บทที่ 94 "มัดใจได้ทุกวัย"

เส้าเยว่เอ๋อร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ เท้าคางมองใบไม้ที่กำลังไหวเอนตามสายลมอยู่นอกหน้าต่าง

จังหวะชีวิตของเด็ก มอปลาย ปีสุดท้ายนี่เร็วกว่า มอปลาย ปีที่สองมากจริงๆ

นักเรียนไปกลับหลายคน จะมีพ่อแม่คอยมาส่งข้าวให้ที่หน้าโรงเรียน พอทานเสร็จก็รีบกลับเข้าห้องเรียนมาอ่านหนังสือทันที ทุกคนต่างพากันตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ

แม้กระทั่งเพื่อนร่วมชั้นที่ชอบเล่นสนุกกันในห้อง ตอนนี้ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำแบบฝึกหัดกันอย่างขะมักเขม้น

ในห้องเรียนนอกจากเสียงพัดลมบนเพดานแล้ว ก็มีเพียงเสียงเปิดหน้าที่ดังสลับกับเสียงกระดาษเสียดสีกันเบาๆ เท่านั้น

ห้องเรียนที่เส้าเยว่เอ๋อร์เรียนอยู่คือห้องคิงของโรงเรียน อัตราการสอบติดปริญญาตรีร้อยเปอร์เซ็นต์ และอัตราการสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำก็สูงกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ถึงแม้จะเป็นห้องเรียนระดับนี้ ทุกครั้งที่มีการสอบ คะแนนของเส้าเยว่เอ๋อร์ก็ยังคงอยู่อันดับต้นๆ ของชั้นเรียนเสมอ

"เยว่เอ๋อร์ ไปเข้าห้องน้ำด้วยกันไหม"

ตอนที่เส้าเยว่เอ๋อร์กำลังเหม่อลอย เพื่อนร่วมโต๊ะหญิงสาวก็ถือผ้าอนามัยสีชมพูไว้ในมือ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

เส้าเยว่เอ๋อร์ได้สติ พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนเดินจูงมือกันออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ริมสุดฝั่งตะวันออก ผ่านห้องเรียนห้องสอง ห้องสาม ห้องสี่ ยิ่งเดินไปข้างหน้า เสียงพูดคุยในห้องเรียนก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

ใกล้จะถึงห้องน้ำ

มีนักเรียนชายสองคน คนหนึ่งใส่หูฟังข้างหนึ่ง พูดคุยหัวเราะกันเดินขึ้นบันไดมา

"เพลงนี้เพราะว่ะ"

"เพลง ชิงฮวาฉือ ก่อนหน้านี้เจ๋งกว่าอีก แต่เพลง ตงฟงพั่ว นี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ อัลบั้มนี้เพิ่งออกวันนี้เอง ฉันลงทุนควักเงินสามสิบบาทซื้ออัลบั้มดิจิทัลของแท้เลยนะเว้ย"

"เดี๋ยววันศุกร์นี้ฉันกลับบ้าน ฉันจะดาวน์โหลดเพลงพวกนี้ให้หมดเลย"

"ต้องสนับสนุนของแท้รู้ไหม"

"ฉันเอาเงินที่ไหนมาล่ะวะ"

"เอ้า เอาหูฟังคืนมาได้แล้ว ถ้าครูฝ่ายปกครองมาเห็นว่าฉันเอาโทรศัพท์มาโรงเรียน ฉันซวยตายห่าพอดี"

"เออๆ เอาไปดิ"

พอได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน เส้าเยว่เอ๋อร์ก็หยุดเดินกะทันหัน มุมปากยกยิ้มหวานขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"เยว่เอ๋อร์ เป็นอะไรไปเหรอ"

"ไม่มีอะไร เธอเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันยืนรอข้างนอกนี่แหละ"

"อืม"

...

"ฉันซื้อแล้วนะ ฟังด้วยกันไหม" ในหอพัก เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งของจางซินอี๋เอ่ยถามขึ้น

"ฟัง!" ตอนที่กินข้าวอยู่ที่โรงอาหารเมื่อกี้ มีคนกลุ่มใหญ่กำลังพูดคุยกันถึงเพลงในอัลบั้มใหม่ชุดนี้อยู่พอดี เนื่องจากจางซินอี๋ เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนจึงคอยติดตามผลงานของเส้าหยางมาโดยตลอด พอได้ยินเพื่อนๆ ในห้องพูดถึงกัน พวกเธอก็แทบจะทนรอฟังเพลงในอัลบั้มใหม่ไม่ไหวแล้ว

เพลง ลมพัดมาแล้ว ทั้งสามคนเคยฟังกันหมดแล้ว ส่วนเพลง จุ้ยชื่อปี้ ก็เคยฟังท่อนสั้นๆ มาก่อนแล้ว ตอนนี้กำลังเปิดเพลงใหม่ลำดับที่สามในอัลบั้มอย่างเพลง เจียงหนาน

เสียงเพลงดังสะท้อนก้องไปทั่วหอพักอย่างรวดเร็ว

"สายลมพัดมาถึงตรงนี้ก็เหนียวแน่น     เหนี่ยวรั้งความคะนึงหาของแขกผู้มาเยือน     สายฝนโปรยปรายลงมาถักทอเป็นสาย     รั้งพวกเราไว้ให้ลุ่มหลงอยู่ในโลกมนุษย์..."

เด็กสาวสามคนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดื่มด่ำไปกับเสียงเพลงอันไพเราะ

เมื่อท่อนสุดท้าย "ใจสลายจึงเข้าใจ" ร้องจบลง ภายในหอพักก็เงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะตะโกนขึ้นมาว่า "ฉันจะโทรหาจางซินอี๋เดี๋ยวนี้เลย ให้เธอช่วยหาลายเซ็นของเส้าหยางมาให้ฉันใบหนึ่ง"

"เอาสามใบ! เอาสามใบ!"

"พวกเธอแค่อยากได้ลายเซ็นก็พอใจแล้วเหรอ ได้ยินมาว่าอัลบั้มใหม่ชุดนี้จะมีแผ่นซีดีและแผ่นเสียงแบบลิมิเต็ดด้วยนะ ถ้าหามาได้สักแผ่น เพื่อนในโซเชียลต้องอิจฉาตาร้อนจนอกแตกตายแน่ๆ..."

"ฉันก็อิจฉาซินอี๋เหมือนกันนะเนี่ย~"

"วันนี้หัวหน้าห้องถามฉันว่าซินอี๋ลาหยุดไปทำไม ฉันเกือบจะหลุดปากพูดความจริงออกไปซะแล้ว"

"รอถามซินอี๋ตอนเย็นที่เธอกลับมาดีกว่า รีบฟังเพลงต่อไปเร็วเข้า"

"เพลงต่อไปชื่ออะไรเหรอ"

"ชื่อประหลาดชะมัด ชื่อว่า ตำราเปิ๋นเฉากังมู่"

...

บ่ายสองโมง: เพลง นานหนานใต้ วางจำหน่าย

บ่ายสี่โมง: เพลง หวางเฟย วางจำหน่าย

บ่ายโมงเย็น: เพลง ริมทะเลสาบไบคาล วางจำหน่าย

จนถึงตอนนี้

เพลงทั้งเก้าเพลงในอัลบั้ม ฝูเหยา ถูกปล่อยออกมาครบทั้งหมดแล้ว เพลงทั้งเก้าเพลงนี้มีทั้งแนวป๊อป ร็อก โฟล์ก และแร็ป แทบจะครอบคลุมทุกสไตล์ดนตรีไว้ทั้งหมด

ชาวเน็ตจากทั่วสารทิศหลังจากฟังเพลงเหล่านี้จบ บางคนก็นำไปบอกต่อให้เพื่อนๆ ฟัง ปากต่อปากกันไปเรื่อยๆ ส่งผลให้ยอดขายอัลบั้มพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง

แม้กระทั่งในโต่วอิน ก็มีคนเริ่มทำคลิปวิเคราะห์วิจารณ์อัลบั้มใหม่ชุดนี้กันแล้ว

ความเร็วในการแพร่กระจายแบบนี้ เป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเส้าหยางเองก็คาดไม่ถึง ภายในเวลาเพียงช่วงบ่ายสั้นๆ ยอดขายของอัลบั้มก็พุ่งกระโดดจากแปดหมื่นชุดเมื่อตอนเที่ยง ทะยานขึ้นไปถึงยี่สิบเก้าหมื่นชุดแล้ว

หยางหลานและเซวียเจียเจียเฝ้ามองดูยอดขายที่ค่อยๆ ไต่ระดับจากแปดหมื่นพุ่งขึ้นไปถึงยี่สิบเก้าหมื่นด้วยตาตัวเอง ทั้งสองคนถึงกับอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

ถ้าไม่ใช่เพราะหยางหลานโทรไปคอนเฟิร์มกับทีมงานฝั่งคิวคิวมิวสิกด้วยตัวเอง เธอคงคิดว่าระบบนับข้อมูลเกิดความผิดพลาดขึ้นมาแน่ๆ

...

ภายในคฤหาสน์

เซวียฉีนั่งอยู่บนโซฟา ใช้แอปพลิเคชันคิวคิวมิวสิกค้นหาอัลบั้มใหม่ ฝูเหยา ของเส้าหยาง

เขาทีละขั้นตอน ลงทะเบียน เข้าสู่ระบบ ยืนยันตัวตน

ใช้เวลาตั้งนานสองนาน กว่าจะซื้ออัลบั้มชุดนี้สำเร็จ

เดิมทีเขาไม่รู้เรื่องนี้เลย แต่ตอนที่นั่งรถกลับมาบ้านวันนี้ คนขับรถเสี่ยวจางใส่หูฟังฮัมเพลงพึมพำอยู่ตลอดเวลา เซวียฉีจึงเอ่ยถามขึ้นหนึ่งประโยคว่า "เธอฟังเพลงอะไรอยู่เหรอ"

ตอนแรกคนขับรถเสี่ยวจางยังตั้งสติไม่ทัน สักพักก็รีบละล่ำละลักอธิบายว่า "นายครับ ผมกำลังฟังเพลงใหม่อยู่ครับ นักร้องคนนี้มีพรสวรรค์มาก เพื่อนผมแนะนำมาอีกทีครับ"

ต้องรู้ก่อนว่าปกติแล้วเสี่ยวจางไม่ค่อยฟังเพลงสักเท่าไหร่ เซวียฉีรู้เรื่องนี้ดี ถึงได้เอ่ยปากถามย้ำอีกประโยค "ใครร้องล่ะ"

"ชื่อ... ชื่ออะไรนะ" คนขับรถจอดรถตรงสัญญาณไฟแดง ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง แล้วตอบว่า "อ้อ ใช่แล้วครับ ชื่อเส้าหยางครับ"

เซวียฉีสะดุ้งตกใจในใจวูบหนึ่ง

"เธอว่าใครนะ?!"

"เส้า... เส้าหยางครับ เส้าที่แปลว่าแสงอาทิตย์น่ะครับ"

เซวียฉียื่นมือไปขอโทรศัพท์ เสี่ยวจางรีบส่งให้ทันที เซวียฉีก้มมองรูปภาพโปสเตอร์บนหน้าจอ แววตาฉายแววล้ำลึกขึ้นมาทันที

"นา... นายครับ คุณรู้จักเขาด้วยเหรอครับ"

จะไม่ให้รู้จักได้ยังไงเล่า

เขาก็คือแฟนของลูกสาวฉันยังไงล่ะ

ไอ้หมูตัวนี้นี่กล้าดียังไงมาคาบดอกไม้ชิ้นงามของบ้านฉันไปกิน!

"เพลงพวกนี้เขาร้องหมดเลยเหรอ"

"ครับ เป็นอัลบั้มใหม่ที่เพิ่งปล่อยวันนี้เลยครับ ผมยอมเสียเงินสามสิบบาทซื้อเลยนะเนี่ย แต่การเป็นดารานี่รวยเร็วจริงๆ นะครับ ขายได้เกือบสามแสนชุดแล้ว คิดเป็นเงินก็เกือบเก้าล้านบาทแล้วมั้งครับเนี่ย ผมเดาว่าหลายคนทำงานทั้งชีวิตก็ยังหาเงินได้ไม่เยอะขนาดนี้เลยครับ"

เซวียฉีเอ่ยสั่ง "เปิดบลูทูธในรถให้ฉันฟังหน่อยสิ"

"รับทราบครับ"

เสี่ยวจางรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

เพลงในอัลบั้มนี้เขาฟังวนครบหมดทุกเพลงแล้ว เสี่ยวจางคิดว่าเพลงอย่าง ลมพัดมาแล้ว หรือ เจียงหนาน อะไรพวกนั้น นายของเขาคงไม่ชอบฟังแน่ๆ เขาจึงเลือกเปิดเพลงที่ปล่อยออกมาลำดับสุดท้ายอย่างเพลง ริมทะเลสาบไบคาล แทน

เพลงนี้นายท่านน่าจะชอบฟัง

ระบบเครื่องเสียงในรถยนต์คันนี้เป็นเกรดท็อปสุด

ติดตั้งลำโพงครบทั้งสี่ประตู สร้างระบบเสียงรอบทิศทางได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เสียงร้องของเส้าหยางดังขึ้นในรถยนต์อย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมพัดผ่านทุ่งหญ้า และสายน้ำที่ไหลริน...

พอเพลงจบลง รถก็แล่นเข้ามาจอดในคฤหาสน์พอดี

พอเข้าบ้านมาปุ๊บ เซวียฉีก็เปิดมือถือซื้ออัลบั้มดิจิทัลชุดนี้ทันที แล้วกดฟังซ้ำอีกรอบ

หลิ่วหงอวี้เดินเข้ามา พอได้ยินเสียงเพลง เธอก็เลิกคิ้วขึ้นพูดว่า "เพลงอะไรเนี่ย เพราะจัง เอ๊ะ... ทำไมเสียงนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลยนะ"

เซวียฉีทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ "เสี่ยวเส้าเป็นคนร้อง"

"เธอว่าอะไรนะ ลูกเขยฉันร้องเหรอ!"

"อืม?"

หลิ่วหงอวี้สาวเท้ายาวๆ สามก้าวเดินไปนั่งลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจสอบให้แน่ใจ แล้วลากแถบเวลาไปไว้ที่จุดเริ่มต้นทันที

ภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวาง เสียงเพลงและท่วงทำนองที่ขับกล่อมผู้คนได้ทุกเพศทุกวัยก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง...

"ในอ้อมกอดของฉัน ในดวงตาของเธอ     ที่นั่นลมฤดูใบไม้ผลิชวนเคลิบเคลิ้ม ที่นั่นทุ่งหญ้าเขียวขจี     แสงจันทร์โปรยปรายความรัก เคลือบคลุมผืนน้ำในทะเลสาบ     กองไฟของคนสองคน ส่องสว่างไปทั่วทั้งราตรี..."

"ให้ตายเถอะ"

หลิ่วหงอวี้ใช้มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่มีรูปโปสเตอร์ของเส้าหยางแสดงอยู่ ส่วนมืออีกข้างปิดปากไว้ อุทานด้วยความตกใจ "ทำไมลูกเขยฉันถึงร้องเพลงเพราะขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้เจียเจียถึงไม่ยอมบอกพวกเราเลยล่ะ"

"คงกลัวว่าพอเรารู้ว่าเสี่ยวเส้าเป็นนักร้อง แล้วเราจะมีอคติกับเขามั้ง"

"จะมีอคติอะไรกันล่ะ ลูกเขยฉันมีความสามารถรอบด้านขนาดนี้ ฉันดีใจจะตายชัก รอมีหลานเมื่อไหร่ ถ้าได้เชื้อสายทางศิลปะของเสี่ยวเส้ามาล่ะก็ บ้านเราไม่มีใครมีหัวด้านนี้สักคนเลยนะเนี่ย"

"เธอนี่ท่าจะเพี้ยนไปใหญ่แล้ว อยู่บ้านก็ยังพูดคำว่าลูกเขยไม่หยุดปากเลยนะ"

หลิ่วหงอวี้คอยโอ้อวดต่อหน้ากลุ่มเพื่อนสนิทมาทุกวัน จนตอนนี้ติดปากพูดคำนี้ไปเสียแล้ว พอโดนเซวียฉีเหน็บแนมเข้าให้ เธอก็ฟาดฝ่ามือลงบนต้นขาของเซวียฉีเต็มแรง ถลึงตาใส่แล้วด่าว่า "ไอ้แก่หัวโบราณ เอ้ย สมน้ำหน้าไม่มีใครชอบเธอนักหรอก"

หลิ่วหงอวี้หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา ถ่ายรูปหน้าจออินเทอร์เฟซเพลงที่กำลังเล่นอยู่ แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มแชตกลุ่มใหญ่ของบรรดาเพื่อนสนิท พร้อมกับพิมพ์ข้อความว่า "เพื่อนๆ นี่คือเพลงที่ลูกเขยฉันร้องเองค่ะ ทุกคนลองฟังดูนะว่าเป็นยังไงบ้าง"

เซวียฉีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นเดินหนีเข้าห้องทำงานไป

เขาควักมือถือโทรหาเพื่อนเก่าอย่างเหล่าลวี่ ขอเบอร์โทรศัพท์ของลวี่เหมย แล้วกดโทรออกทันที

เขาต้องถามให้รู้เรื่อง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย

ไม่ใช่หุ้นส่วนบริษัทหรอกเหรอ

ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นนักร้องไปได้ล่ะวะเนี่ย!