ตอนที่ 73 ปฏิบัติต่อแขกอย่างดียิ่ง

เจียงหยวนโบกมือพลางเอ่ยว่า "ผู้เฒ่าซูเกรงใจไปแล้วครับ ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ถือว่าเป็นการตอบแทนของขวัญแรกพบที่คุณเคยมอบให้ตอนที่ผมย้ายเข้าไปอยู่ในโครงการตงซานซู่ก็แล้วกันครับ"

ถึงกับเรียกกี่เพ้าตัวนั้นว่าเป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เชียวหรือ

ทุกคนที่ได้ยินคำพูดนี้ต่างก็พากันพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตนถูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

กี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่ชื่อฮวาถวนจิ่นชู่ตัวนี้ นั่นมันสมบัติล้ำค่าชั้นยอดที่มีมูลค่าตั้งหลายร้อยล้านเลยนะ

ของขวัญระดับนี้กลับถูกเรียกว่าเป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้... หากเป็นคนอื่นพูดออกมา ทุกคนคงคิดว่าอีกฝ่ายแค่คุยโม้โอ้อวดไปเรื่อย

ทว่าหากคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของเจียงหยวนแล้วละก็ ทุกคนทำได้เพียงทอดถอนใจให้กับความน่าสะพรึงกลัวในพลังอำนาจของเจียงหยวนเท่านั้น

ส่วนคนที่มีไหวพริบกลับได้ยินข้อมูลสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในประโยคนี้ นั่นก็คือ โครงการตงซานซู่

เจียงหยวนถึงกับพักอาศัยอยู่ในโครงการตงซานซู่ แหล่งรวมตัวของมหาเศรษฐีหมื่นล้านแห่งหนานเฉิงเชียวหรือ!

แต่พอลองคิดดูอีกที แม้จะอยู่นอกเหนือความคาดหมาย ทว่าก็สมเหตุสมผลทุกประการ

บุคคลระดับเจียงหยวน หากจะอาศัยอยู่ในโครงการตงซานซู่ ก็คงเป็นเรื่องที่สมควรแก่เหตุผลแล้ว

ทว่าซูเทียนหาวเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

การที่เขามอบของขวัญในวันนี้ ไม่เพียงแต่เพื่อผูกมิตรกับเจียงหยวนเท่านั้น

เจตนาที่แท้จริงยิ่งกว่านั้นคือการใช้ของขวัญนี้มาเพื่อชดเชยการกระทำอันไร้มารยาทของซูเจียชง บุตรชายของเขาเมื่อหลายวันก่อน

วันนั้นซูเจียชงแอบเคลื่อนย้ายกำลังคนของตนเอง ไปหาเรื่องระรานเจียงหยวนอย่างหยาบคายไร้เหตุผล

แม้ผลลัพธ์จะไม่ได้สร้างความเสียหายใด ๆ ให้แก่เจียงหยวน และซูเจียชงก็ได้ขอขมาลาโทษไปแล้ว ภายนอกดูเหมือนเรื่องราวจะจบลงไปแล้วก็ตาม

ทว่าซูเทียนหาวเชื่อมั่นในใจว่า เรื่องนี้แม้ปากของเจียงหยวนจะไม่พูดอะไร แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมไม่มีทางลืมเลือนไปได้ง่าย ๆ แน่นอน

ที่เจียงหยวนทำแบบนี้ ก็เพียงเพื่อไว้หน้าเขา จึงจงใจไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นขึ้นมาเท่านั้นเอง

แต่การไม่เอ่ยถึง ไม่ได้หมายความว่าในใจของอีกฝ่ายจะไม่มีความขุ่นเคืองซ่อนอยู่

และความขุ่นเคืองเช่นนี้ ทางที่ดีที่สุดคือต้องยอมจ่ายราคาบางอย่างเพื่อขจัดมันออกไป

วันนี้เดิมทีเขาตั้งใจจะอาศัยการมอบรถหรูสามคันให้แก่เจียงหยวนต่อหน้าธารกำนัล เพื่อขจัดความบาดหมางนี้ให้หมดสิ้นไป

ทว่านึกไม่ถึงว่าเจียงหยวนกลับชิงตัดหน้ามอบของขวัญอันล้ำค่าถึงเพียงนี้ให้แก่ซูฉิงฉิง บุตรสาวคนเล็กของตนเสียก่อน ในทางกลับกัน ตอนนี้จึงทำให้เขาทำตัวไม่ถูกไปเสียแล้ว

ทว่าอย่างไรเสียซูเทียนหาวก็เป็นถึงเจ้าพ่อนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แห่งหนานเฉิง บุรุษผู้ครองบัลลังก์มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งมานานหลายปี เขาจึงสงบสติอารมณ์และขบคิดหาทางออกได้อย่างรวดเร็ว

หางตาของเขาเหลือบไปเห็นซูหว่านถิง บุตรสาวของตน ซึ่งสายตาที่เธอมองไปยังเจียงหยวนนั้นมีความผิดปกติบางอย่างที่บอกไม่ถูก

วินาทีนั้นซูเทียนหาวพลันเข้าใจได้ทันที แผนการหนึ่งจึงผุดขึ้นมาในหัว

จิ้งจอกเฒ่าอย่างเขา มีหรือจะไม่รู้ความคิดจิตใจของคนอื่น จึงเอ่ยขึ้นมาทันทีว่า "เจียงหยวน เอาแบบนี้ดีกว่า คนหนุ่มสาวนั่งกินข้าวด้วยกันคงมีเรื่องคุยกันเยอะ เธอขยับมานั่งตรงนี้สิ ให้ลูกสาวของฉันนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนเธอ จะได้รับรองเธอให้ดี ๆ เธอมานั่งตรงนี้สิ"

ซูเทียนหาวเอ่ยพลางชี้นิ้วไปยังที่นั่งข้างกายของซูหว่านถิง

"นั่นมันที่นั่งพิเศษสำหรับคนตระกูลซูเลยนะ แถมตามปกติแล้วจะมีแค่สตรีในตระกูลหรือญาติฝ่ายหญิงเท่านั้นถึงจะนั่งได้!"

"การกระทำของเขาแบบนี้ เห็นชัด ๆ ว่าต้องการจะจับคู่ลูกสาวของตัวเองกับเจียงหยวน"

"ซูเทียนหาวเจ้าจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ แผนสูงจริง ๆ คงไม่ได้คิดจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับเจียงหยวนหรอกนะ"

"หากล่วงเกินเจียงหยวน เขาจะได้คู่ปรับที่ทรงพลังยิ่งนัก แต่หากผูกมิตรแลกเปลี่ยนของขวัญกับเจียงหยวน เขาก็จะได้สหายที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง"

"ทว่าไม่ว่าจะเป็นคู่ปรับที่แข็งแกร่งหรือสหายที่ทรงพลัง ความจริงแล้วก็ไม่อาจเทียบได้กับการได้ลูกเขยที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีเลยแม้แต่น้อย"

"ฉลาดจริง ๆ... มิน่าล่ะถึงได้เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิง"

คำพูดเพียงประโยคเดียวของซูเทียนหาว ทำเอาหวังเฟิงโกรธจนกัดฟันกรอด ควันแทบจะพวยพุ่งออกจากรูจมูก

ตัวเขา หวังเฟิง หมายปองตำแหน่งที่นั่งตรงนั้นมาตั้งนานแล้ว!

โบราณว่าไว้ น้ำขึ้นให้รีบตัก อยู่ใกล้ย่อมได้เปรียบ หากได้นั่งข้างกายของซูหว่านถิง ร่วมรับประทานอาหารในงานเลี้ยงครั้งนี้ไปด้วยกัน

เช่นนั้นแล้วย่อมไม่ต้องสงสัยเลยว่า ไม่เพียงแต่จะเป็นเกียรติยศอันสูงสุดเท่านั้น แต่ยังมีโอกาสอีกมากมายที่จะฉวยจังหวะแสดงฝีมือให้เธอเห็น

ทว่าตอนนี้โอกาสนั้น กลับตกไปอยู่ในมือของเจียงหยวนโดยตรง หวังเฟิงอิจฉาจนคันฟันไปหมดแล้ว

ทว่าเจียงหยวนไม่ได้คิดอะไรมากความขนาดนั้น เมื่อได้ยินซูเทียนหาวเชื้อเชิญให้ตนนั่งลง ซ้ำยังได้นั่งร่วมโต๊ะกับซูหว่านถิงที่เคยพบหน้ากันมาก่อน

เขาจึงพยักหน้า แล้วพาเย่อีหรานเดินตรงเข้าไปด้วยกัน

ด้านเย่อีหราน แม้ภายนอกสีหน้าจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าภายในใจกลับเริ่มขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย

จิตใจของผู้หญิงย่อมละเอียดอ่อนและไวต่อความรู้สึกเสมอ

เย่อีหรานสัมผัสได้ว่า จิ้งจอกเฒ่าอย่างซูเทียนหาวเห็นชัด ๆ ว่าต้องการจะจับคู่เจียงหยวนกับลูกสาวของตัวเอง

เธอย่อมรู้สึกว่าสถานะของตนเองกำลังถูกท้าทาย

วันนี้เดิมทีควรจะเป็นการพบกันอันแสนโรแมนติกของเธอกับเจียงหยวนแท้ ๆ แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกพวกคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาขัดจังหวะ

ตอนนี้ยังถูกจิ้งจอกเฒ่าอย่างซูเทียนหาวเข้ามาก้าวก่ายสร้างความวุ่นวายอีก คิ้วเรียวงามดั่งใบหลิวของเย่อีหรานจึงขมวดมุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

แม้ในใจของเย่อีหรานจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้ละทิ้งท่วงท่าอันสง่างามของตนเอง

ก็แค่แย่งผู้ชาย ใครกลัวใครกันล่ะ?

เย่อีหรานในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเย่ ความมั่นใจในตัวเองนั้นฝังลึกอยู่ในสายเลือดตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว

ผู้ชายที่เธอหมายตาไว้ คนอื่นอย่าได้หวังว่าจะได้แตะต้อง

เจียงหยวนพาเย่อีหรานเดินมานั่งลงที่โต๊ะพิเศษซึ่งมีซูหว่านถิงและซูฉิงฉิงนั่งอยู่ก่อนแล้ว

โต๊ะตัวนี้มีคนนั่งเพียงแค่สี่คนเท่านั้น อาหารที่ยกขึ้นมาเสิร์ฟก็ไม่เหมือนกับโต๊ะตัวอื่น ๆ นับเป็นเกรดระดับสูงสุดในงานเลี้ยงที่ซูเทียนหาวจัดขึ้นในครั้งนี้

ทันทีที่เจียงหยวนนั่งลง เขาก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูไม่ค่อยจะปกติเท่าไรนัก

ดังคำกล่าวที่ว่า หญิงสามคนรวมตัวกันย่อมเกิดเป็นงิ้วฉากใหญ่ ที่ใดมีผู้หญิงมาก ที่นั่นย่อมมีความขัดแย้งไม่ขาดสาย การฟาดฟันชิงดีชิงเด่นกันทั้งต่อหน้าและลับหลังนั้น เจียงหยวนเคยมีประสบการณ์มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วในอดีต

สมัยมัธยมปลาย บรรดาแฟนเก่าของเจียงหยวนล้วนอยู่ห้องเดียวกันทั้งสิ้น และมักจะออกไปทำกิจกรรมร่วมกันอยู่บ่อยครั้ง

ความรู้สึกในตอนนี้ ช่างคล้ายคลึงกับช่วงเวลานั้นไม่มีผิด

เย่อีหรานทำทีเป็นนั่งลงอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ยื่นมือเรียวงามออกไปจัดแจงอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร

ทว่าความจริงแล้ว หางตาของเธอกลับคอยปะทะเข้ากับซูหว่านถิงอยู่ตลอดเวลา ราวกับสามารถเสียดสีจนเกิดประกายไฟขึ้นมาได้

ทางด้านซูฉิงฉิงกลับค่อนข้างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากว่ากันตามประสาพี่น้อง เธอย่อมหวังให้พี่สาวของตนเป็นฝ่ายชนะ

ทว่าลึก ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้อยากให้พี่สาวชนะสักเท่าไร... เพราะอย่างไรเสีย เธอก็อยากมีโอกาสได้เปิดฉากความรักอันแสนโรแมนติกกับเจียงหยวนเช่นกัน

ดังนั้นบนโต๊ะอาหารตัวนี้ นอกจากเจียงหยวนที่เพียงแค่อยากจะกินข้าวอย่างสงบสุขสักมื้อแล้ว หญิงสาวอีกสามคนที่เหลือนั้นต่างก็มีความคิดแอบแฝงกันไปคนละแบบ

อาหารจานแรกถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

ปูไข่นึ่งเนืองเนย

"ปูเนืองเนยนี่นา หนึ่งในสายพันธุ์ปูที่ล้ำค่าและหายากที่สุดของประเทศหลง วงจรการเจริญเติบโตยาวนานมาก ปูชนิดนี้ถือว่าล้ำค่าสุด ๆ"

"ปูชนิดนี้พิเศษมาก ในช่วงเจริญเติบโต มันปูจะละลายกลายเป็นน้ำมันสีทองกระจายไปทั่วทุกส่วนของลำตัว"

"พอปูชนิดนี้นึ่งสุกแล้ว ด้านในจะเต็มไปด้วยน้ำมันเนยที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งยั่วยวนใจ รสชาติเอร็ดอร่อยเป็นอย่างยิ่ง"

ทว่าปูเนืองเนยบนโต๊ะของเจียงหยวนกลับมีความแตกต่างออกไปเล็กน้อย

ปูเนืองเนยบนโต๊ะอื่น ๆ อย่างมากก็มีขนาดใหญ่เพียงแค่เท่าฝ่ามือของผู้ใหญ่เท่านั้น

แต่ปูเนืองเนยบนโต๊ะของเขากลับมีขนาดใหญ่กว่าโต๊ะอื่นถึงสามเท่าเลยทีเดียว

เห็นได้ชัดว่าปูเนืองเนยตัวนี้ย่อมไม่ธรรมดา ลำพังแค่ดูขนาดตัวที่ใหญ่โตก็บ่งบอกถึงความพิเศษไม่เหมือนใครแล้ว

ซูหว่านถิงคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยอธิบายว่า "นี่คือปูเนืองเนยเกรดพรีเมียมอันดับหนึ่งค่ะ ในแต่ละฤดูกาลมีปูเนืองเนยไม่ถึง 0.01% เท่านั้นที่จะจัดอยู่ในชั้นเลิศระดับนี้ได้"