บทที่ 74 ผมชอบแกะกุ้ง

เวลาห้าโมงครึ่งตอนเย็น

เย่เฉินมาถึงหอพักบุคลากร

รออยู่ครู่หนึ่ง โจวหว่านหนิงก็เดินมาแต่ไกลเพียงลำพัง

เพื่อนร่วมงานถ้าไม่กลับบ้านเช่า ก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันหมดแล้ว

เมื่อเห็นโจวหว่านหนิง เย่เฉินก็เผยรอยยิ้มบนใบหน้าและเดินเข้าไปรับ "พี่หนิงครับ"

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ ดูสง่างามและเป็นธรรมชาติ "เสี่ยวเฉิน ไปกันเถอะ เธอจะขับหรือให้พี่ขับล่ะ?"

"พี่หนิงขับเถอะครับ ผมชอบนั่งเบาะข้างๆ พี่"

โจวหว่านหนิงค้อนใส่เขาหนึ่งวง แฝงความอ่อนหวานและน่ารักไว้ในที

คำพูดแบบนี้ปกติมักจะเป็นแฟนกันที่พูด แฟนสาวชอบนั่งเบาะข้างๆ แฟนหนุ่ม

พวกเขามาถึงร้านบุฟเฟต์อาหารทะเลระดับกลางถึงไฮเอนด์ในห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ

ทั้งสองคนหยิบอาหารมาไม่น้อย และกำลังต้มในหม้อชาบู

โจวหว่านหนิงมองเขาแล้วถามขึ้น "เสี่ยวเฉิน ที่เธอบอกว่ามีเรื่องจะถามพี่ คือเรื่องอะไรเหรอ?"

เย่เฉินตอบ "พี่หนิงพอจะรู้ไหมครับว่ามีอาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาโทท่านไหนที่เชี่ยวชาญด้านปัญญาประดิษฐ์บ้าง ผมอยากหาอาจารย์ที่เก่งด้านนี้หลังจากสอบติดปริญญาโทน่ะครับ"

"เธอตั้งใจจะมุ่งไปทางด้านนี้ในอนาคตเหรอ?"

"ใช่ครับ"

"ศาสตราจารย์เฉินหมิงไห่ค่อนข้างเชี่ยวชาญด้านนี้นะ บริษัทหลายแห่งในเมืองเจียงไห่ก็กำลังวิจัยเรื่องนี้อยู่ และมักจะเชิญท่านไปให้คำแนะนำเสมอ ลูกศิษย์ที่จบไปหลายคนก็เข้าไปทำงานในบริษัทพวกนั้น แต่ข้อเรียกร้องของศาสตราจารย์เฉินค่อนข้างสูง คะแนนสอบรอบแรกอย่างน้อยต้องติดยี่สิบอันดับแรกถึงจะเข้าตาท่านได้"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "เรื่องคะแนนผมคิดว่าไม่น่ามีปัญหาครับ"

หลังจากการสอบรอบแรกของปริญญาโทสิ้นสุดลง ก็สามารถเริ่มเลือกอาจารย์ที่ปรึกษาได้

นี่คือการเลือกแบบสองทาง นักศึกษาเลือกอาจารย์ อาจารย์ก็เลือกนักศึกษา

โดยปกติแล้วหากสอบผ่านรอบแรก ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากนัก

โจวหว่านหนิง "ถ้าเรื่องคะแนนไม่มีปัญหา งั้นเธอก็เลือกศาสตราจารย์เฉินเถอะ ท่านค่อนข้างเข้มงวดและมีความรับผิดชอบสูงมากลูกศิษย์ที่จบจากท่านไปล้วนเป็นที่ต้องการตัวมากเลยล่ะ"

"ได้ครับพี่หนิง"

โจวหว่านหนิง "เธอไม่ได้บอกเหรอว่ามีเรื่องน่ายินดีจะมาเล่าให้พี่ฟังด้วย"

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม "พี่หนิง ช่วงหลายวันมานี้ผมทำกำไรจากฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนไปอีกสามร้อยแปดสิบล้าน เมื่อวานผมขายทิ้งไปหมดแล้วครับ"

สีหน้าของโจวหว่านหนิงเต็มไปด้วยความตกตะลึง "ทำไมเธอถึงหาเงินได้ง่ายขนาดนี้ พ่อพี่เล่นมาเป็นสิบๆ ปีมีแต่ขาดทุน"

"เรื่องแบบนี้ต้องใช้พรสวรรค์นิดหน่อยน่ะครับ"

"ตอนนี้เธอเป็นเศรษฐีร้อยล้านแล้ว ในใจรู้สึกยังไงบ้างล่ะ"

เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "ตอนแรกก็ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ แต่พออารมณ์สงบลงก็รู้สึกว่าไม่ได้มีอะไร หนทางในอนาคตยังอีกยาวไกล ต้องก้าวเดินไปอย่างมั่นคง จะมาเย่อหยิ่งเพราะมีความสำเร็จแค่นิดหน่อยไม่ได้ ตื่นเต้นดีใจได้บ้าง แต่คนเราจะลอยตัวเหนือปัญหาไม่ได้ครับ"

โจวหว่านหนิงชื่นชมในอุปนิสัยของเย่เฉินมาก

หลังจากประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง ก็ไม่เย่อหยิ่ง ไม่วู่วาม และไม่ลืมตัวตนที่แท้จริง

มีหลายคนที่พอรวยขึ้นมาในชั่วข้ามคืน ก็จะกลายเป็นคนกำเริบเสิบสาน ดูถูกคนอื่นไปทั่ว

"เสี่ยวเฉิน ด้วยจิตใจของเธอ พี่คิดว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเธอเท่านั้น และยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุดอีกมาก"

"ขอรับคำอวยพรของพี่หนิงไว้นะครับ"

"สู้ๆ นะ อนาคตเธอจะต้องเก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน"

เย่เฉิน "ที่ผมมีวันนี้ได้ก็เพราะความช่วยเหลือของพี่หนิงครับ ตอนนั้นถ้าไม่ได้เงินสองแสนของพี่ ผมก็คงหาเงินพวกนี้ไม่ได้หรอก พี่หนิงคือผู้มีพระคุณของผมเลยครับ"

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ "ไม่ขนาดนั้นหรอก เธอมีความสามารถอยู่แล้ว ต่อให้ไม่มีเงินสองแสนของพี่ เธอก็แค่ทำกำไรได้น้อยลงหน่อยเท่านั้นแหละ"

"พี่หนิง ทานกุ้งหน่อยสิครับ"

เขาวางกุ้งที่แกะเปลือกแล้วลงในจานของโจวหว่านหนิง

แววตาของโจวหว่านหนิงมีความเขินอายวาบผ่าน "เสี่ยวเฉิน ไม่ต้องแกะให้พี่หรอก พี่ทำเองได้จ้ะ"

"ไม่เป็นไรครับพี่หนิง ผมชอบแกะกุ้งอยู่แล้ว..." พูดจบเขาก็แกะกุ้งให้โจวหว่านหนิงอีกหลายตัว

โจวหว่านหนิงไม่ได้ปฏิเสธ บนใบหน้าสวยงามเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

"เสี่ยวเฉิน พ่อแม่เธอรู้หรือเปล่าว่าเธอหาเงินได้เยอะขนาดนี้?"

เย่เฉิน "เมื่อหลายวันก่อนผมโอนเงินให้พวกท่านไปยี่สิบล้านครับ บอกให้พวกท่านไม่ต้องทำงานหนักขนาดนั้นแล้ว ให้พักผ่อนบ้าง รักษาสุขภาพให้ดี"

"พวกท่านรู้ว่าผมหาเงินได้ แต่ไม่รู้ตัวเลขที่แน่ชัดหรอกครับ ตอนนี้มีแค่พี่หนิงคนเดียวที่รู้"

โจวหว่านหนิง "คุณลุงคุณป้าทำงานอะไรเหรอ?"

สรรพนามที่เธอใช้เรียกเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

เย่เฉิน "พ่อกับแม่ผมรับจ้างปูกระเบื้องพื้นครับ ก็เป็นแค่เกษตรกรธรรมดา บ้านผมเป็นชาวนายากจนมาหลายชั่วอายุคนแล้ว"

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ "เธอได้เปลี่ยนแปลงครอบครัวของเธอแล้วนะ ถ้ามองทั้งประเทศ เธอก็แซงหน้าผู้คนไปกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะ"

เงินสดกว่าห้าร้อยล้าน ไม่ว่าจะอยู่ในเมืองไหนก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

เย่เฉิน "โลกใบนี้มีแค่เงินอย่างเดียวยังไม่พอครับ คราวก่อนถ้าไม่ได้พี่หนิงช่วยไว้ ผมอาจจะถูกกักตัวไปแล้วก็ได้"

โจวหว่านหนิงเข้าใจความหมายของเขา "เสี่ยวเฉิน ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ต้องเดินในทางที่ถูกต้องนะ พี่ไม่อยากให้เธอเดินหลงทาง"

เย่เฉินตอบด้วยรอยยิ้ม "วางใจเถอะครับพี่หนิง เรื่องที่ผิดกฎหมายและฝ่าฝืนกฎระเบียบ ผมไม่ทำแน่นอนครับ"

ในใจเขาเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของโจวหว่านหนิงดี

อย่าไล่ตามอำนาจมากเกินไป อย่าหลงระเริงไปกับอำนาจ

ความรู้สึกสะใจที่อำนาจสามารถมอบให้กับผู้คนได้นั้น ไม่มีสิ่งใดเทียบเทียมได้

ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐีหรือสาวงาม สำหรับผู้มีอำนาจแล้ว ล้วนแต่เป็นสิ่งที่หามาได้ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

สิ่งที่ทำให้คนลุ่มหลงที่สุดคือความรู้สึกที่ได้ควบคุมทุกสิ่ง ได้ชี้เป็นชี้ตายผู้อื่น ราวกับเป็นจักรพรรดิในยุคโบราณ

อำนาจต่างหากคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงมากที่สุดในโลกใบนี้

...

หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ

ทั้งสองคนก็เดินเล่นกันในห้างสรรพสินค้า

เย่เฉินเลือกเสื้อผ้าคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวให้เธอสองชุด

ตอนแรกโจวหว่านหนิงมีท่าทีปฏิเสธเล็กน้อย แต่ก็ขัดเย่เฉินไม่ได้ จึงถือเสื้อผ้าเดินเข้าไปในห้องลอง

เมื่อเธอสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมา

พนักงานขายก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณผู้หญิงคะ คุณใส่เสื้อผ้าชุดนี้แล้วสวยมากเลยค่ะ ดูงดงาม เรียบร้อย และสง่างาม แฟนของคุณตาถึงจริงๆ นะคะ แฟนแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ เลยนะ"

แก้มของโจวหว่านหนิงแดงระเรื่อ เพิ่งจะอ้าปากอธิบาย

เย่เฉินก็ชิงพูดขึ้นมาว่า "พี่หนิง ชุดนี้ดูดีเลยครับ ลองอีกชุดดูสิครับ"

เมื่อโจวหว่านหนิงเดินกลับเข้าไปในห้องลอง

เย่เฉินก็หยิบเงินทิปห้าร้อยหยวนยื่นให้พนักงานขาย

"ขอบคุณค่ะคุณผู้ชาย"

พนักงานขายรับเงินทิปไปเก็บไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

นี่มันมากกว่าค่าแรงทั้งวันของเธอเสียอีก

พอโจวหว่านหนิงออกมา พนักงานขายก็พ่นคำชมออกมาอีกชุดใหญ่

ตอนที่เดินไปส่งพวกเขา พนักงานขายยังไม่ลืมที่จะพูดทิ้งท้ายว่า "คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ"

...

โจวหว่านหนิงหน้าแดงเล็กน้อย "เสี่ยวเฉิน ทำไมเธอไม่คอยอธิบายล่ะ"

"พี่หนิง ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ ขืนอธิบายไป ในสายตาเธอมันอาจจะดูเหมือนเป็นการแก้ตัวก็ได้ เผลอๆ อาจจะมองว่าผมเป็นแมงดา หรือมองพี่เป็นอะไรไปก็ได้นะครับ"

โจวหว่านหนิงรู้สึกว่ามันก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่เหมือนกัน

หลังจากนั้นเธอก็ซื้อเสื้อผ้าคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวให้เย่เฉินสองชุดเช่นกัน ถึงได้ออกจากห้างสรรพสินค้าแล้วกลับมหาวิทยาลัย

เวลาสองทุ่มตรง

รถยนต์จอดสนิทที่ลานจอดรถของบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย

เมื่อลงจากรถ ลมยามค่ำคืนก็พัดโชยมา พัดพาความเย็นเยือกมาด้วยเล็กน้อย

เย่เฉินเอ่ยขึ้น "พี่หนิง อากาศเริ่มเย็นแล้ว ดูแลตัวเองให้อบอุ่นด้วยนะครับ"

โจวหว่านหนิงตอบรับสั้นๆ ว่า "อืม"

"เสี่ยวเฉิน เรียนมหาวิทยาลัยมาหลายปี มีใครมาจีบเธอบ้างไหม?"

"มีครับ แต่ผมไม่ได้ตกลงหรอก รู้สึกไม่โดนน่ะครับ ถ้าจะหาแฟนทั้งทีต้องหาคนที่เพียบพร้อมด้วยความรู้ อ่อนโยน ใจดี สง่างาม ทางที่ดีที่สุดต้องเหมือนพี่หนิงนี่แหละครับ"

โจวหว่านหนิงอมยิ้มที่มุมปาก "ในสายตาเธอ พี่หนิงดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เย่เฉิน "แน่นอนสิครับ ไม่ใช่แค่ผมนะ เพื่อนร่วมชั้นก็น่าจะคิดแบบนี้เหมือนกัน พี่หนิงครับ ในชั้นเรียนเราเคยมีใครตามจีบพี่บ้างไหม?"

สีหน้าของโจวหว่านหนิงชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบในทันที

ผลลัพธ์ก็เห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

"มีสิ ไม่ใช่แค่ในชั้นเรียนเรานะ แต่ยังมีห้องอื่นด้วย"

"ในห้องเรามีใครบ้างครับ?" เย่เฉินรู้สึกอยากรู้มากๆ ในใจ