บทที่ 89 เวลาหยุดนิ่ง

บ่ายสองโมงกว่า

หยางหลานก็ได้รับข่าวจากทางบริษัทว่าจองสถานที่เวทีใหญ่เมืองโม๋ตูได้แล้ว และเว็บไซต์เซียวม่ายก็จะเริ่มเปิดขายบัตรคอนเสิร์ตในเวลาห้าโมงเย็นของวันนี้

หลังจากเส้าหยางได้รับข่าว เขาก็โพสต์เวยป๋อก่อนเป็นอันดับแรก เนื้อหาในเวยป๋อยังคงเรียบง่ายเช่นเคยคือ วันที่ห้ากันยายน ไม่พบไม่เลิกรา ด้านล่างแนบรูปภาพหนึ่งรูป เป็นรูปของแบรนด์อวิ๋นซ่างที่เซวียเจียเจียหามา แล้วใส่ธีม เวลา และสถานที่จัดคอนเสิร์ตเพิ่มลงไปในรูป

หลังจากโพสต์เวยป๋อเสร็จ

เส้าหยางก็ส่งโทรศัพท์มือถือให้เซวียเจียเจียแล้วพูดว่า "ถ่ายคลิปให้ผมลงโต่วอินอีกสักคลิปเถอะ ช่วงหลายวันนี้แฟนคลับในโต่วอินก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ถือโอกาสตอนที่กำลังมีกระแสโปรโมตสักหน่อย"

"ได้เลย" เซวียเจียเจียรับโทรศัพท์มาอย่างทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม พอเตรียมตัวจะถ่าย เส้าหยางก็ลุกขึ้นยืน

"คุณจะไปไหนน่ะ"

"ไปถ่ายในห้องอัดเสียงเถอะ ร้องเพลงใหม่สักสองประโยค จะได้โปรโมตอัลบั้มใหม่ไปด้วย"

เซวียเจียเจียสวมรองเท้าแตะเดินตามเส้าหยางเข้าไปในห้องอัดเสียง ห้องอัดเสียงนี้มีขนาดไม่เล็กเลย หากหักลบพื้นที่ของเครื่องดนตรีต่างๆ ออกไป ก็ยังมีพื้นที่ว่างให้ขยับตัวได้อีกถึงสิบห้าตารางเมตร

บนโต๊ะทำงานมีคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่สองเครื่อง รวมถึงอุปกรณ์ที่เซวียเจียเจียไม่รู้จักอีกหลายเครื่อง บนอุปกรณ์เต็มไปด้วยปุ่มหมุนและปุ่มกดเล็กๆ มากมาย ซึ่งเธอก็ไม่รู้จักเช่นกัน

บนผนังด้านซ้ายและขวาของโต๊ะทำงานมีลำโพงสองตัวติดตั้งอยู่ ดูจากสภาพแล้วราคาน่าจะไม่เบาเลย

เส้าหยางยกคีย์บอร์ดไฟฟ้ามาไว้ตรงกลาง และติดตั้งไมโครโฟนไว้ด้านบน หลังจากปรับแต่งอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย เส้าหยางก็ยืนประจำที่หน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้า

"ฉันเริ่มถ่ายแล้วนะ"

"โอเค"

ตอนนี้เส้าหยางมองกล้องแล้วไม่รู้สึกประหม่าเลยสักนิด เขาไม่ได้เริ่มต้นด้วยการพูดถึงเรื่องคอนเสิร์ตทันที แต่กลับร้องท่อนฮุกของเพลงโปรโมตหลักอีกเพลงในอัลบั้มฝูเหยาขึ้นมา...

"แค่สบตาก็รู้ใจ     ว่าฉันได้พบคนที่ใช่     ฉันตวัดดาบหันหลังกลับ     เลือดสดๆ แดงฉานดั่งริมฝีปาก     ความทรงจำแต่ปางก่อนข้ามผ่านโลกียวิสัย     สิ่งที่ทำร้ายคนไม่ใช่คมดาบ     แต่เป็นวิญญาณที่กลับชาติมาเกิดของเธอ..."

หลังจากร้องท่อนฮุกสั้นๆ จบ เส้าหยางก็ละมือทั้งสองข้างออกจากคีย์บอร์ด หันไปมองกล้องแล้วพูดว่า "นี่คือเพลงจุ้ยชื่อปี้ ซึ่งเป็นเพลงโปรโมตหลักอีกเพลงในอัลบั้มฝูเหยาของผม อัลบั้มใหม่จะถูกปล่อยออกมาอย่างเป็นทางการในวันที่สามสิบสิงหาคม และผมก็จะร้องเพลงในอัลบั้มใหม่ทั้งหมดในคอนเสิร์ตวันที่ห้ากันยายนด้วย หวังว่าทุกคนจะมาสนับสนุนกันนะครับ"

พูดจบ เส้าหยางก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์ตกลง

เซวียเจียเจียกดปุ่มหยุดพร้อมกัน บันทึกวิดีโอ ตัดต่อส่วนที่เกินมาในตอนต้นและตอนท้ายออก หลังจากใส่คำบรรยายเสร็จ เซวียเจียเจียก็ถามว่า "งั้นฉันโพสต์เลยนะ"

"โพสต์เลย"

คลิปโต่วอินล่าสุดที่โพสต์ไปก็นานมากแล้ว พอคลิปนี้ถูกโพสต์ออกไป แฟนคลับที่ติดตามอยู่ก็เห็นอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นาน ในระบบหลังบ้านก็มีคอมเมนต์ใหม่ๆ ปรากฏขึ้นมากมาย

เซวียเจียเจียส่งโทรศัพท์มือถือให้เส้าหยางพลางหัวเราะ "ไม่เบาเลยนะ ตอนนี้นายดังน่าดูเลย พอโพสต์คลิปปุ๊บ ก็มีคนกลุ่มใหญ่เข้ามาคอมเมนต์ทันที"

"แค่นี้มันจะไปนับเป็นอะไรได้"

"เหอะ พอชมหน่อยก็เหลิงเลยนะ"

เส้าหยางรับโทรศัพท์มือถือมาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินขึ้นไปชั้นบน หยิบแตงโมขนาดเท่าหัวคนออกมาจากตู้เย็นแล้วผ่าครึ่ง แบ่งกันคนละซีกกับเซวียเจียเจีย

เส้าหยางนั่งกินแตงโมแช่เย็นบนโซฟาพลางอ่านคอมเมนต์ไปด้วย พอเห็นคอมเมนต์ไหนที่คนกดถูกใจเยอะๆ เขาก็จะพิมพ์ตอบกลับไป

"เวลาจัดคอนเสิร์ต วันที่ห้ากันยายน สถานที่ เวทีใหญ่เมืองโม๋ตู เวลาซื้อบัตร สามารถแย่งชิงบัตรได้ที่เว็บไซต์เซียวม่ายเวลาห้าโมงเย็นวันนี้ มีอะไรจะเพิ่มเติมอีกไหม"

เส้าหยางตอบกลับชาวเน็ตที่ใช้ชื่อว่า ปลาเค็มที่พลิกตัวไม่ขึ้น ด้วยสัญลักษณ์ชูนิ้วหัวแม่มือ

"พี่หยาง อัลบั้มใหม่มีเพลงโปรโมตหลักทั้งหมดกี่เพลงครับ"

เส้าหยางตอบกลับ "ทั้งเก้าเพลงเป็นเพลงโปรโมตหลักหมดเลยครับ มีทั้งแนวป๊อป เพลงสไตล์จีนโบราณ ร็อก และโฟล์กซอง ครบทุกสไตล์เลยครับ"

"รีบปล่อยเพลงจุ้ยชื่อปี้ฉบับเต็มออกมาเร็วเข้า! เร็วๆ เลย!"

"อัลบั้มใหม่จะจำหน่ายในรูปแบบไหนครับ เป็นอัลบั้มดิจิทัลด้วยหรือเปล่า"

เส้าหยางตอบกลับ "นอกจากอัลบั้มดิจิทัลแล้ว ยังมีแผ่นเสียงและซีดีแบบจับต้องได้วางจำหน่ายด้วยครับ ซึ่งจะแบ่งเป็นสองแบบ คือแบบลิมิเต็ดเอดิชันสั่งทำพิเศษ และแบบแผ่นเสียงไวนิลทั่วไป อัลบั้มดิจิทัลสามารถรับฟังได้ทางคิวคิวมิวสิกในวันที่สามสิบ ส่วนแผ่นเสียงและซีดีจะวางจำหน่ายหลังจากคอนเสิร์ตจบลงครับ"

"อยากไปดูคอนเสิร์ต แต่ผมยังเป็นนักเรียนอยู่ ไม่มีเงินซื้อบัตร มีพี่ชายพี่สาวคนไหนโอนเงินให้ผมสักห้าร้อยไปซื้อบัตรบ้างไหมครับ"

"รอแย่งบัตรเย็นนี้เลย"

"มีศัตรูตามธรรมชาติของตะขาบบ้างไหม... ขอโทษทีครับ เข้าผิดงาน"

"ฉันยังลังเลอยู่เลยว่า วันที่ห้ากันยายนจะไปดูคอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยที่สนามกีฬาเมืองโม๋ตู หรือจะไปดูคอนเสิร์ตของคุณที่เวทีใหญ่เมืองโม๋ตูดี พวกคุณสองคนปล่อยอัลบั้มพร้อมกันแถมยังจัดคอนเสิร์ตพร้อมกันอีก นัดกันมาหรือเปล่าเนี่ย เพลียจิตจริงๆ"

"ทำไงดี อยากไปดูสดๆ มากเลย แต่ตัวฉันอยู่ตั้งภาคอีสานนู่น"

"..."

เส้าหยางกำลังดูเพลินๆ หยางหลานก็โทรศัพท์เข้ามาอีกครั้ง

"ฮัลโหล พี่หลาน มีอะไรเหรอครับ"

หยางหลานพูดตรงประเด็น "เมื่อกี้คนของคิวคิววิดีโอโทรมาหาฉัน พวกเขาบอกว่าวันที่ห้ากันยายนอยากจะถ่ายทอดสดคอนเสิร์ตของคุณตลอดทั้งงาน พวกเขาเสนอราคามาให้สองล้านหยวน หลังจากถ่ายทอดสดจบ วิดีโอฉบับเต็มจะถูกเปลี่ยนเป็นแบบเก็บเงินค่ารับชม รายได้หลังจากนั้นก็แบ่งกันครึ่งต่อครึ่ง คุณคิดว่ายังไง"

"ตกลงครับ ตอบตกลงพวกเขาไปเลย"

"อืม อีกเรื่องนึง ทางอวิ๋นซ่างฉันไปคุยมาเรียบร้อยแล้ว ในงานคอนเสิร์ต ขอแค่เป็นผู้ชมที่เข้าไปในงานก็จะได้รับถุงของขวัญสุดเซอร์ไพรส์ที่ทางอวิ๋นซ่างเตรียมไว้ให้คนละหนึ่งใบ ข้างในจะมีรูปถ่ายโฟโต้บุ๊กของคุณ พัดจีบ แท่งไฟออฟฟิเชียล และต่างหูเงินสวยงามที่ทางอวิ๋นซ่างจัดเตรียมให้หนึ่งคู่ คุณสามารถบอกแฟนคลับล่วงหน้าก่อนได้เลยนะ"

"ทางอวิ๋นซ่างใจป้ำขนาดนี้เลยเหรอครับ"

หยางหลานหัวเราะ "ไม่ได้ให้ฟรีๆ หรอกนะ วันคอนเสิร์ตพวกเขาจะมาจัดป้ายโฆษณาในงานด้วย แถมบนของขวัญพวกนี้ก็ต้องมีโลโก้ของอวิ๋นซ่างแปะอยู่แน่นอน นี่ก็ถือเป็นอีกหนึ่งวิธีในการโฆษณาของบริษัทเขานั่นแหละ"

"ตกลงครับ มีเรื่องอื่นอีกไหม"

"ฉันเพิ่งไปสืบมา คอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยครั้งนี้เขาเชิญเซวียไห่กับหวังเจินเจินไปเป็นแขกรับเชิญด้วย พี่เหมยเลยให้ฉันมาถามคุณว่า เราควรจะเสียเงินจ้างดาราสักสองคนมาเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของคุณด้วยไหม"

"ไม่ต้องครับ" เส้าหยางปฏิเสธทันที "ผมพาจางซินอี๋ไปคนเดียวก็พอแล้ว จะไปเสียเงินให้เปล่าประโยชน์ทำไม"

"ฉันก็แค่ถามคุณดูน่ะ นี่ยังไงก็เป็นคอนเสิร์ตของคุณ ต้องฟังการตัดสินใจของคุณอยู่แล้ว"

"ครับ ช่วงหลายวันนี้ผมคงจะตั้งใจซ้อมร้องเพลงอยู่ที่บ้าน เรื่องคอนเสิร์ตคงต้องรบกวนพี่หลานช่วยเป็นหูเป็นตาให้ผมด้วยนะครับ"

หยางหลานที่อยู่ปลายสายยิ้มอย่างอบอุ่น "วางใจเถอะ ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยเอง"

หลังจากวางสาย

เซวียเจียเจียก็รีบถือโทรศัพท์มือถือแล้วพูดว่า "เซวียไห่กับหวังเจินเจินต่างก็เป็นนักร้องระดับแถวหน้า แต่พวกเขาไม่ใช่คนของตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์นี่นา ทำไมถึงไปเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยได้ล่ะ"

"ก็ใช้เงินจ้างไปยังไงล่ะ ผู้ชมบางคนไปดูคอนเสิร์ตไม่ได้ตั้งใจจะไปดูนักร้องเจ้าของคอนเสิร์ตหรอก แต่ตั้งใจไปดูแขกรับเชิญที่มาร่วมร้องเพลงต่างหาก การที่เสิ่นรุ่ยเชิญเซวียไห่กับหวังเจินเจินไปเป็นแขกรับเชิญ ก็เห็นได้ชัดว่าต้องการดึงกระแสความนิยมให้คอนเสิร์ตตัวเองไง"

เซวียเจียเจียเห็นเส้าหยางมีสีหน้าผ่อนคลายสบายๆ ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "เส้าหยาง นี่เป็นคอนเสิร์ตครั้งแรกของนายเลยนะ นายไม่ตื่นเต้นบ้างเลยเหรอ"

เซวียเจียเจียคิดว่าถ้าเป็นตัวเองต้องไปยืนอยู่บนเวทีใหญ่ต่อหน้าคนนับหมื่นล่ะก็ ตัวเองคงจะพูดจาติดขัดฟังไม่รู้เรื่องแน่ๆ

เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบวันก็จะถึงวันคอนเสิร์ตแล้ว ทั้งที่เส้าหยางก็เพิ่งจัดเป็นครั้งแรกแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงดูสบายใจขนาดนี้นะ

เส้าหยางยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับ "สงสัยผมคงเกิดมาเพื่อกินข้าวหม้อนี้ล่ะมั้ง นอกจากผมจะไม่ตื่นเต้นแล้ว ผมยังรู้สึกตั้งตารอมากๆ เลยด้วยซ้ำ"

เพิ่งจะพูดจบ

โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เส้าหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายวิดีโอคอลจากแม่ของตัวเอง

เส้าหยางรู้ดีว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นคนไม่ค่อยช่างพูด ปกติแล้วพวกเขาจะไม่ค่อยเป็นฝ่ายติดต่อมาหาเขาก่อน ดังนั้นการที่พวกเขาโทรมาในเวลานี้ ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านมีเรื่อง ก็คงเป็นเพราะน้องสาวของตัวเองเป็นคนโทรมาแน่ๆ

เส้าหยางกดรับสายวิดีโอคอลทันที

"ใครโทรมาหานายอีกล่ะ" เซวียเจียเจียกัดแตงโมไปคำหนึ่ง แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เส้าหยางเพื่อมองดูโทรศัพท์มือถือ

เป็นจังหวะเดียวกับที่ภาพวิดีโอเด้งขึ้นมาพอดี ในภาพนั้น เส้าเยว่เอ๋อร์นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเส้าเหวินซงกับเฉินหลานอิง และพวกเขาก็เห็นเซวียเจียเจียที่มีท่าทีเหมือนกำลังซบอยู่ในอ้อมอกของเส้าหยางเข้าพอดิบพอดี

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปในชั่ววินาทีนั้น

...