บทที่ 69 ปัญญาประดิษฐ์ เทรนด์แห่งยุคสมัย

เย่เฉินคุยกับถังอี้ครู่หนึ่ง แล้วก็คุยกับจ้าวเซี่ยงหมิงและฟางจื้อเฟิงอีกสองสามประโยค

ทั้งสามคนเป็นฝ่ายแอดเขามาก่อน พอเขากดรับก็สมควรจะต้องพูดทักทายตามมารยาทสักหน่อย

สี่ทุ่มกว่า หลี่ชิงหย่าส่งข้อความมาหาเขา

"เสี่ยวเฉินจื่อ ทำอะไรอยู่?"

"เพิ่งคุยกับเพื่อนเสร็จน่ะ"

"เพื่อน? ผู้ชายหรือผู้หญิง?"

"มีทั้งสองอย่างแหละ"

"เพื่อนที่มหาลัยเหรอ?" หลี่ชิงหย่าถามด้วยความอยากรู้

เย่เฉิน "เปล่า เพื่อนที่เล่นหุ้นน่ะ"

หลี่ชิงหย่ารู้ว่าเย่เฉินเล่นหุ้นได้กำไรมาสิบยี่สิบล้าน การจะมีเพื่อนที่เล่นหุ้นเหมือนกันก็เป็นเรื่องปกติ

"มีสาวสวยบ้างไหม?"

เย่เฉิน "มีสิ เมื่อเที่ยงเรากินข้าวด้วยกัน คุยเรื่องสถานการณ์เศรษฐกิจทั้งในและนอกประเทศ พวกเขาเป็นทายาทเศรษฐีกันทั้งนั้น ต่อไปอาจจะช่วยเรื่องธุรกิจของฉันได้"

"เสี่ยวเฉินจื่อ อนาคตนายกะจะทำธุรกิจเหรอ?"

"ใช่ เงินทุนตั้งต้นฉันมีอยู่แล้ว ฉันไม่อยากไปเป็นลูกจ้างใคร"

"แล้วนายอยากเปิดบริษัทอะไรล่ะ?"

"พวกบริษัทการลงทุน หรือบริษัทเทคโนโลยีนี่แหละ ตอนนี้ฉันเรียนเอกคอมพิวเตอร์ อนาคตอาจจะเน้นไปที่ด้านปัญญาประดิษฐ์ ฉันว่านี่คือหนึ่งในทิศทางหลักของอนาคตเลยนะ"

ทั้งสองคนคุยกันอีกสักพัก หลี่ชิงหย่าก็เข้านอนพักผ่อน

เย่เฉินเพราะเมื่อบ่ายนอนไปตื่นใหญ่แล้ว เลยยังไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด

เขานั่งดูตลาดหุ้นและตลาดฟิวเจอร์สทั้งในและต่างประเทศ

ถ้าได้กลับมาเกิดใหม่เร็วกว่านี้สักสองสามปีก็คงจะดี ตอนนั้นสกุลเงินดิจิทัลสร้างเศรษฐีขึ้นมาเพียบเลย

แต่ความทรงจำในหัวของเย่เฉินก็มีมากพอที่จะทำให้เขาหาเงินได้มหาศาลแล้ว

แม้ว่าตลาดหุ้นในปีหน้าจะทำกำไรได้ยาก แต่ช่วงต้นปีหน้าตลาดหุ้นอเมริกาจะมีหุ้นปั่นตัวใหญ่ปรากฏขึ้น หลังจากนั้นตลาดฟิวเจอร์สในประเทศก็ยังมีโอกาสอีก

ปีหน้าในตลาดฟิวเจอร์สจะเกิดปรากฏการณ์ไล่บีบซื้อคืนครั้งใหญ่ที่สั่นสะเทือนวงการการเงินโลก ซึ่งนั่นคือโอกาสทำเงิน

นอกจากเรื่องพวกนี้ ปีหน้ายังมีเหตุการณ์ใหญ่ๆ เกิดขึ้นอีกมากมายที่จะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อโครงสร้างของโลกในอนาคต

...

เย่เฉินนั่งดูตลาดทั้งในและต่างประเทศไปพร้อมกับค้นหาความทรงจำในหัว

จนกระทั่งเที่ยงคืนกว่า เขาถึงได้เข้านอน

เช้าวันต่อมา เวลาเจ็ดโมงกว่า

เย่เฉินตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน พบว่าลู่จื่อเซวียนยังไม่ตื่น เขาจึงเดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้า

ตอนที่อาหารเช้าใกล้จะเสร็จ ลู่จื่อเซวียนก็เดินออกมาจากห้องนอน

เธอมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องครัว "เสี่ยวเฉิน ตื่นเช้าจังเลย"

"พี่เซวียนตื่นแล้วเหรอ กินข้าวเช้าพอดีเลย อาบน้ำล้างหน้าหรือยังครับ?"

ลู่จื่อเซวียนพยักหน้า "เสี่ยวเฉิน เมื่อคืนพี่ได้พูดอะไรกับเธอไปบ้างหรือเปล่า?"

เธอพอจะจำสิ่งที่พูดเมื่อคืนได้ลางๆ แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

เย่เฉินมีรอยยิ้มบนใบหน้า "เมื่อคืนพี่เซวียนพูดความในใจกับผมตั้งหลายเรื่องแน่ะครับ"

ลู่จื่อเซวียนยิ้มอย่างรู้กัน เย่เฉินดูเป็นวัยรุ่น แต่คำพูดคำจาของเขากลับทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ เขามีอีคิวสูงมาก และรู้จักใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น

"เสี่ยวเฉิน ในใจพี่ล่ะสงสัยจริงๆ ว่าผู้หญิงแบบไหนกันนะที่จะทำให้เธอชอบได้ ถ้ามีโอกาสต้องพามาให้พี่ดูหน้าหน่อยนะ"

"ได้ครับพี่เซวียน ถ้ามีโอกาสนะครับ"

"รีบๆ ไปสารภาพรักกับผู้หญิงเขาล่ะ อย่าปล่อยให้เขาต้องรอเก้อ"

"รู้แล้วครับพี่เซวียน"

"เสี่ยวเฉิน พี่รู้ว่าเธอมีเวลาเตรียมสอบปริญญาโทไม่เยอะ ถ้าว่างๆ ค่อยแวะมาหาพี่ก็พอจ้ะ"

...

หลังจากทานอาหารเช้า เย่เฉินก็ออกจากหมู่บ้านฉุ่ยจิ่งหมิงจู นั่งแท็กซี่กลับมหาวิทยาลัย

เขากลับมาที่หอพัก แต่ไม่เห็นสิงเชากับเพื่อนอีกสองคน คาดว่าคงไปส่องสาวที่ห้องสมุดกันอีกตามเคย

อยู่คนเดียวก็เงียบสงบดี เขาเปิดโปรแกรมเขียนโค้ดในคอมพิวเตอร์ เพื่อทดลองแนวคิดบางอย่างของตัวเอง

ปัญญาประดิษฐ์ก็คือการทำให้เครื่องจักรมีความฉลาด สามารถคิด เรียนรู้ ค้นคว้า และตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง

ถ้าสามารถสร้างมันขึ้นมาได้สำเร็จจริงๆ มันจะมีความหมายอย่างมหาศาล เทคโนโลยีขั้นสูงหลายๆ อย่าง อาจจะใช้มันช่วยคำนวณและวิจัยออกมาได้เลย

แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ปัญญาประดิษฐ์ต้องอาศัยเทคโนโลยีอัลกอริทึมที่ซับซ้อนมาก

ซึ่งการเขียนโปรแกรมก็คือหัวใจสำคัญ เปรียบเสมือนสมอง

ส่วนเซิร์ฟเวอร์และฮาร์ดแวร์ต่างๆ ก็คือร่างกายของปัญญาประดิษฐ์

...

เย่เฉินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตลอดเวลา มื้อเย็นก็ยังฝากให้พวกสิงเชาซื้อเข้ามาให้

ตอนหลังเขารู้สึกว่าคอมพิวเตอร์เริ่มช้า เลยสั่งซื้อคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะสเปกสูงปรี๊ดหนึ่งเครื่อง กับแล็ปท็อปอีกสองเครื่องทางออนไลน์

แล็ปท็อปพกพาสะดวก ส่วนคอมตั้งโต๊ะประสิทธิภาพสูง

แล็ปท็อปอีกเครื่องเขาตั้งใจจะให้หวังอวี่ซิน เรียนคอมพิวเตอร์ทั้งทีจะไม่มีคอมพิวเตอร์ได้ยังไง

เย่เฉินสั่งของเสร็จ ดูเวลาอีกทีก็ทุ่มตรงแล้ว

เขาส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง "พี่หนิง อยู่ที่มหาวิทยาลัยหรือเปล่าครับ?"

"อยู่จ้ะ มีอะไรเหรอเสี่ยวเฉิน?"

"พี่หนิง ผมมีธุระจะคุยด้วยหน่อย เดี๋ยวผมไปหานะครับ"

พูดจบ เขาก็หิ้วถุงกระดาษแบรนด์หลุยส์ วิตตองเดินออกจากหอพัก

หกเจ็ดนาทีต่อมา เขาก็มาถึงหน้าหอพักบุคลากร

ที่นี่เป็นหอพักของบุคลากร จึงไม่ได้เข้มงวดเหมือนหอพักนักศึกษา

ถึงแม้จะมีคนเข้าเวรอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจคนที่เข้าออกเลย เขาเดินเข้าไปด้านในจนถึงหน้าห้องของโจวหว่านหนิง

เขาเคาะประตู ไม่นานโจวหว่านหนิงก็เปิดประตูออกมา

"เสี่ยวเฉิน เข้ามาสิ มีธุระอะไรกับพี่เหรอ?"

เย่เฉินยื่นถุงหลุยส์ วิตตองให้เธอ "พี่หนิง สุขสันต์วันเกิดนะครับ"

โจวหว่านหนิงชะงักไป "เสี่ยวเฉิน รู้ได้ยังไงว่าวันนี้วันเกิดพี่? พ่อพี่บอกเหรอ?"

เย่เฉิน "เปล่าครับ เมื่อหลายวันก่อนตอนผมพาพี่ไปโรงพยาบาล ตอนจองคิวผมเห็นเข้าน่ะครับ"

ภายในใจของโจวหว่านหนิงถูกสั่นคลอน เกิดระลอกคลื่นแห่งความรู้สึก ไม่คิดเลยว่าเขาจะใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้

"ขอบใจมากนะเสี่ยวเฉิน"

เย่เฉิน "พี่หนิงไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ในใจผม พี่ก็เหมือนพี่สาวแท้ๆ ของผม พี่สาววันเกิดทั้งที น้องชายก็ต้องเตรียมของขวัญให้สิครับ"

โจวหว่านหนิงมองของขวัญของเขา แล้วยิ้มถามว่า "รู้ได้ยังไงว่าพี่ชอบกระเป๋า?"

"ผมว่าผู้หญิงน่าจะชอบกระเป๋ากันทุกคนแหละครับ เลยซื้อมาใบหนึ่ง พี่หนิงลองดูสิครับว่าชอบแบบนี้ไหม?"

"สวยดีจ้ะ พี่ชอบมากเลย ขอบใจนะเสี่ยวเฉิน" โจวหว่านหนิงชอบมันจริงๆ

เย่เฉิน "พี่หนิง งั้นผมไม่รบกวนแล้วนะ พี่รีบพักผ่อนเถอะ ผมกลับก่อนนะครับ"

"อืม จ้ะ เธอก็รีบพักผ่อนนะ อย่าทบทวนบทเรียนจนดึกเกินไปล่ะ"

เมื่อเดินออกจากหอพักของโจวหว่านหนิง เขาก็ส่งข้อความหาหวังอวี่ซินอีกครั้ง

"อวี่ซิน พักอ่านหนังสือก่อน ออกมาเดินเล่นกันเถอะ พี่รออยู่ใต้หอเธอนะ"

...

ตอนที่เย่เฉินมาถึงใต้หอพักของหวังอวี่ซิน เธอก็มายืนรออย่างเชื่อฟังอยู่ก่อนแล้ว

"อวี่ซิน"

เขาร้องเรียก

หวังอวี่ซินเดินตรงเข้ามาหา

ทั้งสองคนเดินไปตามถนนที่มืดสลัว ภายในมหาวิทยาลัยเงียบสงบและร่มรื่น นานๆ ทีถึงจะเห็นคนเดินจับคู่กันผ่านมา

"อวี่ซินคิดถึงพี่ไหม?"

หวังอวี่ซินแก้มแดงระเรื่อ พยักหน้าเบาๆ

เย่เฉิน "ทบทวนบทเรียนเป็นยังไงบ้าง? มั่นใจไหมว่าจะสอบผ่านรอบแรก?"

"ก็น่าจะผ่านค่ะ"

ผลการเรียนของหวังอวี่ซินดีมาก เพียงแต่เธอไม่เก่งเรื่องเข้าสังคม ไม่อย่างนั้นเธอคงได้โควตาเรียนต่อปริญญาโทไปแล้ว

เมื่อเดินมาถึงจุดที่ไม่มีไฟถนนและค่อนข้างมืด เย่เฉินก็คว้ามือเธอมาจับไว้

หวังอวี่ซินไม่ได้หลบหรือขัดขืน เพียงแต่ใบหน้าร้อนผ่าวและก้มหน้าลงต่ำ

"เธอคิดไว้หรือยังว่าจะเลือกอาจารย์ที่ปรึกษาคนไหน?"

"ยังเลยค่ะ"

"อนาคตพี่กะจะเน้นไปที่ด้านปัญญาประดิษฐ์ พี่คิดว่านี่คือเทรนด์ของยุคสมัยเลยนะ วันหลังเราไปปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษากันเถอะ ดูว่าอาจารย์คนไหนเชี่ยวชาญด้านนี้บ้าง"

เย่เฉินพูดต่อ "จริงสิ พี่ซื้อแล็ปท็อปให้เธอเครื่องนึงด้วยนะ ใส่ชื่อกับเบอร์โทรเธอไว้ พรุ่งนี้เช้าของน่าจะมาส่ง ถึงตอนนั้นอย่าลืมไปรับล่ะ"

หวังอวี่ซินตอบรับเบาๆ "อืม"

"พี่ดีกับเธอขนาดนี้ ขอกอดทีนึงคงไม่มากไปใช่ไหม?"