ตอนที่ 62 ลูกคนรวยตื่นตระหนกจนเสียกระบวน

ณ รอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์

ในเวลานี้กำลังมีการจัดการประชุมคณะกรรมการบริหารเป็นการภายใน บรรยากาศในห้องประชุมค่อนข้างตึงเครียดเลยทีเดียว

หัวข้อการประชุมก็คือเรื่องเกี่ยวกับเจียงหยวน ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดคนใหม่ของพวกเขา

"เมื่อไม่กี่วันก่อน หุ้นจำนวนมหาศาลภายในเอ็นเตอร์เทนเมนต์ของเราถูกคนชื่อเจียงหยวนกว้านซื้อไปด้วยราคาสูงลิ่ว แต่เขากลับยังไม่ติดต่อพวกเรามาเสียที"

"ตามกฎระเบียบภายในของเราแล้ว ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด เจียงหยวนย่อมมีอำนาจสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจสูงสุด"

"แต่ถ้าเขายังคงไม่ติดต่อพวกเรามาแบบนี้ การตัดสินใจหลาย ๆ อย่างก็ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ ซึ่งจะส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อการกำหนดนโยบายภายในของเรา"

การประชุมครั้งนี้ดำเนินไปด้วยความเงียบงันอยู่บ้าง

เพราะถึงแม้พวกเขาอยากจะติดต่อเจียงหยวนใจจะขาด แต่กลับไม่มีข้อมูลการติดต่อใด ๆ ของเจียงหยวนเลยแม้แต่อย่างเดียว และที่สำคัญเจียงหยวนยังเป็นผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาคณะกรรมการบริหารทั้งหมดอีกด้วย

คราวนี้ก็เลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

การตัดสินใจเรื่องสำคัญภายในองค์กรหลายอย่าง ล้วนต้องผ่านการรับรองและอนุมัติจากเจียงหยวนด้วยตัวเองทั้งสิ้น

ตราบใดที่เจียงหยวนยังไม่ปรากฏตัว โครงการสำคัญหลายโครงการของพวกเขาก็ไม่สามารถเริ่มดำเนินการได้ ซึ่งนี่ถือเป็นการสิ้นเปลืองทั้งกำลังคนและทรัพยากรอย่างไม่ต้องสงสัย

เรื่องการตามหาตัวเจียงหยวนจึงถูกจัดให้เป็นหนึ่งในภารกิจที่สำคัญเร่งด่วนที่สุดในทันที

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกหน้าโทรเข้ามายังห้องประชุมคณะกรรมการบริหาร

เหล่ากรรมการบริหารต่างพากันตาเป็นประกาย รีบกดรับสายเพื่อฟังทันที

ปลายสายมีเสียงใสกระจ่างของผู้ชายคนหนึ่งดังแว่วมา "สวัสดีครับ ผมเจียงหยวน"

เจียงหยวน!

ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดคนปัจจุบันของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์

ในที่สุดก็ปรากฏตัวแล้ว!

บรรดากรรมการบริหารต่างหันมาสบตากัน แววตาของแต่ละคนไม่อาจปกปิดความยินดีปรีดาเอาไว้ได้เลย

พลิกแผ่นดินหากลับไม่พบ ยามได้มากลับง่ายดายไม่เปลืองแรง

ในที่สุดเจียงหยวนก็เป็นฝ่ายติดต่อพวกเรามาเองจนได้

ในสาย เจียงหยวนเอ่ยขึ้นอีกว่า "ไม่ทราบว่ากรรมการบริหารเย่อยู่ไหมครับ?"

ในห้องประชุม ชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยท้วมคนหนึ่งพลันสะดุ้งสุดตัว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มปลาบปลื้มยินดีอย่างบ้าคลั่ง

เจียงหยวนในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบอร์ดบริหาร ถึงกับเจาะจงตามหาตัวเขาเป็นพิเศษเชียวรึ

หรือว่าประธานเจียงจะมีเรื่องอะไรให้เขารับใช้กันนะ?

ถ้าหากเขาทำงานนี้สำเร็จ เขาก็จะได้เกาะชายเสื้อผู้มีอำนาจอย่างเจียงหยวน แล้วแบบนี้ตัวเขาจะไม่ทะยานขึ้นสู่ฟ้าได้ในพริบตาเลยหรือไง!

กรรมการบริหารคนอื่น ๆ ก็มีความคิดคล้ายกันแทบทั้งสิ้น ต่างพากันมองไปยังกรรมการบริหารเย่ด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

กรรมการบริหารเย่ขยับร่างอันอวบอ้วนของตนเอง รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปข้างโทรศัพท์ทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงประจบสอพลออย่างถึงที่สุด "สวัสดีครับประธานเจียง มีเรื่องอะไรจะบัญชาหรือครับ?"

เจียงหยวนเล่าเรื่องราวที่ตัวเองเพิ่งพบเจอมาให้ฟังแบบสั้น ๆ ง่าย ๆ เพียงรอบเดียว

ปลายสายด้านนั้น กรรมการบริหารเย่ยามได้รับฟัง สีหน้าก็ยิ่งทวีความย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ "ไอ้สัตว์นรกเย่เฟิงมันคงรนหาที่ตายแท้ ๆ ประธานเจียงโปรดวางใจได้เลยครับ ผมจะจัดการให้คำตอบที่ท่านพอใจอย่างแน่นอน!"

บรรดากรรมการบริหารคนอื่น ๆ รอบข้าง ต่างพากันมองไปยังกรรมการบริหารเย่ด้วยแววตางุนงงไม่เข้าใจ

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

ทว่ากรรมการบริหารเย่ไม่ได้พูดอะไรมากความ เขารีบกดโทรศัพท์โทรออกไปอีกสายหนึ่งในทันที

ทางด้านปลายสาย หลังจากที่เจียงหยวนวางสายไปแล้ว

เย่เฟิงก็ยังคงแหกปากเห่าหอนอย่างไม่รู้ประสีประสาว่าความตายกำลังมาเยือน "โทรเสร็จแล้วเหรอ? แกไปเชิญทวยเทพเทวดาจากสวรรค์ชั้นไหนมาช่วยล่ะ ฉันแนะนำว่าแกโทรไปโรงพยาบาลไม่ก็โรงเผาศพให้มารอเก็บศพแกจะดีกว่ามั้ง"

เจียงหยวนยังคงสงบนิ่ง เขามองใบหน้าของเย่เฟิงราวกับกำลังมองดูซากศพอันเย็นชืดไร้วิญญาณ

เวลาผ่านไปราวหนึ่งนาที

จู่ ๆ โทรศัพท์ของเย่เฟิงก็แผดเสียงดังขึ้นมา

เขาหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นลุงของเขาโทรมา ซึ่งก็คือกรรมการบริหารเย่แห่งรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์นั่นเอง

และพอเขากดรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็โดนลุงของตัวเองด่ากราดสาดเสียเทเสียใส่แบบไม่ทันได้ตั้งตัว

"ไอ้สัตว์นรก แกคงรนหาที่ตายจริง ๆ สินะ!"

"แกคิดจริง ๆ เหรอว่าแค่ฉันหางานสบายเงินดีให้ทำแล้วแกจะทำตัวเหนือกฎหมายได้น่ะ แม้แต่เจียงหยวนแกยังกล้าไปล่วงเกิน แกมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลยจริง ๆ"

"แกคิดว่าฉันไม่รู้จริง ๆ หรือไงว่าลับหลังฉันแกแอบทำเรื่องระยำตำบอนอะไรไว้บ้าง ปกติฉันแค่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ นึกไม่ถึงเลยว่าความผ่อนปรนของฉันจะกลายเป็นการให้ท้ายแกจนเหลิง วันนี้แกตายแน่!"

"ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ แกจบเห้นแล้ว!"

"ต่อไปนี้งานที่รอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์แกไม่ต้องทำมันแล้ว แล้วฉันก็ไม่ใช่ลุงของแกอีกต่อไป ต่อจากนี้แกจงตัดขาดความสัมพันธ์กับฉันซะ พวกเราขาดกันแค่นี้!"

เย่เฟิงรู้สึกเหมือนสติของตัวเองหลุดลอยไปแล้ว

เขาเพิ่งจะกดรับสาย ก็โดนเสียงด่าทออันเกรี้ยวกราดรัวเป็นชุดของลุงซัดเข้าใส่จนมึนงงไปหมด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

เขารู้สึกว่าสมองของตัวเองว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด ยังประมวลผลตามไม่ทันเลยสักนิด

ลุงของเขาผู้มีอำนาจล้นฟ้า มาคราวนี้กลับไม่สามารถปกป้องคุ้มกะลาหัวเขาได้อีกต่อไปแล้ว

สาเหตุของทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเพราะที่มาที่ไปของไอ้เจียงหยวนคนนั้น ดูท่าแล้วจะไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

แถมลุงของเขายังประกาศกร้าวว่า ไม่เพียงแต่เขาจะถูกไล่ออกจากรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์เท่านั้น แต่ต่อไปนี้ลุงยังจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีกเลย

เย่เฟิง: (ΩДΩ)

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!

ทว่าต่อให้สมองของเย่เฟิงจะโง่เง่าเต่าตุ่นปานหมู แต่พอโดนลุงของตัวเองด่าเปิดเปิงไปยกใหญ่ เขาก็ตาสว่างตื่นขึ้นมาได้ทันที

พริบตานั้น สีหน้าที่เขามองไปยังเจียงหยวนก็เปลี่ยนไปเป็นคนละเรื่อง

ที่แท้นี่มันผู้มีอิทธิพลตัวจริงนี่หว่า

ขาใหญ่ตัวจริงเสียงจริงเลย!

ทางด้านบรรดาไทยมุงรอบข้างต่างก็พากันงุนงงสงสัย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เจียงหยวนก็แค่โทรออกไปสายเดียว จากนั้นเย่เฟิงก็มีสายเรียกเข้าสายหนึ่งตามมา

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเย่เฟิงกลับเปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ ร่างกายสั่นระริกราวกับกระด้งร่อนข้าวไม่หยุด

แววตาที่เขามองไปยังเจียงหยวนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและขวัญผวา ราวกับว่าวาระสุดท้ายของชีวิตกำลังจะมาถึงแล้วอย่างไรอย่างนั้น

"คนคนนี้เป็นอะไรไปน่ะ ทำไมพอรับสายแล้วถึงได้กลัวหัวหดขนาดนั้น?"

"ในสายนั้นพูดอะไรกันนะ?"

"เมื่อกี้ไอ้ลูกคนรวยคนนี้ยังกร่างอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงหงอเหมือนหนูเจอแมวไปได้ล่ะ"

และท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เย่เฟิงที่รักหน้าตาและศักดิ์ศรีของตัวเองยิ่งกว่าอะไรดี บัดนี้ก็ไม่อาจมัวมาพะวงถึงสิ่งใดได้อีกแล้ว

เขารีบก้มหัวอ้อนวอนขอความเมตตาต่อเจียงหยวนด้วยท่าทางต่ำต้อยทันที "ขอโทษครับคุณชายเจียง ทั้งหมดเป็นเพราะผมมีตาแต่ไร้แววที่บังอาจไปล่วงเกินท่าน เป็นเพราะตัวผมมันรนหาที่เองครับ!"

"ผมเห็นว่าท่านทั้งองอาจและหล่อเหลาขนาดนี้ มีเพียงผู้หญิงที่มีทั้งรสนิยมและหน้าตาสะสวยอย่างเย่อีหรานเท่านั้นถึงจะคู่ควรกับท่านครับ"

"ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ"

เย่เฟิงที่เพิ่งจะวางก้ามผยองอวดเบ่งไปเมื่อครู่นี้ ในเวลานี้กลับกลายสภาพเป็นเหมือนหมาตกน้ำที่เอาแต่พร่ำวอนขอให้เจียงหยวนยกโทษให้อย่างไม่หยุดหย่อน

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงกันไปหมด

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

โดยเฉพาะหญิงสาวคู่นัดดูตัวเมื่อครู่อย่างเย่เข่อเอ๋อร์ เธอแทบจะอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

เจียงหยวนคนนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไรกันแน่ แค่โทรศัพท์ไปสายเดียว ก็สามารถจัดการญาติของกรรมการบริหารรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์จนสยบยอมเชื่องสนิทได้ขนาดนี้