บทที่ 88 ลองถามดูสิว่าเพลงอะไรถึงจะได้รับการปฏิบัติแบบนี้

"ซินอี๋ เช้าขนาดนี้จะออกไปข้างนอกแล้วเหรอ"

"อืม" จางซินอี๋รับสายจากบริษัทแล้ว ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกจากห้องทันที เธอสะพายกระเป๋าพลางสวมรองเท้า แล้วตอบกลับว่า "บริษัทมีธุระเรียกให้เข้าไปน่ะ เที่ยงนี้คงไม่ได้กลับมานะ"

"เอาเถอะ ขอให้โชคดีนะ"

จางซินอี๋เห็นรูมเมตอีกสามคนยังนอนอยู่บนเตียง จึงค่อยๆ ปิดประตูแล้วเดินจากไป

บนรถไฟใต้ดินช่วงก่อนแปดโมงเช้า คนน้อยกว่าปกติมาก แต่การจะหาที่นั่งสักที่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพียงแต่คนยืนน้อยลงเท่านั้นเอง อีกหนึ่งชั่วโมงพอถึงเวลาเร่งด่วนเข้างานล่ะก็ คงจะเบียดเสียดจนแทบจะเข้าไม่ได้เลยล่ะ

จังหวะชีวิตในเมืองใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ เร็วมากๆ ดูเหมือนทุกคนจะเย็นชาและแปลกหน้าต่อกัน

จางซินอี๋นั่งอยู่บนเบาะ มองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกเศร้าหมองอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่แล้ว

เธอถือว่าโชคดีมาก

ยังไม่ทันเรียนจบ ก็ได้เซ็นสัญญากับบริษัทเอเจนซี่ กลายเป็นศิลปินฝึกหัด

แต่หลังจากเซ็นสัญญา แม้จะไปฝึกที่บริษัททุกวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นพนักงานนอกระบบของบริษัท ไม่มีใครสนใจไยดี

ตัวเองจะได้เดบิวต์จริงๆ เหรอ

คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจเธอนับครั้งไม่ถ้วน เธอเองก็สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน

มองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่าง จางซินอี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ ให้กำลังใจตัวเองในใจสองครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พอเปิดแอปพลิเคชันฟังเพลง ก็เห็นข้อความโปรโมต 'เพลงใหม่ในอัลบั้ม ฝูเหยา ของเส้าหยาง' เด้งขึ้นมา จางซินอี๋รีบกดเข้าไปทันที หน้าจอเปลี่ยนไปที่หน้าเล่นเพลง ลมพัดมาแล้ว

ในหูฟังมีเสียงเพลงของเส้าหยางดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"การเดินทางครั้งนี้ แวะพักบ้าง เดินต่อบ้าง ตามรอยการล่องลอยของเด็กหนุ่ม วินาทีก่อนก้าวออกจากสถานี กลับรู้สึกลังเลขึ้นมา..."

จางซินอี๋หลับตาลง ดื่มด่ำกับความอ่อนโยนในเสียงเพลง

ในขณะเดียวกัน เรื่องราวในอดีตมากมายก็ผุดขึ้นมาในหัว เมื่อท่อนฮุก "ฉันเคยเปลี่ยนความเยาว์วัยให้เป็นเธอ และเคยใช้นิ้วบรรเลงเพลงฤดูร้อนอันอบอ้าว เมื่อใจสั่นไหว ก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา เดินสวนทางกับแสงสว่าง ปล่อยให้ลมพัดฝนสาดกระหน่ำ" จบลง

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่ามีพลังงานบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในใจ หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นแรงผลักดัน ที่ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป

เพลงถูกเล่นซ้ำไปซ้ำมาในหูฟัง

รถไฟใต้ดินยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดนิ่ง

ดูเหมือนว่าเวลาบนรถไฟใต้ดินจะผ่านไปเร็วเป็นพิเศษ

หลังจากลงจากรถไฟใต้ดิน เธอเดินเท้ามาถึงตึกบริษัท เนื่องจากยังเป็นศิลปินฝึกหัดและไม่มีบัตรพนักงาน ทุกครั้งที่ขึ้นตึก เธอต้องขอให้พนักงานต้อนรับช่วยรูดบัตรให้ เธอเพิ่งจะเดินมาถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับ และกำลังจะเอ่ยปาก

"จางซินอี๋~"

เสียงที่ค่อนข้างคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง จางซินอี๋รีบหันไปมอง พอเห็นเส้าหยางยืนอยู่ข้างหลังพร้อมกับหยางหลานและเซวียเจียเจีย เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง รีบโค้งคำนับทักทาย "พี่เส้าหยางคะ"

พอนึกถึงตอนที่ถูกเซวียเจียเจียตามค่อนขอดเรียก 'พี่เส้าหยางจ๋า' ทั้งวัน เส้าหยางก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที เขายิ้มแล้วบอกว่า "เรียกพี่หยางเฉยๆ เถอะ เรียกพี่เส้าหยางแล้วมันฟังดูพิลึก"

"อ้อ~"

"ป่ะ" เส้าหยางก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า "ขึ้นไปข้างบนด้วยกัน วันนี้มีเรื่องจะคุยด้วย"

จางซินอี๋รีบเดินตามไป

เธอถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ไม่ใช่บริษัทหรอกที่เรียกเธอมาเช้าขนาดนี้ แต่เป็นเส้าหยางต่างหาก

พอนึกถึงเพลงใหม่ของเส้าหยางที่เพิ่งฟังบนรถไฟใต้ดิน จางซินอี๋ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเส้าหยาง แววตาเต็มไปด้วยความ...

"เหม่ออะไรอยู่ล่ะ ขึ้นมาสิ"

"อ้อ" จางซินอี๋หน้าแดงซ่านทันที ก้มหน้าเดินเข้าลิฟต์ไป

ประตูลิฟต์เปิดออก

หยางหลานให้เส้าหยางกับเซวียเจียเจียไปที่ห้องประชุมก่อน ส่วนตัวเองจะไปหาลวี่เหมยที่ห้องทำงาน

"ไปกันเถอะ"

"เอ๊ะ" จางซินอี๋ถามเสียงเบา "หนูต้องไปดัวยเหรอคะ"

เส้าหยางทั้งขำทั้งฉิว "ถามแปลกๆ ไม่งั้นจะเรียกเธอมาทำไมล่ะ"

ทั้งสามคนเข้าไปนั่งในห้องประชุม

ผ่านไปไม่นาน ลวี่เหมยก็พาผู้บริหารจากแผนกที่เกี่ยวข้องเข้ามา

ลวี่เหมยเข้าประเด็นทันที "ฉันไม่อ้อมค้อมนะ เส้าหยาง เธออยากจัดคอนเสิร์ตวันไหน"

"วันที่ห้าครับ"

"วันที่ห้ากันยาเหรอ วันเดียวกับคอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยเนี่ยนะ"

"ครับ"

ลวี่เหมยไม่ได้แปลกใจอะไร การที่เส้าหยางเลือกปล่อยเพลงวันเดียวกับเสิ่นรุ่ย ก็แสดงว่าเขาต้องการจะปะทะกับเสิ่นรุ่ยตรงๆ ลวี่เหมยจึงสั่งการทันที "เสี่ยวฉิน เธอไปติดต่อผู้รับผิดชอบเวทีโม๋ตูแกรนด์สเตจตอนนี้เลย ถามดูว่าวันที่ห้ากันยาเราเช่าสถานที่ได้ไหม"

"รับทราบค่ะ"

"ถ้าได้สถานที่แล้ว ก็ไปติดต่อคนของแพลตฟอร์มเซียวม่าย เพื่อเปิดพรีเซลตั๋วคอนเสิร์ต"

"อืม"

"หยางหลาน เธอต้องแจ้งทางอวิ๋นซ่างล่วงหน้าด้วยนะ คอนเสิร์ตครั้งนี้พวกเขาต้องเป็นสปอนเซอร์ให้"

"ฉันรู้แล้วค่ะ"

"เส้าหยาง เรื่องคอนเสิร์ตบริษัทจะจัดการให้เธออย่างเต็มที่ เธอมีข้อเสนออะไรเพิ่มเติมก็บอกมาได้เลยช่วงนี้"

เส้าหยางตอบ "ข้อเสนอเดียวของผมคือขอระบบเสียงดีๆ หน่อย นอกนั้นไม่มีปัญหาครับ"

ลวี่เหมยยิ้ม "ได้ แค่ข้อเรียกร้องเดียว ต่อให้ต้องไปแย่งมา ฉันก็จะไปแย่งเครื่องเสียงที่ดีที่สุดในประเทศมาให้เธอเอง"

หลังจากพูดคุยรายละเอียดกันสักพัก เรื่องเตรียมการคอนเสิร์ตก็ถือว่าตกลงกันเรียบร้อย

รอจนพวกเธอคุยกันเสร็จ

เส้าหยางถึงเพิ่งจะเอ่ยปากถาม "จางซินอี๋ เพลงใหม่ที่ผมปล่อยไปเมื่อคืน เธอได้ฟังหรือยัง"

"ฟัง... ฟังแล้วค่ะ" จางซินอี๋ที่นั่งเงียบอยู่มุมห้อง จู่ๆ ก็ถูกเรียกชื่อถึงกับสะดุ้ง รีบตอบกลับไป

เส้าหยางพูดประโยคต่อมาที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าเดิม "ในคอนเสิร์ต เธอต้องร้องเพลงนี้คู่กับผมนะ"

"หา" จางซินอี๋ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก "ร้อง... ร้องคู่เหรอคะ"

"อืม"

เส้าหยางพูดต่อ "นอกจากจะร้องเพลงนี้คู่กันแล้ว ผมยังจะให้โอกาสเธอร้องเดี่ยวอีกเพลงด้วย เธอจะร้องเพลงอะไรผมก็เตรียมไว้ให้แล้ว อยากลองฟังดูไหม"

"หนู... หนู..."

เมื่อเห็นท่าทางทำตัวไม่ถูกของจางซินอี๋ เส้าหยางก็หันไปหาลวี่เหมย "พี่เหมยครับ การประชุมวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ"

ลวี่เหมยเข้าใจความหมายของเส้าหยางทันที เธอพาทีมงานของบริษัทออกจากห้องประชุมไป

หยางหลานเองก็ออกไปติดต่อกับคนของอวิ๋นซ่าง

ในห้องประชุมขนาดใหญ่ จึงเหลือเพียงเส้าหยาง เซวียเจียเจีย และจางซินอี๋ สามคนเท่านั้น

เส้าหยางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วพูดว่า "นี่คือเพลงที่ผมแต่งขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ขอแค่เธอไม่พลาด ผมเชื่อว่าเพลงนี้จะทำให้เธอเดบิวต์ได้อย่างแน่นอน ที่ผมจะให้เธอฟังต่อไปนี้ เป็นแค่เดโมสั้นๆ ที่ผมอัดไว้ เธอจะลองฟังดูก่อนก็ได้"

จางซินอี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้าอย่างหนักแน่น

เส้าหยางกดเล่นเพลง แล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะประชุม

ท่ามกลางความเงียบงัน

เสียงเพลงก็ดังก้องไปทั่วห้องประชุม

"ทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับความเดียวดาย ฉันก็เข้มแข็งขึ้น ทุกครั้งแม้จะเจ็บปวดแค่ไหน ก็ไม่ยอมให้มีน้ำตา ฉันรู้ดีว่าฉันมีปีกที่มองไม่เห็นอยู่คู่หนึ่งเสมอ พัดพาฉันโบยบิน ข้ามผ่านความสิ้นหวัง..."

เพียงแค่ร้องสี่ประโยคสั้นๆ จบ

ดวงตาของเซวียเจียเจียและจางซินอี๋ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เห็นได้ชัดว่าเนื้อเพลงของเพลงนี้เรียบง่ายมาก และเสียงร้องก็ไม่ได้ดังอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกที่มีพลังอย่างน่าประหลาดใจ

เพลง ปีกที่มองไม่เห็น คงไม่ต้องบรรยายอะไรมาก

ในโลกที่เส้าหยางจากมา เพลงนี้แทบจะเป็นที่รู้จักกันทุกครัวเรือน ตั้งแต่รุ่น 70, 80 ไปจนถึงรุ่น 90, 00 แทบทุกคนเคยฟังเพลงนี้กันทั้งนั้น

แม้กระทั่งหลายปีหลังจากเพลงนี้ถูกปล่อยออกมา เมื่อมียูทูบเบอร์หลายคนรวบรวมชาร์ตเพลงฮิตประจำปีต่างๆ ของปีนั้นๆ มานำเสนอ

ในช่วงปี 2000-2009 เพลง ปีกที่มองไม่เห็น ก็ครองอันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา

ปี 2007 ได้รับการร้องเดี่ยวในงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิ

ปี 2008 เป็นที่พึ่งทางจิตใจของใครหลายๆ คนในช่วงเกิดแผ่นดินไหว

ปี 2009 ถูกนำไปใช้เป็นหัวข้อเรียงความสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เส้าหยางจำได้แม่นยำมาก ตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น ครูที่โรงเรียนเป็นคนหัวโบราณมาก ไม่เคยฟังเพลงป๊อปเลย แต่สุดท้ายเพลง ปีกที่มองไม่เห็น ก็กลายมาเป็นเพลงประจำโรงเรียนของเขา

ลองถามดูสิว่าเพลงอะไรถึงจะได้รับการปฏิบัติแบบนี้?!!!

ถ้าเพลงนี้ไม่เหมาะกับเสียงผู้หญิงมากกว่า เส้าหยางก็คงไม่กล้าตัดใจยกเพลงนี้ให้จางซินอี๋หรอก

เพลงจบลงอย่างไม่รู้ตัว

เส้าหยางเก็บโทรศัพท์มือถือกลับมา แล้วถามว่า "จางซินอี๋ ผมมั่นใจว่าจะใช้เพลงนี้ปั้นเธอให้ดังได้ เธอจะกล้ายืนร้องเพลงนี้ต่อหน้าคนดูนับหมื่นไหมล่ะ"

จางซินอี๋ลุกพรวดขึ้นยืน ตอบกลับด้วยความตื่นเต้นว่า "หนูกล้าค่ะ!"

"เดี๋ยวผมจะส่งเนื้อเพลงกับเดโมให้เธอนะ ช่วงนี้เธอก็ซ้อมสองเพลงนี้อยู่ที่บริษัทไปก่อน เหลือเวลาอีกแค่เก้าวันก่อนถึงคอนเสิร์ต ผมเชื่อว่าเธอจะร้องสองเพลงนี้ออกมาได้ดี"

พูดจบ เส้าหยางก็เสริมอีกประโยค "ก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่ม ห้ามร้องเพลง ปีกที่มองไม่เห็น ให้ใครฟังเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน รูมเมต หรือแม้แต่พ่อแม่เธอก็ตาม"

"ตกลงค่ะ!"

เส้าหยางลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าจางซินอี๋ ตบไหล่เธอเบาๆ แล้วพูดว่า "อย่าเกร็ง เธอคือคนที่ผมเลือก ผมมั่นใจในตัวเธอ เพราะฉะนั้น เธอเองก็ต้องมั่นใจในตัวเองด้วยเหมือนกัน"

"ค่ะ"

เส้าหยางยิ้มให้เธอ แล้วเดินออกจากบริษัทไป

ผ่านไปไม่นาน จางซินอี๋ก็ได้รับไฟล์สองไฟล์จากเส้าหยาง เธอรีบเข้าไปซ้อมในห้องซ้อมของบริษัททันที

ตอนแรกเธอก็แค่ฮัมเพลงตามเดโมไปเรื่อยๆ

ฮัมไปได้สี่ห้ารอบ เธอก็พบว่าตัวเองสามารถร้องเดี่ยวได้แล้วอย่างน่าทึ่ง

ยิ่งร้องเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเพลงนี้แต่งมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

พอนึกถึงประโยคที่เส้าหยางทิ้งท้ายไว้ก่อนไป เธอไม่เคยมีความมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยมขนาดนี้มาก่อนเลย

...