ตอนที่ 63 คำเชิญของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง

เย่เข่อเอ๋อร์ยืนอึ้งค้างไปแล้ว

เธอคิดอย่างไรก็คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมเจียงหยวนถึงเพียงแค่โทรศัพท์สายเดียว ก็สามารถกำราบลูกคนรวยที่เคยวางก้ามใหญ่โตเมื่อครู่นี้จนอยู่หมัดได้

ต้องรู้ก่อนนะว่าลุงของลูกคนรวยคนนั้น เป็นถึงกรรมการบริหารของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์อันเลื่องชื่อเชียวนะ นับเป็นบุคคลระดับผู้ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง

และคนที่จะสามารถเอาชนะผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งได้ ก็มีแต่ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีทั้งเงิน อำนาจ และอิทธิพลเหนือกว่าเท่านั้น นี่เป็นตรรกะที่เรียบง่ายที่สุด

หรือว่าตัวตนที่แท้จริงของเจียงหยวนคนนี้จะไม่ธรรมดาอย่างยิ่งจริง ๆ เป็นตัวตนที่แม้แต่กรรมการบริหารของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ยังไม่กล้าไปตอแยด้วยเด็ดขาด

นี่อย่าบอกนะว่าตัวเธอเพิ่งจะเดินสวนทางกับโอกาสในการแต่งงานเข้าตระกูลมหาเศรษฐี และพลาดโอกาสที่จะได้คว้าตัวบิ๊กบอสตัวจริงเสียงจริงไปแล้ว?

ถ้าหากวันนี้เธอไม่เล่นแง่เอาแต่ใจจนมาสายล่ะก็... เจียงหยวนจะยอมคุยกับเธออย่างจริงจัง และไม่หันไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่านะ?

ในก้นบึ้งของหัวใจเย่เข่อเอ๋อร์ ความรู้สึกนึกเสียดายและเสียใจภายหลังได้ผุดวาบขึ้นมาชั่วขณะ

ทว่าเธอยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ก็พลันแผดดังขึ้น พอกดรับสายก็พบว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอโทรเข้ามา

"เข่อเอ๋อร์ คืนนี้งานเลี้ยงวันเกิดของคุณหนูเล็กของซูเทียนหาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง ฉันพาเธอติดสอยห้อยตามไปด้วยคนหนึ่งได้นะ ไปไหมล่ะ?"

ทันทีที่เย่เข่อเอ๋อร์ได้ยิน สีหน้าก็พลันเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี รีบเก็บข้าวของเตรียมมุ่งหน้าไปหาเพื่อนสนิทของเธอทันที

ซูเทียนหาว!

มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งที่ได้รับการยอมรับไปทั่วทั้งหนานเฉิง วันนี้ดันเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของลูกสาวคนเล็กของเขาเสียด้วย

ถ้าอย่างนั้นคนที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ จะไม่กลายเป็นชนชั้นสูงผู้มีอำนาจและมหาเศรษฐีกันหมดเลยหรือไง?

จุดประสงค์ที่เย่เข่อเอ๋อร์มาดูตัวแต่แรก เนื้อแท้แล้วก็เพื่อมาจับคู่กับหนุ่มรวยล้นฟ้าสักคน

แต่ตอนนี้เมื่อเห็นแล้วว่าเรื่องระหว่างเธอกับเจียงหยวนคงจะไม่มีหวังอีกต่อไป เจียงหยวนกับผู้หญิงข้างกายคนนั้นเห็นได้ชัดว่าถูกคอกันดีมาก และยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นตัวเธอเองที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอยุติการดูตัวก่อนอีกด้วย

เห็นได้ชัดเจนว่าเธอได้สูญเสียโอกาสที่จะได้ลงเอยกับเจียงหยวนไปเสียแล้ว

ช่างน่าเสียดายที่บนโลกใบนี้ไม่มียาแก้นึกเสียใจภายหลังขาย

ทว่าแม้เย่เข่อเอ๋อร์จะรู้สึกเสียดายในใจที่พลาดโอกาสคว้าผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวนไป แต่สภาพจิตใจของเธอก็แข็งแกร่งมาก เธอสามารถปรับอารมณ์ความรู้สึกกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

โลกใบนี้ไม่ได้ขาดแคลนผู้ชายรวย ๆ หรอก สิ่งที่ขาดไปก็แค่โอกาสที่เธอจะได้รู้จักกับพวกเขาต่างหาก

ในเมื่อตอนนี้ลูกสาวคนเล็กของซูเทียนหาวจัดงานเลี้ยงวันเกิด และเพื่อนสนิทของเธอก็สามารถพาเธอเข้าไปร่วมงานได้ นี่ก็ถือเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขาที่จะได้ไปทำความรู้จักกับพวกผู้ชายรวย ๆ คุณภาพดีเหล่านั้น

เธอจึงรีบแจ้นไปหาเพื่อนสนิทของเธอในทันที

ส่วนเบื้องหน้าของเจียงหยวนนั้น เย่เฟิงมีสีหน้าซีดเผือดราวกับดิน ตัวสั่นเทิ้มงก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบกำลังก้มจิกเม็ดข้าว

"ผมมีตาแต่หามีแววไม่ บังอาจหาญกล้าไปแย่งผู้หญิงกับท่าน ได้โปรดท่านผู้มีจิตใจกว้างขวางโปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ"

"ลุงของผมบอกผมหมดแล้ว ประธานเจียงอย่าได้ถือสาหาความกับคนชั้นต่ำไร้ราคาอย่างผมเลยนะครับ!"

คนบางคนดูภายนอกแล้วสูงส่งสง่างาม แต่นั่นมันก็เป็นเพียงเพราะพวกเขามีรัศมีอันเจิดจรัสเปล่งประกายฉาบเคลือบอยู่บนตัวเท่านั้น

ครั้นเมื่อรัศมีชั้นนี้ถูกคนอื่นทำลายลงอย่างไม่ปรานี สันดานดิบอันแสนอัปลักษณ์ของพวกเขาก็จะถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น

เจียงหยวนมองดูเย่เฟิงที่เป็นลูกคนรวยซึ่งเคยวางมาดใหญ่โตเมื่อครู่นี้ด้วยความรู้สึกเอือมระอา คิดในใจว่าคนคนนี้มันช่างเกินเยียวยาจริง ๆ

เมื่อกี้ยังวางก้ามกร่างอยู่เลยไม่ใช่หรือไง คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าเป็นพวกอันธพาลครองเมืองในยุคโบราณจริง ๆ ไปแล้ว

แต่ผลปรากฏว่าพอเขาทำลายที่พึ่งพิงของมันลงได้อย่างง่ายดาย กรรมการบริหารเย่แห่งรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์คนนั้นไม่คิดจะปกป้องมันอีกต่อไป ซ้ำยังด่ามันเสียยกใหญ่และเตรียมจะปลดมันออกจากตำแหน่ง

ไอ้เย่เฟิงคนนี้ก็ขวัญหนีดีฝ่อลงไปกองกับพื้นทันที เอาแต่พร่ำร้องขอความเมตตาราวกับคนขี้ขลาดตาขาว

"ลูกคนรวยคนนี้ช่างไม่มีศักดิ์ศรีเอาซะเลยจริง ๆ"

"เมื่อกี้อารมณ์ยังกร่างอยู่แท้ ๆ พอมาเจอคนที่เบื้องหลังและบารมีเหนือกว่าเข้าหน่อย ก็เหี่ยวเฉาหมดรูปเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็งซะงั้น"

"พวกคุณว่าทำไมเขาแค่รับสายโทรศัพท์สายเดียวถึงได้กลายเป็นสภาพนี้ไปได้ล่ะ?"

"ก็กลัวน่ะสิ ร้อยทั้งร้อยคงโดนคนในสายข่มขู่มาแน่ ๆ"

"ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะแม้แต่ลุงที่เป็นแบ็กหลังให้เขา ยังต้องกลัวพ่อหนุ่มคนนี้เลยก็ได้นะ"

เพราะเย่เฟิงรู้ดีแก่ใจว่า สาเหตุที่ลุงของเขาเดือดดาลใส่ตนเองขนาดนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะตนไปล่วงเกินเจียงหยวนเข้า

ในเวลานี้เย่เฟิงไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว มีเพียงต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่ออ้อนวอนขอให้เจียงหยวนยกโทษให้เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสทำให้ลุงของเขาเปลี่ยนใจ และยอมถอนคำสั่งลงโทษตนเองกลับไป

พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้เจียงหยวนก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในสายตาของเขา ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเพื่อประจบเอาใจเจียงหยวนเขาก็ยอมทั้งนั้น

หรือแม้แต่เย่อีหราน เทพธิดาที่เขาเฝ้าถวิลหามาโดยตลอด เขาก็พร้อมจะยกให้เจียงหยวนได้เลย

ขณะนั้น เจียงหยวนก็แย้มยิ้มน้อย ๆ บนใบหน้าแล้วเอ่ยกับเขาว่า "จะให้ยกโทษให้นายมันก็ย่อมได้อยู่หรอก แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ"

"ราคาที่ต้องจ่ายงั้นหรือครับ?"

เย่เฟิงงุนงงไปหมด

ตัวเขาจะต้องจ่ายด้วยอะไรกันล่ะ?

ใบหน้าของเจียงหยวนค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยทีละถ้อยละคำว่า "เดิมทีวันนี้ฉันกับอีหรานควรจะได้มีช่วงเวลาบ่ายที่แสนวิเศษ และมีช่วงเวลาแห่งการพบพานที่แสนโรแมนติก"

"แต่มันเป็นเพราะการปรากฏตัวของคนอย่างนายนี่แหละที่เข้ามาทำลายบรรยากาศจนหมด ทำให้อีหรานต้องเสียอารมณ์ และทำให้ฉันเองก็อารมณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ด้วย"

"นายคิดว่านายควรจะต้องจ่ายค่าเสียหายบางอย่าง เพื่อชดใช้ความผิดของนายหรือเปล่าล่ะครับ?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเจียงหยวนเริ่มเย็นเยียบลงเรื่อย ๆ

เย่เฟิงก็รีบละล่ำละลักบอกทันที "ยินดีครับ ยินดีเป็นอย่างยิ่ง! ขอเพียงแค่ทำให้ท่านพอใจได้ ไม่ว่าอะไรผมก็ยอมทำทั้งนั้นครับ!"

เจียงหยวนยิ้มน้อย ๆ "แล้วนายยินดีจะจ่ายค่าชดเชยมากแค่ไหนกันล่ะครับ?"

เย่เฟิงตอบกลับทันควัน "ไม่ว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้นครับ!"

"ถ้าอย่างนั้นนายก็เตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งมาชดใช้ให้อีหรานซะสิ ถือเป็นการชดเชยให้แก่เธอ"

ทางฝั่งเย่เฟิงยังไม่ทันจะได้ตอบตกลง เย่อีหรานก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยว่า "เย่เฟิง ฉันได้ยินมาว่านายแอบได้ชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บจากผ้าไหมอวิ๋นจิ่นมา มันเป็นความจริงหรือเปล่าคะ?"

พอเย่เฟิงได้ยินคำนี้ สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาออกมาในทันใด

เรื่องนี้มันเป็นความลับของเขาจริง ๆ เมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งจะใช้เส้นทางลับพิเศษช่องทางหนึ่ง ได้ชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บจากผ้าไหมอวิ๋นจิ่นมาด้วยราคาที่ถูกแสนถูก ซึ่งมูลค่าของมันนั้นสูงลิบลิ่วอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะแอบเอาชุดกี่เพ้านี้ไปปล่อยขายต่อด้วยราคาแพงลิบ เพื่อฟันกำไรก้อนโตแท้ ๆ

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเย่อีหรานอยากได้มัน... ตัวเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธที่จะไม่ให้ได้เลย

เมื่อต้องเผชิญกับการลงทัณฑ์ของเจียงหยวน เย่เฟิงก็ไม่กล้าคิดจะขัดขืนแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่านี่คือเจียงหยวนได้เมตตาอย่างใหญ่หลวงแล้ว ที่เพียงแค่สั่งให้เขาจ่ายค่าชดใช้เพื่อไถ่โทษความผิดของตัวเองเท่านั้น

หากเขายังขืนดื้อดึงล่วงเกินเจียงหยวนต่อไป เกรงว่ากรรมการบริหารเย่ผู้เป็นลุงแท้ ๆ ของเขา คงจะเป็นคนแรกที่ออกโรงมาเชือดเขาจนเลือดอาบแน่

ในท้ายที่สุด เย่เฟิงทำได้เพียงกล้ำกลืนน้ำตาตกลงรับเงื่อนไขนี้ และก้มหัวขอโทษเย่อีหรานด้วยความอัดอั้นตันใจอย่างถึงที่สุด

เขาออกคำสั่งให้ลูกน้องกลับไปที่บ้านรอบหนึ่ง เพื่อนำชุดกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่เก็บสะสมไว้ในบ้านมาส่งให้

จากนั้น ก็นำมามอบให้ถึงมือเย่อีหรานด้วยท่าทางนอบน้อมเคารพอย่างยิ่งยวด

เพียงแต่ในจังหวะที่ยื่นของออกไปนั้น ในใจของเย่เฟิงรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับมีเลือดกำลังหยดรินออกมาจริง ๆ

เจียงหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมา "นี่คืออะไรหรือครับ?"

เย่อีหรานรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง "นี่เป็นของดีที่มีมูลค่าประเมินค่ามิได้เชียวนะคะ ผ้าไหมอวิ๋นจิ่นถือเป็นผ้าทอไหมชั้นยอดในยุคโบราณที่มีไว้สำหรับราชวงศ์เท่านั้น เสื้อผ้าที่ตัดเย็บขึ้นจากผ้าไหมอวิ๋นจิ่นไม่ว่าจะเป็นมูลค่าด้านการเก็บสะสมหรือมูลค่าในเชิงการใช้งานจริงล้วนสูงลิบลิ่วทั้งสิ้นค่ะ"

เจียงหยวนแอบทอดถอนใจในความรู้รอบด้านของเย่อีหราน สมแล้วจริง ๆ ที่ทางบ้านของเธอทำธุรกิจค้าของเก่า ถึงได้มีความรู้กว้างขวางปานนี้

ทว่านึกไม่ถึงว่า จากนั้นเย่อีหรานจะยื่นส่งชุดกี่เพ้าตัวนี้ใส่มือของเจียงหยวน

"คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ?" เจียงหยวนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"ฉันเองแต่แรกก็ไม่ได้อยากได้อยู่แล้ว ตั้งใจช่วยทวงเอามาให้นายนั่นแหละ ของชิ้นนี้มีราคาค่างวดมากนะ เอาให้นายไปก็แล้วกันค่ะ" ใบหน้าของเย่อีหรานพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ

และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่เหยาเหวินเหวินก้าวลงมาจากรถเช่นกัน

เธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายเจียงหยวนพลางเอ่ยขึ้น "เจ้านายคะ ค่ำคืนนี้ลูกสาวของซูเทียนหาว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงจะจัดงานเลี้ยงวันเกิด และได้ส่งเทียบเชิญให้พวกเราไปร่วมงานด้วยค่ะ"