บทที่ 92 ปล่อยให้กระสุนบินไปก่อน

ขลุกอยู่ในห้องอัดเสียงมาทั้งวัน แวะขึ้นไปชั้นบนแค่ตอนกินมื้อเที่ยงเท่านั้น

เวลาห้าโมงเย็นกว่าๆ

เส้าหยางถึงเพิ่งจะเอ่ยปาก "วันนี้พอแค่นี้เถอะ พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย วันต่อๆ ไปเธอไม่ต้องซ้อมตั้งแต่เช้าจรดค่ำเหมือนที่ผ่านมาแล้วล่ะ ถนอมเสียงตัวเองไว้บ้าง"

"อ้อ" จางซินอี๋พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายเหมือนเด็กดี

ตลอดทั้งวัน เส้าหยางไม่เพียงแต่ร้องเพลงอื่นๆ ในอัลบั้มใหม่ให้เธอฟัง แต่ยังสอนความรู้ด้านการร้องเพลงให้เธออีกมากมาย เขาอธิบายได้ละเอียดกว่าอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเสียอีก ตอนนี้จางซินอี๋นับถือเส้าหยางอย่างหมดหัวใจ จะบอกว่าเป็นแฟนคลับตัวยงของเขาก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด

เซวียเจียเจียถามขึ้นมา "ซินอี๋ ตอนนี้เธอยังพักอยู่ที่หอในมหาวิทยาลัยใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

"เส้าหยาง เดี๋ยวเราต้องไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ใช่เหรอ งั้นแวะไปส่งซินอี๋ที่มหาวิทยาลัยเลยดีไหม"

"ก็ดีนะ"

จางซินอี๋รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ต้องค่ะๆ หนูขี่รถไฟใต้ดินกลับเองได้ค่ะ"

เส้าหยางหยิบกุญแจรถ เปลี่ยนรองเท้าแล้วพาทั้งสองคนออกไป

เซวียเจียเจียดึงจางซินอี๋ขึ้นรถทันที เส้าหยางค้นหาตำแหน่งของสถาบันการละครโม๋ตู แล้วขับตามระบบนำทางไปตลอดทาง

"รอให้จบคอนเสิร์ตไปแล้ว ถ้าเธอดังขึ้นมา บริษัทก็จะจัดหาผู้จัดการส่วนตัวให้เธอ ถึงตอนนั้นเรื่องเสื้อผ้าหน้าผม ที่พักและการเดินทาง บริษัทจะเป็นคนดูแลให้ทั้งหมด"

"หนูจะพยายามให้เต็มที่ค่ะ"

"เธอคิดว่าบนโลกนี้คนที่พยายามมีน้อยนักเหรอ ไม่ต้องพูดถึงวงการอื่นหรอก เอาแค่พวกคนที่ไปรับจ้างเป็นตัวประกอบที่เหิงเตี้ยน มีกี่คนกันที่ยอมดิ้นรนต่อสู้เพื่อความฝันที่จะได้เป็นนักแสดง"

"เอ่อ..." จางซินอี๋ถึงกับพูดไม่ออก

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าต่อไปผมจะเสียใจไหมที่ดึงเธอเข้ามาในวงการนี้ น้ำในวงการบันเทิงมันลึกมาก มีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกันไปหมด เราอาจจะได้เจอคนทุกรูปแบบ มีหลายคนที่ก้าวเข้ามาด้วยความใสสะอาด แต่กลับมีไม่กี่คนที่เดินออกไปได้อย่างขาวสะอาด เธอเห็นไหมล่ะว่าช่วงหลายปีมานี้มีดาราตั้งกี่คนที่ถูกจับเข้าคุก แล้วมีเรื่องน่าสะอิดสะเอียนตั้งเท่าไหร่ที่ถูกแฉออกมา"

เส้าหยางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับผู้หลักผู้ใหญ่สั่งสอนลูกหลาน "ดังนั้น ผมมีคำขอเพียงข้อเดียวสำหรับเธอ นั่นก็คือรักษาตัวตนและจิตใจเดิมแท้ของตัวเองเอาไว้ อย่ากลายเป็นคนที่แม้แต่ตัวเองก็ยังเกลียดในตอนท้ายที่สุด"

จางซินอี๋กะพริบตาปริบๆ ฟังดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจนัก

เซวียเจียเจียหัวเราะ "นายนี่พูดจาเหมือนตาแก่เลย ขับรถของนายไปเถอะ เลิกบ่นได้แล้ว"

เส้าหยางจึงยอมหุบปากไม่พูดอะไรอีก

...

วันรุ่งขึ้น

เวลาเที่ยงคืนหนึ่งนาที

คิวคิวมิวสิกได้ปล่อยอัลบั้มดิจิทัลสองอัลบั้มพร้อมกัน นั่นคือ ฝูเหยา ของเส้าหยาง และ ท่วงทำนองอันวิจิตร ของเสิ่นรุ่ย

ขอเพียงแค่ตั้งค่าอนุญาตการแจ้งเตือนแอปพลิเคชันคิวคิวมิวสิกในโทรศัพท์มือถือ ก็จะได้รับข้อความแจ้งเตือนทันที

แต่พอกดเข้าไปในทั้งสองอัลบั้ม ภายในกลับมีเพลงแค่เพลงเดียวเท่านั้น

ด้านล่างมีข้อความแจ้งเตือนว่า: จะอัปโหลดเพลงใหม่หนึ่งเพลงทุกๆ สองชั่วโมง

นี่เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ทางการตลาดของคิวคิวมิวสิก

ตั้งแต่เข้าสู่ยุคอินเทอร์เน็ต ยอดขายแผ่นเสียงและซีดีก็ดูแย่ลงเรื่อยๆ ต่อให้เป็นนักร้องระดับแนวหน้าหลายคน ยอดขายแผ่นก็ยังขายได้แค่หลักแสนแผ่น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะขายได้ทีละล้านแผ่นเหมือนยุคมิลเลนเนียม

ดังนั้นตอนนี้นักร้องหลายคนที่ต้องการออกอัลบั้มใหม่ จึงเลือกใช้วิธีปล่อยเป็นอัลบั้มดิจิทัลแทน อัลบั้มดิจิทัลส่วนใหญ่มีราคาถูก โดยทั่วไปจะอยู่ที่ 20-30 หยวน แต่ปริมาณยอดขายจะสูงมาก นักร้องระดับท็อปมักจะขายได้มากกว่าสามล้านชุดขึ้นไป

ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง

เสิ่นรุ่ยจ้องมองยอดขายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดเป็นพิเศษ

ผู้จัดการหวังเหม่ยเหม่ยนั่งอยู่ข้างๆ คอยส่งข้อความในกลุ่มแฟนคลับของเสิ่นรุ่ยไม่หยุด เพื่อกระตุ้นให้แฟนคลับไปช่วยกันซื้ออัลบั้มใหม่

นี่เป็นวิธีการปั่นยอดขายที่พบเห็นได้ทั่วไปมาก

แต่อย่าได้ดูถูกกลุ่มแฟนคลับเหล่านี้เชียวล่ะ โดยพื้นฐานแล้ว กลุ่มแฟนคลับที่ผู้จัดการสามารถเข้าไปอยู่ได้ คนในกลุ่มล้วนเป็นแฟนคลับเดนตายทั้งนั้น หากให้พวกเธอทำเพื่อไอดอลของตัวเอง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ พวกเธอก็เต็มใจทำ

แฟนคลับบางคนมีกำลังทรัพย์มหาศาล คนเดียวก็สามารถกว้านซื้ออัลบั้มดิจิทัลได้เป็นร้อยชุด แถมพวกเขายังมีกลุ่มย่อยส่วนตัวอีกต่างหาก พอบอกต่อกันไปปากต่อปาก สิบคนเป็นร้อยคน ยอดขายอัลบั้มก็ย่อมพุ่งสูงขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

ก่อนหน้านี้เพลง ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงกับเธอ ก็พ่ายแพ้ให้กับเพลง ลมพัดมาแล้ว ไปแล้ว เสิ่นรุ่ยจึงไม่อยากเห็นยอดขายอัลบั้มใหม่ของตัวเองต้องแพ้ให้กับเส้าหยางอีกอย่างเด็ดขาด

ดังนั้นเขาจึงยอมหลับตาข้างหนึ่งให้กับพฤติกรรมของหวังเหม่ยเหม่ยที่คนในวงการด้วยกันต่างก็รังเกียจ

การแพ้ชนะของเพลงแค่เพลงเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่ ขอเพียงยอดขายอัลบั้มสามารถเอาชนะเส้าหยางได้ ชัยชนะก็จะยังคงตกเป็นของเขา

ในเวลานี้ เสิ่นรุ่ยลืมเรื่องที่เส้าหยางแย่งตำแหน่งพรีเซนเตอร์ของอวิ๋นซ่างไปจนหมดสิ้นแล้ว

ตอนนี้เขาแค่อยากเอาชนะเส้าหยาง เพื่อรักษาหน้าตาและจุดยืนของตัวเองเอาไว้

เมื่อเห็นยอดขายของอัลบั้ม ท่วงทำนองอันวิจิตร พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ความตึงเครียดในใจของเสิ่นรุ่ยก็ผ่อนคลายลงไปได้มาก

ถึงแม้ว่าหลายวันมานี้เขาจะวุ่นวายอยู่กับเรื่องการปล่อยอัลบั้มใหม่และการจัดคอนเสิร์ตจนเหนื่อยล้าและง่วงนอนมากแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้เข้านอนแต่หัวค่ำเหมือนคราวที่แล้ว

เขายังคงเฝ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตลอดเวลา

ตีสอง เพลงที่สองถูกปล่อยออกมา

ตีสี่ เพลงที่สามถูกปล่อยออกมา

หกโมงเช้า เพลงที่สี่ถูกปล่อยออกมา

จนกระทั่งเจ็ดโมงกว่า เขาฝืนทนความง่วงต่อไปไม่ไหวแล้ว เมื่อเห็นว่ายอดขายอัลบั้ม ท่วงทำนองอันวิจิตร มากกว่า ฝูเหยา ถึงห้าหกเท่า เขาถึงยอมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

ทนถลึงตามาจนถึงป่านนี้ ผู้จัดการหวังเหม่ยเหม่ยเองก็ทนไม่ไหวเช่นกัน เธอฟุบหลับไปบนโซฟาทันที

ในมือเธอยังคงถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ หน้าจอแสดงหน้าต่างแชตของกลุ่มแฟนคลับ

"พี่เหม่ยเหม่ย เมื่อกี้ฉันขอยืมแอคเคานต์คนอื่นไปซื้อมาอีกสิบชุดแล้วนะ"

"ยอดขายพอหรือยังคะ ตอนนี้ฉันยืมบัญชีใครไม่ได้แล้วนะ"

"ฉันปั่นไปห้าสิบกว่าชุดแล้ว"

"ฉันง่วงไม่ไหวแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะ ไว้ตื่นแล้วจะไปหาคนมาช่วยปั่นต่อนะ"

"..."

ในเวลาเดียวกันนี้เอง

อัลบั้ม ฝูเหยา ก็ทยอยปล่อยเพลงออกมาแล้วสี่เพลง ได้แก่ ลมพัดมาแล้ว, จุ้ยชื่อปี้, เจียงหนาน และ ลูกโป่งสารภาพรัก

ทั้งสี่เพลงนี้ล้วนเป็นเพลงที่คุ้นหูเป็นอย่างดีในโลกก่อนของเส้าหยาง ทุกเพลงล้วนผ่านการพิสูจน์จากตลาดมาแล้วทั้งสิ้น ยกตัวอย่างเช่นเพลง เจียงหนาน ถึงแม้ว่าจะเป็นเพลงเก่าที่ปล่อยออกมาตั้งแต่ปี 2004 แต่ตลอดกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมาก็ยังมีคนฟังมาโดยตลอด

หากนักร้องสามารถเลือกเพลงได้เพียงเพลงเดียวมาเป็นผลงานชิ้นเอกของตัวเองแล้วล่ะก็ ปีกที่มองไม่เห็น ก็คือผลงานชิ้นเอกของจางเส้าหาน และ เจียงหนาน ก็คือผลงานชิ้นเอกของหลินจวิ้นเจี๋ย

ในขณะที่เสิ่นรุ่ยและหวังเหม่ยเหม่ยอมหลับอดนอนเฝ้าดูยอดขายและคอยให้แฟนคลับช่วยปั่นยอดขายอยู่นั้น เส้าหยางกลับนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอย่างสบายใจเฉิบ

เจ็ดโมงครึ่ง

เส้าหยางตื่นขึ้นมาเองตามเวลาปกติ

เขาไม่ได้รีบเปิดดูยอดขายอัลบั้มเป็นอันดับแรก แต่กลับเปลี่ยนชุดนอนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันเหมือนเช่นเคย

เพิ่งเดินลงมาถึงชั้นล่าง เสียงกริ่งก็ดังขึ้น

"ทำไมวันนี้มาเร็วจัง" เส้าหยางวางแก้วน้ำลง สาวเท้าเดินออกไปที่ลานบ้านแล้วเปิดประตู

เส้าหยางนึกว่าคนที่มาคือเซวียเจียเจีย นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นหยางหลาน

"พี่หลาน ทำไมพี่ถึงมาเช้าขนาดนี้ล่ะครับ"

"วันนี้เป็นวันปล่อยอัลบั้มดิจิทัลของเธอเชียวนะ ฉันจะไม่มาได้ยังไงล่ะ" หยางหลานมีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย

เธอและเส้าหยางร่วมงานกันมาได้สักพักแล้ว ณ ตอนนี้ เธอค่อนข้างพอใจในตัวเส้าหยางทุกๆ ด้าน

มีความสามารถ

นิสัยดี

และที่สำคัญที่สุดคือ มีจุดยืน

ผู้จัดการคนไหนบ้างล่ะที่ไม่อยากดูแลศิลปินแบบนี้

หยางหลานกำลังจะเดินเข้าไป เซวียเจียเจียก็ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูของเธอเลี้ยวเข้ามาในถนนเฟิงเยี่ยพอดี รถจอดเข้าซองด้านนอก เซวียเจียเจียรีบลงจากรถ กระแทกประตูปิดดังปัง พอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเส้าหยาง เธอก็เบ้ปากพูดขึ้น "นายยังยิ้มออกอยู่อีกเหรอ ยอดขายอัลบั้มของหมอนั่นจะมากกว่านายเจ็ดเท่าอยู่แล้วนะ"

หยางหลานเสริมทัพทันที "ยอดขายอัลบั้มใหม่ของเสิ่นรุ่ยดูผิดปกติมากเลยนะ ช่วงกลางดึกแบบนี้ปกติยอดการใช้งานก็ต้องต่ำอยู่แล้ว แถมเขาก็เป็นแค่นักร้องระดับรอง ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ไม่มีทางขายได้เยอะขนาดนั้นหรอก ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาต้องใช้หน้าม้าปั่นยอดขายแน่ๆ"

"ผมก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไรซะอีก พวกคุณจะรีบร้อนไปทำไม"

เส้าหยางทำมือเป็นรูปปืน เหมือนกับคาวบอยในหนังคาวบอยตะวันตกที่พ่นลมเป่า 'ปากกระบอกปืน' หลังจากยิงกระสุนออกไป แล้วหัวเราะ "ปล่อยให้กระสุนบินไปก่อนเถอะ"