ตอนที่ 61 เปิดไพ่แล้ว ลุงของฉันเป็นกรรมการบริหาร

วันนี้ที่เย่เฟิงขับรถคันใหม่ลัมโบร์กินี มูร์เซียลาโก ออกมา ก็เพราะตั้งใจจะมาอวดเบ่งต่อหน้าเย่อีหรานผู้เป็นเทพธิดาในดวงใจ

ทว่าเขาคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่า ยังไม่ทันจะได้อวดเบ่ง ก็โดนเจียงหยวนที่โผล่พรวดออกมากลางทางพังแผนการจนยับเยินไปเสียหมด

ลัมโบร์กินี ฮูราแคน!

แถมยังมีกำไลข้อมืออัจฉริยะมูลค่ามหาศาลนั่นอีก

สองอย่างนี้รวมกัน อย่างน้อยก็แตะหลักเกือบสิบล้านแล้ว

แม้ว่าเย่เฟิงจะอาศัยบารมีของลุงจนได้งานสบายที่มีผลประโยชน์ก้อนโต และฟันค่าน้ำร้อนน้ำชาจากสถานบันเทิงแห่งหนึ่งในรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์มาได้ไม่น้อย แต่เขาก็ยังไม่ได้ร่ำรวยโอ่อ่าถึงระดับนี้

ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ รถที่เขาขับก็เป็นตระกูลลัมโบร์กินีเหมือนกัน แต่ดันเป็นรุ่นที่ต่ำกว่าของเจียงหยวนเสียได้

ผู้หญิงออกจากบ้านยังกลัวใส่เสื้อผ้าชนกัน แต่นี่เขากลับมา "ขับรถชนรุ่นกัน" ซะงั้น แถมของตัวเองยังเป็นรุ่นที่ด้อยกว่าอีกต่างหาก

แบบนี้มันทำให้เขาดูน่าตลกสิ้นดี!

ยิ่งไปกว่านั้น นี่มันเกิดขึ้นต่อหน้าเย่อีหรานผู้เป็นเทพธิดาสุดที่รักของเขา แต่รถที่เขาขับกลับเป็นรุ่นที่ต่ำกว่าของคนที่น่าจะเป็นแฟนหนุ่มของเธอ มันช่างยากจะทนทานไหวจริง ๆ

สายตาที่เย่เฟิงมองไปยังเจียงหยวนจึงยิ่งทวีความไม่เป็นมิตรมากขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตประจำวันก็คือเรื่องหน้าตาและผู้หญิง ทว่าเจียงหยวนกลับแย่งทั้งผู้หญิงและฉีกหน้าเขาไปจนหมดสิ้น แล้วจะไม่ให้เขาเดือดดาลได้อย่างไร

"ลัมโบร์กินี ฮูราแคนมันยอดเยี่ยมนักหรือไง ลุงของฉันเป็นถึงกรรมการบริหาร ขับโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม คันละสิบกว่าล้านเชียวนะโว้ย!" เย่เฟิงคิดอย่างไม่ยอมจำนน

พอคิดถึงลุงของตัวเอง ความมั่นใจในอกก็พลันแล่นกลับคืนมาทันที

ลุงของเขาเป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มีผู้หนุนหลังที่ร้ายกาจขนาดนี้ แล้วเขาจะต้องไปกลัวใครหน้าไหนกัน?

เย่เฟิงหรี่ตาลงแล้วเอ่ยกับเจียงหยวนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบถึงขีดสุด "นายคุณเจียงใช่ไหม ฉันคงต้องขอเตือนความหวังดีกับนายสักคำ เรื่องบางเรื่องนายอย่าแส่หาเรื่องจะดีกว่า"

"ตอนนี้นายอาจจะกำลังลำพองใจ ในใจคงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่สินะ แต่ฉันคงต้องบอกเรื่องน่าเสียใจให้นายรู้ไว้ มีคนบางคนบนโลกนี้ที่นายไม่มีปัญญาไปล่วงเกินหรอก"

"ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำกันแล้ว ฉันขอเปิดไพ่ตรงนี้เลย ความจริงแล้วลุงของฉันคือกรรมการบริหารเย่แห่งรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์"

ปากของเย่เฟิงรัวคำพูดออกมาสามประโยคติดราวกับปืนกล

และเสียงในแต่ละประโยคก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าในใจเขามั่นใจในบารมีของลุงเป็นอย่างมาก

พูดจบ เขาก็ไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความหยิ่งผยอง

อันที่จริง บรรดาไทยมุงรอบข้างเมื่อได้ยินคำว่ารอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที

"รอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ คงไม่ใช่แหล่งบันเทิงผลาญเงินชั้นนำระดับหัวกะทิของหนานเฉิงหรอกนะ?"

"มิน่าล่ะน้ำเสียงถึงได้กร่างขนาดนี้ ที่แท้ลุงเขาก็เป็นกรรมการบริหารนี่เอง"

"ถ้าอย่างนั้นเขาก็มีสิทธิ์ที่จะกร่างจริง ๆ นั่นแหละ ลุงเป็นถึงกรรมการบริหารของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ สถานะระดับนี้สำหรับคนธรรมดาแล้วมันแทบจะบดขยี้ได้สบาย ๆ เลย"

"พวกเราเบาเสียงกันหน่อยดีกว่า เผื่อพูดอะไรผิดไปแล้วเขาผูกใจเจ็บขึ้นมา พวกเราอาจจะซวยไม่รู้ตัวก็ได้นะ"

"พ่อหนุ่มที่ชื่อเจียงหยวนคนนี้ คราวนี้คงได้ลิ้มรสความลำบากแน่แล้ว"

"เฮ้อ ถึงพ่อหนุ่มคนนี้จะขับรถหรู แต่ก็นี่แหละคือต้นเหตุความซวยของเขา การไปทำให้คนอื่นเสียหน้ามันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยนะ"

แม้กระทั่งเย่เข่อเอ๋อร์พอได้ยินชื่อกรรมการบริหารเย่แห่งรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เธอก็แอบตกใจอยู่ลึก ๆ ในใจเช่นกัน

บารมีของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์นั้น เธอเองก็เคยได้ยินเพื่อนสนิทเล่าให้ฟังอยู่บ่อย ๆ

ในหนานเฉิง แทบจะหาธุรกิจบันเทิงครบวงจรเจ้าไหนขึ้นมางัดข้อด้วยไม่ได้เลย

ที่นั่นเป็นอภิมหายักษ์ใหญ่ที่มีลักษณะผูกขาด และมีสายป่านการเงินที่แข็งแกร่งอย่างมหาศาล

องค์กรยักษ์ใหญ่ที่ทรงพลังดุจกระแสคลื่นเหล็กไหลเช่นนี้ สำหรับคนทั่วไปแล้ว หากไปล่วงเกินพวกเขาเข้า ย่อมไม่ต่างอะไรกับหายนะล้างผลาญเลยทีเดียว

ทว่าสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคนก็คือ หลังจากเจียงหยวนได้ยินชื่อรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์

เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าหวาดหวั่นออกมา ทว่าในใจกลับฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แทน

รอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์แห่งนี้ ก็คือหนึ่งในบรรดาบริษัทที่เขาได้หุ้นมาจากการสุ่มรางวัลในครั้งหนึ่งไม่ใช่หรือไง

ใบหน้าของเจียงหยวนพลันปรากฏรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยว่า "ถ้าอย่างนั้นผู้ยิ่งใหญ่อย่างนายต้องการจะทำอะไรล่ะครับ?"

เย่เฟิงเอ่ยอย่างเด็ดขาดหนักแน่น "นายจงเลิกกับอีหรานเดี๋ยวนี้ แล้วก็ก้มหัวขอโทษฉันซะ ไม่อย่างนั้นถ้าให้ลุงของฉันต้องออกโรงล่ะก็ นายได้เจอดีแน่!"

เจียงหยวนส่งเสียง "อ้อ" ออกมาอย่างนึกสงสัยเล็กน้อย "ให้ผมก้มหัวขอโทษนาย พอจะบอกเหตุผลหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิ ย่อมได้อยู่แล้ว" เย่เฟิงตอบ

"ข้อแรก อีหรานเป็นผู้หญิงที่ฉันหมายปองไว้ ฉันขอแนะนำว่าถ้านายฉลาดพอก็จงรีบเลิกกับเธอไปซะเดี๋ยวนี้"

"ข้อสอง รถของนายน่ะมันก็ดีอยู่หรอก แต่นายไม่ควรมาขับเสนอหน้าต่อหน้าฉัน มันเกะกะสายตามาก"

"ข้อสาม ฉันมองหน้านายแล้วขัดหูขัดตาเป็นบ้า ขัดลูกตาสุด ๆ ถ้านายคุกเข่าขอโทษฉัน บางทีฉันอาจจะมองนายแล้วรื่นตาขึ้นมาสักนิดก็ได้!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงหยวนก็แทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโหให้กับตรรกะโจรที่แสนเผด็จการและอวดดีของคนพรรค์นี้

เย่อีหรานก็ไม่ใช่แฟนของแกสักหน่อย ต่อให้ฉันจะคบหากับเธอจริง ๆ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย ถึงต้องสั่งให้ฉันเลิกกัน?

ยิ่งเหตุผลสองข้อหลังยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่ ล้วนเป็นเพียงข้ออ้างที่จงใจหาเรื่องเขาเพื่อข้อแรกเท่านั้น

ถึงขนาดจะให้เขาคุกเข่าเชียวรึ!

ใต้เข่าลูกผู้ชายมีทองคำ ตัวเขาก้มกราบฟ้าดินกราบพ่อแม่ แล้วเหตุใดจะต้องไปคุกเข่าให้ไอ้ลูกคนรวยสวะอย่างแกด้วย?

ลูกคนรวยสารเลวประเภทนี้ ไม่เพียงแต่อาศัยเส้นสายครอบครัวเที่ยวทำตัวระราน กักขฬะอวดเบ่งไปทั่ว

ดูจากสีหน้าของมันแล้ว ถึงขั้นคิดจะใช้อำนาจฉุดคร่าผู้หญิงชัด ๆ ช่างไร้ยางอายถึงที่สุดจริง ๆ

จากนั้นเย่เฟิงก็หันขวับไปมองเย่อีหรานพลางเอ่ยข่มขู่ "อีหราน คาเฟ่ร้านโปรดของเธอร้านนี้ ความจริงแล้วก็อยู่ในเขตการดูแลของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์เหมือนกัน ถ้าเธอยังขืนเข้าข้างไอ้เด็กนี่ต่อไป ผลลัพธ์มันอาจจะไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่หรอกนะ"

พอได้ยินแบบนั้น เย่อีหรานก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการข่มขู่ที่รุนแรงในคำพูดของอีกฝ่ายทันที จึงยิ่งรู้สึกดูถูกเย่เฟิงมากขึ้นไปอีก

บรรดาผู้คนที่มุงดูอยู่รอบข้างต่างก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว พากันรู้สึกว่าเย่เฟิงคนนี้ช่างใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอื่นเกินไปจริง ๆ

"ลูกคนรวยคนนี้ทำเกินไปแล้วมั้ง นี่มันต่างอะไรกับพวกอันธพาลครองเมืองในยุคโบราณกันล่ะเนี่ย"

"ฉันก็เคยเห็นลูกคนรวยที่ขยันขันแข็งตั้งใจทำงานมาเยอะนะ แต่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย"

"ผู้ชายคนนี้ในเมื่อไม่มีปัญญาทำให้ผู้หญิงเขาชอบตัวเอง แล้วมีสิทธิ์อะไรมาอาศัยเส้นสายที่บ้านไปบีบบังคับเขากันล่ะ"

ผู้คนรอบข้างต่างพากันส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ช่วยทวงความยุติธรรมให้แก่เจียงหยวนและเย่อีหราน!

แต่ในขณะเดียวกัน ก้นบึ้งของหัวใจพวกเขากลับรู้สึกหม่นหมองและกังวลแทน

เพราะพวกเขารู้สึกว่าคราวนี้เจียงหยวนคงจะต้องเจอเรื่องลำบากเข้าให้แล้วจริง ๆ

หากยอมตกลงขอโทษ มันก็ดูจะน่าอัปยศอดสูจนเกินไป

แต่ถ้าไม่ยอมขอโทษ สิ่งที่เจียงหยวนจะต้องเผชิญต่อไปก็อาจจะน่ากลัวยิ่งกว่านี้

นี่เป็นทางตันอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ทว่าบนใบหน้าของเจียงหยวนกลับไม่ได้ปรากฏความอัปยศอดสูหรือไม่ยินยอมพร้อมใจออกมาแม้แต่น้อยอย่างที่พวกเขาคิดไว้

ตรงกันข้าม เจียงหยวนกลับมองไปยังเย่เฟิงด้วยท่าทีสงบนิ่งเป็นพิเศษ ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ผมให้โอกาสนายได้นะ ตอนนี้นายจงขอโทษผมเดี๋ยวนี้ และขอโทษอีหรานด้วย แล้วผมจะยอมปล่อยนายไปสักครั้ง"

ทันทีที่เย่เฟิงได้ยินคำพูดนี้ เขาก็แทบจะขำจนไส้ติ่งแทบแตก รู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระสิ้นดี

"นายจะปล่อยฉันไปงั้นเหรอ? มา ๆๆ ฉันขอร้องล่ะอย่ายกเว้นให้ฉันเลย เล่นงานฉันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยสิวะ!"

เมื่อเจียงหยวนได้ยินคำนี้ เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งทันที

คนเรานี่ก็นะ แปลกคนจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้ยินคำขอที่พิลึกพิลั่นขนาดนี้

ถึงกับขอให้เขาเล่นงานให้ตายไปข้างหนึ่งเนี่ยนะ

ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะสนองความต้องการของอีกฝ่ายให้แล้วกัน

เจียงหยวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจเย็น แล้วกดโทรออกไปสายหนึ่ง