บทที่ 72 ถ่ายทอดสด??

เย่เฉินในชาติก่อนไม่เคยเล่นฟิวเจอร์สเลย เพียงแต่รู้เรื่องเหตุการณ์สำคัญระดับใหญ่ๆ ของฟิวเจอร์สบ้างเท่านั้น

ส่วนความผันผวนขึ้นลงของฟิวเจอร์สตามปกตินั้นเขาไม่ค่อยมีความรู้เท่าไหร่นัก

ทว่าเขากลับมีความรู้เกี่ยวกับตลาดหุ้นเป็นอย่างมาก

เมื่อดูจากสถานการณ์ปัจจุบันก็มีแค่เจียงอันลิเย่ที่ถือว่าไม่เลว ส่วนหุ้นตัวอื่นๆ นั้นค่อนข้างแย่

ตอนนี้ปริมาณเงินทุนของเขาค่อนข้างเยอะ หากทุ่มซื้อเจียงอันลิเย่ทั้งหมด ก็มีโอกาสสูงมากที่จะทำให้เกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก

สถาบันการลงทุนหลักๆ เจ้ามือ และกลุ่มทุนเก็งกำไรรายใหญ่ต่างก็ร่วมวงอยู่ในนั้น ทุกคนล้วนมุ่งเป้าไปที่การทำเงิน

เค้กมีชิ้นแค่นั้น หากเย่เฉินซื้อเจียงอันลิเย่ทั้งหมด เขาก็จะฮุบผลประโยชน์ส่วนใหญ่ไป

นี่จะสร้างความไม่พอใจให้กับสถาบันหลักและเจ้ามืออย่างแน่นอน พวกเขามีความเป็นไปได้สูงที่จะทุบหุ้นแล้วหนีออกจากตลาด ปล่อยให้เขาต้องรับเคราะห์ตามเก็บกวาดซากปรักหักพังอยู่คนเดียว

ในตลาดแห่งนี้ การคิดจะฮุบผลกำไรไว้คนเดียวนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

สถาบันหลักบางแห่งต้องร่วมมือกันเพื่อดันราคาขึ้น และหาเงินจากการปั่นหัวแมงเม่าไปด้วยกัน

ยกเว้นว่าจะเป็นหุ้นที่มีมูลค่าตามราคาตลาดค่อนข้างสูง แบบนั้นการค่อยๆ ทยอยนำเงินหลายร้อยล้านหรือพันล้านเข้าไปซุ่มรอไว้ก็ไม่มีปัญหาอะไร และยากที่จะถูกจับได้

เย่เฉิน "ช่วงนี้ผมยังไม่คิดจะเล่นหรอกครับ แค่ถือหุ้นเจียงอันลิเย่ไว้บางส่วนก็พอแล้ว"

ถังอี้เอ่ยขึ้นว่า "ช่วงนี้ตลาดเล่นยากมากเลย อุตสาหกรรมยาและอุตสาหกรรมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็ร่วงหนักไปแล้ว ฉันคิดว่ากลุ่มทุนใหญ่น่าจะได้กลิ่นวิกฤต และเริ่มเทขายทำกำไรในจุดสูงสุดเพื่อหนีแล้วล่ะ"

เจิ้งม่านชิว "สองปีมานี้ตลาดหุ้นในประเทศขึ้นมาเยอะมาก ถ้าเป็นไปตามข้อสันนิษฐานและคำพูดก่อนหน้านี้ของเย่เฉิน นี่ก็เหมือนกับว่ากลุ่มทุนใหญ่ทั้งในและต่างประเทศกำลังชิงถอนตัวล่วงหน้าเลยนะ"

การถอนตัวของกลุ่มทุนใหญ่ย่อมทำให้ราคาหุ้นร่วงหนักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ปัจจุบันหุ้นจำนวนมากในอุตสาหกรรมยาและอุตสาหกรรมสินค้าอุปโภคบริโภคก็ร่วงลงไปแล้วกว่าสิบจุด

ทว่าในช่วงสองปีที่ผ่านมาหุ้นเหล่านี้เติบโตขึ้นหลายเท่า การที่ร่วงลงมาสิบกว่าจุด นักลงทุนรายย่อยจึงไม่ได้รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร พวกเขามองว่านี่เป็นเพียงการปรับฐานเพื่อสะสมแรงส่ง บางคนถึงกับเข้าซื้อเพิ่ม โดยคิดว่าหลังจากนี้ราคาก็จะปรับตัวขึ้นต่อไป

พวกเขาถูกผลกำไรในช่วงสองปีที่ผ่านมาบดบังสายตาไปหมดแล้ว และไม่สามารถสัมผัสได้ถึงวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามาล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย

หารู้ไม่ว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะหลังจากนี้พวกเขาจะยิ่งติดดอยลึกขึ้นเรื่อยๆ

ท้ายที่สุดไม่ยอมตัดใจขายขาดทุนเพื่อออกจากตลาด ก็ต้องกัดฟันทนถือต่อไปจนถึงที่สุด

เย่เฉิน "พวกเขากำลังทยอยถอนตัวอย่างเป็นระบบครับ เริ่มจากอุตสาหกรรมยา ตามด้วยสินค้าอุปโภคบริโภค อีกสักพักก็จะเป็นอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ อสังหาริมทรัพย์ อินเทอร์เน็ต อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค และพลังงานใหม่ กว่านักลงทุนรายย่อยจะรู้ตัว ก็ติดดอยกันงอมแงมแล้วครับ"

ฟางจื้อเฟิง "กองทุนยาที่ฉันซื้อเมื่อสองปีก่อนยังมีกำไรเหลืออยู่ตั้งห้าสิบกว่าจุด ตอนพีกสุดนี่กำไรถึงแปดสิบจุดเลย เย่เฉิน ตอนนี้ต้องรีบขายเลยไหม?"

เย่เฉิน "คำแนะนำของผมคือให้ขายทิ้งให้หมดเลยครับ ถ้าพวกคุณซื้อเจียงอันลิเย่ไว้ ก็สามารถถือไว้ได้อีกสักพัก ส่วนตัวอื่นๆ ไม่ต้องไปซื้อเลยครับ"

ถึงแม้จะไม่รู้จำนวนเงินทุนของจ้าวเซี่ยงหมิง แต่เขาก็คิดว่าคงไม่น่าจะสูงนัก น่าจะอยู่ที่ราวๆ หลายสิบล้านหยวน

"โอเค พรุ่งนี้ฉันจะล้างพอร์ตตัวอื่นให้หมดเลย"

ถังอี้เอ่ยขึ้นว่า "เย่เฉิน ฉันซื้อทองคำเก็บไว้บ้าง ต้องขายทิ้งไหม?"

"ทองคำไม่ต้องขายครับ ผมคิดว่าตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป ทองคำจะเข้าสู่โหมดพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง"

"ทำไมล่ะ?" เจิ้งม่านชิวถามด้วยความอยากรู้

เย่เฉิน "ตามข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของผม การที่สหรัฐอเมริกาขึ้นอัตราดอกเบี้ย จะเป็นการดึงสภาพคล่องทางการเงินของประเทศอื่นๆ ออกไป ทำให้สภาพคล่องภายในประเทศของเราลดลง เพื่อเป็นการเพิ่มสภาพคล่อง รัฐบาลจะทำการออกพันธบัตร ธนาคารเองก็มีแนวโน้มสูงที่จะปรับลดอัตราดอกเบี้ยลงเพื่ออัดฉีดสภาพคล่องเข้าสู่ระบบ เมื่อมีเม็ดเงินถูกปล่อยออกมามาก ทองคำก็ย่อมปรับตัวสูงขึ้นอย่างแน่นอนครับ"

"อีกอย่าง ผมคิดว่าปีหน้าทางยุโรปอาจจะมีสงครามเกิดขึ้น ความวุ่นวายของสถานการณ์ก็จะเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้ทองคำมีมูลค่าสูงขึ้นครับ"

เจิ้งม่านชิวนึกเชื่อมโยงไปถึงบางเรื่องในทันที "นายหมายถึงประเทศหมีงั้นเหรอ?"

"พวกคุณก็น่าจะเคยเห็นข่าวที่เกี่ยวข้องมาบ้างแล้ว ถ้าเกิดความวุ่นวายทางภูมิรัฐศาสตร์ขึ้นที่นั่น มันจะส่งผลดีต่อสหรัฐอเมริกาอย่างมหาศาล ยุโรปจะต้องผูกติดอยู่กับพวกเขา ซึ่งจะยิ่งเป็นผลดีต่อการขึ้นอัตราดอกเบี้ยในภายหลัง เพื่อรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากทั่วโลกครับ"

เจิ้งม่านชิว "ก็มีความเป็นไปได้จริงๆ นะ ช่วงนี้แถวนั้นกระทบกระทั่งกันแรงทีเดียว"

...

หลังจากคุยกับพวกเขาจบ เย่เฉินก็แชทคุยกับหลี่ชิงหย่าต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะเข้านอน

เช้าวันต่อมา

เย่เฉินจัดการโอนเงินสี่ร้อยยี่สิบล้านในบัญชีฟิวเจอร์สเข้าบัตรธนาคารเป็นอันดับแรก

ปัจจุบันเขามีเงินสดอยู่ในมือรวมแล้วกว่าห้าร้อยล้านหยวน

จากนั้นเขาก็โอนเงินหนึ่งร้อยล้านเข้าไปที่บัญชีของบริษัทหลักทรัพย์ว่านเฟิง

ทางด้านหวังลี่หยุนเห็นยอดเงินเข้าในทันทีก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

เธอไม่คิดเลยว่าเย่เฉินจะโอนเงินเข้ามามากมายขนาดนี้ในรวดเดียว

โบนัสของเธอในเดือนนี้คงจะไม่น้อยแน่ สามารถนำไปแก้ปัญหาที่บ้านได้สบาย

เย่เฉินมองดูยอดเงินคงเหลือกว่าสามร้อยล้านในบัตรธนาคารด้วยรอยยิ้ม

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือน เขาก็เปลี่ยนจากคนที่ไม่มีอะไรเลย กลายเป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินกว่าห้าร้อยล้านหยวน

ต่อให้หลังจากนี้เขาใช้ชีวิตแบบปลงๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย ชีวิตนี้เขาก็สามารถใช้จ่ายได้อย่างสุขสบาย

แต่เขาไม่ต้องการใช้ชีวิตแบบนั้น ในเมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งที เขาต้องก้าวไปให้ถึงจุดสูงสุด และทอดสายตามองสรรพสัตว์ทั้งปวงจากเบื้องบนให้จงได้

...

เย่เฉินทำการวิจัย "กาแล็กซี เอไอ" ของเขาต่อไป

นี่คือชื่อที่เขาตั้งให้กับสมองกลปัญญาประดิษฐ์ที่เขากำลังวิจัยอยู่

แต่ตอนนี้ยังไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นปัญญาประดิษฐ์หรอก เป็นเพียงเอไอเวอร์ชันพื้นฐานที่สุด ซึ่งสามารถโต้ตอบแบบง่ายๆ ได้เท่านั้น

เวลาเก้าโมงเช้า เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย เป็นสายจากหลินเยว่ รองผู้กำกับการสถานีตำรวจถนนหนานหยางนั่นเอง

"พี่หลิน"

หลินเยว่พูดยิ้มๆ "เสี่ยวเฉิน ยุ่งอยู่หรือเปล่าจ๊ะ เที่ยงนี้พอมีเวลาไหม? ไปกินข้าวด้วยกันสิ"

"ได้ครับพี่หลิน กินที่ไหนดีครับ?"

หลินเยว่ "วันนี้พี่หยุดพักผ่อน มาที่บ้านพี่เถอะ เดี๋ยวพี่จะส่งที่อยู่ไปให้"

เย่เฉินชะงักไป ไม่คิดเลยว่าเธอจะเชิญเขาไปกินข้าวที่บ้าน

"ได้ครับพี่หลิน"

เมื่อวางสาย หลินเยว่ก็ส่งที่อยู่มาให้ทันที ระยะทางห่างออกไปประมาณเจ็ดแปดลี้

นับตั้งแต่ที่ไปกินข้าวกับหลินเยว่คราวก่อน เย่เฉินก็แทบไม่ได้สนใจเธออีกเลย

เขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมจนถึงประมาณสิบเอ็ดโมง จากนั้นก็ออกจากมหาวิทยาลัย และนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านลี่จิ่งหมิงย่วน

นี่เป็นหมู่บ้านระดับกลาง สภาพแวดล้อมภายในก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

เมื่อมาถึงหน้าบ้านของหลินเยว่ เขาก็กดกริ่ง

หลินเยว่เปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว พอเห็นว่าเป็นเขา ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มออกมา

"เสี่ยวเฉินมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาสิ"

เย่เฉินเห็นเธอสวมผ้ากันเปื้อน "พี่หลินกำลังทำกับข้าวเหรอครับ?"

"เสี่ยวเฉิน นั่งรอเดี๋ยวเดียวนะ พี่ขอไปผัดกับข้าวก่อน" พูดจบเธอก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในครัว

เย่เฉินเดินเข้าไปนั่งบนโซฟา พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง

นี่เป็นห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ขนาดไม่ได้ใหญ่โตนัก คาดว่าน่าจะเป็นห้องที่หลินเยว่เช่าอยู่

เขานั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟา

ใกล้จะเที่ยง หลินเยว่ก็ทำมื้อเที่ยงเสร็จ

"เสี่ยวเฉิน มากินข้าวได้แล้วจ้ะ"

ระหว่างที่กินข้าว หลินเยว่ก็ทำตัวปกติมาก ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง ไม่ได้มีท่าทียั่วยวนหรือให้ท่าอย่างที่เย่เฉินจินตนาการไว้เลย

เย่เฉินคิดว่าระดับของเธอคงไม่ต่ำต้อยขนาดนั้น

เพิ่งจะเจอกันไม่กี่ครั้ง ถ้าจะมาเสนอตัวยั่วยวนให้ตอนนี้ มันจะดูไร้ค่าเกินไป

เธอคงจะเห็นว่าผมมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา เลยอยากจะค่อยๆ สานสัมพันธ์ให้ดีขึ้น รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วค่อยยั่วยวนผม เพื่อให้หน้าที่การงานของตัวเองก้าวหน้าขึ้นล่ะมั้ง

เย่เฉินรู้สึกว่าการคาดเดาของเขาในใจนั้นถูกต้องไปแปดเก้าส่วนแล้ว

กินมื้อเที่ยงเสร็จก็คุยสัพเพเหระกันสองสามประโยค

ขณะที่เขากำลังจะบอกลากลับ จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

สีหน้าของหลินเยว่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบพูดขึ้นทันที "เสี่ยวเฉิน เธอ... เธอเข้าไปหลบในห้องนอนเล็กก่อนนะ"

พูดจบเธอก็ดึงเย่เฉินที่ยังไม่ทันตั้งตัวเข้าไปในห้องนอนเล็ก แล้วเดินไปเปิดประตู

เย่เฉินชะงักไป แค่มีคนมาเคาะประตู ทำไมหลินเยว่ถึงได้มีปฏิกิริยาตกใจขนาดนั้น??

เขาได้ยินเสียงเปิดประตู จากนั้นก็มีเสียงของผู้ชายวัยกลางคนดังขึ้น

"เสี่ยวเยว่ กินข้าวหรือยัง?"

"เพิ่งกินไปค่ะ ทำไมจู่ๆ ถึงมาโดยไม่บอกไม่กล่าวเลยล่ะคะ"

ผู้ชายวัยกลางคนตอบ "ผมไปประชุมที่ตัวเมืองมาน่ะ เพิ่งกลับมาผ่านทางนี้เลยแวะมาหาคุณ ทูนหัวของผม ผมคิดถึงคุณจะตายอยู่แล้ว"

"ว้าย อย่าเล่นสิคะ"

"เพียะ"

เย่เฉินคิดว่าเสียงตบนี้คงจะฟาดลงบนก้นแน่ๆ

"นังตัวดี ลืมไปแล้วหรือไงว่าคราวที่แล้วฉันสั่งสอนเธอยังไง ไปเอาชุดทำงานฤดูร้อนของเธอมาใส่ซะ วันนี้ฉันจะสั่งสอนเธอให้หลาบจำอีกสักรอบ"

เย่เฉินเบิกตากว้าง อะดรีนาลีนสูบฉีดพล่านไปทั่วร่าง ในใจรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นอยู่บ้าง แถมยังรู้สึกเร้าใจนิดๆ

ถ้าผู้ชายวัยกลางคนคนนี้มาเจอเขาเข้า ต้องคิดว่าพวกเขาเป็นชู้รักกันแน่นอน

ฟังจากบทสนทนา ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นหัวหน้าของหลินเยว่ คงจะเป็นผู้บริหารระดับเขต

ไม่นานทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่

สองนาทีต่อมา เย่เฉินก็ค่อยๆ ย่องออกมาจากห้องนอนแขกอย่างระมัดระวัง

ฝั่งตรงข้ามคือห้องนอนใหญ่ ถึงประตูจะปิดสนิท แต่ก็ไม่อาจกลบเสียงสบถด่าทออันหยาบคายของผู้ชายวัยกลางคน และเสียงครางกระเส่าของหลินเยว่ได้เลย