บทที่ 90 วันหลังแม่จะไปวัดขอพรเรื่องคู่ครองให้

เงียบไปพักใหญ่

ทางฝั่งเส้าเยว่เอ๋อร์เป็นคนแรกที่ได้สติ เธอเรียกเสียงหวาน "สวัสดีค่ะพี่สาว"

เซวียเจียเจียยังมีแตงโมคาอยู่เต็มปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองพ่อแม่และน้องสาวของเส้าหยางบนหน้าจอด้วยความตกใจ เธออึกอักตอบกลับไปว่าสวัสดีค่ะ ก่อนจะรีบเสริมอีกสองประโยค "สวัสดีค่ะคุณน้า สวัสดีค่ะคุณอา"

พูดจบ เซวียเจียเจียก็รีบเงยหน้าขึ้น หลบฉากออกไปจากหน้าจอ แล้วรีบเคี้ยวแตงโมในปากกลืนลงคออย่างรวดเร็ว พวงแก้มขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับเนื้อแตงโมอย่างเห็นได้ชัด

เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว เส้าเยว่เอ๋อร์เห็นข่าวในเน็ตว่าพี่ชายตัวเองกำลังจะจัดคอนเสิร์ต ก็เลยโวยวายจะวิดีโอคอลหาพี่ชายให้ได้ เฉินหลานอิงทนลูกตื้อไม่ไหว ประกอบกับเส้าหยางก็จากบ้านไปสักพักแล้ว ในใจเธอก็คิดถึงลูกชายเหมือนกัน จึงยื่นโทรศัพท์ให้เส้าเยว่เอ๋อร์

แต่ใครจะไปคิดว่า ทันทีที่วิดีโอคอลเชื่อมต่อ ก็จะเห็นว่าในอ้อมกอดของลูกชายตัวเองมีเด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเพิ่มมาอีกคน

ทั้งคู่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน

แถมท่าทางเมื่อกี้ก็ดูแนบชิดกันซะขนาดนั้น

นี่มันว่าที่ลูกสะใภ้ชัดๆ!

เมื่อก่อนตอนที่เส้าหยางคบกับซ่งลี่ แม้จะบอกให้พ่อแม่รู้ แต่ซ่งลี่กลับไม่ยอมมาเจอพ่อแม่ของเขาเลย ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่เส้าเหวินซงและเฉินหลานอิงต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้

ถึงจะดีใจมาก

แต่สองสามีภรรยาวัยกลางคนก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

บรรยากาศจึงกลายเป็นกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

เส้าหยางแกล้งทำใจดีสู้เสือ ถามขึ้นว่า "พ่อ วันนี้หยุดเหรอครับ"

"อืม วันนี้โรงงานหยุดให้วันนึงน่ะ"

"เยว่เอ๋อร์ เธอก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้วใช่ไหม"

"ใช่แล้ว" เส้าเยว่เอ๋อร์ดูดีใจมาก เธอหัวเราะ "เพิ่งจะเรียนพิเศษเสร็จไปเดือนนึง แต่เดี๋ยวก็ต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว"

"มอหกแล้ว สู้ๆ นะ"

"รู้แล้วน่า... พี่ วันที่ห้ากันยาพี่จะจัดคอนเสิร์ตใช่ไหม หนูเห็นคลิปพี่ในเน็ตเต็มไปหมดเลย แม้แต่เสียงตามสายที่โรงเรียนหนูก็ยังเปิดเพลงของพี่เลยนะ พี่เก่งสุดๆ ไปเลย"

เส้าเยว่เอ๋อร์ไม่เคยตระหนี่คำชมของตัวเองเลย เด็กสาวที่เติบโตมาในอำเภอเล็กๆ เรียนประถม มัธยมต้น และมัธยมปลายใกล้บ้านมาตลอด ไม่เคยเผชิญกับความโหดร้ายของสังคม นิสัยของเธอจึงยังคงใสซื่อบริสุทธิ์ไม่เปลี่ยน

เส้าหยางคุยโต้ตอบกับคนในครอบครัวไปมา ส่วนเซวียเจียเจียที่อยู่ข้างๆ ก็นั่งไม่ติดที่ ยิ่งไม่กล้าโผล่หน้าเข้าไปในกล้องอีกเลย

สิบกว่านาทีต่อมา

เส้าเยว่เอ๋อร์ฝั่งนู้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้โทรศัพท์ เอามือป้องปาก ถามเสียงเบา "พี่ แล้วพี่สาวล่ะ"

"เธอ... เธอ..." เส้าหยางเหลือบมองเซวียเจียเจีย เซวียเจียเจียหน้าแดงก่ำโบกมือปฏิเสธพัลวัน

เส้าหยางยิ้ม "เธอไปเข้าห้องน้ำแล้ว พี่กับเธอยังเป็นแค่เพื่อนกันอยู่นะ"

เส้าเยว่เอ๋อร์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วถามต่อทันที "พี่สาวคนนี้สวยจังเลย พี่ ปีใหม่นี้พี่จะพาพี่สาวกลับมาไหว้พ่อกับแม่ไหม"

"แก่แดดจริงๆ ตั้งใจเรียนไปเถอะ เรื่องของพี่ไม่ต้องมายุ่งหรอก"

"แบร่" เส้าเยว่เอ๋อร์แลบลิ้นปลิ้นตา ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

"พ่อ แม่ ทางนี้ผมยุ่งนิดหน่อยนะครับ ดูแลรักษาสุขภาพกันด้วยนะ ไว้มีเวลาผมจะโทรหาใหม่"

"ได้ๆๆ"

วิดีโอคอลวางสายไป

วินาทีที่เส้าหยางวางโทรศัพท์ลง เซวียเจียเจียก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอตื่นเต้นจนเหงื่อแทบตก

เส้าหยางเห็นท่าทางของเธอแล้วก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู "ขนาดนั้นเลยเหรอ พ่อแม่ผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย พวกเขาคุยง่ายจะตาย"

"นายยังจะมาหัวเราะเยาะฉันอีก!" เซวียเจียเจียเงยหน้าขึ้นก็หยิกหมับเข้าที่แขนเส้าหยาง ทำเอาเส้าหยางร้องลั่น "โอ๊ย เจ็บนะ เกี่ยวอะไรกับผมเนี่ย คุณอยากชะโงกหน้าเข้ามาดูเองไม่ใช่หรือไง"

"โทษนายนั่นแหละ โทษนาย โทษนาย!" กำปั้นน้อยๆ ทุบระรัวลงบนแขนเส้าหยาง แต่น้ำหนักมือกลับเบาหวิวเหมือนกำลังนวดให้เสียมากกว่า

"ผมเคยเจอพ่อแม่คุณแล้ว ตอนนี้คุณก็เจอพ่อแม่ผมแล้ว ถือว่าพวกเราเจ๊ากันแล้วนะ"

"ชิ"

หลังจากวางสายวิดีโอคอล

เฉินหลานอิงก็ไล่เส้าเยว่เอ๋อร์ไปอ่านหนังสือ

ในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงสองสามีภรรยา

"เมื่อกี้คุณเห็นไหม แม่หนูคนนั้นสวยจริงๆ เลยนะ ตากลมโต ผิวก็ขาว ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นคนมีบุญวาสนา"

เส้าเหวินซงนั่งเงียบไม่พูดไม่จา

เมื่อเฉินหลานอิงเห็นเส้าเหวินซงไม่ตอบรับ เธอก็ฟาดฝ่ามือลงบนต้นขาของเขาเต็มแรง พร้อมกับด่าว่า "หูหนวกหรือไง ฉันพูดกับคุณอยู่นะ"

เส้าเหวินซงตอบกลับอย่างอ่อนใจ "คุณอย่าเพิ่งดีใจเร็วไปหน่อยเลย ทั้งสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรกันเป็นชิ้นเป็นอันซะหน่อย"

"พูดบ้าอะไร ฉันว่าแม่หนูคนนั้นดูเหมาะสมกับเสี่ยวหยางของบ้านเราออกจะตาย"

เส้าเหวินซงแย้ง "คนที่เขาคบตอนมหาลัย คบกันมาตั้งห้าปี สุดท้ายก็เลิกกันไม่ใช่หรือไง"

"มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ"

เฉินหลานอิงยิ้มจนตาหยีเป็นสระอิ เธอตอบว่า "ตอนนี้เสี่ยวหยางบ้านเราได้ดิบได้ดีแล้วนะ"

เส้าเหวินซงไม่ได้ปฏิเสธ ตั้งแต่เส้าหยางโด่งดังในอินเทอร์เน็ต พวกญาติโกโหติกาที่ร้อยวันพันปีไม่เคยติดต่อกัน ก็เริ่มแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่บ้าน สำหรับเส้าเหวินซงแล้ว ลูกชายของตัวเองก็ถือว่าได้สร้างชื่อเสียงเชิดหน้าชูตาให้แก่วงศ์ตระกูลแล้ว

เขาจุดบุหรี่สูบอย่างสบายอารมณ์

พอเห็นเฉินหลานอิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง นิ้วจิ้มพิมพ์ข้อความบนหน้าจอยิกๆ เขาก็พ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วถาม "พิมพ์ส่งอะไรน่ะ"

เฉินหลานอิงยิ้มตอบ "ฉันจะพิมพ์ไปถามเสี่ยวหยางไง ว่าแม่หนูคนนั้นชื่ออะไร วันหลังฉันจะไปวัดขอพรเรื่องคู่ครองให้"

"งมงาย"

"ไสหัวไปไกลๆ เลย คุณจะไปรู้อะไร"

วันที่ยี่สิบเจ็ดและยี่สิบแปด

คอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยก็เริ่มโปรโมตบนอินเทอร์เน็ตแล้วเช่นกัน ถึงแม้ทางอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์จะโปรโมตคอนเสิร์ตของเส้าหยางด้วยเหมือนกัน แต่บริษัทยังไงก็เพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน จึงไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับตงหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เลย

เมื่อเห็นว่าโฆษณาคอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนอินเทอร์เน็ต ทางฝั่งบริษัทก็ร้อนใจจนนั่งไม่ติด

แต่ตัวเส้าหยางเองกลับดูสบายๆ ชิลๆ ทุกวันเขานอนตื่นเจ็ดโมงครึ่ง ซึ่งเวลานี้เซวียเจียเจียก็จะหิ้วอาหารเช้ามาที่บ้าน กินมื้อเช้าเสร็จ เส้าหยางก็จะไปซ้อมร้องเพลงในห้องอัดเสียง พอถึงสิบเอ็ดโมงก็เริ่มทำอาหารกินเอง ช่วงบ่ายก็ซ้อมร้องเพลงอีกสองชั่วโมง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและราบรื่น

แต่จางซินอี๋ในช่วงหลายวันนี้ กลับตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก เพื่อซ้อมเพลงสองเพลงนี้ เธอถึงกับลางานกับทางมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสิบวันเต็ม ในช่วงนี้ ทุกเช้าตรู่เธอจะมาที่บริษัท และกลับไปตอนทุ่มสองทุ่ม เนื้อเพลงเธอจำได้ขึ้นใจตั้งนานแล้ว ท่วงทำนองก็ถูกสลักลึกลงไปในสมอง...

วันที่ยี่สิบเก้า หนึ่งวันก่อนการเปิดตัวอัลบั้มใหม่ ฝูเหยา ตอนเช้าขณะที่จางซินอี๋กำลังเตรียมตัวจะไปบริษัท จู่ๆ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากหยางหลาน

"ฮัลโหล พี่หลานคะ"

"ซินอี๋ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"

จางซินอี๋อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบกลับ "ตอนนี้หนูอยู่สถานีรถไฟใต้ดินค่ะ"

"เธออย่าเพิ่งขึ้นรถไฟใต้ดินนะ เดี๋ยวฉันจะส่งโลเคชันบ้านที่เส้าหยางพักอยู่ไปให้ เธอนั่งรถไฟใต้ดินไปบ้านเขาเลย"

"หา ไป... ไปบ้านพี่หยางเหรอคะ"

"อืม บ้านเขามีห้องอัดเสียง ในคอนเสิร์ตพวกเธอต้องร้องเพลงคู่กัน ที่เส้าหยางเรียกเธอไป คงจะอยากซ้อมล่วงหน้ากับเธอหน่อยน่ะ"

"อ้อ ได้ค่ะ"

วางสายไป หยางหลานก็ส่งที่อยู่มาให้อย่างรวดเร็ว

จางซินอี๋เปิดแผนที่ ค้นหาตำแหน่งที่ตั้ง แล้วก็รีบขึ้นรถไฟใต้ดินทันที

ตลอดทาง ในใจเธอรู้สึกประหม่าและกระวนกระวาย

ความรู้สึกนี้เหมือนกับนักเรียนที่กำลังจะเข้ารับการทดสอบจากคุณครูไม่มีผิด

หลังจากออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน จางซินอี๋ก็เรียกแท็กซี่ และมาถึงถนนเฟิงเยี่ยอย่างรวดเร็ว

เธอยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ตรวจสอบบ้านเลขที่ซ้ำอีกครั้ง

จางซินอี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ กำลังจะกดกริ่ง ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกมาจากด้านใน เถาจื่อตัวน้อยเดินออกมา เธอชำเลืองมองจางซินอี๋ ตากลมโตจ้องตากลมโต

หลายวินาทีต่อมา

เถาจื่อตัวน้อยก็เป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน "พี่สาว มาหาใครคะ"

"ฉัน..."

"ฉัน......"

ที่อยู่ก็ไม่ผิด

บ้านเลขที่ก็ไม่ผิด

นี่!

นี่มัน!

หรือว่าพี่หยางจะมีลูกสาวแล้วเหรอ!

จางซินอี๋ตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า