บทที่ 98 สวรรค์ประทานพรให้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้

เพลง 'คลายเศร้า' หนึ่งเพลง

เพลง 'เมืองเลี้ยงม้า' หนึ่งเพลง

ทำให้บรรยากาศที่คึกคักสงบลงมา เพราะเป็นเพลงเก่า แฟนคลับด้านล่างจึงร้องตามกันได้

เสียงของคนนับหมื่นผสานเข้าด้วยกัน

เมื่อได้ฟังสดๆ แล้วช่างทรงพลังและน่าประทับใจจริงๆ

เซวียฉีมองดูเนื้อเพลงบนหน้าจอใหญ่ด้วยความแปลกใจ เส้าหยางเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ ทำไมถึงเขียนเนื้อเพลงที่ดู 'ผ่านโลกมามาก' แบบนี้ได้

แก้วหนึ่งแด่แสงอรุณ แก้วหนึ่งแด่แสงจันทร์    

แก้วหนึ่งแด่บ้านเกิด แก้วหนึ่งแด่แดนไกล     

แก้วหนึ่งแด่วันพรุ่งนี้ แก้วหนึ่งแด่อดีต     

แก้วหนึ่งแด่อิสรภาพ แก้วหนึ่งแด่ความตาย

แสงอรุณและแสงจันทร์เป็นของวัยเยาว์ บ้านเกิดและแดนไกลพัวพันกับวัยหนุ่มสาว วันพรุ่งนี้และอดีตผูกมัดวัยกลางคน อิสรภาพและความตายคือจุดจบของทุกคน

คนที่เขียนเนื้อเพลงที่มีความหมายลึกซึ้งขนาดนี้ได้ ไม่ใช่ควรจะเป็นคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาว หรือผ่านความเป็นความตายมาแล้วหรอกหรือ

แต่เส้าหยางอายุเพิ่งจะยี่สิบหกเองนะ

ในบริษัทมีชายหนุ่มวัยเดียวกับเส้าหยางที่โดดเด่นอยู่ถมไป แต่เซวียฉีมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง มีเพียงเส้าหยางคนเดียวเท่านั้นที่เซวียฉียังมองไม่ออกจนถึงตอนนี้

เซวียฉีคิดไปไกล แต่หลิ่วหงอวี้ที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้คิดแบบนั้น

แม้เธอจะไม่ค่อยซาบซึ้งกับดนตรีป๊อปแบบนี้ แต่พอเห็นผู้ชมทั้งฮอลล์ร้องเพลงไปกับเส้าหยาง เธอก็ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

ก่อนหน้านี้เธอยังเคยคิดเรื่องฐานะที่คู่ควรกันอยู่เลย เธอไม่ได้ดูถูกชาติตระกูลของเส้าหยางหรอกนะ แต่ชนชั้นที่ต่างกัน มุมมองต่อสิ่งต่างๆ ก็ต่างกัน ความสนใจก็ไม่เหมือนกัน ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วคุยกันไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็คงต้องเลิกรากันไป

แต่ตอนนี้หลิ่วหงอวี้ไม่คิดแบบนั้นแล้ว เพราะในสายตาของเธอ เส้าหยางยอดเยี่ยมมากพอแล้ว

"เพลงต่อไปผมอยากจะเชิญนักร้องโนเนมคนหนึ่งมาร้องคู่กับผมครับ"

หลังจากร้องเพลงที่ห้าจบ เส้าหยางก็เดินมานั่งหน้าเวที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังคุยกับเพื่อนเก่าว่า "ทำไมถึงเรียกว่านักร้องโนเนมล่ะครับ เพราะเธอยังไม่ได้เดบิวต์น่ะสิ แล้วคงมีคนสงสัยว่า ทำไมผมถึงเชิญคนธรรมดามาร้องเพลงคู่กับผมล่ะ"

เส้าหยางทิ้งช่วงให้สงสัย ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองทันที "ก็เป็นเพราะผมมันโนเนม แถมยังไม่มีเงิน ก็เลยจ้างนักร้องดังๆ ไม่ได้ไงครับ"

ผู้ชมด้านล่างหัวเราะกันครืน

"แต่ผมคิดว่านะ ไม่ว่าคนคนนั้นจะมีชื่อเสียงหรือไม่ เป็นนักร้องหรือเปล่า เขาก็มีสิทธิ์ที่จะยืนร้องเพลงบนเวทีใหญ่ได้ และเพลงต่อไปนี้ ถ้าผมร้องคู่กับเธอ อาจจะสร้างความรู้สึกที่แตกต่างออกไปก็ได้"

"เพราะงั้น... ขอมือหน่อยครับ ปรบมือต้อนรับนักร้องโนเนมท่านนี้กันเลย"

"แปะๆๆๆ~"

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังเกรียวกราวขึ้นทันที

แต่ทุกคนรู้ดีว่า เสียงปรบมือและเสียงเชียร์เหล่านี้ จริงๆ แล้วก็ให้เกียรติเส้าหยางทั้งนั้น

จางซินอี๋เดินขึ้นเวทีอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะทะลุออกมานอกอก ใบหน้าเล็กๆ ขึงขังเอาจริงเอาจัง ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าตื่นเต้นมาก

เส้าหยางรู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไร ความตื่นเต้นของจางซินอี๋ก็ไม่ลดลงหรอก เขาจึงแค่พยักหน้าให้เธอ แล้วส่งสัญญาณมือไปที่หลังเวที

"ขอมอบเพลง 'ลมพัดมาแล้ว' ให้กับทุกคนครับ ใครร้องได้ร้องตามกันเลยนะ!"

เสียงดนตรีแบ็กอัปดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

จางซินอี๋พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง แล้วหันไปจดจ่อกับเสียงดนตรี

พร้อมกับปลอบใจตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จางซินอี๋ นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอนะ อย่าให้การฝึกซ้อมหลายวันที่ผ่านมาต้องสูญเปล่า อย่าทำให้พี่หยางผิดหวัง สู้ๆ เธอทำได้แน่นอน

"การเดินทางครั้งนี้ แวะพักบ้าง เดินต่อบ้าง     

ตามรอยการล่องลอยของเด็กหนุ่ม     

วินาทีก่อนก้าวออกจากสถานี     

กลับรู้สึกลังเลขึ้นมา..."

พอเส้าหยางร้องท่อนของตัวเองจบ จางซินอี๋ก็ยกไมโครโฟนขึ้นมา มืออีกข้างกำหมัดแน่น เริ่มร้องเพลงตามจังหวะดนตรีได้อย่างไร้ที่ติ

"อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับความรู้สึกใกล้บ้านแต่กลับหวาดกลัวนี้     

มันก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี     

และท้องฟ้าของนากาโนะ     

ก็ยังคงอบอุ่นเช่นเคย     

สายลมพัดพาอดีตให้หวนคืน..."

จางซินอี๋ร้องไปได้แค่ไม่กี่ประโยค ผู้ชมด้านล่างก็ส่งเสียงเชียร์ทันที แท่งไฟสีฟ้าชูขึ้นสูง ราวกับเป็นท้องทะเล

เสียงเชียร์จากด้านล่างช่วยเพิ่มความมั่นใจให้จางซินอี๋ได้อย่างเห็นได้ชัด เธอค่อยๆ ผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติมากขึ้น

"ฉันเคยไม่อาจถอนตัวจากโลกที่กว้างใหญ่     

และจมปลักอยู่ในคำเพ้อเจ้อเหล่านั้น    

ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ     

ไม่ดิ้นรน     

ไม่กลัวคำเยาะเย้ย..."

ในท่อนฮุก เสียงของทั้งสองคนผสานเข้าด้วยกันอย่างลงตัว เพื่อเน้นเสียงของจางซินอี๋ เส้าหยางจงใจใช้เสียงหลบช่วยประสาน เป็นการสอดประสานที่เข้าขากันสุดๆ

เมื่อร้องจบหนึ่งรอบ และเริ่มรอบที่สอง จางซินอี๋ก็ปล่อยวางความเป็นตัวเองอย่างสิ้นเชิง หากการฝึกซ้อมก่อนหน้านี้ให้คะแนนแปดสิบห้าคะแนน เสียงร้องของเธอในคืนนี้ก็สามารถให้เก้าสิบห้าคะแนนได้เลย

เสียงของเธอเมื่อได้รับการขับเน้นจากเครื่องเสียงชั้นยอด ก็ยิ่งดูใสและก้องกังวาน ราวกับเสียงนกขมิ้นเหลืองอ่อนที่ร้องเพลงอยู่ในป่าไผ่

"ในที่สุดฉันก็คืนวัยเยาว์ให้กับเธอ     

พร้อมกับฤดูร้อนอันอบอ้าวที่บรรเลงจากปลายนิ้ว     

เมื่อใจสั่นไหว     

ก็ปล่อยให้มันลอยไปกับสายลม     

ในนามของความรัก     

เธอยังยินดีอยู่ไหม..."

ลากเสียงยาว เสียงของทั้งสองคนค่อยๆ จางหายไปจากเสียงสูงสู่เสียงต่ำ

วินาทีที่เสียงดนตรีแบ็กอัปเงียบลง เสียงเชียร์อย่างกระตือรือร้นก็ดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์ทันที

บนที่นั่งผู้ชม

รูมเมตทั้งสามคนของจางซินอี๋เบิกตากว้างมองจางซินอี๋บนเวที หากไม่ได้เห็นด้วยตาและได้ยินกับหู พวกเธอคงไม่กล้าเชื่อเลยว่าหญิงสาวที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวทีคนนั้น จะเป็นรูมเมตที่อยู่ด้วยกันทุกเช้าค่ำ

"เพราะไหมครับ" เส้าหยางตะโกนถามเสียงดัง

"เพราะ!!!"

"เธอชื่อจางซินอี๋ครับ ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณต้องชอบเสียงของเธอ ดังนั้นนอกจากเพลง 'ลมพัดมาแล้ว' แล้ว ผมยังแต่งเพลงให้เธอเป็นพิเศษอีกเพลงหนึ่งด้วย ต่อจากนี้ไป ผมขอมอบเวทีนี้ให้กับเธอ แล้วเดี๋ยวผมมานะครับ"

เส้าหยางพูดจบ ก็หันหลังเดินจากไป

บนเวทีอันกว้างใหญ่เหลือเพียงจางซินอี๋คนเดียว

ในเวลานี้ เธอไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่คิด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปพยักหน้าให้ทางขึ้นเวที

หน้าจอใหญ่สว่างขึ้น

ปรากฏข้อมูลของเพลง

ปีกที่มองไม่เห็น     

คำร้อง: เส้าหยาง     

ทำนอง: เส้าหยาง    

ขับร้อง: จางซินอี๋

ผู้ชมยังคงให้เกียรติด้วยการโบกแท่งไฟ

เสียงดนตรีอันไพเราะดังขึ้น ตามด้วยเสียงใสๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของจางซินอี๋ค่อยๆ ดังกังวานขึ้นมา

"ทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับความเดียวดาย ฉันก็เข้มแข็งขึ้น     

ทุกครั้งแม้จะเจ็บปวดแค่ไหน ก็ไม่ยอมให้มีน้ำตา     

ฉันรู้ดีว่าฉันมีปีกที่มองไม่เห็นอยู่คู่หนึ่งเสมอ     

พัดพาฉันโบยบิน ข้ามผ่านความสิ้นหวัง..."

ในช่องแชต

ข้อความหลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

"เสียงนี้สุดยอดไปเลย"

"นี่แหละที่เรียกว่าสวรรค์ประทานพรให้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ ตัวอย่างมีให้เห็นจะๆ!"

"ฟังเธอร้องเพลงแล้วเหมือนหูได้รับการนวดเลย"

"สวรรค์ประทานพรให้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ"

"ผลงานของเส้าหยาง ต้องเป็นผลงานชิ้นเอกแน่นอน"

"รู้สึกเข้าถึงอารมณ์เพลงได้เลย"

"ขอเสนอให้ไปขึ้นเวทีงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิเลย..."

"เดบิวต์ตรงนี้เลยเถอะ น้ำเสียงแบบนี้เอาชนะนักร้องหญิงตั้งเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ได้สบายๆ"

"..."

หลิ่วหงอวี้ที่นั่งอยู่บนที่นั่งผู้ชมถึงกับอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม "แม่หนูคนนี้เสียงเพราะจริงๆ"

แม้เซวียฉีจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเห็นได้ชัด

"ในที่สุดฉันก็ได้เห็น ความฝันทั้งหมดเบ่งบาน     

เสียงเพลงแห่งความเยาว์วัยที่ไล่ตามความฝันช่างดังกังวาน     

ในที่สุดฉันก็ได้โบยบิน ใช้ใจจดจ่ออย่างไม่หวาดกลัว     

ที่ไหนมีสายลม ก็จะบินไปให้ไกลแสนไกล..."

ท่อนฮุกคีย์เสียงสูงขึ้น ผสานกับเอฟเฟกต์บนหน้าจอใหญ่ และควันน้ำแข็งแห้งบนเวที

ภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์กล้องช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

เพลงนี้คีย์ไม่ได้สูงมาก แต่เสียงของจางซินอี๋กลับแฝงไปด้วยพลังแห่งความมั่นใจและเข้มแข็ง

'พลัง' นี้ได้ส่งต่อไปยังผู้ชมทุกคนในฮอลล์

ในช่องแชต ผู้ชมต่างก็พิมพ์ข้อความ [เสียงสวรรค์] กันรัวๆ

ท่อนจบ

บนหน้าจอใหญ่ปรากฏข้อความว่า "ทุกคนล้วนมีปีกอยู่คู่หนึ่ง แม้ว่ามันจะมองไม่เห็น แต่ตอนที่คุณโบยบิน ทุกคนก็มองเห็นมันแล้ว"

จางซินอี๋โค้งคำนับเก้าสิบองศา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอินกับเสียงเพลง หรือซาบซึ้งกับข้อความบนหน้าจอใหญ่ เสียงเชียร์จากผู้ชมก็ดังกระหึ่มประหนึ่งคลื่นยักษ์สึนามิ

เนิ่นนาน

เส้าหยางก็เดินขึ้นมาบนเวที

"หลังจบคอนเสิร์ตนี้ เราจะรีบนำเพลงนี้ลงแพลตฟอร์มให้เร็วที่สุดนะครับ ขอให้ทุกคนจำชื่อเพลงนี้ไว้ และจำเด็กผู้หญิงข้างๆ ผมคนนี้ไว้ให้ดี เธอชื่อจางซินอี๋ครับ"

จางซินอี๋รู้ดีว่าเส้าหยางกำลังดันเธอ

เธอมองเส้าหยางด้วยสายตาพร่ามัวจากน้ำตา และเดินลงจากเวทีไปด้วยความซาบซึ้งใจ

ลวี่เหมยเฝ้ามองคอมเมนต์ที่ไหลมาเทมาในช่องแชต มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ดูท่าเส้าหยางจะชนะแล้วนะ เขากำลังจะได้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของบริษัทแล้วล่ะ"

...

เมืองโม๋ตู

ภายในคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง

หลี่เฟย ราชินีเพลงป๊อปแห่งวงการ หลังจากฟังเพลงนี้จบ ก็หันไปถามผู้จัดการส่วนตัวที่อยู่ข้างๆ ว่า "เธอคิดว่าเพลงนี้เป็นยังไงบ้าง"

"ส่วนตัวฉันว่าเพราะมากเลยนะ แต่จะดังเปรี้ยงปร้างขนาดไหน คงต้องรอดูเสียงตอบรับจากตลาดอีกที"

"เส้าหยางคนนี้เดบิวต์มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อนเลยล่ะ"

"ช่วงก่อนปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้ เขาไปแข่งรายการประกวดร้องเพลงชื่อ 'ประกายดาวเจิดจรัส' แล้วก็คว้าแชมป์มาได้ แต่ก่อนหน้านี้เพลงเขาดังกว่าตัวคนน่ะค่ะ พอปล่อยอัลบั้มใหม่นี้ออกมา แค่ไม่กี่วันก็ดังเป็นพลุแตกเลย"

ผู้จัดการพูดอย่างใจเย็น "เมื่อกี้ฉันลองไปดูยอดผู้ติดตามเวยป๋อของเขามา ใกล้จะสิบล้านแล้วนะเนี่ย หลังจบคอนเสิร์ตนี้เผลอๆ จะพุ่งขึ้นเร็วกว่าเดิมอีก กระแสตอบรับดีขนาดนี้ เทียบชั้นนักร้องแถวหน้าได้สบายๆ เลย"

ในจังหวะนี้ เส้าหยางในจอกำลังร้องเพลงโฟล์ก 'หนานซานหนาน'

หลี่เฟยฟังท่อนแรกจบ ก็ยิ้มพูดว่า "พรุ่งนี้เธอช่วยติดต่อเขาให้ฉันทีนะ"

"พี่เฟย จะติดต่อเขาทำไมเหรอคะ"

"ฉันอยากให้เขาแต่งเพลงให้ฉันสักเพลงน่ะ ครั้งล่าสุดที่ฉันออกเพลงใหม่ก็เมื่อปีก่อนนู่นแล้ว"

"นัดคุยเรื่องเพลงเหรอคะ"

สองปีมานี้หลี่เฟยนอกจากจะรับงานพรีเซนเตอร์โฆษณาไม่กี่ตัวแล้ว เวลาที่เหลือก็พักผ่อนอยู่บ้านตลอด พอผู้จัดการได้ยินว่าหลี่เฟยอยากจะออกเพลงใหม่แล้ว ก็รีบรับปากทันที "ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อไป"

...

"ภูเขาทางใต้ในแดนใต้     

ความเศร้าโศกแห่งฤดูใบไม้ร่วงในแดนเหนือ     

ภูเขาทางใต้มีกองธัญพืช     

สายลมใต้พัดรำเพย     

แดนเหนือแห่งทะเลเหนือ     

ทะเลเหนือมีป้ายหลุมศพ..."

เสียงก้องกังวาน

ความเศร้าหมองบางเบาแผ่ซ่านไปทั่วทั้งฮอลล์

เซวียฉีฟังมาถึงตรงนี้ ในที่สุดก็เอ่ยปากชม "เสี่ยวเส้ามีพรสวรรค์ทางศิลปะจริงๆ วันหลังเรียกเขามาที่บ้านสิ มาคุยกันให้รู้เรื่อง จะได้ไม่ให้เขาคิดว่าพวกเราดูถูกอาชีพนักร้อง"

"ตาแก่ ในที่สุดคุณก็คิดได้สักทีนะ"

อารมณ์ของผู้ชมล้วนตกอยู่ในกำมือของเส้าหยาง

จบเพลง 'หนานซานหนาน' ก็ต่อด้วย 'ตงฟงพั่ว' หลังจากเพลง 'ตงฟงพั่ว' ก็ร้องเพลงเก่าอีกสองเพลง

เผลอแป๊บเดียว

เวลาก็ปาเข้าไปสามทุ่มครึ่งแล้ว

หลังจากร้องเพลงติดต่อกันหลายเพลง คอของเส้าหยางก็เริ่มแห้ง แต่ความกระตือรือร้นของผู้ชมยังคงไม่ลดละ ตามกำหนดการ เขาต้องร้องเพลงต่อไปให้จบถึงจะลงไปได้ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะถือไมโครโฟนแล้วตะโกนเรียก "นี่ มีใครอยู่ไหม เอาน้ำมาให้ขวดนึงสิ หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว"

ตรงทางขึ้นเวที เซวียเจียเจียดูเหมือนจะเหม่อลอยไปหน่อย ตอนนี้ก็ยังคงยืนเหม่ออยู่

ฉินอวี่หานสะกิดเธอตรงๆ

"อะไรเล่า"

"เส้าหยางเรียกเธออยู่นั่นไง"

"หา"

รออยู่นานก็ไม่มีใครขึ้นมา เส้าหยางมองลงไปด้านล่างเวทีแล้วหัวเราะเยาะตัวเอง "สงสัยจะให้เงินเดือนน้อยไป ผู้ช่วยผมประท้วงซะแล้ว"

ผู้ชมหัวเราะครืน

"ผู้ช่วย ขอน้ำหน่อยสิ"

เซวียเจียเจียถึงเพิ่งรู้ตัว รีบหยิบขวดน้ำ แล้ววิ่งหน้าตั้งไปหาเส้าหยางตามเสียงเร่งเร้าของพวกฉินอวี่หาน

พอขึ้นมาบนเวทีถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าคอนเสิร์ตยังไม่จบ ด้านล่างมีสายตานับหมื่นคู่กำลังจับจ้องมองมา โชคดีที่เซวียเจียเจียสวมหน้ากากอนามัยอยู่ เธอพยายามฝืนทำใจดีสู้เสือ ยื่นขวดน้ำให้เส้าหยาง เส้าหยางดื่มน้ำไปพลาง ก้มหน้าลงมาหาเธออย่างเห็นได้ชัดว่าต้องการให้เซวียเจียเจียเช็ดเหงื่อให้

เซวียเจียเจียด่าไอ้บ้าอยู่ในใจ แต่ก็ยังดึงทิชชูออกมาสองแผ่นเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้เส้าหยางอย่างว่าง่าย

เส้าหยางส่งขวดน้ำคืนให้เซวียเจียเจีย พร้อมกับยกไมโครโฟนขึ้นพูดว่า "เพลงต่อไป เพลง 'ลูกโป่งสารภาพรัก' ครับ"

"กรี๊ด!"

เสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง

เซวียเจียเจียรีบคว้าขวดน้ำ ถลึงตาใส่เส้าหยางทีหนึ่ง แล้วรีบเดินกลับไปที่ทางขึ้นเวทีด้วยใบหน้าแดงซ่าน

"ซูหัว ถิงถิง พวกเธอได้กลิ่นไหม"

"กลิ่นอะไรเหรอ"

"กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของความรักไง"

"ฮ่าๆ ได้กลิ่นสิ"

...