บทที่ 91 คู่รักที่กำลังอินเลิฟ

"เถาจื่อตัวน้อย เธอกำลังคุยกับใครอยู่น่ะ"

ในลานบ้าน เสียงของเส้าหยางดังขึ้น ทำเอาจางซินอี๋ที่กำลังยืนเหม่ออยู่หน้าประตูตกใจจนสะดุ้งสุดตัว

เถาจื่อตัวน้อยยื่นนิ้วเล็กๆ ชี้ไปทางจางซินอี๋ หันหน้าเข้าไปในลานบ้านแล้วพูดว่า "คุณอาคะ มีพี่สาวคนหนึ่งอยู่หน้าประตูค่ะ"

คุณอาเหรอ

เดี๋ยวนะ

เธอเรียกพี่หยางว่าคุณอาเหรอ

ฟู่

ฉันคิดมากไปเองจริงๆ ด้วย

จางซินอี๋เอ๋ยจางซินอี๋ เธอช่างโง่จริงๆ พี่หยางยังหนุ่มขนาดนี้ จะไปมีลูกสาวโตขนาดนี้ได้ยังไง โง่ชะมัดเลย

เส้าหยางเดินมาที่ประตู พอเห็นว่าเป็นจางซินอี๋ ก็เปิดประตูรั้วออกแล้วยิ้มพูดว่า "เข้ามาสิ"

จางซินอี๋เพิ่งรู้สึกตัว รีบเรียกพี่หยางคำหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในลานบ้าน

เส้าหยางลูบหัวเถาจื่อตัวน้อยเบาๆ แล้วบอกว่า "เถาจื่อ วันนี้คุณอามีงานต้องทำ หนูพึ่งกลับบ้านไปก่อนนะ ไว้ตอนเย็นค่อยมาเล่นใหม่ตกลงไหม"

"ตกลงค่ะ"

เถาจื่อตัวน้อยรับคำอย่างว่าง่าย ก้าวขาสั้นๆ วิ่งเหยาะๆ กลับบ้านตัวเองไป เส้าหยางเห็นเถาจื่อเข้าบ้านไปแล้วก็ปิดประตูรั้ว เมื่อเห็นจางซินอี๋กำลังมองสำรวจการตกแต่งในลานบ้าน เขาก็เดินเข้าไปพูดว่า "บ้านหลังนี้บริษัทเช่าให้ผมน่ะ ไม่มีอะไรน่าดูหรอก เข้าบ้านกันเถอะ"

"ค่ะ"

จางซินอี๋เดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ในวินาทีที่เส้าหยางปิดประตู ในหัวของเธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดฟุ้งซ่านขึ้นมา...

กลางวันแสกๆ

จะปิดประตูทำไมเนี่ย

ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องสองต่อสอง

เธออดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า แย่แล้ว ฉัน... ฉันกำลังจะถูกบังคับแลกผลประโยชน์หรือเปล่าเนี่ย

จางซินอี๋หัวใจเต้นแรง ทั้งที่พอเปิดประตูเข้ามา แอร์เย็นฉ่ำในห้องนั่งเล่นก็ปะทะเข้าหน้า แต่เธอกลับยังรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

จังหวะที่เธอกำลังถอดรองเท้าเตรียมจะเข้าไปด้านใน

"มาแล้วเหรอ" เมื่อได้ยินเสียงจากข้างนอก เซวียเจียเจียที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาก็เงยหน้ามองไปที่ประตูแล้วทักขึ้น

จางซินอี๋สะดุ้งโหยง ตกใจสุดขีดอีกครั้ง

ในบ้านมีคนอยู่ก่อนแล้ว

บ้าจริง

ทำไมฉันถึงคิดบ้าๆ บอๆ อีกแล้วเนี่ย

พี่หยางเรียกเธอมาซ้อมต่างหาก จางซินอี๋ เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย จะบ้าตายอยู่แล้ว

เส้าหยางเดินเข้าบ้านไปหยิบรองเท้าแตะคู่หนึ่งมาวางไว้บนพื้นให้จางซินอี๋ หลังจากจางซินอี๋เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เธอก็ไม่รู้ว่าจะทักทายเซวียเจียเจียยังไงดี เส้าหยางกำลังจะแนะนำเซวียเจียเจีย แต่เขากลับไม่รู้ว่าจะแนะนำสถานะของเซวียเจียเจียยังไง

จะบอกว่าเซวียเจียเจียเป็นผู้ช่วยของเขางั้นเหรอ

ไร้สาระ

เวลาส่วนใหญ่เขาเป็นคนปรนนิบัติเธอมากกว่า เขาเป็นผู้ช่วยของเธอเสียมากกว่าล่ะมั้ง

จะบอกว่าเซวียเจียเจียเป็นเพื่อนของเขา

นั่นยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่

เพื่อนที่ไหนจะอยู่ด้วยกันทุกวัน

ในตอนนั้นเอง เซวียเจียเจียก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นพูดว่า "สวัสดีจ้ะ ฉันเป็นผู้ช่วยของเส้าหยางชื่อเซวียเจียเจีย เรียกฉันว่าเจียเจียก็พอ"

เส้าหยางรีบเสริมขึ้นอีกประโยคว่า "เธอเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของอี้หยางเอนเตอร์เทนเมนต์ด้วย ถือว่าเป็นเจ้านายของเธอคนหนึ่งเหมือนกัน"

จางซินอี๋หัวไว รีบเรียกพี่เจียเจียทันที

เซวียเจียเจียยิ้มรับบางๆ จางซินอี๋ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ แถมยังเป็นนักศึกษาสายศิลปะ อายุอานามก็น่าจะยี่สิบต้นๆ เรียกเธอว่าพี่เจียเจียก็ไม่แปลกอะไร

"ไปกันเถอะ ห้องอัดเสียงอยู่ชั้นล่าง ขอผมดูหน่อยว่าหลายวันนี้เธอซ้อมเป็นยังไงบ้าง"

"ค่ะ"

เส้าหยางพาจางซินอี๋ลงไปชั้นล่าง

เซวียเจียเจียก็เดินตามหลังไป

เส้าหยางพาจางซินอี๋เข้าไปในห้องอัดเสียง พอเห็นเซวียเจียเจียตามเข้ามาด้วย เขาก็ขมวดคิ้วถาม "คุณเข้ามาทำไม"

"ฉัน... ฉันเข้ามาดูไม่ได้หรือไง"

เส้าหยางหัวเราะ ดึงเธอไปนั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง แล้วกำชับว่า "ตอนที่พวกเรากำลังร้องเพลง คุณต้องเงียบให้มากๆ นะ แค่มีเสียงนิดเดียว มันก็จะเข้าไปในไมโครโฟนหมดเลย"

"นายเห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง"

เส้าหยางไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเซวียเจียเจีย เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงวันคอนเสิร์ตแล้ว เขาอาจจะมั่นใจในตัวเองก็จริง แต่เขากลับไม่สามารถรับประกันได้ว่าจางซินอี๋จะมีความมั่นใจเหมือนเขา

เส้าหยางยื่นเนื้อเพลง ลมพัดมาแล้ว ที่เตรียมไว้ให้จางซินอี๋ แล้วพูดว่า "สีดำเป็นท่อนของผม ส่วนสีแดงเป็นท่อนของเธอ จำเนื้อเพลงได้หมดแล้วใช่ไหม"

"จำได้หมดแล้วค่ะ"

"งั้นเรามาเริ่มกันเลยไหม"

"ค่ะ"

เส้าหยางส่งไมโครโฟนให้จางซินอี๋ เปิดแล็ปท็อป หาไฟล์ดนตรี แล้วกดเล่น

ลำโพงสองตัวในห้องอัดเสียงก็บรรเลงเสียงดนตรีอันไพเราะออกมาอย่างรวดเร็ว

ท่อนฮุกเริ่มแรกเป็นท่อนของเส้าหยาง

ทักษะการร้องของเขายังคงมั่นคงเช่นเคย หากไม่ใช่เพราะเธอยืนอยู่ข้างๆ เขา จางซินอี๋คงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขากำลังลิปซิงก์อยู่หรือเปล่า

ความสามารถในการร้องเพลงของเส้าหยางยิ่งทำให้จางซินอี๋รู้สึกประหม่า แต่การฝึกซ้อมมาหลายวันทำให้เธอเกิดความคุ้นชินจนเป็นสัญชาตญาณ หลังจากเส้าหยางร้องท่อนของเขาจบ จางซินอี๋ก็ร้องต่อทันที

คนที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอาจจะฟังไม่ออก แต่คนที่เป็นมืออาชีพจะฟังออกว่า สองคำแรกในท่อนแรกที่จางซินอี๋ร้องรับ น้ำเสียงของเธอสั่นอย่างเห็นได้ชัด

นี่คืออาการประหม่า

แต่เส้าหยางเข้าใจจางซินอี๋ดี

ยังไงซะเธอก็ยังเป็นแค่เด็กสาว ไม่เหมือนกับเขาที่สะสมประสบการณ์บนเวทีใหญ่มาจากโลกก่อนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็เป็นเพียงข้อบกพร่องที่เส้าหยางสามารถฟังออกเท่านั้น ถือว่าเป็นปัญหาที่เล็กน้อยมาก

ทักษะการร้องของเธอถือว่าไม่เลวเลย

หลังจากร้องไปได้สองสามประโยค ก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง น้ำเสียงก็ค่อยๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

เซวียเจียเจียนั่งฟังเงียบๆ อยู่ข้างๆ เธอจินตนาการว่าตอนนี้ตัวเองเป็นผู้ชมคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ในคอนเสิร์ต ส่วนเส้าหยางและจางซินอี๋กำลังร้องเพลง ลมพัดมาแล้ว อยู่บนเวทีใหญ่ต่อหน้าคนนับหมื่น

เสียงร้องอันไพเราะดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์อันกว้างใหญ่

ผู้ชมต่างโบกแท่งไฟสีเดียวกันในมือ

ถึงตอนนั้น พวกเขาทั้งสองคนจะต้องเป็นจุดสนใจของคนทั้งฮอลล์อย่างแน่นอน

จะอิจฉาบ้างก็คงมีนิดหน่อย แต่ถึงขั้นริษยานั้นไม่มีทางแน่นอน

เซวียเจียเจียรู้จักนิสัยของเส้าหยางดี นอกเสียจากว่าจะเป็นคนที่เขาเกลียดหรือเกลียดชังจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะทำตัวสุภาพกับทุกคนเหมือนที่ทำกับจางซินอี๋นี่แหละ

ผู้ชายทำตัวสุภาพกับผู้หญิงเมื่อเจอกันครั้งแรก

มันเป็นเรื่องปกติมาก

แต่ถ้าสุภาพอยู่ตลอดเวลา ความจริงแล้วก็แสดงว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ถึงแม้เซวียเจียเจียจะไม่เคยมีความรัก แต่เธอก็ดูละครและอ่านนิยายมาไม่น้อย เรื่องพวกนี้เธอเข้าใจดี

"ทำได้ดีมาก ผมดูคนไม่ผิดจริงๆ"

เพลงหนึ่งจบลง เมื่อได้ยินคำชมของเส้าหยาง จางซินอี๋ก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย

ความรู้สึกประหม่าผ่อนคลายลงไปมากในทันที

เส้าหยางวางไมโครโฟนลงแล้วพูดว่า "ต่อไปขอผมฟัง ปีกที่มองไม่เห็น หน่อยนะ"

"ได้ค่ะ"

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง

เส้าหยางยืนอยู่ข้างๆ เซวียเจียเจีย ยืนฟังจางซินอี๋ร้องเพลงนี้จนจบตั้งแต่ต้นจนจบ

บนใบหน้าของเส้าหยางประดับด้วยรอยยิ้ม เขาก้มหน้าลงไปพูดกับเซวียเจียเจียว่า "เป็นไง ในฐานะคนฟัง คุณลองวิจารณ์หน่อยสิ"

เซวียเจียเจียเอ่ยปากชมไม่ขาดปาก "ซินอี๋ เพลงนี้เหมาะกับเธอมากๆ เลย ในคอนเสิร์ตของเส้าหยางเธอจะต้องดังแน่ๆ"

จางซินอี๋รู้สึกเป็นเกียรติจนทำตัวไม่ถูก "ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของพี่หยางค่ะ"

เส้าหยางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เขาเป็นคนเลือกจางซินอี๋มาเอง เพลงนี้เขาก็เป็นคนแต่ง ประเทศจีนมีประชากรตั้งพันกว่าล้านคน คนธรรมดาที่ร้องเพลงเก่งมีอยู่ถมไป คนที่มีทักษะการร้องพอๆ กับจางซินอี๋มีไม่ถึงพันก็ต้องมีสักแปดร้อย ถ้าจางซินอี๋จะดังได้ ไม่ใช่ผลงานของเขา แล้วจะเป็นของใครได้อีกล่ะ

เซวียเจียเจียยื่นมือไปบิดหูเส้าหยาง "นี่ น้องสาวเขาชมแค่นิดเดียว นายจะยิ้มลามกขนาดนั้นทำไมเนี่ย"

"เซวียเจียเจีย คุณพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย"

"ฉันพูดเหลวไหลตรงไหน คำว่าโรคจิตเขียนแปะอยู่บนหน้านายชัดๆ"

"บ้าบอน่า"

"..."

พอเห็นเซวียเจียเจียกับเส้าหยางต่อล้อต่อเถียงกัน จางซินอี๋ถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเส้าหยางและเซวียเจียเจีย ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินกับผู้ช่วยอย่างแน่นอน

พวกเขาดูเหมือน... คู่รักที่กำลังอินเลิฟกันมากกว่า