บทที่ 96 คนเยอะขนาดนี้ตั้งใจมาดูเสี่ยวเส้าคนเดียวเลยเหรอ?

เวทีใหญ่เมืองโม๋ตู

สามารถรองรับผู้ชมได้สูงสุดถึงหนึ่งหมื่นสองพันคนเมื่อที่นั่งเต็ม

โดยปกติแล้ว ดาราศิลปินที่จะมาจัดคอนเสิร์ตในเมืองโม๋ตู มักจะเลือกระหว่างสนามกีฬาเมืองโม๋ตู, เมอร์เซเดส-เบนซ์ อารีน่า และเวทีใหญ่เมืองโม๋ตู

หลังจากลงจากรถ หยางหลานก็นำทีมเส้าหยางและคณะเดินเข้าไปในตัวอาคาร

เวทีใหญ่เมืองโม๋ตูเพิ่งได้รับการปรับปรุงใหม่เมื่อปีก่อน ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่งภายนอก หรือสิ่งอำนวยความสะดวกภายใน ล้วนไร้ที่ติ

ในเวลานี้ บริเวณทางเข้าได้ปูพรมแดงไว้เรียบร้อยแล้ว สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยโปสเตอร์ของเส้าหยาง ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนี้ยังมีทีมงานอีกจำนวนไม่น้อยกำลังง่วนอยู่กับการทำงานอยู่ด้านใน

บ้างก็จัดเวที

บ้างก็ปรับแสงสี

ในพื้นที่เล็กๆ ตรงข้ามเวที ทีมงานจากคิวคิววิดีโอก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการถ่ายทอดสดในวันพรุ่งนี้

เดิมทีคิวคิววิดีโอไม่ได้ให้ความสำคัญกับคอนเสิร์ตครั้งนี้นัก แต่เมื่ออัลบั้ม 'ฝูเหยา' โด่งดังเป็นพลุแตกทั่วประเทศ พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าการถ่ายทอดสดครั้งนี้จะนำพายอดเข้าชมมหาศาลมาสู่คิวคิววิดีโอ พวกเขาจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ

ส่วนบนที่นั่งผู้ชม พนักงานของบริษัทอวิ๋นซ่างกำลังวางโบรชัวร์ไว้บนทุกที่นั่ง หน้าปกเป็นรูปเส้าหยาง เปิดเข้าไปด้านในเป็นข้อควรระวังในการชมคอนเสิร์ต แต่มีรูปสินค้าของอวิ๋นซ่างแทรกอยู่มากมาย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ยอมพลาดโอกาสในการโฆษณา

"เส้าหยาง นี่คือผู้กำกับหลิว ผู้กำกับคอนเสิร์ตของคุณในครั้งนี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยกำกับงานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์ของช่องโทรทัศน์ท้องถิ่นมาแล้วสองครั้ง และยังมีส่วนร่วมในงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิในฐานะผู้ช่วยผู้กำกับด้วย"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" เส้าหยางเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปก่อน

ผู้กำกับหลิวชินยื่นมือออกไปจับด้วยรอยยิ้ม "ขอให้การแสดงราบรื่นนะครับ ทางฝั่งผมเตรียมการเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว คุณอยากลองทดสอบระบบเสียงไหมครับ"

"ครับ"

เส้าหยางรับไมโครโฟนจากทีมงาน บอกพวกเขาว่าจะลองทดสอบเพลงอะไร จากนั้นก็เดินขึ้นไปบนเวที

หลิวชินถือโอกาสนี้ซักซ้อมคิวจริง เขาใช้เครื่องมือสื่อสารสั่งทีมงานให้หรี่ไฟลงตามที่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้า

เส้าหยางกระแอมเบาๆ เพื่อเตรียมเสียง พร้อมทำมือสัญลักษณ์โอเค

เสียงดนตรีแบ็กอัปดังขึ้นตามมาติดๆ

เป็นเพลง 'ริมทะเลสาบไบคาล' ซึ่งเป็นเพลงสุดท้ายในอัลบั้มที่เพิ่งถูกปล่อยออกมา

"ในอ้อมกอดของฉัน     ในดวงตาของเธอ     ที่นั่นลมฤดูใบไม้ผลิชวนเคลิบเคลิ้ม     ที่นั่นทุ่งหญ้าเขียวขจี..."

เสียงร้องของเส้าหยางดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์เวทีใหญ่ น้ำเสียงอันไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ ทำให้ทีมงานหลายคนที่กำลังทำงานอยู่ถึงกับหยุดชะงักและหันมองไปที่เวทีโดยไม่รู้ตัว

ระบบเสียงยอดเยี่ยมจริงๆ ดูเหมือนว่าบริษัทจะพยายามจัดหาอุปกรณ์เครื่องเสียงที่ดีที่สุดในประเทศมาให้เขาแล้ว

เส้าหยางไม่ได้ร้องเพลงนี้จนจบ ร้องไปได้ครึ่งเพลง เขาก็หยุดแล้วเรียกจางซินอี๋ขึ้นมาบนเวที

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีผู้ชมอยู่ด้านล่าง แต่การยืนอยู่บนเวทีที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ ทำให้จางซินอี๋รู้สึกประหม่าในใจอย่างมาก

"หนู...หนูต้องร้องเพลงอะไรคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เส้าหยางเห็นทีมงานด้านล่างสองสามคนกำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่าย จึงบอกว่า "ร้องเพลง 'ลมพัดมาแล้ว' ก็ได้ ไม่ต้องเกร็งนะ"

"อืม"

เส้าหยางถือไมโครโฟนสั่งการ "รบกวนเปิดดนตรีเพลง 'ลมพัดมาแล้ว' หน่อยครับ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

เสียงดนตรีแบ็กอัปก็ดังขึ้น

ความประหม่าก็ส่วนประหม่า แต่การฝึกซ้อมมาหลายวันทำให้จางซินอี๋คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

เธอเริ่มร้องในจังหวะที่เหมาะสม ด้วยความช่วยเหลือจากระบบเสียง เสียงของเธอจึงฟังดูใสสะอาดเป็นพิเศษ

หยางหลานไม่เคยเข้าใจมาก่อนว่าทำไมเส้าหยางถึงเลือกหน้าใหม่มาเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของตัวเอง แถมยังยอมเซ็นสัญญาเดิมพันกับลวี่เหมยเพื่อเธออีก แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

จางซินอี๋ข้อแรกคือหน้าตาดี ข้อสองคือทักษะการร้องเพลงก็ผ่านเกณฑ์ แถมยังเรียนสาขาการแสดงอีกด้วย คนแบบนี้หากเข้าวงการบันเทิง อนาคตต้องมีโอกาสพัฒนาอีกมากมาย

หลังจากการทดสอบระบบเสียง ทีมงานก็พาเส้าหยางเดินทัวร์หลังเวทีหนึ่งรอบ ในขณะที่ทีมงานของบริษัทอวิ๋นซ่างก็เตรียมเสื้อผ้าห้าหกชุดที่จะต้องใส่ในคืนพรุ่งนี้ไว้พร้อมสรรพแล้ว

หลังจากอยู่ที่สถานที่จัดงานหนึ่งชั่วโมง ราวสองทุ่ม หยางหลานก็ขับรถไปส่งเส้าหยางและเซวียเจียเจียที่บ้านก่อน เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันคอนเสิร์ต เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน หยางหลานจึงพาจางซินอี๋ไปเปิดห้องพักสองห้องที่โรงแรม

...

วันที่ห้ากันยายน

หลังเลิกเรียนคาบที่สองในช่วงบ่าย รูมเมตทั้งสามคนของจางซินอี๋ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมุ่งหน้าไปยังเวทีใหญ่เมืองโม๋ตูทันที

เดิมทีใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งชั่วโมง แต่ในช่วงโค้งสุดท้าย กลับต้องรถติดแหง็กอยู่นานกว่ายี่สิบนาที

คนขับแท็กซี่ร้อนใจจนสบถด่า "เพิ่งจะห้าโมงกว่า ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลย ทำไมรถมันติดบรรลัยขนาดนี้วะ แม่งเอ๊ย"

บนถนนมีแต่แท็กซี่และรถยนต์รับจ้างผ่านแอปพลิเคชัน

คนขับแท็กซี่ที่กำลังหัวเสียเข้าไปบ่นในกลุ่มเพื่อนร่วมอาชีพอย่างหัวเสีย ผลปรากฏว่ามีเพื่อนร่วมอาชีพหลายคนก็ติดแหง็กอยู่บนถนนเส้นนี้เหมือนกัน พอซักไซ้ไล่เลียงดูถึงได้รู้ว่า วันนี้มีคนมาจัดคอนเสิร์ตที่เวทีใหญ่ รถก็เลยติดหนึบขนาดนี้

โชคดีที่ไม่นานก็มี 'เสื้อกั๊กเขียว' มาคอยอำนวยความสะดวกการจราจรตรงสี่แยก รูมเมตทั้งสามคนของจางซินอี๋ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง กว่าจะมาถึงด้านนอกเวทีใหญ่

ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเย็น

คอนเสิร์ตเริ่มตอนสองทุ่ม แต่บริเวณหน้าสถานที่จัดงานกลับเนืองแน่นไปด้วยฝูงชน

"คนเยอะขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย"

"ให้ตายเถอะ คิวต่อยาวขนาดนี้กว่าจะได้เข้าเมื่อไหร่"

"ลองถามซินอี๋ดูไหมว่าพอจะพาเราเข้าไปเลยได้หรือเปล่า"

"อย่าเลย ซินอี๋อุตส่าห์หาตั๋วมาให้พวกเราก็ดีแค่ไหนแล้ว ตอนนี้เธอคงกำลังตื่นเต้นอยู่แน่ๆ เราอย่าไปกวนเธอเลยดีกว่า"

"นั่นสินะ"

...

"กริ๊งๆ..."

พร้อมกับเสียงกริ่งเลิกเรียนที่ดังขึ้น

เส้าเยว่เอ๋อร์รีบเก็บหนังสือสองสามเล่มและข้อสอบสองสามชุดที่จะเอากลับไปทำการบ้านที่บ้านอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งพุ่งออกจากห้องเรียนไปทันที

เพื่อนร่วมชั้นของเส้าเยว่เอ๋อร์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก แม้แต่คุณครูที่เพิ่งจะบอกเลิกชั้นเรียนและยังไม่ทันเดินออกจากห้องก็ยังมองตามอย่างอึ้งๆ

เส้าเยว่เอ๋อร์เป็นอะไรไปเนี่ย

ปกติเลิกเรียนไม่เห็นจะเคยกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อนเลย

เส้าเยว่เอ๋อร์สาวเท้ายาวๆ รีบเดินออกจากโรงเรียน พอกลับถึงบ้านก็รีบขอโทรศัพท์จากแม่ พอรู้ว่าคืนนี้ลูกชายจะจัดคอนเสิร์ต เส้าเหวินซงและเฉินหลานอิงก็รีบปิดร้านผลไม้เร็วกว่าปกติ ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกเฝ้าหน้าจอโทรศัพท์ รอเวลาการถ่ายทอดสดคอนเสิร์ตเริ่ม

...

รถตู้ของพี่เลี้ยงดาราขับเข้าสู่ลานจอดรถภายในสถานที่จัดงานผ่านช่องทาง VIP ลวี่เหมยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วต่อสายโทรออก

"ฮัลโหล คุณอาเซวีย คุณอากับคุณน้าหลิ่วออกเดินทางหรือยังคะ"

"อยู่บนถนนแล้วใช่ไหมคะ"

"โอเคค่ะ ถ้าคุณอามาถึงข้างนอกแล้ว อย่าลืมส่งข้อความมาบอกนะคะ เดี๋ยวหนูจะพาคุณอาเข้าทางประตูด้านข้างเอง"

"คุณอาเซวียวางใจได้เลยค่ะ หนูจะไม่บอกเจียเจียเด็ดขาด"

วางสาย

ฉินอวี่หาน, เสิ่นซูหัว และเฉิงถิงถิงต่างเบิกตากว้าง "พี่เหมย เมื่อกี้พี่คุยโทรศัพท์กับคุณอาเซวียเหรอคะ"

"ใช่"

"คุณอาเซวียกับคุณน้าหลิ่วก็จะมาดูคอนเสิร์ตของเส้าหยางด้วยเหรอคะ!"

"อืม"

"พระเจ้าช่วย!"

"ฉันขอเตือนพวกเธอสามสาวจิ้งจอกนะ ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกเจียเจีย และห้ามบอกเส้าหยางเด็ดขาด คุณอาเซวียกำชับมาเป็นพิเศษเลย"

"รับทราบ!" ฉินอวี่หานยกมือขึ้นตะเบ๊ะอย่างแข็งขัน

ลวี่เหมยปัดมือเธอลงอย่างขำขัน แล้วผลักประตูรถออก "ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันพาพวกเธอไปหลังเวทีก่อน พอคอนเสิร์ตเริ่ม พวกเธอก็ไปดูที่ทางขึ้นเวทีนะ"

"พี่เหมยใจร้ายจัง ไม่ยอมหาตั๋วที่นั่งแถวแรกให้พวกเราเลยสักใบ"

"งั้นพวกเธอลองไปขอแลกที่นั่งกับแฟนคลับที่นั่งแถวแรกดูไหมล่ะ ลองถามดูว่าพวกเขาอยากจะนั่งดูคอนเสิร์ตในแถวแรก หรืออยากจะเดินเล่นหลังเวทีได้อย่างอิสระ"

"งั้นช่างมันเถอะ ฉันแค่พูดไปงั้นแหละ"

"ยัยบ้าเอ๊ย..."

...

ทุ่มยี่สิบ

คอนเสิร์ตเริ่มตรวจบัตรเข้างาน

ผู้ชมทุกคนที่ผ่านการตรวจบัตรจะได้รับถุงของขวัญสุดเซอร์ไพรส์ที่ทางอวิ๋นซ่างเป็นสปอนเซอร์ให้ ซึ่งทำให้แฟนคลับที่เข้างานต่างดีใจกันยกใหญ่ เพราะถ้าไม่ได้ซื้อตั๋วจากพวกตั๋วผี ราคาตั๋วก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย แต่ถุงของขวัญเซอร์ไพรส์ใบนี้ แค่ต่างหูเงินแบรนด์อวิ๋นซ่างก็คงราคาไม่เบาแล้ว

ตอนที่ที่นั่งบนอัฒจันทร์เริ่มเต็มไปประมาณเจ็ดแปดส่วน ลวี่เหมยก็นำทางเซวียฉีและหลิ่วหงอวี้มานั่งลงในที่นั่งที่ค่อนข้างอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

หลิ่วหงอวี้มองดูแฟนคลับที่หลั่งไหลเข้ามาจากข้างนอกอย่างไม่ขาดสาย กระซิบถามว่า "คนเยอะขนาดนี้ตั้งใจมาดูเสี่ยวเส้าคนเดียวเลยเหรอ"

เซวียฉีมองตรงไปข้างหน้า นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

หลิ่วหงอวี้ฮึดฮัดด่าเขาว่าเป็นคนหัวโบราณสองประโยค เธอตั้งหน้าตั้งตารอให้คอนเสิร์ตเริ่ม ก่อนมายังอุตส่าห์ชาร์จแบตโทรศัพท์มาเต็มเปี่ยม เตรียมจะถ่ายวิดีโอเยอะๆ เพื่อเอาไปแชร์ในกลุ่มแชตของเพื่อนสนิท

...