียร์ให้เลยนะ"

"ว้าว คราวนี้จะออกอัลบั้มเลยเหรอคะเนี่ย ตั้งตารอเลยค่ะ!"

"เชดเข้ เพิ่งเห็นเวยป๋อที่เสิ่นรุ่ยโพสต์ อัลบั้มใหม่ของเขาก็วันที่สามสิบสิงหาคมเหมือนกัน พวกนายสองคนทำไมมาชนกันได้ล่ะเนี่ย"

"ช่วยปล่อยมาให้ฟังก่อนสักสองเพลงได้ไหมครับ ตอนนี้ในเพลย์ลิสต์ผมมีแต่เพลงของคุณทั้งนั้นเลย"

"ชื่ออัลบั้มใหม่ชื่อฝูเหยาเหรอ! หมายถึงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเก้าหมื่นลี้หรือเปล่านะ"

"ขอใช้พื้นที่คอมเมนต์ถามหน่อย แถวห้างสรรพสินค้าเผิงเฉิงมีศัตรูตามธรรมชาติของตะขาบบ้างไหม"

"ออกอัลบั้มใหม่เร็วขนาดนี้ แม่เจ้าโว้ย เหมือนแม่ม่ายคลอดลูก... มีของดีเก็บไว้เพียบจริงๆ"

"คอมเมนต์มีแต่พวกแปลกๆ ทั้งนั้น ฉันล่ะยอมใจเลย"

"..."

สองวันต่อมา

เส้าหยางเตรียมเพลงทั้งเก้าเพลงสำหรับอัลบั้มใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ทางบริษัทกำลังจัดการเรื่องแผ่นเสียงและซีดีเพลง ส่วนเส้าหยางก็พูดคุยกับทางคิวคิวมิวสิกเรียบร้อยแล้ว ในเวลาเที่ยงคืนหนึ่งนาทีของวันที่สามสิบสิงหาคม พวกเขาจะช่วยจัดโปรโมตใหญ่บนหน้าแรกให้

...

โม๋ตู

ภายในโรงแรมระดับสี่ดาวแห่งหนึ่ง

ผู้จัดการส่วนตัวของเสิ่นรุ่ยหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ก็เดินเข้ามาจากข้างนอก แล้วพูดกับเสิ่นรุ่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาว่า "ฉันคุยกับทางบริษัทเรียบร้อยแล้วนะ หลังจากเพลงโปรโมตหลักของเธอปล่อยออกไป ศิลปินในสังกัดของบริษัททุกคนจะช่วยแชร์ให้"

"งั้นผมปล่อยตอนนี้เลยนะ"

"อืม"

เสิ่นรุ่ยล็อกอินเข้าสู่ระบบหลังบ้านของมิวสิกแพลตฟอร์ม อัปโหลดเพลง ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงกับเธอ ซึ่งเป็นเพลงโปรโมตหลักในอัลบั้มใหม่ ท่วงทำนองอันวิจิตร ขึ้นสู่แพลตฟอร์ม

พอแถบสถานะดาวน์โหลดเต็ม เสิ่นรุ่ยก็รีบให้ผู้จัดการติดต่อผู้ประสานงานของทางแพลตฟอร์มทันที

ขอเพียงเป็นนักร้องชื่อดังที่เซ็นสัญญากับทางมิวสิกแพลตฟอร์มไว้ เวลาปล่อยเพลงใหม่ แพลตฟอร์มก็จะช่วยโปรโมตให้ เพียงแต่ระดับการโปรโมตจะมากหรือน้อยต่างกันไป...

เมื่อเห็นผู้จัดการวางสาย เสิ่นรุ่ยก็รีบถามต่อทันที "เป็นไงบ้าง"

"พวกเขากับลังจัดการให้อยู่ เธอโพสต์เวยป๋อก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกผู้จัดการคนอื่นๆ ในบริษัท แล้วก็ไปส่งข่าวในกลุ่มแฟนคลับกลุ่มใหญ่ๆ ที่มีกำลังทรัพย์หนาแน่น กระแสน่าจะพุ่งขึ้นมาในไม่ช้า"

"ได้ครับ"

เสิ่นรุ่ยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเริ่มพิมพ์เนื้อหาเวยป๋อ ผ่านไปห้านาทีเวยป๋อก็ถูกโพสต์ออกไป ภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น บรรดาศิลปินของตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ต่างก็พากันช่วยโปรโมต

เมื่อเห็นยอดการเปิดฟังเพลงใหม่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เสิ่นรุ่ยที่อัดอั้นขุ่นมัวมาหลายวันก็ระเบิดหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างอดไม่ได้

"เส้าหยางเป็นแค่เด็กใหม่ จะเอาอะไรมาเทียบกับฉัน! ยังกล้าเลือกปล่อยอัลบั้มใหม่วันเดียวกับฉันอีก ฉันอยากจะรอดูเหมือนกันว่านายจะจบเห่ยังไง!"

ผู้จัดการส่วนตัวอยากจะพูดเตือนใจเหลือเกินว่า ตอนนี้ดีใจมันเร็วไปไหม

แต่เมื่อเห็นท่าทางของเสิ่นรุ่ย เธอจึงล้มเลิกความคิดและเงียบไป

...

ณ บ้านสไตล์ตะวันตก

เซวียเจียเจียกดเปิดฟังเพลงใหม่ที่เสิ่นรุ่ยเพิ่งปล่อยออกมา วางโทรศัพท์ไว้ข้างโต๊ะ พอเพลงเล่นจบ เซวียเจียเจียก็เอ่ยขึ้นทันที "นี่คือเพลงอุ่นเครื่องในอัลบั้มใหม่ที่เสิ่นรุ่ยเพิ่งปล่อยออกมา นายคิดว่ายังไงบ้าง"

"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ" เส้าหยางตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

"เอ่อ..." เซวียเจียเจียกัดตะเกียบพลางยิ้ม "ฉันว่ามันงั้นๆ แต่อย่างว่าฉันไม่รู้เรื่องดนตรี ฉันถึงได้มาถามนายนี่ไง"

เส้าหยางเอื้อมมือไปตบหัวเถาจื่อตัวน้อยเบาๆ มองดูเถาจื่อตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวในชามอย่างตะกละตะกลาม เขายิ้มแล้วเอ่ยถาม "เถาจื่อ หนูว่าเพลงนี้เพราะไหมจ๊ะ"

"เพราะค่ะ เพราะมากเลย"

เถาจื่อตัวน้อยตอบกลับแบบขอไปที เธอจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน เธอยังคงก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป แก้มทั้งสองข้างป่องกลมราวกับมีไข่ไก่ยัดอยู่ข้างละฟอง

วันนี้เธอจงใจเลือกมาหาตอนเวลาอาหารพอดี ทันทีที่เข้าประตูมาก็เห็นเส้าหยางกำลังยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ

วันนี้กับข้าวสามอย่างที่เส้าหยางทำล้วนเป็นอาหารโฮมเมดจานโปรด มีผัดเต้าหู้มาโป เนื้อวัวตุ๋นมันฝรั่ง และแกงจืดมะเขือเทศใส่ไข่ที่ธรรมดาที่สุด

พอเห็นเถาจื่อตัวน้อยมาถึงและยืนมองตาละห้อย เส้าหยางจึงจงใจหั่นไส้กรอกเพิ่มใส่ลงไปในน้ำแกงด้วย

เถาจื่อตัวน้อยเพิ่งเคยชิมของอร่อยขนาดนี้เป็นครั้งแรก มันฝรั่งที่ตุ๋นจนเปื่อยทำไมถึงละลายในปากได้ขนาดนี้ เนื้อวัวก็ทั้งนุ่มเคี้ยวเพลินและอร่อยมาก เต้าหู้ก็หอมฉุย แถมน้ำแกงมะเขือเทศใส่ไข่ ทั้งที่คุณแม่ก็ทำเมนูนี้เหมือนกัน แต่ทำไมรสชาติถึงสู้ถ้วยนี้ไม่ได้เลยนะ

"ซวบ ซวบ~"

ใบหน้าของเถาจื่อตัวน้อยแทบจะมุดลงไปในชามข้าวอยู่แล้ว เธอไม่มีเวลามาสนใจเส้าหยางหรอก

"เส้าหยางทั้งขำทั้งเอ็นดู "ถ้าไม่บอกว่าเคยเจอแม่ของเธอมาก่อน ผมคงคิดว่ายัยหนูนี่โดนทารุณกรรมมาจากที่บ้านแน่ๆ"

เซวียเจียเจียหัวเราะ "ดูท่าหลังจากนี้ยัยหนูคงจะติดนายแจแน่ๆ"

เส้าหยางดึงหูเถาจื่อตัวน้อยเบาๆ ช่วยดึงหัวเธอออกจากชามข้าว "กินเร็วขนาดนั้นทำไมกันจ๊ะ ผีปอบเข้าสิงหรือไงเนี่ย"

"กับข้าวที่คุณอาทำอร่อยที่สุดเลยค่ะ ถ้าคุณอาเป็นพ่อของหนูก็ดีสิคะ เถาจื่อจะได้กินกับข้าวฝีมือคุณอาทุกวันเลย"

เถาจื่อตัวน้อยแหงนหน้ามองเส้าหยางพลางพูด พลางกะพริบตากลมโตปริบๆ ท่าทางใสซื่อไร้เดียงสาปนน่ารักน่าเอ็นดู ทำเอาเส้าหยางถึงกับอึ้งไปชั่วขณะพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

เขาหยิบกระดาษทิชชูมาสองแผ่นช่วยเช็ดปากให้เถาจื่อตัวน้อย ส่งสายตาเอ็นดูให้หนึ่งที ยัยหนูก็ก้มหน้าก้มตากินล้างกินผลาญต่อทันที

เส้าหยางกินข้าวเสร็จ ก็เดินกลับมานั่งบนโซฟา

เขา打开แล็ปท็อป ล็อกอินเข้าสู่ระบบหลังบ้านของผู้สร้างสรรค์ผลงาน หลังจากอัปโหลดเพลง ลมพัดมาแล้ว สำเร็จ เขาก็เปิดวีแชทส่งข้อความหาผู้ประสานงานของทางคิวคิวมิวสิก

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ เส้าหยางก็ลุกขึ้นไปเก็บกวาดโต๊ะอาหาร

...

และในเวลานี้เอง

ณ แผนกปฏิบัติการของคิวคิวมิวสิก

ภายในห้องประชุม

"หัวหน้าครับ เส้าหยางก็ปล่อยเพลงโปรโมตหลักในอัลบั้มใหม่ออกมาเพลงนึงเหมือนกัน ตอนนี้พวกเราควรจัดโปรโมตยังไงดีครับ"

"เส้าหยางคนนี้จงใจหรือเปล่าเนี่ย" ชายในชุดสูทขมวดคิ้วมุ่น "เสิ่นรุ่ยจะออกอัลบั้ม เขาก็จะออกตาม เสิ่นรุ่ยปล่อยเพลงอุ่นเครื่อง เขาก็ปล่อยบ้าง เสิ่นรุ่ยเดบิวต์มาตั้งหลายปีแล้ว เส้าหยางจะไปแข่งกับเขาทำไม"

"หัวหน้าครับ เรื่องในแวดวงบันเทิงพวกนั้นเราอย่าไปยุ่งเลยครับ ทั้งสองคนต่างก็เซ็นสัญญากับทางเราไว้ ตอนนี้เราควรจะจัดสรรทรัพยากรการโปรโมตให้พวกเขากับยังไงดีครับ"

ชายในชุดสูทครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "จัดโปรโมตให้ทั้งสองเพลงในระดับที่เท่ากัน ให้คนดูเป็นคนเลือกเอาเองว่าจะสนับสนุนเพลงไหน แบบนี้เราจะได้ไม่ล่วงเกินฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง"

"งั้นผมไปจัดตารางโปรโมตให้ทั้งสองเพลงเลยนะครับ"

"อืม"

พนักงานแผนกปฏิบัติการเดินออกจากห้องประชุมกลับมานั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดระบบหลังบ้านภายในบริษัท

在ในหน้าต่างระบบนี้สามารถตั้งค่าการโปรโมตได้

พื้นที่โปรโมตเหล่านี้จะเป็นตัวตัดสินโดยตรงว่าเพลงหนึ่งเพลงจะสามารถเข้าถึงหูคนได้มากน้อยแค่ไหน

หลังจากตั้งค่าพื้นที่โปรโมตให้ทั้งสองเพลงเรียบร้อยแล้ว พนักงานก็คลิกเมาส์ยืนยัน เมื่อกดรีเฟรชหน้าเว็บแพลตฟอร์มอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือบนแอปพลิเคชันมือถือ ในแถบภาพโฆษณาเลื่อนด้านบนสุด ก็ปรากฏภาพโฆษณาเพลง ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงกับเธอ ของเสิ่นรุ่ย และเพลง ลมพัดมาแล้ว ของเส้าหยางเคียงคู่กัน

บรรดาแฟนคลับที่ได้รับข่าวสารจากช่องทางต่างๆ ต่างก็พากันกดเข้ามาฟังทั้งสองเพลงนี้

ในช่วงแรก ยอดการเปิดฟังเพลง ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงกับเธอ พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่วนเพลง ลมพัดมาแล้ว แม้ว่าจะมียอดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ความเร็วกลับไม่มากนัก

แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

สถานการณ์ก็เริ่มพลิกผัน

แม้ยอดการเปิดฟังเพลง ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงกับเธอ จะยังคงเพิ่มขึ้น แต่สัดส่วนการกดเพิ่มเพลงลงในเพลย์ลิสต์กลับมีไม่มากนัก

ในทางกลับกัน ทั้งยอดการเปิดฟังและยอดการกดเพิ่มเพลงลงในเพลย์ลิสต์ของเพลง ลมพัดมาแล้ว กลับพุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

ยอดการเปิดฟังในช่วงแรกสามารถบอกได้เพียงจำนวนคนที่เข้ามากดฟังเพลงของคุณเท่านั้น

แต่ยอดการกดเพิ่มเพลงลงในเพลย์ลิสต์ต่างหาก ที่เป็นตัวสะท้อนว่าเพลงนั้นได้รับความนิยมจากตลาดจริงหรือไม่

หลังจากขับรถไปส่งเซวียเจียเจียที่บ้าน เส้าหยางที่อาบน้ำเสร็จและนอนอยู่บนเตียงก็กดเปิดดูโซนคอมเมนต์ใต้เพลงใหม่ของตัวเอง

เขาค่อนข้างให้ความใส่ใจกับเสียงตอบรับของผู้ฟัง

ส่วนเรื่องของเสิ่นรุ่ยนั้น

พูดกันตามตรงเลยนะ

เขาไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด

...