บทที่ 97 ฉากสถาปนาเทพที่แท้ทรู

หลังเวที กลุ่มคนล้อมรอบเส้าหยางเพื่อแต่งหน้าทำผมให้เขา

หยางหลานมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เร่งเร้าด้วยความร้อนรน "เร็วเข้าๆ เหลือเวลาอีกแค่สิบห้านาทีจะเริ่มแล้ว"

"ใกล้เสร็จแล้วค่ะ"

"เจียเจีย สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง"

เซวียเจียเจียที่เพิ่งกลับมาจากทางขึ้นเวทีตอบว่า "ที่นั่งเกือบจะเต็มแล้ว แต่ตรงประตูทางเข้ายังมีคนรอตรวจบัตรอยู่นะ"

"เส้าหยาง เธอจำคิวได้ใช่ไหม"

"ขึ้นเวทีร้องสามเพลง แล้วก็สุ่มแจกแผ่นซีดีรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันห้าชุด จากนั้นร้องอีกสองเพลง แล้วก็พูดคุยโต้ตอบกับคนดู ตามด้วยซินอี๋ขึ้นเวที มาร้องเพลง ลมพัดมาแล้ว คู่กับผม..."

คืนนี้เส้าหยางต้องร้องเพลงทั้งหมดสิบสี่เพลง นอกจากเพลงใหม่ในอัลบั้มเก้าเพลงแล้ว ยังมีเพลงที่เคยปล่อยออกมาก่อนหน้านี้อย่าง คลายเศร้า, สิบปี, เมืองเลี้ยงม้า ฯลฯ อีกด้วย

เนื่องจากมีจางซินอี๋เป็นแขกรับเชิญเพียงคนเดียว ดังนั้นทุกๆ สองสามเพลงก็จะมีกิจกรรมจับฉลาก เส้าหยางก็จะได้ถือโอกาสนี้ลงจากเวทีไปเปลี่ยนชุดด้วย

"เดี๋ยวถ้าอยู่บนเวทีแล้วเธอหิวน้ำ ก็ส่งสัญญาณมือให้เจียเจียนะ เจียเจีย ตอนที่เส้าหยางอยู่บนเวที เธอต้องเฝ้าอยู่ตรงทางขึ้นเวทีตลอดเลยนะ คอยส่งน้ำให้เขาตลอดเวลา"

"โอเค"

"เหลือเวลาอีกแค่สิบนาทีแล้ว"

ช่างทำผมฉีดสเปรย์จัดแต่งทรงผมให้เส้าหยางเป็นขั้นตอนสุดท้าย ในที่สุดการแต่งหน้าทำผมก็เสร็จสิ้นลง

เวลานี้

ที่นั่งผู้ชมด้านหน้าก็เต็มหมดแล้ว

ทุกคนถือแท่งไฟสีฟ้าอยู่ในมือ ตอนนี้ผู้ชมส่วนใหญ่กำลังถ่ายรูปและพูดคุยกัน ภายในฮอลล์จึงมีแต่เสียงจอแจดังอื้ออึง

บนหน้าจอใหญ่ปรากฏตัวเลขนับถอยหลังสิบนาที

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

ตอนที่เหลือเวลาเพียงสองนาที เส้าหยางก็ไปยืนประจำที่บนลิฟต์ยกตัวแล้ว ในมือถือไมโครโฟน มีคนยืนล้อมรอบมองดูเขา ทุกคนดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเขาเสียอีก

"ตึ้ง~"

เมื่อการนับถอยหลังมาถึงสิบวินาทีสุดท้าย ไฟทั้งฮอลล์ก็ดับวูบลงกะทันหัน เสียงเอฟเฟกต์คล้ายเสียงหัวใจเต้นดังขึ้น

"สิบ!"

"เก้า!"

ผู้ชมทั้งฮอลล์มองตัวเลขบนหน้าจอใหญ่ แล้วตะโกนออกมาพร้อมเพรียงกัน

บนที่นั่งผู้ชม หลิ่วหงอวี้ในวัยใกล้ห้าสิบถือโทรศัพท์มือถือถ่ายคลิปเวที เธอก็ตะโกนไปพร้อมกับกลุ่มวัยรุ่นสาวๆ ข้างๆ อย่างกลมกลืน

"สาม สอง หนึ่ง!"

เสียงตะโกนดังกึกก้องกัมปนาท วินาทีที่การนับถอยหลังสิ้นสุดลง เสียงดนตรีก็ดังกังวานไปทั่วฮอลล์ขนาดใหญ่

ในฐานะเพลงเปิดเวทีเพลงแรก แน่นอนว่าต้องเป็นเพลงที่ปลุกอารมณ์คนดูให้พลุ่งพล่าน ในบรรดาเพลงที่เส้าหยางปล่อยออกมา มีเพียงสองเพลงเท่านั้นที่มีประสิทธิภาพแบบนี้ เพลงแรกคือ โอ้อวด ส่วนอีกเพลงคือ หวางเฟย จากอัลบั้ม ฝูเหยา นั่นเอง

ท่ามกลางความมืดมิด แท่งไฟสีฟ้าที่ส่องสว่างนับไม่ถ้วนถูกโบกสะบัดไปมา ราวกับดวงดาวที่เปล่งประกายบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่นั่งผู้ชมกลายเป็นทะเลดาวไปโดยปริยาย

ตรงตำแหน่งของลิฟต์ยกตัว แสงไฟสาดส่องลงมา เผยให้เห็นตำแหน่งที่เส้าหยางปรากฏตัวขึ้น

วินาทีที่เส้าหยางปรากฏตัวบนเวที

บรรยากาศทั้งฮอลล์ก็ลุกเป็นไฟทันที

เสียงกรี๊ด

เสียงตะโกนเรียกชื่อ

ดังกระหึ่มระลอกแล้วระลอกเล่า

โชคดีที่เสียงดนตรีดังมากพอ ประกอบกับเส้าหยางใส่หูฟังมอนิเตอร์ เขาจึงไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงของผู้ชมด้านล่าง วินาทีที่ท่อนอินโทรจบลง เขาก็เริ่มร้องเพลงทันที...

"แก้วไวน์แดงที่แกว่งไกว     ริมฝีปากราวกับอาบด้วยเลือดสดๆ     ความงดงามที่ไม่ธรรมดานั้น     คือบาปที่ยากจะอภัย     ใครกันที่คอยติดตามอย่างซื่อสัตย์     อย่างมากก็เป็นได้แค่องครักษ์     เหยียบย่ำดอกกุหลาบไว้ใต้ฝ่าเท้า     ตอบแทนด้วยจุมพิตหนึ่งเพื่อเป็นการปลอบประโลม..."

ชุดสูทสีแดงเข้ม ด้านในไม่ได้สวมเสื้อทับ ติดกระดุมเพียงเม็ดเดียว ขณะที่เส้าหยางขยับตัวไปตามจังหวะเสียงเพลง มัดกล้ามเนื้อบริเวณหน้าอกและหน้าท้องก็เผยให้เห็นวับๆ แวมๆ

น้ำเสียงทรงเสน่ห์ เสียงร้องที่ดึงดูดใจ ทำให้ผู้ชมด้านล่างแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้

เส้าหยางร้องไปได้ครึ่งเพลง ก็เดินไปที่หน้าเวที ตะโกนเสียงดังว่า "ทุกคน ขอเสียงกรี๊ดหน่อย!"

"กรี๊ด~"

ตากล้องที่ควบคุมมุมกล้องถ่ายทอดสด ซูมภาพเข้าไปใกล้ทันที จับภาพโคลสอัปเส้าหยางแบบเต็มจอ

กลุ่มคนหลังเวทีที่ดูการถ่ายทอดสดอยู่ พอเห็นเส้าหยางรับมือกับสถานการณ์บนเวทีได้อย่างสบายๆ ท่วงท่าลีลาไม่แพ้นักร้องระดับท็อปเลยแม้แต่น้อย ทุกคนก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

นี่เขา... เพิ่งเคยจัดคอนเสิร์ตครั้งแรกจริงๆ เหรอเนี่ย

ไม่จริงมั้ง!

จางซินอี๋เบิกตากว้างจ้องมองเส้าหยางในจอภาพ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แข็งแกร่ง... แข็งแกร่งเกินไปแล้ว แข็งแกร่งสุดๆ ไปเลย

บนหน้าจอถ่ายทอดสด มีคอมเมนต์ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว

"ฉากสถาปนาเทพชัดๆ!"

"ฉากสถาปนาเทพที่แท้ทรู!"

"ขนาดดูผ่านจอยังรู้สึกว่าคอนเสิร์ตมันสุดเหวี่ยงมากเลย"

"เพลงนี้ใช้พลังเสียงเยอะมากนะ เอามาร้องเปิดแบบนี้ ไม่กลัวเสียงแหบเหรอ"

"สมแล้วที่เป็นเส้าหยาง"

"..."

ฟังเสียงเชียร์จากด้านล่าง เส้าหยางยิ่งเคลิบเคลิ้ม ฟอร์มยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ

"เจ็บปวดก็ยังงดงาม ถึงจะต่ำต้อยเพียงใด     ก็อยากลิ้มรสชาติของการแหลกสลาย     เธอช่างงดงามเหลือเกิน ถึงจะไร้คำพูดใดๆ     ฉันก็อยากใช้กองหินขวางกั้นโลกใบนี้ไว้     หวางเฟยของฉัน     ฉันจะยึดครอง! ความงดงาม! ของเธอ! ไว้แต่เพียงผู้เดียว!"

พร้อมกับเนื้อเพลงท่อนสุดท้าย พลุไฟเย็นหน้าเวทีก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ผู้ชมทั้งฮอลล์สนุกสุดเหวี่ยงไปกับเสียงเพลงอย่างเต็มที่

หลังจากจบไปหนึ่งเพลง

ไฟดับพรึบทันที หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เสียงดนตรีเพลง 'จุ้ยชื่อปี้' ก็ดังขึ้นต่อเนื่อง

ตามด้วยเพลงที่สามคือเพลง 'เจียงหนาน'

หากไม่ได้ยินเสียงกรี๊ดของผู้ชมดังแทรกเข้ามา คงมีหลายคนคิดว่ากำลังเปิดแผ่นเสียงอยู่แน่ๆ

จำนวนผู้ชมออนไลน์ทางคิวคิววิดีโอ พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนทะลุสองล้านคนไปแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าการถ่ายทอดสดครั้งนี้ต้องเสียเงินดูนะ

นี่คือตัวเลขจริงๆ ไม่ได้ปั่น

ไม่เหมือนกับแพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมมิ่งทั่วไป ที่ตัวเลขโชว์ว่ามีคนดูหลายล้าน แต่คนดูจริงๆ อาจจะไม่ถึงหลักแสนด้วยซ้ำ

คอมเมนต์ไหลเป็นสายน้ำ

จังหวะการคอมเมนต์เป็นไปอย่างต่อเนื่อง

พอเพลงที่สาม 'เจียงหนาน' ร้องจบ คอมเมนต์บนหน้าจอก็เปลี่ยนเป็นคำว่า: [ซีดีเดินได้]

ในเวลานี้

ไม่รู้ว่ามีเพื่อนร่วมวงการนักร้องกี่คนที่กำลังดูการถ่ายทอดสดครั้งนี้อยู่

เมื่อเทียบกับ [คอนเสิร์ตเดี่ยว ฝูเหยา] แล้ว อีกฝั่งหนึ่งที่ถ่ายทอดสดทางคิวคิววิดีโอเช่นกันอย่าง [คอนเสิร์ต ท่วงทำนองอันวิจิตร] ยอดผู้ชมในตอนแรกทะลุล้านคน แต่พอร้องไปได้สองเพลง ยอดผู้ชมกลับลดลงเหลือเพียงเจ็ดแสนคน แถมตัวเลขยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..."

หลังจากเพลงที่สามจบลง เสียงหอบหายใจหนักๆ ของเส้าหยางก็ดังก้องผ่านไมโครโฟน

ต่อให้นักร้องเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางร้องเพลงติดต่อกันรวดเดียวหลายเพลงได้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพลงเปิดเพลงแรกที่เป็นเพลงที่ใช้พลังเสียงเยอะมากๆ ด้วย

ในจังหวะนี้เอง ด้านล่างเวที ไม่รู้ว่าเป็นแฟนคลับสาวคนไหน จู่ๆ ก็โบกแท่งไฟแล้วกรี๊ดเสียงแหลมปรี๊ด "เส้าหยาง ฉันรักคุณ~"

แฟนคลับสาวกรี๊ดจนเสียงหลงไปเลย

แต่กลับไม่มีใครในฮอลล์หัวเราะเยาะเธอเลย หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนอื่นตะโกนขึ้นมาบ้าง เสียงตะโกนดังกึกก้องสลับกันไปมา

หลิ่วหงอวี้ถือโทรศัพท์มือถือ เบ้ปากพูดว่า "เด็กสาวสมัยนี้จริงๆ เลย เอะอะก็บอกรักบอกรัก..."

เซวียฉีพูดขัดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว "เธอยังมีหน้าไปว่าพวกเด็กๆ เขาอีกนะ เสี่ยวเส้าไปบ้านเราแค่ไม่กี่ครั้ง เธอก็เรียกเขาว่าลูกเขยๆ แล้ว"

"หุบปากไปเลย ถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ"

บนเวที

เส้าหยางพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เอ่ยปากพูด "ต่อไปขอเวลาผมไปดื่มน้ำหลังเวทีสักสองสามนาทีนะครับ ในระหว่างสองสามนาทีนี้ พี่ช่างไฟจะสุ่มจับผู้โชคดีห้าท่านในฮอลล์นี้ ผมจะมอบแผ่นซีดีลิมิเต็ดเอดิชันอัลบั้ม 'ฝูเหยา' พร้อมลายเซ็นของผมให้คนละแผ่นครับ ขอให้ทุกคนโชคดีนะ"

พอได้ยินว่ามีช่วงจับรางวัล

แถมยังเป็นของลิมิเต็ดด้วย

ผู้ชมทุกคนก็แทบจะ 'คลั่ง' ไปเลย

เส้าหยางดีดนิ้ว แสงไฟสีขาวสว่างวาบสาดส่องไปทั่วที่นั่งผู้ชม เขายิ้มบางๆ แล้วถือไมโครโฟนเดินลงจากเวทีไป

เซวียเจียเจียรีบส่งขวดน้ำให้เขา พอเห็นเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผากเส้าหยาง เธอก็หยิบทิชชูมาสองแผ่นช่วยซับเหงื่อให้เขา

ฉินอวี่หานกับเสิ่นซูหัวที่อยู่ข้างๆ กระทืบเท้าด้วยความตื่นเต้น "เส้าหยาง ตอนที่นายอยู่บนเวที โคตรจะหล่อเลย รักตายเลยเนี่ย"

สัมผัสได้ถึงสายตาข่มขู่จากเซวียเจียเจีย ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ ฉินอวี่หานก็รีบพูดแก้เก้อ "แค่พูดขำๆ พูดขำๆ เฉยๆ ย่ะ"

เส้าหยางตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจคำพูดของพวกเธอหรอก เขาดื่มน้ำรวดเดียวครึ่งขวด แล้วก็รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังเวทีทันที

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ด้านหน้าเวทีก็สุ่มผู้โชคดีได้สามคนแล้ว

เส้าหยางดื่มน้ำอีกอึก แล้วสั่งว่า "ซินอี๋ เธอเตรียมตัวให้พร้อมนะ เดี๋ยวร้องอีกสองเพลงจบ ผมจะส่งสัญญาณให้ เธอเดินขึ้นเวทีมาเลยนะ"

"โอเคค่ะ!"

เส้าหยางรับแผ่นซีดีรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันห้าแผ่นจากหยางหลาน แล้วเดินกลับขึ้นไปบนเวที

ผู้โชคดีทั้งห้าคนเดินขึ้นมารับแผ่นซีดีจากมือเส้าหยาง ท่ามกลางสายตาอิจฉานับหมื่นคู่

คอนเสิร์ตดำเนินต่อไป...

...