บทที่ 93 สงครามที่ไร้ควันปืน

"ประสาท~"

เซวียเจียเจียกลอกตาใส่เส้าหยางไปหนึ่งที แล้วก้าวยาวๆ เดินเข้าไปในบ้าน

หยางหลานก็เดินตามเข้าไปด้วย

เมื่อเทียบกับเส้าหยางแล้ว พวกเธอสองคนกลับใส่ใจเรื่องยอดขายอัลบั้มใหม่ของเขามากกว่า เพราะท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ย่อมส่งผลกระทบต่อเรื่องอื่นๆ ที่จะตามมาอีกเป็นพรวน

"เซวียเจียเจีย ทำไมวันนี้คุณถึงไม่เอาข้าวเช้ามาให้ผมล่ะ"

"เมื่อคืนคุณหนูอย่างฉันกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสองกว่า แถมยังต้องตื่นตอนเจ็ดโมงเช้า ขับรถมาที่นี่ก็ใช้เวลาอีกตั้งยี่สิบนาที จะเอาเวลาที่ไหนไปซื้อข้าวเช้าล่ะ อีกอย่าง วันนี้เป็นวันปล่อยอัลบั้มของคุณนะ คุณยังมีกะจิตกะใจจะกินข้าวเช้าอีกเหรอ"

"กองทัพต้องเดินด้วยท้องสิ"

เส้าหยางยักไหล่ หมุนตัวเดินเข้าครัวไปต้มน้ำเตรียมทำบะหมี่ "พี่หลาน พี่กินอะไรมาหรือยังครับ"

"ยังเลย"

"งั้นผมต้มเผื่อจะได้กินด้วยกันเลยดีไหมครับ"

"ดีเลย" หยางหลานยิ้มรับคำ จากนั้นก็หยิบแล็ปท็อปขนาดสิบสามนิ้วออกมาจากกระเป๋า เปิดหน้าเว็บไซต์คิวคิวมิวสิก เพื่อเปรียบเทียบยอดขายของทั้งสองอัลบั้ม

ตอนนี้ยอดขายอัลบั้ม ท่วงทำนองอันวิจิตร ของเสิ่นรุ่ยอยู่ที่หนึ่งแสนสี่หมื่นชุด

ส่วนยอดขายอัลบั้ม ฝูเหยา ของเส้าหยางเพิ่งจะเฉียดสามหมื่นชุด

แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

แต่ในช่วงกลางดึกแบบนี้ คนเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ต่างก็หลับกันหมดแล้ว แถมเมื่อวานก็ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ คนที่จะมานั่งฟังเพลงตอนเที่ยงคืนก็คงมีไม่เยอะ ก่อนแปดโมงเช้าขายได้ตั้งสามหมื่นชุด ยอดขายระดับนี้ก็ถือว่าเยี่ยมมากแล้ว

การที่อัลบั้ม ท่วงทำนองอันวิจิตร ของเสิ่นรุ่ยขายได้ถึงหนึ่งแสนสี่หมื่นชุด ดูเผินๆ อาจจะสุดยอดมาก แต่ขอแค่เป็นคนในวงการก็มองออกว่ายอดขายนี้มันผิดปกติ

นับจนถึงตอนนี้ สถิติยอดขายอัลบั้มดิจิทัลในวันแรกยังอยู่ที่แค่ห้าแสนสองหมื่นชุดเท่านั้น

ขืนเสิ่นรุ่ยยังรักษายอดขายแบบนี้ต่อไปได้ การทำลายสถิติก็คงไม่ใช่ปัญหา

แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ

เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด ต่อให้เสิ่นรุ่ยจะเดบิวต์มานานแค่ไหน ตอนนี้เขาก็เป็นแค่นักร้องระดับสองที่เอาแต่รับงานรายการวาไรตี้ ผลงานเพลงก็ออกมาน้อย ทักษะการร้องในวงการก็ไม่ได้ถือว่าโดดเด่นอะไร ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เขาจะทำผลงานได้ระดับนี้

หยางหลานหัวเราะ "เมื่อคืนฉันเฝ้าหน้าจอจนถึงตีสี่กว่าถึงจะได้นอน ถึงยอดขายของ ฝูเหยา จะไม่สูงเท่า ท่วงทำนองอันวิจิตร แต่คอมเมนต์ใต้ผลงานนั้นถือว่าดีทีเดียว"

"งั้นเหรอ"

เซวียเจียเจียขยับเข้าไปใกล้ "ฉันดูแค่ยอดขายเอง ไม่ได้เลื่อนดูคอมเมนต์ข้างล่างเลย ขอฉันดูหน่อยสิ"

หยางหลานคลิกเปิดหน้าคอมเมนต์ใต้ผลงานอัลบั้ม...

คอมเมนต์จากชาวเน็ตปรากฏขึ้นตรงหน้าทีละข้อความ...

"สมแล้วที่เป็นคนที่สามารถแต่งเพลง คลายเศร้า สิบปี และ โอ้อวด ออกมาได้ เพลงในอัลบั้มใหม่แต่ละเพลงที่ปล่อยออกมาคือระดับมาสเตอร์พีซทั้งนั้นเลยพี่น้อง เพลงในอัลบั้มใหม่นี้มันโคตรจะเพราะระเบิดระเบ้อไปเลย"

"ปล่อยออกมาทีเดียวให้หมดเลยไม่ได้หรือไง จะมาทำให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ทำไม ค่ายคิวคิวไม่เคยกะเกณฑ์ให้มันดีๆ เลย บ้าเอ๊ย!"

"เพลง เจียงหนาน ทำเอาฉันทึ่งไปเลย สำหรับฉัน เพลงนี้คือจุดสูงสุดของวงการเพลงป๊อปในปีนี้แล้วล่ะ!"

"รอจนถึงตีสองเพื่อฟังเพลง จุ้ยชื่อปี้ เปิดวนฟังซ้ำทั้งคืน ตอนแรกก็คิดว่านี่แหละคือจุดสูงสุดแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าข้างหลังยังมีเพลง เจียงหนาน กับเพลง ลูกโป่งสารภาพรัก อีก รักเลยๆ"

"ไม่เคยสมัครสมาชิกวิดีโอวีไอพีเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องซื้ออัลบั้มดิจิทัล แต่อัลบั้ม ฝูเหยา ทำให้ฉันต้องยอมทำลายกฎของตัวเอง"

"แผ่นเสียงแบบจับต้องได้จะวางขายเมื่อไหร่เนี่ย ฉันต้องซื้อมาเก็บสะสมไว้สักแผ่นให้ได้!"

ข้อความเหล่านี้คือคอมเมนต์ที่คนกดถูกใจกันค่อนข้างเยอะ

ส่วนด้านล่างคือคอมเมนต์ที่ชาวเน็ตเพิ่งจะโพสต์มาสดๆ ร้อนๆ

"แฟนผมชอบเพลง ลูกโป่งสารภาพรัก มากเลย ผมตั้งใจจะหัดร้องเพลงนี้แล้วหาโอกาสขอเธอแต่งงาน ทุกคนครับ อวยพรให้ผมโชคดีด้วยนะ"

"อัลบั้มใหม่นี้ไร้เทียมทานจริงๆ วงการบันเทิงนานๆ ทีจะมีนักร้องมากความสามารถโผล่มาสักคน"

"ยิ่งฟังก็ยิ่งอินจริงๆ"

"พี่น้องครับ!!! เพลงที่ห้าในอัลบั้มถูกอัปโหลดแล้วครับ ตำราเปิ๋นเฉากังมู่ ทุกคนรีบไปฟังเร็วเข้า ผมนี่ถึงกับคุกเข่ากราบเลย"

"ปล่อยออกมาทีเดียวให้หมดเลยได้ไหมครับ ผมรุ่มร้อนจนเหมือนมีมดไต่ไปทั่วทั้งตัวแล้ว"

"..."

หลังจากเลื่อนดูคอมเมนต์ไปได้หลายสิบข้อความ หยางหลานก็กดรีเฟรชหน้าต่าง

ยอดขายของ ฝูเหยา ก็พุ่งพรวดขึ้นมาเจ็ดแปดร้อยชุดทันที ทั้งๆ ที่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

หยางหลานและเซวียเจียเจียสบตากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

ยอดขายยิ่งพุ่งก็ยิ่งเร็ว

นี่ถือเป็นสัญญาณที่ดีมาก

ในทางกลับกัน อัตราการเพิ่มขึ้นของ ท่วงทำนองอันวิจิตร กลับลดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับช่วงกลางดึก

"กินบะหมี่กันได้แล้ว"

เส้าหยางตักบะหมี่ใส่ชามสามใบแล้วยกมาวางบนโต๊ะ

เซวียเจียเจียลูบท้องตัวเองเบาๆ แล้วรีบเดินไปที่ห้องครัว เธอทำตัวเหมือนคิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้านไปแล้ว ไม่มีท่าทีเกรงใจเลยสักนิด

"เส้าหยาง ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ชอบกินไข่ดาวน่ะ"

"เลือกกินมันไม่ดีนะ"

"ชิ~" เซวียเจียเจียหยิบตะเกียบมาคู่หนึ่ง คีบไข่ดาวในชามของตัวเองไปใส่ในชามของเส้าหยาง

หยางหลานเดินเข้าไปหาด้วยความรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

เธอรู้มาว่าเส้าหยางทำอาหารเป็น แต่นึกไม่ถึงว่าฝีมือจะดีขนาดนี้ แค่บะหมี่ชามเดียวยังทำออกมาได้น่ากินสุดๆ

"พี่หลาน ไม่ต้องเกรงใจนะครับ"

"อืม"

รอจนทั้งสามคนนั่งลงเรียบร้อย เส้าหยางถึงเพิ่งจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูหน้ายอดขายอัลบั้ม

"เสิ่นรุ่ยคนนี้น่าสนใจดีแฮะ เล่นสู้กันซึ่งหน้าไม่ได้ ก็เริ่มใช้วิธีสกปรกซะแล้ว ปล่อยอัลบั้มใหม่ตอนกลางดึก เพลงยังอัปโหลดไม่ครบด้วยซ้ำ แต่กลับขายไปได้ตั้งแสนกว่าชุด นี่กะจะหลอกผีหรือไง"

เส้าหยางเคยผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้ว ต่อให้หยางหลานไม่พูด เขาก็รู้ว่ายอดพวกนี้ถูกปั่นขึ้นมา

เพียงแต่เขานึกไม่ถึงว่าเสิ่นรุ่ยจะปั่นยอดอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ ถ้าจะปั่นก็น่าจะทำให้มันเนียนๆ หน่อย เล่นปั่นยอดไปตั้งแสนกว่าชุดตั้งแต่เริ่มแรกแบบนี้ ช่างเป็น 'คนเก่ง' เสียจริง

หยางหลานซู้ดบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อยพลางพูดขึ้น "คนในวงการมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าปั่นยอด แต่ชาวเน็ตเขาไม่รู้นี่นา พวกเขาจะดูแค่ยอดขายในตอนสุดท้ายเท่านั้นแหละ"

"ผมมีความมั่นใจในอัลบั้มใหม่ของตัวเองอยู่แล้วครับ ต่อให้วันนี้จะยังแซงไม่ได้ แต่อีกไม่กี่วันต้องพลิกกลับมาแซงได้แน่นอน"

ความมั่นใจของเส้าหยางย่อมมาจากเพลงทั้งเก้าเพลงที่เขาเป็นคนเลือกมาเองกับมือ

ทั้งเก้าเพลงนี้ล้วนเป็นเพลงที่ดังและฮิตมาก แค่หยิบมาสักเพลง ก็คงเอาชนะเพลงตามท้องตลาดได้มากกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว

แล้วเสิ่นรุ่ยคือใครล่ะ

ก็แค่นักร้องระดับสองที่ฝีมือการเรียบเรียงเพลงยังย่ำอยู่กับที่ในระดับ 'เด็กมัธยมปลาย'

เพลงใดเพลงหนึ่งในอัลบั้มใหม่ของเขาก็สามารถบดขยี้ผลงานก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเสิ่นรุ่ยได้แล้ว

แปดโมงเช้า: เพลง ตำราเปิ๋นเฉากังมู่ ถูกปล่อยออกมา

สองชั่วโมงต่อมา ยอดขายของ ฝูเหยา ก็พุ่งทะยานแตะห้าหมื่นชุด

สิบโมงเช้า: เพลง ลมบูรพาพัดพังทลาย ถูกปล่อยออกมา

รอจนถึงช่วงเที่ยง ยอดขายก็ทะยานขึ้นไปถึงแปดหมื่นกว่าชุดแล้ว และในเวลานี้ ยอดขายของ ท่วงทำนองอันวิจิตร ก็เพิ่งจะขยับขึ้นมาแค่สองหมื่นกว่าชุดเท่านั้น

ช่องว่างระหว่างทั้งสองอัลบั้มถูกบีบให้แคบลงจากเกือบเจ็ดเท่าเหลือเพียงสองเท่าภายในเวลาอันรวดเร็ว

...

ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง

เสิ่นรุ่ยที่เพิ่งจะได้นอนตอนกลางดึกงัวเงียตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำคือการปลดล็อกโทรศัพท์มือถือเพื่อดูยอดขายอัลบั้ม แม้จะไม่มากเท่าที่คิดไว้ แต่เพียงครึ่งวันกลับสามารถขายอัลบั้มดิจิทัลออกไปได้ถึงหนึ่งแสนหกหมื่นชุด นี่ก็ถือเป็นสถิติที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว

เพราะยังไงเสีย ช่วงเวลาตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสี่ทุ่มต่างหาก ที่จะเป็นช่วงพีคของการพุ่งขึ้นของยอดขาย

เขายังจำได้ดีว่าอัลบั้มแรกของตัวเองขายได้ทั้งหมดแค่ประมาณห้าแสนชุดเท่านั้น และวันแรกก็ขายได้ไม่ถึงหนึ่งแสนชุดด้วยซ้ำ

เสิ่นรุ่ยเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะไปล้างหน้าแปรงฟัน ด้วยความสงสัย เขาจึงกดย้อนกลับไปที่หน้ายอดขายอัลบั้ม และคลิกเข้าไปดู ฝูเหยา

ฝูเหยา: ขายแล้ว 83,422 ชุด

เสิ่นรุ่ยขยี้ตา แล้วเพ่งมองอีกครั้ง เมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด หัวใจของเขาก็กระตุกวาบขึ้นมาทันที

ทั้งๆ ที่ตอนก่อนนอนยอดขายยังอยู่ที่สองหมื่นกว่าชุดเอง ทำไมพอนอนตื่นขึ้นมายอดขายถึงพุ่งพรวดขึ้นมาตั้งหกหมื่นได้

"พี่หวัง พี่หวัง"

เสิ่นรุ่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง รีบวิ่งไปที่โซฟาเพื่อปลุกหวังเหม่ยเหม่ย ผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังหลับสนิทให้ตื่นขึ้น

"มีอะไรเหรอ" หวังเหม่ยเหม่ยที่ยังเห็นได้ชัดว่ายังไม่ตื่นดี ถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

เสิ่นรุ่ยพูดด้วยความร้อนรน "เร็วเข้า รีบไปส่งข้อความในกลุ่มแฟนคลับให้เยอะๆ หน่อย บอกให้พวกเขาช่วยกันซื้อเพิ่ม ฝูเหยา กำลังจะตามทันแล้ว"

"อะไรนะ"

เมื่อคืนนี้ยอดขายยังห่างกันตั้งหกเจ็ดเท่า จะตามทันเร็วขนาดนี้ได้ยังไง

หวังเหม่ยเหม่ยรีบผุดลุกขึ้นมาดูโทรศัพท์มือถือ

เมื่อเห็นว่ายอดขายอัลบั้ม ฝูเหยา พุ่งทะยานขึ้นไปแตะแปดหมื่นแล้ว เธอก็ถึงกับช็อกตาตั้ง

"พี่หวัง ยังจะมัวยืนอึ้งทำไมอยู่ล่ะ รีบไปติดต่อแฟนคลับให้ผมเร็วเข้า"

"ฉัน..."

หวังเหม่ยเหม่ยอยากจะบอกเหลือเกินว่า ทุกกลุ่มแชตที่เธออยู่ เธอส่งข้อความไปหมดแล้ว การซื้ออัลบั้มดิจิทัลต้องล็อกอินเข้าระบบก่อนถึงจะซื้อได้ พวกหน้าม้าก็ปั่นยอดกันไปหมดแล้ว ตอนนี้ถ้าจะให้พวกเขาปั่นต่ออีก ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก

แต่เมื่อเห็นสีหน้าร้อนรนของเสิ่นรุ่ย หวังเหม่ยเหม่ยก็ยังคงเลือกที่จะไม่พูดออกไป

ช่างเถอะ

รอคอยดูสถานการณ์ไปก่อนก็แล้วกัน