บทที่ 99 ความภาคภูมิใจ

เพลงลูกโป่งสารภาพรัก

เพลงรักหวานซึ้ง

เดิมทีเพลงนี้เหมาะกับการร้องคู่มากกว่าเพลงลมพัดมาแล้ว แต่เส้าหยางกลับไม่ได้เลือกให้จางซินอี๋มาร้องเพลงนี้คู่กับเขา เส้าหยางไม่ได้บอกเหตุผล แต่คนใกล้ตัวก็พอจะเดาออก

แม้เซวียเจียเจียจะสวมหน้ากากอนามัย แต่ทันทีที่เธอก้าวขึ้นมาบนเวที หลิ่วหงอวี้ก็จำได้ทันทีว่านั่นคือลูกสาวของตัวเอง

ภาพที่เส้าหยางโน้มตัวลงให้เซวียเจียเจียเช็ดเหงื่อ ยิ่งทำให้หลิ่วหงอวี้ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ถึงกับอึ้งไปเลย

"นั่นเจียเจียใช่ไหม" หลิ่วหงอวี้ใช้ศอกกระทุ้งเซวียฉี ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

เซวียฉีส่งเสียง "อืม" ในลำคอ แล้วพูดอย่างหงุดหงิด "ลูกสาวสุดที่รักของฉันดันไปเป็นผู้ช่วยให้คนอื่นซะงั้น ฮึ"

ผู้ชายตัวโตๆ แต่กลับส่งเสียง "ฮึ" ออกมาอย่างแง่งอน

เต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ

ในสายตาของเซวียฉี ต่อให้เส้าหยางจะเก่งกาจแค่ไหน เขาก็ยังเป็นแค่ 'หมู' อยู่ดี หมูที่มาขโมยผักกาดขาวแสนสวยของบ้านเขาไป

หลิ่วหงอวี้ที่เพิ่งตั้งสติได้ รีบพูดด้วยสีหน้าดีใจ "ฉันถ่ายคลิปไว้แล้ว ถ่ายไว้หมดแล้ว ตาแก่ ดูสิว่าสองคนนี้หวานกันขนาดไหน"

เซวียฉีที่เพิ่งจิบน้ำเข้าไป พอได้ยินประโยคนี้ถึงกับแทบจะพ่นน้ำออกมา

หวานเหรอ

คุณนึกว่ากำลังดูซีรีส์รักโรแมนติกอยู่หรือไง!

สองแม่ลูกคู่นี้ ฉันล่ะยอมใจจริงๆ

เพลงลูกโป่งสารภาพรักร้องไม่ยากเลย พอถึงท่อนฮุก ผู้ชมทั้งฮอลล์ก็ร่วมกันร้องประสานเสียง

สี่ทุ่มตรง

"เพลงสุดท้าย ริมทะเลสาบไบคาล ขอมอบให้กับทุกคนครับ"

มาถึงตอนนี้ คอนเสิร์ตดำเนินมาสองชั่วโมงแล้ว

แต่กลับไม่มีผู้ชมคนไหนลุกออกไปเลย ยอดผู้ชมขั้นต่ำในไลฟ์สตรีมของคิวคิววิดีโอก็ยังมีมากกว่าเก้าแสนคน แถมตั้งแต่เริ่มแรกยอดคอมเมนต์ก็พุ่งทะลุร้อยล้านไปแล้ว

สถิตินี้สำหรับนักร้องระดับท็อปอาจจะดูธรรมดา แต่สำหรับศิลปินหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์มาไม่ถึงครึ่งปี ถือว่าเป็นสถิติที่โอเวอร์มากๆ

ส่วนคอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยที่อยู่ข้างๆ แม้จะเชิญแขกรับเชิญมาถึงเจ็ดแปดคน ซึ่งในจำนวนนั้นมีนักร้องระดับแนวหน้าของวงการอยู่ถึงสองคน แต่ยอดผู้ชมเฉลี่ยในไลฟ์สตรีมกลับมีเพียงแค่หกแสนคนเท่านั้น

การแข่งขันแบบลับๆ ครั้งนี้ รู้ผลแพ้ชนะกันตั้งแต่ตอนนี้แล้ว เป็นชัยชนะแบบขาดลอย

"ในอ้อมกอดของฉัน ในดวงตาของเธอ     

ที่นั่นลมฤดูใบไม้ผลิชวนเคลิบเคลิ้ม ที่นั่นทุ่งหญ้าเขียวขจี     

แสงจันทร์โปรยปรายความรัก เคลือบคลุมผืนน้ำในทะเลสาบ     

กองไฟของคนสองคน ส่องสว่างไปทั่วทั้งราตรี..."

เสียงอันไพเราะกังวานไปทั่วฮอลล์อันกว้างใหญ่ผ่านเครื่องเสียงคุณภาพสูง ผู้ชมต่างเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงเพลง แท่งไฟเรืองแสงในมือค่อยๆ แกว่งไกวไปมา ราวกับเกลียวคลื่นในท้องทะเลสีครามที่ซัดสาดระลอกแล้วระลอกเล่า

ในช่องแชตมีคำว่า [เสียงสวรรค์] ปรากฏขึ้นอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง หากไม่ปิดช่องแชต หน้าจอทั้งหมดก็จะถูกสี่คำนี้บดบังจนมิด

"แล้วในวันหนึ่งเธอก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน     

เธอช่างบริสุทธิ์และลึกลับ ริมทะเลสาบไบคาล     

เธอช่างบริสุทธิ์และลึกลับ ราวกับทะเลสาบไบคาล..."

เพลงจบลง

พร้อมกับเป็นสัญญาณว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว

เส้าหยางโค้งคำนับเก้าสิบองศา เนิ่นนานก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา

"เส้าหยาง!"

"เส้าหยาง!"

"เส้าหยาง!"

ผู้ชมทั้งฮอลล์นับหมื่นคนตะโกนเรียกชื่อเส้าหยางพร้อมกัน

ในช่องแชต

ก็มีชื่อนี้ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

เส้าหยางหันหลังเดินลงจากเวที

แต่เมื่อใกล้จะถึงทางลงเวที เขาได้ยินเสียงผู้ชมยังคงตะโกนเรียกชื่อตัวเองอยู่

เส้าหยางหยุดชะงักกะทันหัน ถือไมโครโฟนเดินกลับขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง

"เพลงสุดท้าย 'ความภาคภูมิใจ' ขอมอบให้กับพวกคุณทุกคนครับ"

เมื่อเห็นเส้าหยางกลับมา ผู้ชมที่ลุกจากที่นั่งไปแล้วก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

หลังเวที

เมื่อเห็นเส้าหยางกลับขึ้นไปบนเวที ลวี่เหมยก็เบิกตากว้าง "ริมทะเลสาบไบคาล ไม่ใช่เพลงสุดท้ายเหรอ"

"สงสัยเส้าหยางจะเพิ่มเพลงนี้เข้ามาเองกะทันหัน"

เส้าหยางยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก ทำเสียงจุ๊ๆ

นี่คือท่าทางประจำตัวของเขา

ผู้ชมทั้งฮอลล์เงียบเสียงลงอย่างรวดเร็ว

"เพลงนี้ไม่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้า ดังนั้นหลังเวทีจึงไม่มีดนตรีแบ็กอัป ผมทำได้แค่ร้องสดเท่านั้น"

"ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังเพลงนี้อย่างเงียบๆ แล้วค่อยทยอยเดินออกจากสถานที่จัดงานอย่างเป็นระเบียบนะครับ เดินทางกลับอย่างปลอดภัย คอนเสิร์ตครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ในอนาคตเราคงได้พบกันอีกแน่นอน"

สายตาอันเร่าร้อนทุกคู่จับจ้องไปที่เส้าหยางบนเวที

เมื่อความเงียบสงบเข้าปกคลุมอย่างสมบูรณ์

เส้าหยางก็เริ่มร้องเพลงสดๆ ออกมา...

"ขอบคุณสำหรับความภาคภูมิใจที่มอบให้ฉัน     

ฉันอยากจะโค้งคำนับให้คุณอย่างสุดซึ้ง     

เพราะความพยายามที่ทุ่มเทไป มีคนเข้าใจมัน..."

เส้าหยางโค้งคำนับอีกครั้ง จากนั้นเดินไปที่หน้าเวทีแล้วนั่งลง

ผู้กำกับรีบตะโกนสั่งทันที "เปิดไฟ ซูมภาพใกล้ๆ ขอภาพโคลสอัป!"

บนหน้าจอใหญ่ของเวทีปรากฏภาพโคลสอัปของเส้าหยาง ในหน้าจอถ่ายทอดสดของคิวคิววิดีโอก็เป็นภาพเดียวกัน เส้าหยางนั่งอยู่ตรงนั้น หยาดเหงื่อไหลรินตามพวงแก้มหยดลงมาจากคาง ภายใต้แสงสปอตไลต์ เขาส่องประกายเจิดจ้า

"เสียงปรบมือดังกึกก้อง หัวใจเต้นระรัว     

นี่คือจุดเริ่มต้น ไม่ใช่จุดจบ     

เมื่อคุณปรบมือให้ฉันจนเจ็บมือ     

ฉันควรจะเอาอะไรมาตอบแทนความรักความเมตตาของคุณดี     

ขอบคุณสำหรับความภาคภูมิใจที่มอบให้ฉัน     

ฉันอยากจะโค้งคำนับให้คุณอย่างสุดซึ้ง    

เพราะความพยายามที่ทุ่มเทไป มีคนเข้าใจมัน..."

ด้านล่างเวทีเงียบกริบ

ไม่มีเสียงดนตรีแบ็กอัป

เส้าหยางก็ร้องได้อย่างชัดเจน

แม้จะไม่มีเนื้อเพลงให้ดู ผู้ชมก็ยังฟังออกทุกถ้อยคำ

เห็นได้ชัดว่าเพลงนี้แต่งมาเพื่อแฟนคลับโดยเฉพาะ

เสียงอันจริงใจของเส้าหยางดังกังวานไปทั่วทั้งฮอลล์

"นี่คือความภาคภูมิใจของพวกเรา     

นี่คือบทเพลงแห่งความสุขที่มอบให้คุณ     

พวกคุณทุกคนคือฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่ของฉัน..."

ร้องท่อนสุดท้ายจบ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์ราวกับเสียงฟ้าร้อง พร้อมกับเสียงเชียร์และเสียงตะโกนดั่งเนื้อเพลงที่ได้ร้องไป

ท่ามกลางเสียงปรบมือ เส้าหยางเดินลงจากเวทีอย่างช้าๆ

เสียงดังกึกก้องยาวนานไม่ขาดสาย

ไฟทั้งฮอลล์สว่างขึ้น เนิ่นนานกว่าที่ผู้ชมจะยอมทยอยออกจากสถานที่จัดงานด้วยความอาลัยอาวรณ์

ณ สำนักงานใหญ่คิวคิววิดีโอ

ทีมงานที่รับผิดชอบการถ่ายทอดสดคอนเสิร์ตครั้งนี้ได้ปิดห้องไลฟ์สตรีม บันทึกวิดีโอการถ่ายทอดสดทั้งหมด จากนั้นเตรียมตัวอัปโหลด

ก่อนอัปโหลดวิดีโอ จำเป็นต้องตั้งชื่อเรื่อง

ทีมงานที่ดูการถ่ายทอดสดคอนเสิร์ตจนจบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ข้อความว่า "คอนเสิร์ตเดี่ยว ฝูเหยา ฉากสถาปนาเทพของเส้าหยาง!"

วิดีโอเพิ่งอัปโหลดสำเร็จ

ก็มีคนที่พลาดชมคอนเสิร์ตกดเข้ามาดูมากมาย ยอดเข้าชมพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

ออกจากสถานที่จัดงานผ่านช่องทาง VIP

ระหว่างทางกลับ

หลิ่วหงอวี้เอ่ยชม "นึกไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวเส้าจะได้รับความนิยมขนาดนี้ เจียเจียบ้านเราตาถึงจริงๆ"

"วันหลังเรียกทั้งสองคนมาที่บ้านสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเสี่ยวเส้าหน่อย"

"คุณจะคุยอะไรกับเสี่ยวเส้าเหรอ"

"ฉันจะถามเขาเรื่องแผนการในอนาคต จะให้เป็นนักร้องไปตลอดก็ไม่ได้หรอกนะ คุณไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองแต่งงานแล้วหรือไง"

หลิ่วหงอวี้คิดทบทวนดู แล้วรีบรับปากทันที "ได้ คืนนี้ฉันจะโทรหาเสี่ยวเส้าเอง"

"รออีกสักสองสามวันเถอะ ช่วงนี้เขาคงยุ่งน่าดู"

"ได้ๆๆ เอาตามที่คุณว่าแล้วกัน"

...

ขณะที่คอนเสิร์ตฝั่งเส้าหยางจบลง ทางฝั่งเสิ่นรุ่ยก็ปิดฉากลงเช่นกัน

คอนเสิร์ตความยาวกว่าสองชั่วโมงดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ

เสิ่นรุ่ยพอใจกับผลงานครั้งนี้มาก ดังนั้นทันทีที่ก้าวลงจากเวที เขาก็รีบพุ่งเข้าไปหาหวังเหม่ยเหม่ยหลังเวทีแล้วถามว่า "เป็นไง ยอดผู้ชมออนไลน์มีเท่าไหร่"

หวังเหม่ยเหม่ยตอบตามความจริง "ยอดผู้ชมสูงสุดหนึ่งล้านสี่แสนคน ยอดผู้ชมเฉลี่ยหกแสนคน"

"หกแสนคน มากกว่าคอนเสิร์ตครั้งก่อนของฉันตั้งแสนห้าหมื่นคน แล้วกระแสตอบรับเป็นยังไงบ้าง"

หวังเหม่ยเหม่ยอึกอัก สุดท้ายก็พูดออกมาแค่สามคำ "ก็โอเคอยู่"

เสิ่นรุ่ยค่อนข้างพอใจกับสถิตินี้ เขาถามต่อ "แล้วไลฟ์สตรีมคอนเสิร์ตของเส้าหยางคนนั้นเป็นไงบ้าง"

ความจุของเวทีใหญ่เมืองโม๋ตูกับสนามกีฬาเมืองโม๋ตูนั้นพอๆ กัน แถมคอนเสิร์ตของเสิ่นรุ่ยก็เปิดพรีเซลล์มาตั้งแต่ต้นเดือนสิงหาคมแล้ว ที่นั่งในคอนเสิร์ตก็เต็มหมดไม่มีที่ว่าง

เสิ่นรุ่ยรู้ดีว่าบรรยากาศคอนเสิร์ตของเส้าหยางก็คงไม่ต่างกัน

ดังนั้นเขาจึงอยากใช้ออนไลน์เพื่อตัดสินว่าคอนเสิร์ตของใครได้รับความนิยมมากกว่ากัน เพราะนักร้องหลายคนพอเจอการแสดงสดก็ไปไม่เป็น ไม่เพี้ยนก็เสียงหลง หรือที่เรียกกันว่า "ตายคาเวที"

หวังเหม่ยเหม่ยเงียบไปครึ่งค่อนวันก็ไม่ยอมตอบ

เสิ่นรุ่ยที่กำลังล้างเครื่องสำอางอยู่จึงถามย้ำ "ทำไมไม่พูดล่ะ"

"เอ่อ..."

"ตกลงมันเป็นยังไง" เสิ่นรุ่ยพอจะเดาอะไรได้บางอย่างจากท่าทีของหวังเหม่ยเหม่ย เขาหันกลับมาถามด้วยสีหน้าจริงจัง

หวังเหม่ยเหม่ยตัดสินใจสารภาพความจริงในที่สุด "เขา... ยอดผู้ชมเฉลี่ยในคอนเสิร์ตของเขามีตั้ง... ล้านกว่าคน ยอดผู้ชมสูงสุดปาเข้าไปห้าล้านกว่าคนเลยนะ"

"พี่ว่าไงนะ!!!"

...

ณ บ้านในอำเภอเล็กๆ อันห่างไกล

เมื่อหน้าจอทีวีดับลง น้ำตาที่คลอเบ้าของเฉินหลานอิงมาเนิ่นนานก็ไหลรินลงมาในที่สุด

เธอไม่ได้ซาบซึ้ง

แต่ตื่นเต้นดีใจต่างหาก

แม้เธอจะไม่รู้ว่าเส้าหยางร้องเพลงเพราะแค่ไหน แต่จากปฏิกิริยาของผู้ชมในงานและคอมเมนต์ในไลฟ์ เธอรับรู้ได้ว่าลูกชายของเธอได้กลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปแล้ว

เธอภาคภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้อย่างหาที่เปรียบไม่ได้

บนโลกใบนี้จะมีอะไรทำให้คนเป็นแม่มีความสุขได้เท่ากับการที่ลูกชายประสบความสำเร็จอีกล่ะ

เส้าเหวินซงที่อยู่ข้างๆ ก็ตาแดงก่ำเช่นกัน

มีเพียงเส้าเยว่เอ๋อร์ที่ยิ้มกว้างตลอดเวลา ระหว่างดูคอนเสิร์ต เธอตะโกนบอกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่า "นั่นพี่ชายหนู พี่ชายเก่งที่สุดเลย พ่อกับแม่เห็นไหม นั่นพี่ชายหนูนะ..."

เส้าเยว่เอ๋อร์จับมือเฉินหลานอิงพลางออดอ้อน "แม่ ให้หนูวิดีโอคอลหาพี่ชายเถอะนะ"

เฉินหลานอิงปาดน้ำตาที่หางตาแล้วบอกว่า "อย่ากวนพี่เขาเลย พี่เขาคงกำลังยุ่งอยู่แน่ๆ"

"งั้นส่งข้อความไปหาก็ได้มั้งคะ"

เส้าเยว่เอ๋อร์คว้าโทรศัพท์ไปจากมือเฉินหลานอิง แล้วแอบวิ่งไปส่งข้อความเสียงอยู่ที่มุมห้อง

สองสามีภรรยามองหน้ากัน แล้วหัวเราะอย่างอ่อนใจ "ลูกคนนี้นี่..."

...