ตอนที่ 99 แม่ของตระกูลหลัวผู้สับสนงุนงง

เมื่อได้ยินว่าหญิงวัยกลางคนผู้นี้คือแม่ของเจียงหยวน

สองพี่น้องตระกูลหลัวก็ตกใจกลัวจนแทบฉี่ราดกางเกงในทันที

ขาสองข้างสั่นพั่บ ๆ แทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

เพื่อทำงานที่บิ๊กบอสเจียงหยวนมอบหมายให้สำเร็จ พวกเขาถึงกับยอมแลกทุกอย่างโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

ในเมื่อบิ๊กบอสเจียงหยวนบอกว่าอยากกินปูชิงเหอ ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามเชียะ ก็ต้องขุดขึ้นมาสองสามตัวให้เขาลองชิมให้ได้

พอได้ยินว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้มีปูชิงเหอ แต่กลับไม่ยอมยกให้

พวกเขาจึงคิดจะใช้ไม้แข็งในทันที

เมื่อครู่นี้ ทั้งสองเพิ่งจะทำหน้าตาดุดัน กิริยาหยาบคาย ทั้งยังใช้น้ำเสียงข่มขู่คุกคาม

แสดงสันดานอันธพาลชั่วร้ายออกมาอย่างเต็มคราบ

แค่พูดจาไม่เข้าหูก็คิดจะลงไม้ลงมือ

ทว่าเจียงหยวนกลับขับรถเข้ามาจอด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่านี่คือแม่ของเขา

คำพูดนั้นดังเข้าหูของทั้งสองคน ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสก ๆ เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกระบาลก็ไม่ปาน

คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านี่จะเป็นถึงแม่ของบิ๊กบอสเจียงหยวน

พวกเขาไม่ได้กลับบ้านเกิดมาหลายปี จะไปจำแม่ของเจียงหยวนได้อย่างไร

จบเห่แล้ว คราวนี้ซวยบรรลัยแน่

เมื่อกี้พวกกูทำเรื่องโง่บัดซบอะไรลงไปวะเนี่ย

พวกเราสองคนถึงกล้าทำตัวสารเลวใส่แม่ของบิ๊กบอสเจียงหยวนแบบนั้น

ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นแม่ของบิ๊กบอสเจียงหยวนละก็ ต่อให้ใจกล้าบ้าบิ่นมาจากไหน ก็ไม่มีทางกล้ากร่างใส่แบบนี้หรอก

เชี่ยเอ๊ย คราวนี้ตายแน่ ๆ

สองพี่น้องตระกูลหลัวอดไม่ได้ที่จะร่ำร้องครวญครางในใจ

ถึงขั้นเกิดความรู้สึกอยากจะคุกเข่ากราบขอขมาตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

เผื่อจะได้รับการผ่อนปรนโทษลงบ้าง

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทันที

ตุ้บ!

สองพี่น้องตระกูลหลัวคุกเข่าลงบนพื้นทันควันโดยไม่สนศักดิ์ศรีใด ๆ ทั้งสิ้น

"พวกผมขอโทษครับ เมื่อกี้พวกผมล่วงเกินไปแล้วจริง ๆ!"

"พวกผมมันตาถั่ว มีตามองไม่เห็นเขาไท่ซาน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ได้โปรดยกโทษให้พวกผมด้วยเถอะครับ!"

เมื่อเห็นลูกชายทั้งสองคนมีท่าทางตัวสั่นงันงกเหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ

ราวกับเป็นนักโทษที่ต้องโทษประหารชีวิตก็ไม่ปาน

ไม่เพียงแต่แผ่รังสีความหวาดกลัวออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจนตัวหดเหลือสองนิ้ว แต่ยังเอ่ยปากขอร้องอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย

แม่ตระกูลหลัวถึงกับยืนเอ๋อไปในทันที

เดิมทีที่เธอพาแม่ของเจียงหยวนมาด้วย ก็เพราะอยากจะอวดเสียหน่อยว่าตอนนี้ลูกชายของตนชี้นิ้วสั่งฟ้าสั่งฝนได้ตามใจชอบ

แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง!

ในเวลานี้ ลูกชายทั้งสองของเธอกลับคุกเข่าลงไปตรง ๆ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ช่างดูต่ำต้อยเหลือเกิน

และสิ่งที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่านั้น

ผู้ยิ่งใหญ่ที่ลูกชายทั้งสองคนของเธอเลียแข้งเลียขาอยู่นานสองนาน กลับกลายเป็นเจียงหยวนเสียอย่างนั้น

แถมตอนนี้พวกเขาทั้งคู่กำลังคุกเข่ากราบกรานขอให้อีกฝ่ายยกโทษให้ เพราะไปล่วงเกินแม่ของเจียงหยวนเข้า

แม่ตระกูลหลัวรีบเข้าไปดึงแขนลูกชายทั้งสองคนขึ้นมาทันทีพลางพูดว่า "พวกแกทำอะไรกันเนี่ย เสียหน้าหมดแล้ว รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า"

ทว่าสองพี่น้องตระกูลหลัวกลับนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาพลางเอ่ยว่า "ถ้ายังไม่ได้รับการอภัยโทษ พวกเราไม่มีทางลุกขึ้นเด็ดขาดครับ"

แม่ตระกูลหลัวมองดูลูกชายทั้งสองคน พลันรู้สึกแปลกหน้าขึ้นมาในชั่วพริบตา

นี่น่ะหรือคือลูกชายทั้งสองคนที่ขับรถหรู อยู่คฤหาสน์ ใช้เงินเป็นเบี้ย แถมยังมีนิสัยกร่างไม่กลัวใครของเธอ?

เหตุใดเสือร้ายในวันวาน ถึงได้กลายร่างเป็นแมวขี้ขลาดไปได้ในตอนนี้

ไม่ว่าเธอจะออกแรงดึงหรือเกลี้ยกล่อมอย่างไร สองพี่น้องคู่นี้ก็ยังคงคุกเข่าก้มหน้าต่ำจนแทบจะหมอบราบไปกับพื้นอยู่ดี

'หรือว่าเจ้าเจียงหยวนนี่จะกุมความลับอะไรของลูกชายฉันไว้?' แม่ตระกูลหลัวนึกระแวงในใจ

สองพี่น้องตระกูลหลัวไม่ได้ทำเรื่องชั่วไว้น้อย ๆ เสียที่ไหนในช่วงสองสามปีมานี้

ไม่แน่อาจจะถูกเจียงหยวนจับจุดอ่อนเข้าให้จนโดนแบล็กเมลอยู่ก็ได้ แม่ตระกูลหลัวคาดเดาในใจ

ส่วนคนที่ตกใจที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นแม่ของเจียงหยวนนั่นเอง

เมื่อได้ยินเสียงลูกชายดังออกมาจากรถคันนั้น สมองของเธอก็พลันขาวโพลนไปชั่วขณะ

ผู้ยิ่งใหญ่ที่สองพี่น้องตระกูลหลัวยอมกราบกรานประจบสอพลอ แท้จริงแล้วคือเจียงหยวน ลูกชายของเธอเองหรอกหรือ?

ลูกชายของเธอเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุธรรมดา ๆ คนหนึ่งไม่ใช่หรือไง

จะไปเป็นคนใหญ่คนโตที่ทำให้สองพี่น้องเศรษฐีคู่นี้ต้องตามประจบประแจงได้อย่างไรกัน

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

มีเรื่องเข้าใจผิดตรงไหนหรือเปล่า

แม่ของเจียงหยวนยังไม่อาจยอมรับการเปลี่ยนแปลงสถานะอย่างก้าวกระโดดของลูกชายได้ในทันที จึงได้แต่ยืนตะลึงงันไป

ทว่าเมื่อเห็นสองพี่น้องตระกูลหลัวยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า เธอก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยความลนลาน "พวกเธอ...พวกเธอลุกขึ้นมาก่อนเถอะ ทำตัวให้มันปกติหน่อย"

สองพี่น้องตระกูลหลัวดื้อดึงเป็นที่สุด เอ่ยขึ้นพร้อมเพรียงกันว่า "ถ้ายังไม่ได้รับการอภัยโทษ พวกเราไม่ลุกเด็ดขาดครับ"

แม่ของเจียงหยวนรีบพูดว่า "ยกโทษให้ ป้าให้อภัยแล้ว พากันลุกขึ้นเถอะ กลางวันแสก ๆ แบบนี้คนอื่นมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะ"

แต่สองพี่น้องตระกูลหลัวก็ยังคงไม่ยอมลุกขึ้นพลางกล่าวว่า "พวกเราหมายถึงต้องได้รับการอภัยโทษจากบิ๊กบอสเจียงหยวนน่ะครับ"

เจียงหยวนเนี่ยนะ บิ๊กบอส?

เมื่อได้ยินพวกเขาเรียกเจียงหยวนแบบนั้น ทั้งแม่ของเจียงหยวนและแม่ตระกูลหลัวต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงจนตาค้าง

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น

เสียงอันเฉยชาของเจียงหยวนก็ดังออกมาจากภายในรถ "เห็นแก่ที่พวกแกเพิ่งทำผิดเป็นครั้งแรก แล้วก็ไม่รู้เรื่องมาก่อน งั้นก็ลงโทษให้คุกเข่าตรงนั้นไปสักครึ่งชั่วโมงแล้วกัน"

ครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ!

พอแม่ตระกูลหลัวได้ยินเข้าก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

อากาศร้อนจัดขนาดนี้ พื้นดินก็ถูกแสงแดดแผดเผาจนร้อนระอุไม่ต่างจากกระทะย่างเนื้อ

ให้มาคุกเข่าอยู่แบบนี้ตั้งครึ่งชั่วโมง มีหวังไม่ปวดใจตายเลยหรืออย่างไร?

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ก็เห็นสองพี่น้องตระกูลหลัวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ราวกับได้รับพระราชทานอภัยโทษก็ไม่ปาน

ใบหน้าของทั้งสองคนเผยรอยยิ้มเหมือนยกภูเขาออกจากอก

"ดีจริง ๆ บิ๊กบอสเจียงหยวนยอมลงโทษพวกเรา แสดงว่าเขายอมยกโทษให้พวกเราแล้ว"

"แค่ครึ่งชั่วโมงเอง พวกเราทนเอาหน่อยก็ผ่านไปได้แล้ว"

เมื่อเห็นพฤติกรรมและการกระทำอันแสนต่ำต้อยของลูกชายทั้งสอง

แม่ตระกูลหลัวแทบจะสงสัยเลยว่าตัวเองกำลังฝันไปอยู่หรือเปล่า

นี่เธอกำลังฝันไปใช่ไหม?

หรือว่าเจ้าเจียงหยวนนั่นจะเอายาสั่งให้ลูกชายทั้งสองคนของเธอกินกันแน่?

นี่มันไม่ใช่แค่เชื่อฟังธรรมดา ๆ แล้ว แต่มันเข้าขั้นสั่งให้ทำอะไรก็ทำตาม ว่านอนสอนง่ายอย่างไม่มีเงื่อนไขเลยต่างหาก

ในที่สุด แม่ของเจียงหยวนก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากขึ้นมา

"ให้อภัยได้ก็ควรให้อภัยนะลูก แกทำเกินไปแล้ว"

เมื่อเจียงหยวนได้ยินแม่ของตนเอ่ยปาก เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "งั้นโทษครึ่งชั่วโมงนี้ติดไว้ก่อนแล้วกัน พวกแกลุกขึ้นมาได้แล้ว"

สองพี่น้องตระกูลหลัวได้ยินดังนั้น ก็รีบยันตัวลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แม่ตระกูลหลัวกัดริมฝีปากล่าง มองดูลูกชายทั้งสองคนด้วยความสับสนงุนงงอย่างถึงที่สุด

ตนเองออกปากเกลี้ยกล่อมตั้งนานสองนาน ลูกชายกลับไม่ยอมฟังคำพูดของเธอเลยสักนิด

แต่พอเจียงหยวนเอ่ยปากเพียงประโยคเดียว ลูกชายทั้งสองคนกลับว่านอนสอนง่ายถึงเพียงนี้

สั่งให้คุกเข่าก็คุกเข่า

สั่งให้ยืนก็ลุกขึ้นมายืน

ราวกับเป็นขี้ข้าผู้ต่ำต้อยในบ้านของเจียงหยวนอย่างไรอย่างนั้น

ทั้งหมดนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่

พอกลับไปแล้ว เธอจะต้องเค้นถามพวกมันให้กระจ่างให้ได้

ในเวลานั้นเอง เจียงหยวนก็เปิดประตูรถแล้วก้าวลงมาจากรถ

"แม่ ไม่เจอกันไม่กี่วัน สวยขึ้นอีกแล้วนะครับเนี่ย" เจียงหยวนเอ่ยแซวพลางฉีกยิ้มกวน ๆ

เขาเดินยิ้มหน้าระรื่นเข้าไปสวมกอดแม่ของตนเองฟอดใหญ่

ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน แม่ของเจียงหยวนเองก็คิดถึงลูกชายอยู่เหมือนกัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างก็คือ

ตัวของเจียงหยวนในยามนี้ กลับแผ่กลิ่นอายแห่งความสูงส่งเลอค่าออกมาอย่างชัดเจน

มันเป็นออร่าที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดได้

มักจะมีแต่คนที่มั่งมีล้นฟ้า ร่ำรวยมหาศาลเท่านั้น ถึงจะมีกลิ่นอายแบบนี้ติดตัวอยู่

แม้จะยังไม่เข้าใจนักว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจียงหยวนกันแน่

แต่ความคิดถึงที่มีต่อลูกชาย ทำให้เธอถึงกับขอบตาร้อนผ่าวด้วยความตื้นตัน ก่อนจะหัวเราะพลางด่าว่า "ไอ้เด็กบ้า หายหัวไปตั้งนานกว่าจะโผล่หัวกลับมาได้นะ"

เจียงหยวนหัวเราะแก้เก้อ รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที "แม่ครับ ผมอุตส่าห์กลับมาทั้งที พวกเราไปกินข้าวที่จวี้ฝูโหลวด้วยกันเถอะครับ"